จำนวน 83 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| -3- 4| 5|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 9 พ.ค. 2551 (09:52)

ชักร้อนวิชา กับ คันมือ (แต่อาจหมดตัวได้)  อยากทำหนังสือ ที่ว่านี่เสียแล้ว  สงสัยต้องลองหาข้อมูลสักตั้ง   หมายถึงความเป็นไปได้ในการจัดทำ   ต้นทุน  โรงพิมพ์   เป็นการทำที่มิได้มุ่งค้าหากำไร    

แล้วทำทำไม ?

ทำอะไรสักอย่างให้เป็นรูปธรรม   ว่า เรารู้คุณวิชาที่เรียนมา กับ ทำให้แผ่นดินเกิด  แหมฟังดูเหมือนยิ่งใหญ่   แต่มันไม่ขนาดนั้น  เพียงแต่ว่า รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

ความรู้สึกแบบนั้นเกิดเมื่อเรามองเห็น  คนที่อยู่ในฐานะที่เขาควรทำงานสนองคุณแผ่นดิน  แต่เขาก็ยังทำไม่เต็มที่  เขียนแบบดีๆ  ก็  คือ  เขาอาจยังไม่พร้อมที่จะทำเต็มตัว  เพราะปัจจัยการเมือง ไม่เอื้ออำนวย (คนการเมืองมักอ้างเหตุ ประมาณนี้ค่ะ)    ทีนี้ในฐานะ ที่เป็น รากหญ้า ก็เฝ้า บ่นว่า ทำไมเขาจึงไม่ทำ  แล้วเราก็รันทด   ก็เลยคิดว่า  เราควรทำในส่วนที่ทำได้

สมมติ  เหตุการณ์เลวร้ายนะ  ขายไม่ออก   ก็ทำไงดี   เอาเป็นว่า ทำใจไว้เลยว่า อาจต้องเสียเงินไปเปล่าๆ  (ดังนั้นควรตั้งต้นตรงที่ลงทุนน้อยที่สุด เท่าที่จะแบกไหว)    ก็ นำไปแจกจ่าย ตามคณะ  วิทยาศาสตร์  ทุกมหาวิทยาลัย  เลย เป็นไง 

วันนี้วันพืชมงคลค่ะ 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 9 พ.ค. 2551 (09:55)

รัฐบาลก่อน มีการกำหนดเรื่องยุทธศาสตร์ข้าวไทยค่ะ  แต่ไม่ทราบจริงๆ ว่าจะมีการสานต่อหรือไม่   เราปลูกข้าวได้เป็นลำดับหกของโลก แต่ส่งออกลำดับ 1

และปีนี้ ก็ควรเป็นที่หนึ่ง  หากไม่มีเหตุอะไรเสียก่อน  เช่น   ชาวนาเริ่มท้อใจ  จากอุปสรรค ที่คนพยายามเข้ามาขอแบ่งกำไรไปแบบ หน้าตาเฉย

ภาพนี้บอกว่า ต้นทุนด้านโลจิสติกส์เขาสูงกว่าเขาอื่น  และ ที่เจ็บปวดก็คือ ผลผลิตต่อไร่ก็ยังต่ำกว่าเขาอีก

แบบว่าเจอสองเด้งเลย  แล้วยังมีเด้งสาม  คนจะมาแบ่งกำไรตามที่ว่ามาแล้วเสียอีก

ขออนุญาต ถอนใจ 1 เฮือก

 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 10 พ.ค. 2551 (22:47)

ถ้าใครอยากจะทำกิจกรรมเพื่อช่วยเรื่องนี้ คงมีหลายแบบ แล้วแต่ใครจะริเริ่มครับ

ช่วงนี้ผมรู้สึกค่อนข้างราบรื่นครับ บางทีอาจฟังดูเหมือนท้อใจแต่จริงๆ ไม่ได้ท้อ เพราะว่าผมเป็นคนคิดมาก  แต่เรื่องการเมืองนี่นึกถึงแล้วท้อจริงๆ และผมก็อยากจะออกไปจากการคิดอะไรเกี่ยวกับการเมืองเร็วๆ จะได้ไปศึกษาเคมีคนเดียวให้สบายใจซะที  (คิดอย่างนี้มาห้าปีแล้ว แต่เรื่องแจ๋วๆ ที่อุตส่าห์คิดและทำไว้ยังไม่ได้เรียบเรียงให้จบเสียที เลยออกไม่ได้)

