โครงงาน จากบันทึกของ อาจารย์กลิ่น สระทองเนียม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 21 พ.ค. 2551 (05:05)
เรื่องราวในการกำจัดแมลงวันไม่ได้ลงเอยแค่เด็กสามารถปราบแมลงวันได้เท่านั้นเนื่องจากอาชีพของชาวบ้านนอกจะเลี้ยงวัวแล้ว ยังเลี้ยงปลาดุกเป็นอาชีพเสริมกันแทบทุกครอบครัวซึ่งได้รวมถึงโรงเรียนแห่งนี้ด้วย ที่ได้เลี้ยงปลาดุกไว้ 2 บ่อ โดยลงทุนไปบ่อละกว่า หมื่นกว่าบาท ซึ่งการเลี้ยงปลาดุกจะต้องซื้ออาหารสำเร็จรูปที่ค่อนข้างแพงมาเลี้ยงและราคาปลาดุกในช่วงนั่นก็ค่อนข้างถูก ทำให้กำไรที่เหลือจึงไม่มากนัก แต่ชาวบ้านยังต้องคงจำใจเลี้ยงกันอยู่ด้วยมีบ่อเลี้ยงปลากันอยู่แล้ว แม้จะได้กำไรน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเสียเลย



เรื่องราว/story ในการกำจัดแมลงวัน ไม่ได้ลงเอยแค่ /not end there เด็กสามารถปราบแมลงวันได้เท่านั้น เนื่องจาก/because?as?since อาชีพ/livelihood ของชาวบ้าน นอกจะ/apart from?not only เลี้ยงวัวแล้ว ยัง/but also เลี้ยงปลาดุก เป็นอาชีพเสริม/supplement (income) กันแทบทุกครอบครัว/household ซึ่งได้รวมถึง/including โรงเรียนแห่งนี้ด้วย ที่ได้เลี้ยง/grew?raise? ปลาดุกไว้ 2 บ่อ โดยลงทุนไป/outlay?investบ่อละ/each pond กว่า/over หมื่นกว่าบาท ซึ่งการเลี้ยงปลาดุกจะต้องซื้อ อาหารสำเร็จรูป/processed food/fish meal ที่ค่อนข้างแพง/expensive?high มาเลี้ยงและ ราคา/price ปลาดุก ในช่วงนั่น/during that time ก็ ค่อนข้างถูก/rather cheap?low ทำให้กำไรที่เหลือ/profit remained?left จึงไม่มากนัก/not much แต่ชาวบ้าน ยังต้องคงจำใจ/have to?have no choice? เลี้ยงกันอยู่ด้วย มี/have บ่อเลี้ยงปลา/fish pond กันอยู่แล้ว/already แม้จะได้ กำไรน้อย/little profit ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเสียเลย/is better than nothing



The story of fly ridding did not end there when the children managed to control flies. Since livelihood of the community came not only from raising cows but also cat fish as supplement in nearly all households, including the school which grew cat fish in 2 ponds with the outlay (setup cost) over 10,000 Baht for each pond.

Cat fish were fed with processed fish food (fish meal) which was rather expensive at the time, and the fish price was rather low. So, not much profit was left. But the people had no choice because they already had fish ponds. Little profit was better than nothing.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 36 21 พ.ค. 2551 (10:30)

Re: #33  2. 'had to ...' (in #30 ) sounds like 'the principal was "forced" into giving out plastic bags...'.
Substituting '...the principal complied...'(in #28) by '...the principal cooperated...' may do the job more gently.

I chose the word 'had to' because I felt that the principal having asked the students for suggestions was obligated to take that course of action.  In any event, it is a minor matter, not worth quibbling about.

As regard to '3. Shifting the flow of the narative from the past (as in #28 ) into the present (as in #30 ) is not comfortable. Any suggestion?'   This was also deliberate because the story is being told in the past tense but we are now asking the reader to imagine the scene with children bringing sacks of cow dung to school every morning and should be done using the present tense.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 37 22 พ.ค. 2551 (05:35)
การกำจัดตัวอ่อนแมลงวันของบรรดาเด็ก ๆ จึงไปเกี่ยวข้องกับการเลี้ยงปลาดุกของชาวบ้านและโรงเรียน ด้วยข้อเสนอของนักเรียนที่ว่า

"ครูใหญ่ครับเราน่าจะเทมูลวัวที่มีตัวหนอนอยู่นี้ลงไปในสระให้ปลาดุกกินน่าจะดีกว่าวิธีอื่น ๆ เพราะจะสามารถกำจัดตัวอ่อนของหนอนก่อนที่จะเป็นแมลงวันได้แล้วยังสามารถกำจัดกลิ่นเหม็นจากมูลวัวได้ด้วย ครูใหญ่ว่าดีไหมครับ ? "

นักเรียนเริ่มเสนอความคิดใหม่เสนอให้ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ได้ร่วมให้ความเห็น

"ถ้านักเรียนร่วมกันพิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นวิธีการที่ดีที่สุด ครูก็เห็นด้วย "

อาจารย์ใหญ่ให้ความเห็นกลับ ทั้งที่ยังไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา เช่นกัน

ปฏิบัติการ การกำจัดตัวอ่อนของแมลงวันให้กลายเป็นอาหารปลาจึงเกิดขึ้น การนำมูลวัวที่มีตัวอ่อนของแมลงวันเทลงไปให้ปลากินที่ว่านี้ ดำเนินการไปได้แค่ 2 วัน เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้จริงๆ



การกำจัด ตัวอ่อนแมลงวัน/maggot ของบรรดาเด็ก ๆ จึงไปเกี่ยวข้องกับ/involve?link? การเลี้ยงปลาดุก/... ของชาวบ้านและโรงเรียน/... ด้วยข้อเสนอ/proposal?suggestion ของนักเรียนที่ว่า

