The end of the war. จุดจบแห่งสงคราม

โลกมีซึ่งทุกสิ่ง แต่มันละเว้นซึ่งความว่างเปล่า "เขา"ตื่นขึ้นมาจากความตายและกำลังจะทำให้ทุกอย่างกลับคืนจุดจบและจุดเริ่มต้น...ถึงข้าจะมิใช่ผู้เริ่มต้นแต่ข้าก็ขอยอมรับที่จะเป็นผู้นำจุดจบมาให้โลก...จงทำลายมันลงด้วยจิตใจอันโสมของมนุษย์เหล่านี้

ผู้เขียน: ผีดิบ

Tales of Memoria

 

------------------------------[Prologue - บทนำ]------------------------------

.......นานมาแล้ว โลกถูกแบ่งออกเป็น 2โลก นั่นก้อคือ เซเรสเทีย(Celestia)
และ อินฟีเรีย (Infreria) ทั้ง 2 โลกเหมือนคู่ขนานกัน ....

......ในอดีตกาล จอมมารชิเซล ได้ใช้อำนาจด้านมืด เพื่อที่จำทำลายโลก ทั้ง2โลกนี้
ความมืดเริ่มคุกคามโลก มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก เพราะการกระทำของ จอมมารชิเซล
.....จนกระทั่ง ... มีเหล่าผู้กล้าทั้ง 6 คน สามารถล้มจอมมารชิเซล
ลงได้ และโลกก็กลับสู่ความสงบสุขอีกครั้ง . . .

...ธรรมชาติ อากาศ กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง โลกอยู่ในภาวะ สงบสุข ป่าไม้อุดมสมบูรณ์
มนุษย์ และ ภูติ ต่างอยุ่ร่วมกันอย่างมีความสุข .. . .
อยู่มาวันหนึ่ง .. .ความมืดเริ่มคุกคามโลกอีกครั้ง พวกภูติถูกความมืดครอบนำจิตใจ
จทำร้ายมนุษย์ ก่อเกิดเป็นสงครามระหว่างมนุษย์และภูติ .... มนุษย์ไม่รู้สาเหตุที่
เกิดขึ้นเลย .... ความมืดเริ่มมาเยือนอีกครั้ง ...พร้อมกับตำนานบทใหม่...

Magic School มหาลัยจอมเวท

ในถ้ำใต้ภูเขา โอคาริ ที่หลายคนเรียกว่า ถ้ำ มายา ที่หลายคนเรียกชื่อนี้เพราะว่า ถ้ำแห่งนี้ไม่เคยมีชาวบ้านคนไหนเข้าไปแล้วกลับออกมาได้

ที่เป็นเช่นนั้นเพราะในที่ที่ลึกที่สุดของถ้ำนี้เป็นสถานที่ที่ศึกษาของพวกนักเวทย์มือใหม่หลายคน ดังนั้น พวกจอมเวทย์ ในมหาลัย จึงร่ายคาถาใส่ไว้ที่ปากถ้ำ ด้วยมนต์ที่จะนำพวกชาวบ้านที่เข้ามาในมหาลัย


ดังนั้นในถ้ำแห่งนี้จึงเป็นที่ที่ชาวบ้านในแถบภูเขาโอคาริกลัวที่สุด จีงไม่มีใครเข้ามาอีกเลย


ในวันที่ทั่วทั้งภูเขาโอคาริฝนตกหนัก มีบุรุษผู้หนึ่งเดินสลับวิ่งมาที่ถ้ำมายาโดยที่บุรุษผู้นั้นหารู้ไม่ว่า ที่ถ้ำนั้นเป็นที่อย่างไร


แต่ขณะเดียวกันในที่ไกลออกไปประมาณ700 เมตร ด้านหลังของบุรุษผู้นั้น มีแสงไฟจากคบไฟมากมาย ที่ตามเขามาอย่างรวดร็ว


บุรุษผู้นั้น มองไปทางด้านหลังของตัวเองเห็นแสงไฟที่ใกล้เข้ามาทุกทีจึงออกวิ่งอย่างรวดเร็วพร้อมๆกับสีหน้าที่อิดโรยอย่างถึงที่สุด


บุรุษหนุ่มผู้นั้นเห็นถ้ำแห่งหนึ่งจึงวิ่งเข้าไปเพื่อที่จะหลบซ่อนจากพวกที่ตามล่าเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย


เมื่อบุรษผู้นั้นเข้าไปแล้ว จึงรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว พวกที่ตามล่าบุรุษหนุ่มผู้นั้นเห็นบุรษหนุ่มเข้าไปในถ้ำ มายา จึงพากันมาหยุดยืนที่หน้าปากทางเข้าถ้ำแล้วก็เริ่มซุบซิบกันจนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ


เสียงที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆนี้ ไปสร้างความรำคาญของชายผู้ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของพวกนี้ จนชายคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความโมโหว่า