กระผมดีใจที่คุณหน้าใหม่สนใจงานหนังสือและอีกหลายอย่างๆ ผมลองส่งไฟล์ "มองคณะวิทย์ บทที่ ๑ คณะวิทยาศาสตร์" ครับ  เรื่องโรงพิมพ์และต้นทุนเอาไว้ค่อยคิดทีหลังดีกว่า เพราะว่ามันหายากครับ  โครงเรื่องหนังสือผมนี่เป็นการรวมเอาสารพันเรื่องเข้าด้วยกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 27 10 พ.ค. 2551 (22:58)

มองคณะวิทย์ บทที่ ๒ คิดให้ดีก่อนเลือก (ข้างบนเป็นบทที่ ๑)

บทความนี้อาจต้องปรับปรุงในตัวแนวคิด เพราะคุณตุเช่เคยชี้ให้เห็นข้อที่แตกต่างจากความคิดของผมที่ว่าให้เลือกอาชีพโดยดูจุดมุ่งหมายชีวิต คือว่า คนเราไม่ได้ "ตั้งจุดมุ่งหมายแล้วทำตามนั้น" เสมอไป แต่ควรจะ "เป็นอะไรก็ได้" คือแม้ไม่มีโอกาสเลือก ก็ให้พยายามเป็นได้ทุกอย่าง อย่ามีข้อแม้กับชีวิตมากนัก ประมาณนี้คือจุดที่ผมยังไม่ได้เอาไปแก้ในบทความเลยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 28 11 พ.ค. 2551 (00:37)

คุณพีรกิตต์ คงทราบดีว่า มีองค์กรที่เกี่ยวข้องกับคณะวิทยาศาสตร์โดยตรงคือ ที่ประชุมคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ทั่วประเทศ มีมาหลายปีแล้วครับ แต่อะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนได้ยาก เนื่องจากเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน หากใช้คำพูดที่รุนแรง พาลจะไม่ได้รับความร่วมมือ เหมือนกับที่ผมเคยประสบมา ผมจะเล่าเรื่องจากประสบการณ์บางเรื่องให้ฟัง ผมเคยทำงานที่คณะวิทยาศาสตร์ ม.ศิลปากร ในโครงการจ้างผู้เชี่ยวชาญพิเศษมาเป็นอาจารย์ หลายปีมาแล้วครับ ขณะนั้นผมเคยจัดประชุมหัวหน้าหมวดวิทยาศาสตร์ทั่วประเทศ (สมัยนั้นเขาเรียกอย่างนี้ครับ) มีหัวหน้าหมวดวิทยาศาสตร์และผู้บริหารโรงเรียนเข้าร่วมประชุมประมาณ 300 คน ก่อนสิ้นสุดการประชุม ผมทำแบบประเมิน และได้ผลการประเมินข้อหนึ่งที่น่าสนใจคือ ผู้ร่วมประชุมกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ไม่ทราบว่ามีคณะวิทยาศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ทั้งๆที่เปิดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 ผมจะไม่โทษว่าใครหรือฝ่ายไหนนะครับ แต่ผมสรุปได้ว่าการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับเรื่องนี้อ่อนมาก มีรุ่นน้องสมัยเรียนที่จุฬาฯ ไม่ได้พบกันมา 20 กว่าปี เมื่อมาพบกัน ผมบอกว่าตอนนี้ทำงานที่ ม.ศิลปากร น้องกลับถามว่า พี่จบวิทยาศาสตร์ แลวทำไมไปทำงานที่ศิลปากร คนทั่วไปยังเข้าใจว่าศิลปากรคือมหาวิทยาลัยทางศิลปะอยู่ ยังมีเรื่องมหัศจรรย์อีกหลายเรื่องที่ไม่อยากเล่าในที่สาธารณะนี้ อ้อ! มีอยู่เรื่องหนึ่งพอเล่าสู่กันฟังได้ ราว 30 ปีก่อนที่ผมเรื่มทำงานที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง การเมืองในมหาวิทยาลัยสูงมาก อาจารย์ในคณะทะเลาะ แตกแยกกัน แบ่งพวก กันผลประโยชน์กันอย่างน่าเกลียด เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงตัวคณบดี มีการแข่งขันสูง มีการเล่นไสยศาสตร์ด้วย ผู้สมัครท่านหนึ่งใช้ไสยศาสตร์ มีการอุ้มวัตถุมงคลรอบอาคารคณะวิทยาศาสตร์ตอนเช้ามืด เพื่อเอาเคล็ดข่มคู่ต่อสู้ พวกเรานึกสนุกไปแอบดูเหมือนกัน ถ้าได้คนนี้มาเป็นคณบดี ประเทศไทยคงเจริญอีกมาก โชคดีที่แพ้การเลือกตั้งครั้งนั้น (แต่โชคร้ายที่ต่อมาได้เป็นผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัย)