"ครูใหญ่ครับเรา น่าจะ/should เท/dump?tip? มูลวัวที่มีตัวหนอน/maggots อยู่นี้ ลงไปในสระ/into the ponds ให้ปลาดุกกิน น่าจะ/may be ดีกว่า/better วิธีอื่น ๆ/other methods?ways เพราะ จะสามารถกำจัด/... ตัวอ่อนของหนอน/.... ก่อน/before ที่จะเป็น/turn into?become? แมลงวันได้แล้ว ยังสามารถ/... กำจัด/... กลิ่นเหม็นจากมูลวัว/... ได้ด้วย ครูใหญ่ว่า ดีไหม/... ครับ? "

นักเรียนเริ่มเสนอ/present?propose? ความคิดใหม่/new idea ให้ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ ได้ร่วมให้ความเห็น/for opinion

"ถ้านักเรียน ร่วมกัน/together พิจารณาแล้ว/analysed เห็นว่า/considered?reckoned? เป็นวิธีการที่ดีที่สุด/best method ครูก็เห็นด้วย/I will accept/agree"

อาจารย์ใหญ่ ให้ความเห็นกลับ/responded ทั้งที่ยังไม่ทราบว่า/not knowing จะเกิดอะไรขึ้น what will happen ตามมา/later?afterwards เช่นกัน/either [negative form of 'too']

ปฏิบัติการ/task?job?act?move? การกำจัด ตัวอ่อนของแมลงวัน/... ให้กลายเป็น อาหารปลา/fish food จึงเกิดขึ้น/... การนำมูลวัวที่มีตัวอ่อนของแมลงวัน เทลงไป/... ให้ปลากิน/... ที่ว่านี้ ดำเนินการ/... ไปได้แค่ 2 วัน เหตุการณ์/event ที่ไม่คาดฝัน/not dream of?unexpected? ก็เกิดขึ้น/happened จนได้จริงๆ/in actuality



The children's ridding of fly maggots got linked to cat fish growing (of the village and the school) by a children's proposal;

"Me Principal, we should dump the dungs with maggots into the pond for the fish to eat. It is better than other ways because we can get rid of the maggots before they turn into flies. We can also get rid of the (dung) stinks. What do you say, Mr Principal?"

The children proposed a new idea to the principal for his opinion.

"If you all together had analysed and considered it the best way (method), I would agree" The principal responded, not knowing what would happen afterward either.

The work on ridding of maggots by feeding them to fish thus began. Dungs with maggots were tipped in (to the ponds for fish to feed on) for only 2 days, then, an unexpected event did happen.



[We see cow 'dung' in units of 'flops' or 'droppings' or 'cow pats'. Each greenish black round large cake can be picked up 'whole' when the outer surface is dry to touch. Under the surface the dung may be full of lavae of many insects. Lavae have some 10% of proteins by weight, thus are very nutritious.

We can observe Nature and come to the same understanding as those who see through a library of books .]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 38 23 พ.ค. 2551 (06:05)
"ครูใหญ่ครับ..รีบไปที่บ่อเลี้ยงปลาเร็วเลยครับ" เด็ก ๆ วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกครูใหญ่ด้วยอาการตื่นตระหนก ตกใจอย่างสุด ๆ

"ที่สระมีอะไร หรือใครจมน้ำที่สระหรือเปล่า ?" ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่เห็นอาการเด็กแล้วรีบถามสวนขึ้นทันที

"ไม่มีใครตกน้ำหรอกครับ แต่ปลาดุกที่เลี้ยงไว้ในสระตายลอยเต็มไปหมดเลยครับ" เด็กตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก อีกรอบ

เมื่อทราบเรื่องทั้งหมดความตกใจคงไม่ได้เกิดขึ้นอยู่เฉพาะแค่กับเด็กเท่านั้น แม้แต่ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่เองก็พลอยเป็นไปด้วย เพราะค่าเสียหายจากการลงทุนเลี้ยงปลาดุกไปกว่าบ่อละ 10,000 บาท ไหนจะต้องถูกครูในโรงเรียนโจมตี ถูกชาวบ้านต่อว่าต่อขานเกิดการร้องเรียนตามมาอีกมากมาย



"ครูใหญ่ครับ ..รีบไป/go quickly ที่บ่อเลี้ยงปลา/ to the fish pond เร็วเลยครับ" เด็ก ๆ วิ่ง/run กระหืดกระหอบ/panting?heaving and puffing? มาบอก/... ครูใหญ่ ด้วยอาการ/look? seem?in manner?[symptom is a medical term] ตื่นตระหนก/panic ตกใจ/struck?stricken? อย่างสุด ๆ/extremely?in extreme?

"ที่สระมีอะไร หรือใคร จมน้ำ/drown ที่สระหรือเปล่า ?" ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ เห็นอาการ/appearance? look? expression? เด็กแล้วรีบ ถามสวน/cut in?interrupt and ask?react? ขึ้นทันที/immediately

"ไม่มีใคร/... ตกน้ำ/... หรอกครับ แต่ปลาดุก/... ที่เลี้ยงไว้ในสระ/... ตาย ลอย/float เต็มไปหมดเลย/all over ครับ" เด็กตอบด้วยเสียง ตะกุกตะกัก/stutter/babble/bumble อีกรอบ/again?another time

เมื่อทราบ/know?understand?learn?realize? เรื่องทั้งหมด/the whole/complete story ความตกใจ/dread? panic? fright? scare? คง'ไม่ได้เกิดขึ้นอยู่เฉพาะแค่'กับเด็ก'เท่านั้น'/not only ... 'แม้แต่'ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่เอง 'ก็พลอยเป็นไปด้วย'/but also ... เพราะ ค่าเสียหาย/damages จากการลงทุน/investment? outlay เลี้ยงปลาดุกไปกว่าบ่อละ 10,000 บาท ไหนจะ/not only ต้องถูก/become object of ครูในโรงเรียน โจมตี/attack ถูกชาวบ้าน ต่อว่าต่อขาน/be criticised? rebuked? berated เกิด การร้องเรียน/complaint ตามมา/afterward อีกมากมาย/and so on



"Mr Principal! Come quickly. To the fish ponds. Urgently, please." The children ran up panting to tell the principal. They looked extremely panic stricken.