หยุด

สิ้นเสียงของชายผู้นั้น เสียงทุกคนก็หายไป เหลือแต่เสียงของฝนกับฟ้า ที่ตกอย่างหนักอย่างเดียว

"เจ้าจงออกมาให้ข้าจับกุมดีๆเถิด"ชายคนนั้นเหลียวมองไปในถ้ำ แล้วพูดเสียงดังๆกับบุรุษหนุ่มที่อยู่ในถ้ำซึ่งได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน

บุรุษหนุ่มที่อยู่ในถ้ำได้ยินทุกคำพูดของชายคนนั้น แต่ก็ยังเงียบทำให้ชายคนนั้นโมโหมากยิ่งขึ้นจึงพูดเข้ามาอีกว่า
"ถ้าไม่ออกมาพวกข้าจะจับเข้าไปจับเจ้าเองแล้ว ระวังตัวไว้เถิดเจ้าหนุ่ม หึหึ"


เสียงหัวเราะอย่างไม่เต็มใจของชายคนนั้นทำให้บุรุษหนุ่มหวาดกลัวอย่างมาก จึงรีบวิ่งเข้าสู่ในที่ที่ลึกที่สุดของถ้ำ

ชายผู้เหมือนเป็นหัวหน้าของคนทั้งหลายในขณะที่เดินเข้ามาก็เกิดความหวาดกลัวอยู่มากแล้ว

ทันใดนั้นมีแสงสีขาวลงมาจากฟ้าด้วยความเร็วชั่วพริบตาลงมาพร้อมกับเสียงที่น่ากลัวมาก

เปรี้ยงงง!!

ต้นไม้ที่หน้าถ้ำถูกสายฟ้าฟาดเข้าจนหักลงมาทั้งต้นปิดหน้าถ้ำเอาไว้ ชายคนนั้นเห็นดังนั้นจึงหยุดพร้อมกับสีหน้าที่บิดเบี้ยว เพราะความเชื่อของชาวบ้านในแถบนั้นกลัวถ้ำนี้ทุกคน ตัวเขาเองพึ่งจะมาที่ถ้ำนี้ครั้งแรก แต่ก็เจอเรื่องแบบนี้เข้า ทำให้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ และความกลัวอย่างถึงที่สุด


เขาหันไปสั่งพวกชาวบ้านด้วยเสียงที่สั่นมากว่า"ทุกคนกลับ ไม่ต้องหาแล้ว" ชาวบ้านที่มาได้ยินต่างพากันรีบวิ่งออกจากหน้าถ้ำด้วยความเร็วที่สุดของพวกเขา

Love Hina บ้านพักอลเวง

 

Hinata-1-จุดเริ่มต้น...(Origin)

 

------------------
"เฮ่อ..เบื่อเจงๆ พักนี้คนหายไปไหนหมดไม่มีใครมาพักเล๊ย.." อากิระนั่งบ่นอยู่
บริเวณเคาว์เตอร์

"จดหมายค๊าบบบบ!!" เสียงของบุรุษไปรษณีย์ตะโกนเรียก

"ครับๆๆ มาแล้วๆ!!"อากิระวิ่งออกไปรับจดหมาย พร้อมกับหยิบตรายางไปปั้ม

"ขอบคุณมากครับ เอ..แล้วจดหมายไรหว่า?"อากิระพูดพลางกับแกะซองจดหมาย

"เฮ้ยยยย!!นี่มันบิล ค่าไฟ+ค่าน้ำนี่ฟ่า อารายว๊า เด๋วนี้มานส่งจดหมายเอาเหรอฟะ - -*"
อากิระบ่นเล็กน้อย พร้อมกับอ่านจดหมาย

"เฮ้ยยย!!30,772 เยน เชียวหรอฟะ - -* ตาหองสิ จาเอาตังหนายไปจ่ายละนิ"
อากิระตกใจอย่างมาก เมื่อได้เห็น ตัวเลข ทันใดนั้นเองก้อมีคนมากดกริ่ง(หอพักมันมีกริ่งด้วยหรอ?)

"สวัสดีคร๊าบ!"อากิระเปิดประตูออกไป พบกับผู้ชายคนนึง ตัวสูง กว่าอากิระ
และดูเหมือนว่าเขาจะแก่ กว่าอากิระด้วยซ้ำ

"เอ่อ...ไม่ทราบว่าที่นี่ใช่หอพัก ฮินาตะ รึป่าวครับ "ชายคนนั้นถามอากิระ

"ใช่ครับ จะมาพักเหรอครับ ที่นี่มีห้องว่างเพียบเลยครับ เลือกได้นะครับ(ว่างเพียบๆ)"อากิระ ได้โอกาส
ก้อเชิญชวนลูกค้าทันที

"เอ่อ..ได้ยินมาว่าถ้าใครได้พักที่นี่จะสามารถเข้ามหาลัยโทได ได้เนี่ย..จริงรึปล่าวครับ ?"
ชายคนนั้นถาม กลับอีกที โดยไม่ฟังคำเชิญชวนของ อากิระเลย