ผมได้อ่านบทความ fsci01.pdf และ fsci02.pdf แล้ว มีข้อสังเกตุบางประการ หลายท่านอาจเห็นว่าเป็นความคิดโง่ๆของคนๆหนึ่งก็ได้นะครับ ข้อคิดเห็นมีดังนี้ครับ
1. โดยทั่วไปคนเราเวลาอ่านเรื่องใดๆ มักจะใช้จินตนาการวาดภาพในมโนภาพตามท้องเรื่อง ไม่เชื่อท่านสมาชิกลองนึกถึงตัวเองเวลาอ่านเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นนวนิยายหรือเรื่องใดๆ เรามักจะวาดภาพตัวละครใกล้เคียงหรือตามประสบการณ์ของแต่ละคน เช่นผู้อ่านบางคนไว้หนวด ตัวละครก็อาจมีหนวดตามไปด้วย อันนี้เป็นธรรมชาติของสมองนมุษย์เราครับ แต่ละคนก็จะวาดภาพต่างกันออกไป เพื่อให้บทความอ่านแล้วได้อรรถรสและดื่มด่ำซาบซึ้งในเรื่อง ผมขอเสนอให้มีภาพประกอบด้วยครับ เช่น ในบทแรกที่กล่าวถึง กำเนิดคณะวิทยาศาสตร์แห่งแรก พูดถึง บันทึกความคิดสำหรับการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในรายงานของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารังสิตประยูรศักดิ์ ที่ส่ง ถึงพระตีรนสาร วันที่ 7 มีนาคม 2474 น่าจะมีรูปประกอบของท่านหรืออนุสาวรย์ของท่าน เช่นแสดงดังรูป  หรืออาจมีภาพอาคารคณะวิทยาศาสตร์หลังแรก บัณฑิตวิทยาศาสตร์รุ่นแรก หรือรูปอื่นๆที่จะทำให้บทความดูน่าอ่านยิ่งขึ้น ถ้าเป็นผม ผมจะเขียนแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นบทความเชิงวิชาการก็มีรูปได้ครับ จากการวิจัยทางด้านการสื่อสารการศึกษาของประเทศยุโรป พบว่า ผู้อ่านบทความที่มีแต่ตัวหนังสือ หรือได้ฟังอย่างเดียว จะรับข้อมูลได้เพียง 16 % (เข้าไปอยู่ในหน่วยความจำชั่วคราวในสมอง) แต่ถ้าได้เห็นหรือมีรูปประกอบจะช่วยให้จำได้ 85 % (จะเข้าไปอยู่ในหน่วยความจำถาวรของสมองได้มากกว่า) แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอาจเป็นเพียงความคิดโง่ๆของผมเอง ขึ้นอยู่กับบรรณาธิการครับ ผมไม่อยากไปก้าวก่าย
2. ผมมีความเห็นว่าถ้าเป็นบทความทางวิชาการมาก ควรใช้ชื่อเต็ม เช่น "มองคณะวิทยาศาสตร์" หรือในหน้าที่ 4 ย่อหน้า 2 หัวข้อ "คณะวิทย์ดูแลประเทศชาติ" น่าจะใช้คำเต็ม  "คณะวิทยาศาสตร์ดูแลประเทศชาติ" แต่ถ้าเป็นบทความอ่านเล่นๆสนุก ใช้คำว่า "คณะวิทย์" ก็แลดูเป็นกันเองครับ อันที่จริงยังมีเรื่องเกี่ยวกับคณะวิทยาศาสตร์ที่สนุกอีกหลายเรื่องที่อยากเล่าให้ฟัง คงต้องหาเวลาว่ามาเล่าสู่กันฟัง
3. การใช้บทความหรือเอกสารเพื่อกระตุ้นให้คนอ่านเห็นความสำคัญของคณะวิทยาศาสตร์นั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย คนไทยโดยเฉลี่ยอ่านหนังสือ 7 บรรทัดต่อเดือน อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ในมหาวิทยาลัยจำนวนมาก ไม่ค่อยอ่านหนังสือ ที่ผมกล้าพูดเพราะเรามีกลุ่มเพื่อนอาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ที่มีความคิดเห็นเหมือนคุณพีรกิตต์ เราพูดคุยสัมมนาและวิพากย์วิจารณ์กันอยู่เสมอ แต่ทำอะไรไม่ได้ อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์จำนวนมาก ไม่ชอบเปิดอีเมล์ ไม่ชอบอ่านเรื่องราวต่างๆในอินเตอร์เน็ต ผมติดต่อกับผู้คนจำนวนมากด้วยอีเมล์ แต่อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์หลายท่าน กว่าจะเปิดดูกล่องอีเมล์และตอบจดหมายมาก็เป็นเดือน หรือมากกว่า เพราะไม่ค่อยได้ใช้

ยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากเล่าให้ฟัง แต่เอาไว้เท่านี้ก่อนก็แล้วกันครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 29 11 พ.ค. 2551 (06:26)
เรื่องพิเศษที่น่าจะมี ในงานเขียน คือ {ภารกิจสำคัญ การให้สังคมเข้าใจ เพื่อเปิดทาง ต้องบอกถึงประโยชน์ ความสุขของครอบครัว เงินรายได้ ความมั่นคง สุขภาพ อาหารใจ กิจกรรมที่ดึงดูด}

ต่อไปนี้เป็นโครงบทคร่าวๆ ของหนังสือมองคณะวิทย์   บางอันอาจจะซ้ำซ้อนกันนะครับ
ท่านผู้สนใจสามารถขออาสาเป็นนักเขียนในบางช่วงที่ท่านถนัดก็ได้ครับ

มุม ทั่วไป
บทที่ 1 คณะวิทยาศาสตร์
1.1 คณะวิทยาศาสตร์ มีไว้ทำไม?
1.2 คณะวิทย์ดูแลประเทศชาติ
1.3 คณะวิทยาศาสตร์ เรียนเกี่ยวกับอะไร?
1.4 เรียนจบคณะวิทยาศาสตร์ทำอะไรได้บ้าง?
1.5 เรียนจบไปแล้วได้ใช้สิ่งที่ร่ำเรียนมาหรือไม่?
1.6 ถ้าไม่มีคณะวิทยาศาสตร์จะเป็นอย่างไร?
1.7 คนเลือกเรียนในคณะวิทยาศาสตร์เพราะความมุ่งหมายใด?

มุม ก่อนเลือกคณะ
บทที่ 2 คิดให้ดีก่อนเลือก
(ถ้าไม่รัก แล้วมาหลอกกันทำไม)
บทที่ 3 เรียนคณะวิทย์ผิดตรงไหน (+พัวพันปัญหาทำอย่างไร-บางส่วน)
บทที่ 4 สาขาวิชา
บทที่ _ สถานที่เรียน,เรียนที่ไหนดี
บทที่ _ อาชีพ
บทที่ _ แหล่งเรียนรู้ และแหล่งท่องเที่ยว (แหล่งความรู้เกี่ยวกับความสนใจทั่วไป ไว้สำรวจตัวเอง และทำกิจกรรมล่วงหน้าเช่น แหล่งท่องเที่ยวในธรรมชาติ ...ที่ๆ จะได้เห็นแร่ในท้องที่ต่างๆ มีที่ไหนบ้าง)
บทที่ _ โครงการพิเศษที่เปิดโอกาส, โครงการพิเศษช่วยสานฝัน
บทที่ _ ทุน
บทที่ _ เตรียมตัวก่อนเข้ามหาวิทยาลัย (มีแหล่งความรู้ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย)

+ประสบการณ์จากผู้ใหญ่ (ถ่ายทอดเรื่องในอาชีพ อาจจะเป็นเรื่องตื่นเต้นแต่ไม่ยาวนัก -ไว้บทอาชีพ)
+คุยกับคนในคณะ (ประมาณว่าเป็นแรงบันดาลใจให้คนรู้สึกว่า ที่สถาบันนี้มีเพื่อนที่คิดแบบนี้นะ  เผื่อเค้าสนใจ จะได้อีเมลไปคุย ทำความรู้จักต่อๆ ไป เป็นประโยชน์ในการช่วยเหลือกัน -ไว้บทที่3)
+อะไรที่จะแนะนำเด็กที่สนใจให้สามารถค้นคว้าเรื่องที่ตัวเองสนใจ โดยไม่ต้องไปแย่งชิงกันเข้า JSTP

มุม ระหว่างเรียน
บทที่ _ การเรียน
บทที่ _ เครื่องมือประกอบการค้นคว้า
บทที่ _ กิจกรรม (หมายถึงกิจกรรมในฐานะนักศึกษาทั่วไป)
บทที่ _ (เกี่ยวกับสุขภาพ)
บทที่ _ หลังจากนั้น, หมายถึงการเรียนต่อโทเอกและการหางานทำ

มุม ปัญหาในคณะ
(รวมเอาสารพัดเรื่อง มาแสดงว่า เรื่อง... มันไม่ดีตรงไหน, แล้วที่ควรจะเป็นเป็นอย่างไร, ทางแก้ และ แก้แล้วได้อะไร)
(ไม่เฉพาะภารกิจของคณะวิทย์เท่านั้น แต่อาจรวมถึงการส่งเสริมและความเป็นไปด้านวิทย์ของประเทศด้วย)