"What happened at the pond? Anyone drowned?" The principal asked immediately, reacting to the looks of the children.

"No one drowned, sir. But the cat fish in the ponds are floating, all over, all dead!" The children babbled in reply again.

Learning the whole story, panic seized not only the children, but also the principal. Because the damages in outlay were over 10,000 Baht for each pond. Not only that, coming under attacks from other teachers at school, criticism from the people, complaints afterward and so on.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 39 23 พ.ค. 2551 (06:10)
แต่เพื่อไม่ให้ความตกใจของตนเองเป็นชนวนไปทำให้เด็กต้องเสียโอกาสกับการเรียนรู้ที่ได้ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่องที่เริ่มมาด้วยดีตามลำดับจะต้องสะดุดลงจากเหตุการณ์ครั้งนี้ จึงปรับสีหน้า และความตกใจให้อยู่ในอาการปกติแล้วเดินทางไปที่บ่อเลี้ยงปลาพร้อมๆกับเด็ก ซึ่งภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้ผิดเพี้ยน ไปจากคำบอกเล่าของเด็ก ด้วยจำนวนปลาตายลอยอืดอยู่บนผิวน้ำเป็นจำนวนมาก



แต่/but เพื่อไม่ให้/not let ความตกใจของตนเอง/his panic เป็นชนวน/become a conductor/starter/sprout ไปทำให้/causing เด็ก ต้องเสียโอกาส/ to lose the opportunity กับการเรียนรู้/learning ที่ได้ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง/that have been continuing ที่เริ่มมา/from beginning ด้วยดี/well ตามลำดับ/in steps จะต้องสะดุด/get interrupted ลง/slowed down จากเหตุการณ์ครั้งนี้/from this event จึงปรับสีหน้า/control facial expression และความตกใจ/panic ให้อยู่ในอาการปกติ/to look normal แล้วเดินทางไปที่/go to บ่อเลี้ยงปลา พร้อมๆกับเด็ก/together with the children ซึ่งภาพ/the picture ที่เห็นอยู่ตรงหน้า/he saw in front of him ก็ไม่ได้ผิดเพี้ยน/not different ไปจาก/... คำบอกเล่า/... ของเด็ก ด้วยจำนวน ปลาตาย/dead fish ลอยอืด/float and bloat อยู่บนผิวน้ำ/.... เป็นจำนวนมาก/....



Not letting his panic sprout and later cause the children to lose the chance for 'the' learning that had been continuing well from step to step from the beginning, or to get interrupted and slowed down because of this event, the principal kept a straight face and went together with the children to the ponds. The picture he saw in front of him was just as the children told him. A number of fish were dead, floating and bloating on the water surface. A lot of fish were dead!



[I had problems with the sentence containing this phrase ...เป็นชนวนไปทำให้เด็กต้องเสียโอกาส... I took, wordwise, the phase: "become/'conductor'/causing/the children/to lose/chance" to mean "become a starting point or an origin that later causes or 'attributes to' a loss of a chance". I tossed 'sprout' (grow and branch out) and 'break out' (branch out). 'sprout' won . The sentence is too long for my liking. Would anyone care to provide a better rendition?]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 40 24 พ.ค. 2551 (12:43)
For the benefit of those who may have never seen

cow dung/cow dropping/cow flop/cow pat/cow pie/...



See also Cow Dung: 101 USES FOR COW DUNG http://www.iscowp.org/Nuggets/101%20Uses%20for%20Cow%20Dung.htm





There are also concerns about 'methane gas' that comes with the dung.

Please look up 'greenhouse gases' on the Net.

Compare methane emission from cows with carbon dioxide and carbon monoxide emission from cars.



In all, cow dung has been amazingly useful for many thousands years. Like most biological matters, cow dung will play its role in the environment 'quietly' and 'beneficially' if we allow the nature of dung to progress on its course.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 41 24 พ.ค. 2551 (13:02)

ดีจังเลยค่ะ มีภาพให้ชมด้วย  คนที่เกิดและเติบโตในเมืองศิวิไลซ์บางคนอาจจะยังไม่เคยเห็นนะคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 42 25 พ.ค. 2551 (03:44)
อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นเล่าให้ฟังว่า

"ตอนนั้นทั้งครูและเด็กเริ่มท้อแท้กับการปราบแมลงวันกันมากโดยเฉพาะเด็กๆแทบจะเลิกความคิดในการปราบแมลงวันไปเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าวิธีการดังกล่าวจะกระทบกับการเลี้ยงปลาดุกของโรงเรียน มากมายขนาดนี้ พร้อมทั้งลังเลใจว่าสิ่งที่ได้ดำเนินการมากับครูใหญ่นั้นถูกต้องหรือไม่"

แต่ด้วยความเป็นครูที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลกับการสร้างองค์ความรู้ให้กับเด็ก อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นจึงบอกกับเด็ก ๆ ว่า

"ไม่เป็นไร พวกเธอไม่ต้องตกใจ เมื่อปลาที่เลี้ยงไว้ตายหมดเดี๋ยวครูจะไปซื้อพันธุ์ปลามาปล่อยใหม่"

ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่กล่าวให้กำลังใจเด็กแต่ในใจก็ยังอดคิดถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้นตามมาไม่ได้

"แต่ครูใหญ่ครับ แล้วแมลงวันเราจะปราบได้อย่างไร เพราะคงให้มาไล่จับ ไล่ฆ่าอยู่คงทำได้ยาก หรือว่าจะยกเลิกการปราบแมลงวันกันแค่นี้ครับ"

เด็กคนหนึ่งที่ใจไม่ค่อยดีอยู่แล้วเพราะคิดว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุที่ทำให้ปลาของโรงเรียนตายยกทั้ง 2 บ่อ