"แหม...จริงสิครับ (มั้ง)จะพักมั๊ยครับเชิญเลือกห้องได้ตามสบายเลยนะครับ ห้องว่างเพียบ อ่ะ นี่แผนผังครับ"
อากิระพูดพลางหยิบแผนผัง ให้ชายคนนั้นดู

"ผมเป็นผู้ดูแลของที่นี่ ชื่อ อุราชิมะ อากิระ ครับ แล้วคุณชื่อไรเหรอครับ?"
อากิระแนะนำตัวเอง พร้อมกับถามชื่อชายคนนั้น

"เอ่อ..ผมชื่อ เคย์สุเกะ ครับ อ้อ..ผมมากับน้องสาวน่ะครับ เฮ้!!เนโกะจังมานี่"เคย์สุเกะพูด
พลางกับเรียกน้องสาว

"ตุ้บๆ" เด็กผู้หญิงคนนึงวิ่งตรงเข้ามา ดูเหมือนว่าเธอจะตัวสูง กว่าเคย์สุเกะซะอีก

"อ่า..เอ่อ..สวัสดีค่ะ หนูชื่อ มิเกะเนโกะ ยูกิชิโระ ค่ะ!เป็นน้องสาวของพี่ เคย์สุเกะค่ะ!ยินดรีที่ได้รู้จักนะคะ!"
เนโกะจัง แนะนำตัวกับอากิระ ทันที

"เอ่อ..(น่ารักจัง) ยินดรีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อ อุราชิมะ อากิระ เป็นผู้ดูแลของที่นี่ครับ จะมาพักใช่มั๊ยครับ นี่แผนผังครับ!"
อากิระ ตะลึงในความน่ารัก ของเนโกะจัง เล็กน้อย พร้อมกับยื่นแผนผังให้ทั้ง 2ดู

"เอ่อ..พี่คะเอาห้องไหนดี คะ?"เนโกะ ดูแผนผังพร้อมกับถามพี่ชาย

"แล้วแต่น้องสิ พี่อยู่ห้องไหนก้อได้ทั้งนั้นแหละ"เคย์สุเกะตอบเนโกะ ที่กำลังดูแผนผังอยู่

"เอ่อ ..งั้นหนูเอา ห้อง 102พี่ห้อง103 นะคะ?"

"อ่าว..จะไม่อยู่ห้องเดียวกันหรอกครับ?"อากิระพูดแทรก

"ตลกสิครับ คุณ ผมผู้ชายนะ อีกอย่างน้องผมก้อโตแล้ว ไม่เป็นไรหรอกครับ"เคย์สุเกะอธิบาย

"อ่อ..ครับ หุหุ(ก่ะจาแซวเล่นๆ เฉยๆ)"อากิระ ยิ้มแหยงๆ

"งั้นตกลงเอา 2ห้อองนี่ใช่มั๊ยครับ?"อากิระ ย้ำ

"เอ่อ..ค่ะๆ!!แล้วค่าเช่าราคาเท่าไหร่คะ?"

"ก้อ 7000เยน/เดือน อ่ะครับ ตามผมมาเลยนะครับ ทางนี้ครับ!(โอ้วพระเจ้ายังไม่ลืมข้า)T_T"อากิระพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในหอพัก

"ค่ะ!!/ครับ!!" ทั้งสองรับคำพร้อมกับเดินตาม อากิระไปทันที

--------------To Be Continue

เทพ ปิศาจ จอมเวท จะไปกันได้หรือไม่ เมื่อต้องมาอยู่ในโรงเรียนเดียวกัน และพวกเขาจะเจอกับอะไรมั่งเมื่อโรงเรียนนั่นตั่งอยู่ในดินแดนแห่งความสงบสุข เจฟฟรี

ผู้เขียน: เด็กฝึกหัด

 

"ท่านพ่อ"

  เด็กชายวัยเพรียงสิบขวบร้องเรียกพ่อของตนที่กำลังได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับจ้าวแห่งแสง เลือดสีแดงไหลอาบพื้นน้ำแข็ง ท่านพ่อกำลังบาดเจ็บ

  เด็กน้อยพยายามวิ่งไปหาแต่ก็ถูกผู้เป็นแม่รั้งไว้

           "ซาเฟียพาลูกหนีไป"

  ชายผู้เป็นพ่อกล่าวพร้อมกับสร้างกำแพงเวทป้องกันลูกไฟเพลิงที่กำลังพุ่งเข้าหาตน แต่แรงปะทะทำให้เขากระเด็นออกไปไกล และยากที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง                         

  จอมปิศาจที่กำลังป่วยหรือจะมีแรงสู้กับมหาจักรพรรดิแห่งแดนเทพ ถึงเขาจะเป็นจอมเวทที่เก่งที่สุดในแดนปิศาจแต่ยามอ่อนแรงย่อมมีพลาด