มุม ปัญหาสังคม
(คือเอาสิ่งที่สังเกตเห็นมาสะท้อนปัญหาในสังคม)
(รวมปัญหาของสังคม, ทางแก้, ช่วยกันคิดแก้)

มุม กิจกรรม
(รวบรวมข้อมูลเบื้องหลังสำหรับกิจกรรม สำหรับนักศึกษาที่อยากจะทำอะไรเพื่อคณะวิทย์หรือเพื่อคนไทย)
(อันนี้เป็นงานสังคมศาสตร์ ไม่ใช่งานวิทยาศาสตร์)
{เช่น ค่ายและโครงการพิเศษต่างๆ, กลุ่มนักศึกษา, การทำแผ่นพับ, การทำหนังสือ, การจัดอะไรต่อมิอะไรแล้วแต่จะคิด การทำเวบไซต์สำหรับคุยเรื่องวิจัยหรือเรียนรู้ร่วมกัน, ชมรมวิทยาศาสตร์ช่วยโลกฯ}


มุม วงสังคมเพื่อการวิจัย
(ดูความเหมาะสมเนื้อหาทีหลังครับ)
{เรื่องวิชาชีพวิชาการ, เคมีกับสังคม, ความต้องการของประเทศ, มนุษยชาติ, ลดรายจ่ายชาติ, การส่งเสริมเด็กเก่ง, มองวงการวิทยาศาสตร์โลก, วิทยาศาสตร์ที่มีศาสนา}

(มุม?) เพื่อถิ่นไทยงาม

มุม ภาคผนวก
-สถาบันอุดมศึกษาบางแห่ง(แค่ข้อมูลทางกายภาพ)
-รวมเวบไซต์(ที่แนะนำถึงในเรื่อง)
-บทความพิเศษ
-บันทึกผู้เขียน(ความสนใจทางเคมี,จัดแล็บ,สอวน.,โอลิมปิก,JSTP,สอบผ่านข้ามไปเรียนกับรุ่นพี่แล้วข้อสอบหาย,โครงงานทำอะไรผ่านมาประสบความเจ๊งทุกเรื่อง,เรียนแย่มาก,เอาตัวไม่รอดอย่างไรบ้าง)
-คุยกับพีรดนย์(ผู้รอบรู้ด้านเทคโนโลยี)?
-เอกสารอ้างอิง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 30 11 พ.ค. 2551 (06:44)

ถึง อ.แขชนะ

ขอบคุณครับสำหรับรูปประกอบ ผมเองก็พยายามหาอยู่ชอบกลัวว่าจะติดลิขสิทธิ์ของที่อื่นครับ  บทแรกนั้นผมไม่อยากให้เป็นวิชาการเลย แต่เขียนออกมาแล้วมันกลายเป็นแนววิชาการมาก จริงๆ ตอนแรกเขียนแบบการเมือง แต่ว่ามีแต่คนตำหนิว่าเด็กไม่อ่านแน่นอน ก็เลยเขียนแบบเป็นกลางสำหรับผู้อ่านทุกกลุ่ม  ส่วนบทที่สอง (fsci02.doc) จะเริ่มเป็นส่วนที่ให้เยาวชนอ่านโดยเฉพาะครับ

สำหรับงานเขียน "มองคณะวิทย์" ผมหวังว่า งานเขียนนี้เป็นการรวบรวมข้อมูล ไว้ให้ใครที่อยากจะจัดกิจกรรมเพื่อแก้ไขเรื่องนี้เอาไปใช้ประโยชน์ครับ 

เหตุผลที่ชื่อใช้คำให้สั้นๆ ว่ามองคณะวิทย์ เพราะว่างานเขียนนี้เป็นเรื่องแนวความคิดเห็นส่วนตัวทั้งนั้น ที่จับหลายอย่างมารวมกัน เกรงว่าจะฟังดูเป็นการก้าวก่ายหรือลบหลู่สถาบันมากเกินไปถ้าใช้ชื่อเต็ม และเป็นตัวบอกว่าเป็นเรื่องในสังคมด้วยคำเรียกติดปากสั้นๆ ด้วยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 31 11 พ.ค. 2551 (06:51)
ตอนแรกทำปกไว้เล่นๆ (ฉากหลังถ่ายรูปมาตั้งแต่ปี 2547 ที่คณะวิทย์ จุฬาฯ)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 32 11 พ.ค. 2551 (06:55)
ข้างบนนี่ย่อขนาดรูปทีไรจะไม่ได้อารมณ์เท่ารูปจริง (ทำใน PowerPoint)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 33 11 พ.ค. 2551 (06:57)
รูปข้างบนเหล่านั้นเป็นของทำเล่นๆ นะครับ เดี๋ยวพอจะทำจริงคงเปลี่ยนครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 34 11 พ.ค. 2551 (07:47)