"การกำจัดแมลงวันต้องทำกันต่อไป ขอให้ครูกลับไปคิดหาวิธีการใหม่ก่อนแล้วเราค่อยมาปรึกษาหาแนวทางกันอีกครั้ง"

อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นให้สัญญากับเด็กๆ ไว้ว่าจะยังไม่ล้มเลิกกับการปราบแมลงวัน



อาจารย์ใหญ่ท่านนั้น/... เล่า/tell/reveal/relate ให้ฟังว่า

"ตอนนั้น/at that time ทั้งครูและเด็ก เริ่ม ท้อแท้/in despair?losing heart/fading/regressing กับการปราบแมลงวันกันมาก โดยเฉพาะ/especially?particularly เด็กๆ แทบจะเลิก/nearly give up ความคิดในการปราบแมลงวัน ไปเลยทีเดียว/altogether เพราะ/... ไม่คิดว่า/... วิธีการดังกล่าว จะกระทบ/impact/affect กับการเลี้ยงปลาดุกของโรงเรียน มากมายขนาดนี้/this much พร้อมทั้ง/and/also ลังเลใจว่า/doubt สิ่ง ที่ได้ดำเนินการมา/have done กับครูใหญ่นั้น ถูกต้องหรือไม่/is right or not"

แต่ด้วยความเป็นครู/being a teacher ที่มีวิสัยทัศน์/vision?view?attitude? กว้างไกล/broad?wide and far/visionary กับการสร้างองค์ความรู้/knowledge creation ให้กับเด็ก อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นจึงบอกกับเด็กๆ ว่า

"ไม่เป็นไร/don't worry?never mind?not a problem พวกเธอ ไม่ต้องตกใจ/no panic?no fear เมื่อปลาที่เลี้ยงไว้ ตายหมด/... เดี๋ยว/... ครู จะไปซื้อ/... พันธุ์ปลา/fry?fingerling มาปล่อย/... ใหม่/again"

ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ กล่าวให้กำลังใจ/prop up/cheer up เด็ก แต่ในใจ/but inside ก็ยังอดคิดถึง/not stop thinking about ปัญหา ที่จะเกิดขึ้นตามมา/.... ไม่ได้

"แต่ครูใหญ่ครับ แล้วแมลงวันเราจะปราบได้อย่างไร เพราะคงให้มาไล่จับ ไล่ฆ่า อยู่คงทำได้ยาก/... หรือว่าจะ ยกเลิก/stop?abandon การปราบแมลงวันกันแค่นี้ครับ"

เด็กคนหนึ่ง/... ที่ใจไม่ค่อยดีอยู่แล้ว/distressed/frightened/scared เพราะคิดว่า พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุ/they were a part of the cause ที่ทำให้ปลาของโรงเรียน ตายยก/all died ทั้ง 2 บ่อ

"การกำจัดแมลงวัน ต้องทำ กันต่อไป ขอให้ครู กลับไปคิดหา วิธีการใหม่ก่อน/... แล้วเราค่อยมาปรึกษา/... หาแนวทาง/... กันอีกครั้ง""

อาจารย์ใหญ่ท่านนั้น ให้สัญญา/promised กับเด็กๆ ไว้ว่าจะยัง ไม่ล้มเลิก/not give up กับการปราบแมลงวัน



The principal revealed, at that time, both he and the children were losing hearts over the fly project. The children, especially, were about to give up the idea of ridding flies altogether. Because they had not thought that their action (tipping dung into the ponds) could have this much impact on the cat fish at the school, and they now had doubts whether what they had been doing was right or not.

But being a teacher with expansive vision on knowledge creation for children, the principal told the children.

"Don't worry. There is no need to panic. The fish are now dead. I will get some fingerlings to put in the ponds again."

The principal conforted the children. But inside, he could not stop thinking about the (other) problems that could follow.

"Mr Principal, sir! How are we going to get rid of flies then? Because, to chase after them, to catch them and kill them is very hard. Do we stop getting rid of flies?"

Said a child who was distressed by the thought that they were a part of the cause of 2 ponds of dead fish.

"We have to keep on getting rid of flies. Let me find another way and we will talk about it again"

The principal promised (the children) not to give up getting rid of flies.



[P.S. Dear Guru Pai, There are wonders of the world that we failed to see. This one ranks after DNA in my list of wonders of ALL TIMES, which also includes natural nanotubes like tubules (DCT and PCT). ]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 43 26 พ.ค. 2551 (03:40)
[Another rather long paragraph with a lot of difficult words - a challenge!]



จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้กลายเป็นเชื้อไฟให้ปะทุขึ้นอีกเพราะแต่เดิมชาวบ้านและครูส่วนหนึ่งก็ไม่พอใจในการกระทำของอาจารย์ใหญ่ท่านนี้อยู่ก่อนแล้ว ยิ่งมาเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ อีกจึงเหมือนเพิ่มการโจษขานของชาวบ้านและครูในโรงเรียนเพิ่มขึ้น ว่าอาจารย์ใหญ่ท่านนี้ทำอะไรเพี้ยนมากเกินไปแล้ว และต้องการให้ออกจากโรงเรียนนี้

แม้จะต้องถูกต่อว่าต่อขานแต่ด้วยความมุ่งมั่นของอาจารย์ใหญ่จึงยังไม่ยอมแพ้อุปสรรคง่าย คงเดินหน้าเรื่องนี้ต่อไปโดยได้ไปขอรับคำปรึกษาจาก เกษตรจังหวัดและสาธารณสุขจังหวัด ถึงสาเหตุการตายของปลาจากการให้หนอนจากมูลวัว คำตอบที่ได้รับก็มาถึงทางสว่าง เมื่อทราบว่ามูลวัวที่นำมากองรวมกันนานๆนั้นเป็นมูลวัวเก่าที่ถูกลม ถูกฝน และแดด จนเกิดเชื้อราเต็มไปหมดเมื่อเทรวมกับหนอนลงไปในสระทำให้เกิดการเน่าเสียของน้ำ ขาดออกซิเจนให้ปลาได้หายใจ ปลาจึงตาย วิธีการแก้ไขต้องใช้มูลวัวที่ถ่ายใหม่ ๆ มาเก็บให้พ้นแดดลมเพื่อไม่ให้เกิดเชื้อรา



จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น/from what happened ได้กลายเป็น/... เชื้อไฟ/ember?cinder?spark ให้ปะทุขึ้นอีก/re-ignite?light เพราะแต่เดิม/... ชาวบ้านและครูส่วนหนึ่ง/... ก็ไม่พอใจ/unhappy?displeased ในการกระทำ/... ของอาจารย์ใหญ่ท่านนี้/... อยู่ก่อนแล้ว ยิ่งมาเกิด/... เหตุการณ์เช่นนี้ อีกจึงเหมือนเพิ่ม/seem to add?increase การโจษขาน/talks?gossips/bitchings/accusal/allegation ของชาวบ้านและครูในโรงเรียนเพิ่มขึ้น ว่า อาจารย์ใหญ่ท่านนี้/... ทำอะไร เพี้ยน/odd?weird มากเกินไปแล้ว/too much และต้องการ/... ให้ออก/get out จากโรงเรียนนี้

แม้จะต้อง ถูกต่อว่าต่อขาน/... แต่ด้วยความมุ่งมั่น/determination ของอาจารย์ใหญ่ จ ึงยังไม่ยอมแพ้/... อุปสรรค /... ง่าย/that easy คงเดินหน้า/keep on เรื่องนี้ต่อไป โดยได้ไปขอรับคำปรึกษาจาก/consult?get advices from เกษตรจังหวัด/province?precinct?district? agriculture officer และสาธารณสุขจังหวัด/..health officer ถึงสาเหตุ/causes of การตายของปลา จากการให้หนอนจากมูลวัว/feeding dung maggots to fish คำตอบ/... ที่ได้รับ/... ก็มาถึง ทางสว่าง/lighted way เมื่อทราบว่า มูลวัวที่ นำมากองรวมกันนานๆ/piled for some time นั้นเป็นมูลวัวเก่า/old dungs ที่ถูกลม/... ถูกฝน/... และแดด/... จนเกิดเชื้อรา/become mouldy เต็มไปหมด/all เมื่อเทรวมกับหนอน ลงไปในสระ/into the ponds ทำให้เกิด การเน่าเสีย/polluting/rotting/fouling ของน้ำ ขาดออกซิเจน/lack oxygen ให้ปลาได้หายใจ/for fish to breath ปลาจึงตาย วิธีการแก้ไข/solution ต้องใช้มูลวัวที่ถ่ายใหม่ ๆ /fresh dungs มาเก็บ/store?keep? ให้พ้นแดดลม/weatherproof?out of the Sun and winds เพื่อไม่ให้เกิดเชื้อรา/not to grow moulds



What happened had become a spark igniting fires again. A number of (local) people and teachers were unhappy with the principal's activity from the beginning, the event just added more allegation by the local and teachers. They said the principal was too weird and they wanted him out of the school.

Despite the innuendos, the determined principal did not waver or give in to obstacles easily. He kept on working by asking for advices from the district agriculture officer and the district health officer: what caused the fish to die from feeding on dung maggots? The answer lit up a way. When the dung was piled in the open for some time, attacked by winds, rains and the sun, it became all mouldy. When the dung and the maggots were tipped into the ponds, they caused water fouling and lacking in oxygen for the fish to breath, so the fish died. A solution was to keep fresh cow dung out of the weather, so that the dung would not not become mouldy.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 44 27 พ.ค. 2551 (05:11)
เมื่อรู้ที่มาของสาเหตุอาจารย์ท่านนั้นจึงได้ไปจัดซื้อถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร กว่า ๓๐ ถังมาวางไว้รอบบ่อเลี้ยงปลาพร้อมแจกถุงพลาสติกให้เด็กเก็บมูลวัวที่ถ่ายใหม่ ๆ นำมาเก็บไว้ในถังทุกวัน ภาพที่เกิดขึ้นยิ่งเพิ่มความไม่พอใจให้กับผู้ปกครองมากขึ้นที่ต้องเห็นลูกหลานถือถุงมูลวัวมาโรงเรียนทุกวันอีก แต่อาจารย์ท่านนั้นก็พยายามบอกนักเรียนว่า

"เราต้องหาทางปราบแมลงวันให้ได้"

จากการที่มีถังเก็บมูลสัตว์ใหม่ได้อย่างมิดชิด ผลที่เกิดขึ้นก็เป็นไปอย่างที่ผู้เชี่ยวชาญได้ให้ข้อเสนอแนะไว้คือ เมื่อเกิดตัวอ่อนและเทลงเป็นอาหารปลาแล้ว ปลาจะไม่เป็นอะไร และหนอนได้กลายเป็นอาหารอันโอชะของปลาอย่างดียิ่งอีกด้วย



เมื่อรู้/knowing ที่มาของสาเหตุ/the cause อาจารย์ท่านนั้นจึงได้ไปจัดซื้อ ถังน้ำมันขนาด 200 ลิตร/oil drums กว่า ๓๐ ถังมาวางไว้รอบบ่อเลี้ยงปลาพร้อมแจก/hand out ถุงพลาสติกให้เด็กเก็บมูลวัวที่ถ่ายใหม่ ๆ/fresh dungs นำมาเก็บไว้ในถังทุกวัน ภาพที่เกิดขึ้นยิ่งเพิ่มความไม่พอใจให้กับผู้ปกครองมากขึ้นที่ต้องเห็นลูกหลานถือถุงมูลวัวมาโรงเรียนทุกวันอีก แต่อาจารย์ท่านนั้นก็พยายามบอกนักเรียนว่า

"เราต้องหาทางปราบแมลงวันให้ได้"

จากการที่มีถังเก็บมูลสัตว์ใหม่ได้อย่างมิดชิด ผลที่เกิดขึ้นก็เป็นไปอย่างที่ผู้เชี่ยวชาญได้ให้ข้อเสนอแนะไว้คือ เมื่อเกิดตัวอ่อนและเทลงเป็นอาหารปลาแล้ว ปลาจะไม่เป็นอะไร /alright for fish และหนอนได้กลายเป็น อาหารอันโอชะ/tasty meal ของปลา อย่างดียิ่ง/very good อีกด้วย/too



Once the cause was known, the principal bought some 30 200-litre oil drums and lined them up along the banks of the ponds. He handed out plastic bags for the children to collect fresh cow dungs and put in the drums, every day. This raised the parents' unhappiness in seeing their children carrying dung bags to school again.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 45 27 พ.ค. 2551 (05:14)
เมื่อเห็นแนวทางการปราบแมลงวันเริ่มเห็นผล ตัวหนอนที่เกิดขึ้นก็สามารถเป็นอาหารปลาได้เป็นอย่างดี ทำให้เด็กเกิดกำลังใจ

จึงเริ่มมีไอเดียใหม่เข้ามาอีกครั้ง

"ครูใหญ่ครับผมว่าตัวหนอนที่เทลงไปให้ปลากิน ตัวน้อยไปหน่อย ผมว่าน่าจะทำให้หนอนตัวโตกว่านี้ ปลาจะได้กินอิ่มอย่างเต็มที่ ไม่ต้องแย่งกันกินเช่นนี้" นักเรียนเริ่มเสนอแนวคิด

"ครูก็ว่าดี แต่เราจะทำอย่างไร ให้หนอนตัวโตกว่าเดิมได้ ขอให้พวกเธอช่วยกันหาทางต่อไปก็แล้วกัน" อาจารย์ใหญ่ตอบโดยไม่ได้เสนอความเห็นอย่างอื่นอีก



เมื่อเห็นแนวทาง/seeing the way การปราบแมลงวัน เริ่มเห็นผล/begin to show result ตัวหนอน ที่เกิดขึ้นก็สามารถเป็น อาหารปลา ได้เป็นอย่างดี ทำให้เด็ก เกิดกำลังใจ/lifted?encouraged?

จึงเริ่มมีไอเดียใหม่เข้ามาอีกครั้ง

"ครูใหญ่ครับผมว่าตัวหนอนที่เทลงไปให้ปลากิน ตัวน้อยไปหน่อย/rather small ผมว่า น่าจะทำให้/make หนอน ตัวโตกว่านี้/larger than this ปลาจะได้กินอิ่มอย่างเต็มที่/full meal ไม่ต้องแย่งกันกิน/not to scramble?scuffle?fight for food เช่นนี้/... " นักเรียนเริ่มเสนอแนวคิด

"ครูก็ว่าดี แต่เราจะทำอย่างไร ให้หนอนตัวโตกว่าเดิมได้ ขอให้พวกเธอช่วยกันหาทางต่อไปก็แล้วกัน" อาจารย์ใหญ่ตอบ โดยไม่ได้เสนอความเห็นอย่างอื่นอีก/without adding any other ideas.



Seeing the way, the ridding of flies (project) began to show result that maggots were good fish food.

The children gained courage and new ideas emerged again.

"Me Principal, Sir! I think the maggots that we feed to fish are rather small. I think we should make them bigger than this. So that the fish can have full meals - (they do) not have to fight for food like now." The children proposed an idea.

"I think that is a good idea. But how do we grow larger maggots? Would you like to give it some more thoughts?" The principal replied without suggesting any other ideas.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 46 28 พ.ค. 2551 (03:55)
[We see in #8 a simple 4-step project control mechanism:

a) ask (recall & find) - gather information relevant to our project

b) map (link & verify) - visualize our current situation in relation to our goal

c) choose (think & cull) - generate and eliminate possible solutions

d) do (change our world) - act on the chosen solution -- to make it happen!

We can see this pattern of control emerges in learning by project work, in our every living and in our life. The infinite variations in theme, context and intention of our projects are in essence but possible expressions of our control mechanism.



Congratulations, you have linked this 4 steps to the Noble Truths (Ariya Sacca). Now, let us continue .]



หลังจากเด็กได้คิดหาทางร่วมกันจนได้ข้อสรุปแล้ว จึงได้ร่วมมาเสนอกับอาจารย์ใหญ่ อีกครั้ง

"น่าจะเลี้ยงด้วยรำข้าวครับเพราะผมเห็นที่บ้านใช้รำข้าวเลี้ยงปลาดุกได้ สัตว์อย่างอื่นก็น่ากินได้ และน่าจะทำให้ตัวโตได้เช่นกัน"

หลังจากอาจารย์ใหญ่เห็นด้วยและมีการเลี้ยงหนอนด้วยรำข้าวผลปรากฏว่าหนอนมีขนาดเพิ่มขึ้นกว่าเดิมค่อนข้างมาก บางตัวโตขนาดนิ้วก้อยเมื่อนำไปให้ปลาดุกกินปรากฏว่า ปลาทั้ง 2 บ่อเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วก่อนกำหนดระยะเวลาที่เคยเลี้ยงมาในหลายรุ่น โดยที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายนำไปซื้ออาหารปลามาเลี้ยงเช่นแต่เดิมเมื่อสามารถเลี้ยงปลาดุกได้ขนาดโตกว่าปกติและโตอย่างรวดเร็วก่อนกำหนดรวมถึงแมลงวันก็ลดจำนวนลงอย่างทันตาเห็นทั้งในหมู่บ้านและโรงเรียน



หลังจากเด็กได้คิดหาทางร่วมกัน/... จนได้ข้อสรุปแล้ว/reached a conclusion จึงได้ร่วมมาเสนอ/... กับอาจารย์ใหญ่ อีกครั้ง