ถ้าใครอยากจะทำกิจกรรมเพื่อช่วยเรื่องนี้ คงมีหลายแบบ แล้วแต่ใครจะริเริ่มครับ

คำถามข้างบนนี่สิคะ สำคัญที่สุด  จะเริ่มตรงไหนดี

อ่านสองบทความ 01,02  แล้ว โดยรวดเร็ว   นึกภาพประกอบที่เป็นรูปการ์ตูน   กับลดตัวหนังสือบางตัวออกไป  แทนด้วยภาพ   ทำให้น่าอ่านขึ้น(มั้ง)    เพราะกลุ่มเป้าหมายของดิฉันที่ฝันถึง   คือ  คนวัยเรียน   ก็เพราะดิฉันยังอยากได้คนรุ่นใหม่ที่คิดเป็น  อาจไม่ต้องคิดใหม่ก็ได้   คิดเก่าให้เก่ง และ เป็นก่อน ก็ปลื้มแล้วละ

ดูหัวข้อแล้วเนื้อหาเยอะมาก   กำลังนึกว่า จะไม่ทำเล่มเดียวจบ เพราะว่ามันอาจอัดแน่นเกินไป  คิดไปเรื่อยเปื่อย  แต่ก็มาจบตรง   เริมยังไงดี ? 

หมายเหตุ .... ตอนที่เรียน ปีที่ 1 ที่คณะ    จำได้ว่า  ดร.สันต์  ที่ท่านเป็นครูสอนในตอนนั้น  ชม.แรกของการเรียน    อาจารย์หยิบ Conical  Flask แบบหน้าปกนี่แหละค่ะ มาด้วย 1 ขวด  ในนั้นมีสารเคมี  บรรจุอยู่ เป็นสีหนึ่ง   อาจารย์เกริ่นนำ ไป แล้วท่านก็ เขย่าขวด เบา   เจ้าของเหลวในนั้นก็เปลี่ยนสีไปเป็นอีกสีหนึ่ง   พอตั้งไว้มันก็กลับเป็นสีเดิม  .... เป็นการเปิดตัว ชม. แรกได้น่าประทับใจค่ะ     ... เล่าสู่กันฟัง ในเรื่องเก่าๆ   ที่คณะ ฯ 

 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 11 พ.ค. 2551 (07:51)

นี่ถ้าดิฉันเขียนศัพท์แสงทางวิชาการผิดไปก็ให้อภัยด้วย   เป็นคนไทยที่แย่ไม่แพ้คนอื่นในเรื่องการเรียนรู้ กับ ความลึกซึ้ง ทางความคิด  เช่นกัน

อีกนิดหนึ่ง  ดิฉันมีความเห็นว่า  ถ้าท่านจัดทำเป็นหนังสือเชิงวิชาการมากไป  มันอาจมีปัญหาเรื่อง ความถูกต้อง กับ การรับรอง ความถูกต้อง  หรือ อะไรต่างๆ ในแง่ กม. ได้   หากจัดทำเป็นแง่ความเห็น  น่าจะปลอดภัยเรื่อง ข้อ กม. มากกว่าละค่ะ  

แค่ความเห็นก็  ต้องกรองหลายชั้นอยู่แล้วในการนำเสนอต่อสาธารณะ 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 36 11 พ.ค. 2551 (12:16)

จะทำอะไรอย่าไปกลัวมากนักครับ กลัวอย่างนั้น กลัวอย่างนี้ กลัวปัญหาลิขสิทธิ์ ปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไข หากแก้ไม่ได้ทั้งหมด ประนีปนะนอมก็ยังดีกว่าไม่ทำเลย คนเราถ้าจะทำงานจริงๆ ทุกปัญหามีทางออกครับ แต่คนที่คิดเผ้อฝันอย่างเดียว ทุกทางออกมีแต่ปัญหา

ลักษณะเฉพาะตัวอย่างหนึ่งของอาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ในประเทศไทยก็คือ ไม่ว่าใครจะเสนอความคิดหรือโครงการอะไรใหม่ๆออกมา เขาจะทางหนทางนับร้อยนับพันเหตุผลว่าระวังจะเกิดปัญหาอย่างนั้น อย่างนี้ มีแต่ข้อเสนอปัญหา น้อยคนนักที่จะเสนอว่าจะทำอย่างไร ชี้แนะว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร

ผมเคยได้เงินสนับสนุนจาก IUPAP และ UNESCO จัดการประชุมนานาชาติมาหลายครั้ง แต่พอไปช่วยงานคณะวิทยาศาสตร์บางแห่ง ผมเสนอให้จัดประชุมนานาชาติเพื่อกระตุ้นบรรยากาศทางวิชาการ ผมกลับได้รับข้อเสนอแนะมากมายเกี่ยวกับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในการจัดประชุม (ซึ่งผมรู้และเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ผมไม่ได้คุยว่าเคยจัดมาก่อนหลายครั้ง) และบรรดาพวกที่เสนอความคิดทั้งหลายก็ไม่เคยมีประสบการณ์การจัดมาก่อน สุดท้ายผมเลยไม่อยากไปยุ่งให้เสียเวลา ผมมีอาจารย์ท่านหนึ่งที่เคยเป็นคณบดี (ปัจจุบันถึงแก่กรรมแล้ว) ท่านเคยสอนผมว่า หากผมเป็นผู้บริหารในอนาคต และต้องการให้โครงการใดล่มแต่ดูเหมือนว่าเราให้การสนับสนุน ให้ตั้งกรรมการเยอะๆและแต่ละคนเป็นพวกพูดมากๆและชอบเสนอความคิดเยอะๆ ในที่สุดโครงการจะล่มไปเองเพราะมีแต่คนชอบเสนอความคิด ชอบพูด แต่ไม่ชอบทำ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 37 11 พ.ค. 2551 (12:51)

ก่อนอื่นดิฉันจะต้องไปถามต้นทุนที่โรงพิมพ์ก่อน   เพื่อดูว่า เราต้องมีอะไรบ้าง  จากนั้นก็มาดูสิ่งที่มีในมือ   เช่น เนื้อหาสาระ   ดูความเป็นไปได้ในระดับที่หยาบมากๆ   ต้องใช้กำลังสักเท่าไหร่  (ทุกด้าน  ทุกปัจจัย  ทางเศรษฐกิจ  สติปัญญา  กำลังแรงกาย ฯลฯ)   

ดิฉันคิดผิดเรื่องกลุ่มเป้าหมาย  

เป้าหมายหลัก ๆ เริ่มที่วัยรุ่น  ที่ยังไม่มีกำลังซื้อ แต่ มีอำนาจสั่งซื้อ    จะสร้างนามธรรมก่อน  คือ  ความสนใจในวิทยาศาสตร์   วิทยาการ

รองลงไป วัยผู้ใหญ่ ผู้มีกำลังซื้อ แต่ อยู่ระหว่างตัดสินใจ  กลุ่มนี้เป็นเป้าในการจัดการให้เกิดนามธรรมจาก  เป้าหมายหลัก  เป็น รูปธรรม

ลำดับสาม ส่วนที่เหลือ  เพื่อเป็นแรงสนับสนุนในภายภาคหน้า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 38 11 พ.ค. 2551 (13:38)

อยากขอความเห็น  ผู้ที่เข้ามาอ่านหัวข้อนี้เช่นกัน   ว่า ท่านมีความเห็นอย่างไรบ้าง  อยากเห็นหนังสือเป็นแบบไหน   อยากพูดอะไรถึงวิทยาศาสตร์ บ้านเรา    ฯลฯ  

ไม่จำกัดคุณสมบัติผู้ให้ความเห็น   

ต้องบอกว่า เรียนเชิญ  ชวนเชิญด้วย  เป็นการร่วมด้วยช่วยกัน ถือว่าคือจุดเริ่มต้นของการช่วยกันสานฝัน จะดีไหม ?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 39 11 พ.ค. 2551 (13:52)
30 กว่าปีมาแล้ว พวกที่จบฟิสิกส์จากจุฬาฯ รุ่นพี่รุ่นน้องหลายคนรวมตัวรวมทุนกันทำวารสารฉบับหนึ่งชื่อ "วิทยาศาสตร์ไทย" (ดูรูปหน้าปก) คล้ายๆกับที่คุณพีรกิตต์กำลังจะทำอยู่นี้แหละครับ หุ้นส่วนคนสำคัญหลายคนปัจจุบันนี้ก็ยังทำงานอยู่ในคณะวิทยาศาสตร์ต่างๆ ตำแหน่งในขณะนี้ที่เป็นคณบดีก็หลายคน เป็นรองอธิการบดีก็หลายคน ผมเองก็เป็นนักเขียนประจำ เราทำกันอยู่หลายปี ในที่สุดก็เจ๊ง! คนที่เป็นกำลังสำคัญเป็นบรรณาธิการของวารสารนี้คือ อาจารย์มานิต รุจวโรดม ท่านได้รับรางวัลนักสื่อสารวิทยาศาสตร์ดีเด่นแห่งชาติด้วย ปัจจุบันยังเป็นอาจารย์ ภาควิชาฟิสิกส์ จุฬาฯ คุณพีรกิตต์ ว่างๆก็ลองไปคุยกับอาจารย์มานิตดูก็ได้ เผื่อว่าจะได้แนวคิดเกี่ยวกับ การพิมพ์ ค่าใช้จ่ายในการผลิต หรืออื่นๆที่อาจเป็นประโยชน์ครับ