"น่าจะเลี้ยงด้วย รำข้าว/rice bran?pollard?mill run? ครับเพราะผมเห็นที่บ้านใช้รำข้าวเลี้ยงปลาดุกได้ สัตว์อย่างอื่น/other animals ก็น่ากินได้/should eat และน่าจะทำให้ตัวโตได้เช่นกัน"

หลังจากอาจารย์ใหญ่เห็นด้วยและมีการเลี้ยงหนอนด้วยรำข้าว ผลปรากฏว่าหนอนมี ขนาดเพิ่มขึ้นกว่าเดิมค่อนข้างมาก/... บางตัวโตขนาด นิ้วก้อย/... เมื่อนำไปให้ปลาดุกกินปรากฏว่า ปลาทั้ง 2 บ่อเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว/quickly?fast ก่อนกำหนดระยะเวลา/before usual?expected time ที่เคยเลี้ยงมาในหลายรุ่น/many previous batches?lots? โดยที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายนำไปซื้ออาหารปลามาเลี้ยงเช่นแต่เดิมเมื่อสามารถเลี้ยงปลาดุกได้ขนาดโตกว่าปกติและโตอย่างรวดเร็วก่อนกำหนดรวมถึงแมลงวันก็ลดจำนวนลง/decrease?reduce/drop อย่างทันตาเห็น/immediately?in a wink ทั้งในหมู่บ้านและโรงเรียน



After the children had thought and discussed together until they reached a conclusion, they came to proposed to the principal again.

"We should feed maggots with rice bran. Because, (we see) at home, we feed cat fish with bran. Other animals should eat it too and grow bigger too."

The principal approved. Feeding maggots with rice bran showed that the maggots grew much larger. Some were as large as a little finger. The fish in the 2 ponds, fed with these maggots, grew very quickly to (marketable) size before the usual time as needed for the previous lots. So, without paying for fish meal like before, cat fish could be raised to larger sizes sooner and the number of flies immediately dropped both in the village and at the school.



['rice bran' is chosen over 'pollard' and 'mill run', because it is internationally better known among farmers and non-farmers. 'pollard' is (grinded or pulverised) ground (usually) wheat husks. 'mill run' is ground (virtually 'waste' or 'discharge') husks and debris from the milling process. 'mill run' is most likely the cheap meal used to feed fish and maggots in this story.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 47 29 พ.ค. 2551 (06:23)
ผลที่เกิดจากการเรียนรู้ของนักเรียนกับ อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นยังไม่ได้จบเพียงแค่สามารถปราบแมลงวันให้หมดไปเท่านั้น แต่ผลที่เกิดขึ้นได้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ชาวบ้านได้รับประโยชน์ไปด้วย เพราะถือเป็นสิ่งอัศจรรย์อย่างยิ่งที่เวลาต่อมาชาวบ้านแทบจะทุกหลังคาเรือนที่เลี้ยงปลาดุกต่างได้ไปหาถังน้ำมันขนาด 200 ลิตรมาไว้บ้านละ 9 ถึง 10 ถังแล้วต่างดำเนินการเลี้ยงหนอนเหมือนกับโรงเรียน เพื่อใช้หนอนเป็นอาหารปลาดุกทำให้ลดต้นทุนการเลี้ยงและร่วมกำจัดแมลงวันไปในตัว จนมีคนพูดเล่นปนจริงว่า ชาวบ้านแถวนั้นถึงขั้นแย่งมูลวัว มูลควายกันเลยทีเดียว



ผลที่เกิดจาก/the result of การเรียนรู้/... ของนักเรียนกับ อาจารย์ใหญ่ท่านนั้น/... ยังไม่ได้จบ/not ended เพียงแค่/only สามารถปราบแมลงวันให้หมดไปเท่านั้น แต่ผลที่เกิดขึ้นได้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ชาวบ้าน/... ได้รับประโยชน์ไปด้วย/benefited too เพราะถือเป็น สิ่งอัศจรรย์อย่างยิ่ง/miracle?wonder?amaze ที่เวลาต่อมา/later time ชาวบ้านแทบจะทุกหลังคาเรือน/almost all households ที่เลี้ยงปลาดุกต่างได้ไปหาถังน้ำมันขนาด 200 ลิตรมาไว้บ้านละ 9 ถึง 10 ถังแล้วต่างดำเนินการเลี้ยงหนอนเหมือนกับโรงเรียน เพื่อใช้หนอนเป็นอาหารปลาดุกทำให้ลดต้นทุนการเลี้ยงและร่วมกำจัดแมลงวันไปในตัว จนมีคน พูดเล่นปนจริง/fibs?jokingly?mocking?in jest?teasing?tongue in cheek ว่า ชาวบ้านแถวนั้น ถึงขั้นแย่ง/fight over มูลวัว/... มูลควาย/... กันเลยทีเดียว/seriously



The result of joint learning between the children and the principal did not end with only ridding of flies but also benefiting the local people. Amazingly, in later times, nearly every household that grew cat fish would have 9 to 10 200-litre drums. They raised maggots like the school did, to feed their cat fish. This lowered the cost of growing fish and controlled the flies at the same time. There were mocking tales (with tongue in cheek) that the local were seriously fighting over cow dung and buffalo dung!



[The many ways (English speaking) people try to cover or dress up a lie is interesting.



พูดเล่นปนจริง: (from Moby Thesaurus - be untruthful, blague, bouncer, canard, cock-and-bull story, concoct, deceive, draw the longbow, equivocate, exaggerate, fabricate, fairy tale,

falsehood, falsify, falsity, farfetched story, farrago, fib, fish story, flam, flimflam, ghost story, half-truth, (legal/pious) fiction, lie (flatly), make up, mendacity, mislead, palter, prevaricate, (slight) stretch the truth, speak falsely, (tall) story/tale, taradiddle, tell a lie, trump up, trumped-up story, untruth, untruthfulness, (little) white lie, yarn...