นอกจากวารสารแล้ว พวกเรายังทำ Pocket book วิทยาศาสตร์อีกหลายเล่ม หลังจากวารสารวิทยาศาสตร์ไทยเจ๊ง แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำงานหลักของตัวเอง นิสิตฟิสิกส์รุ่นหลังๆก็ไม่ได้สานต่อความตั้งใจเดิมที่รุ่นพี่ได้ทำกันไว้ น่าเสียดาย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 42 12 พ.ค. 2551 (09:49)
สวัสดีรุ่นพี่ภาควิชาฟิสิกส์ จุฬาฯ ครับ
หนังสือด้านบนดูจากปี พ.ศ. แล้วผมยังไม่เกิดเลยนะครับ
ตอนเด็กๆชอบอ่านหนังสือชัยพฤกษ์วิทยาศาสตร์มากๆ
ปัจจุบันก็ได้หายไปจากท้องตลาดแล้ว ส่วนเล่มด้านบนไม่เคยเห็นเลยครับ
เกิดไม่ทัน ยุคต่อไปคงจะเป็นหนังสือที่กำลังจะเกิดขึ้นจากคนรุ่นใหม่ที่มีวิศัยทัศน์เยี่ยม
ที่อยู่ในเวปวิชาการดอทคอมแห่งนี้
เอาใจช่วยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 43 12 พ.ค. 2551 (19:31)
คือเคยได้ยินมาว่า พวกที่ได้รับทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วเวลาทำวิจัยจนได้ผลงานออกมาแล้ว ลิขสิทธิ์ของผลงานนั้นจะเป็นของมหาลัยที่เราไปเรียน ส่วนตัวเราก็จะได้การรับรองว่าจบการศึกษาจากที่นั้น ไม่ทราบว่าเป็นความจริงรึป่าวคะ (ถ้าเป็นอย่างงั้นประเทศไทยคงเสียเปรียบแย่เลย)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 44 12 พ.ค. 2551 (19:47)

เราเสียเปรียบมานานแล้วครับ มีงานวิจัยมากมายทางการเกษตรที่ทำที่เมืองไทย ข้อมูลต่างๆของประเทศไทยก็เป็นของมหาวิทยาลัยต่างชาติหมด นักเรียนทุนบางคนแทบจะไม่ได้อยู่ในต่างประเทศ เก็บข้อมูลจากประเทศไทย แล้วบินไปอยู่ต่างประเทศ 1 หรือ 2 ภาคการศึกษาก็ได้รับปริญญาของเขาแล้ว โก้มากเลยได้ปริญญาของนอก ข้อมูลทางการเกษตรของไทยจำนวนมากก็ไปนอกด้วยครับ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเลวร้ายไปหมดนะครับ มหาวิทยาลัยต่างประเทศที่ดีๆก็มี เราก็เอาของเขามาเหมือนกัน เรียกว่าถ้อยทีถ้อยอาศัยเพราะเป็นโครงการความร่วมมือกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 45 13 พ.ค. 2551 (23:52)

การสู่จุดหมาย ก็ด้วยก้าวเล็กๆ...

ซึ่งเรื่องที่คุณพีรกิตติ์ อยากจะทำมีมากมาย ถ้ามองภาพรวมแล้วอาจจะทำให้ท้อ

แต่ถ้าเริ่มจากก้าวเล็กๆ เริ่มจากเรื่องใกล้ตัว คุณพีรกิตติ์ เองน่าจะดี

สำหรับเรื่องนี้ ผมเห็นว่า ก้าวนึง ที่น่าจะมีประโยชน์ สำหรับผู้ที่จะเรียนวิทยาศาสตร์ หรือแม้แต่บัณฑิตย์จบใหม่ คือ ความกระจ่าง ต่อคำถามทีว่า เรียนวิทย์ฯ จบแล้วไปทำอะไรได้บ้าง นอกจาก ครู อาจารย์ ไปทำงานที่หน่วยงานไหน มีผลงาน(ของจริง)อะไรบ้าง รับใช้สังคมได้อย่างบ้าง... ทุกๆเรื่องที่ผู้จบ ควรจะรู้เกี่ยวกับงานที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น

หรือนำหัวข้อใน คห.29 มาแยกหาข้อมูล ทีละหัวข้อ แล้วนำมาเผยแพร่ ในวิชาการคอทคอมก่อน

เป็นความเห็นจากผู้รู้น้อย ด้วยความปราถนาดี และขอเป็นกำลังใจให้ครับ...