I am sure we can do equally well in Thai, if we care to list them .]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 48 29 พ.ค. 2551 (07:00)
จากวิธีการเรียนรู้ร่วมกันของนักเรียนและอาจารย์ใหญ่ดังกล่าว นอกจากจะทำให้เกิดการเรียนรู้จากปัญหาที่ทุกฝ่ายกำลังประสบอยู่นำมาใช้เป็นหัวข้อที่จะเรียนรู้ร่วมกัน และการเรียนรู้ก็ใช้วิธีการร่วมกันคิด ร่วมกันลองผิด ลองถูกในการแก้ปัญหาอย่างหลากหลายวิธีการ และดำเนินการจนเกิดผลสำเร็จซึ่งถือเป็นการเรียนรู้ที่เกิดประโยชน์อย่างใหญ่หลวงทั้งวิธีการแก้ปัญหา และกระบวนการคิดตามกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ นอกจากนั้น ผลที่เกิดขึ้นยังสามารถไปขยายผลสร้างคุณค่าให้เกิดขึ้นกับชุมชน ในวิถีชีวิตประจำวันจริง รวมถึงสามารถแก้ปัญหาเรื่องแมลงวันให้หมดไปตามเป้าหมายที่คิดไว้แต่แรกเริ่มได้เป็นอย่างดียิ่ง



[Word by word (phrase by phrase) translation is intentionally omitted. You should try...]



From the learning of the children and the principal, not only that they learned from the (real) problems (that they used as the learning topic) in the community, they learned from collaboration: thinking together; working together; trying out; testing various ideas and ways in solving the problems; and keeping the work until they succeeded. This was a great learning process, that paid handsomely, in problem solving, structured and methodical thinking in a scientific manner. It also produced the result that applied to (add value and) benefit to the community - in practical, real life, everyday living. It included solving the fly problem as originally targetted, successfully.



[I missed a whole 'day' in 'every(day) living' in post #46. Please let me know if you spot other typos and errors. We can improve things if we help by not letting bad things continue.



The story of Acariya Thwatchai's learning by project work has come to a happy ending. But Acariya Klin has more to say. We will continue our translation on another example.



We have tried to deliver the essence of learning by project work: the teacher's role is a facilitator assisting the children in their quest to 'build their own knowledge' while working through their ('play and learn') project. We may agree with (record-and-replay) 'learning by looking through a library of books' process, where teachers and children make 'photocopies' (after photocopies) of knowledge. We can all see that 'original' knowledge must be built not copied.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 49 30 พ.ค. 2551 (05:34)
การที่นำเรื่องนี้มาเสนอก็เพื่อจะชี้ให้เห็นว่าวิธีการที่อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นได้ดำเนินการกับนักเรียนทั้งหมดนั้นแหละเขาเรียกว่าการเรียนรู้แบบโครงงานที่แท้จริง เพียงแต่ว่า อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นยังไม่ได้จัดทำเป็นเอกสารหลักฐานตามรูปแบบของโครงงานเต็มรูปแบบเท่านั้นเอง



This story was told to demonstrate the 'real' process for learning by project work. But, the principal did not made formal records as a 'full and proper project' (in the form required by the Ministry of Education?).



แต่ผลพวงที่เกิดขึ้นกับอาจารย์ใหญ่ท่านนั้น ในเวลาต่อมาเมื่อได้นำเรื่องนี้มาปรับประยุกต์จัดทำเป็นผลงานทางวิชาการ ปรากฏว่าได้รับการประเมินผ่านเป็นผู้อำนวยโรงเรียน ระดับ 9 ไปในที่สุด



Subsequently, the work of that principal was written/done up into a formal academic project and evaluated. The principal was then promoted to School Principal Class 9.



จึงเห็นได้ว่า การจัดการเรียนรู้ของครูนั้น บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่กับตำราเรียน หรือเรียนอยู่เฉพาะในห้องเรียนสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยโต๊ะและอุปกรณ์จนชินตาแล้ว หากได้นำสิ่งที่ผู้เรียนอยากรู้ อยากเห็น หรือคิดว่ามีปัญหา หรือสิ่งที่เด็กสนใจในขณะนั้นมาใช้เป็นสื่อให้เด็กได้เรียนรู้ไปพร้อม ๆ กับคุณครูแล้ว ผลที่เกิดขึ้นก็จะเหมือนกับนักเรียนและผู้บริหารที่ได้นำมายกตัวอย่างดังกล่าว



[Here Acariya Klin ends the historical account of Acariya Thwatchai's learning by project work and offers his commentary.]



So, we can see that learning is not necessary limited to books or in the (narrow rectangular) classrooms full of desks and other usual equipment. If we can incorporate things that learners want to know and to see or things that seem to be a problem they want to solve. Things that children are interested in at the time can be used as 'media' (objects or context) for learning together with the teachers. The result (of learning) may be the same as told in this example.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 50 1 มิ.ย. 2551 (06:55)
[On review the translation work so far, I found that back in post #44, I missed a whole paragraph:

<<<

แต่อาจารย์ท่านนั้นก็พยายามบอกนักเรียนว่า "เราต้องหาทางปราบแมลงวันให้ได้"

จากการที่มีถังเก็บมูลสัตว์ใหม่ได้อย่างมิดชิด ผลที่เกิดขึ้นก็เป็นไปอย่างที่ผู้เชี่ยวชาญได้ให้ข้อเสนอแนะไว้คือ เมื่อเกิดตัวอ่อนและเทลงเป็นอาหารปลาแล้ว ปลาจะไม่เป็นอะไร และหนอนได้กลายเป็นอาหารอันโอชะของปลาอย่างดียิ่งอีกด้วย



But the principal kept telling the children &#8220;We shall get rid of the flies.&#8221;

When fresh dung was well covered, it was as the experts said. When the maggots and the dung was tipped in to feed the fish. The fish were no longer affected and also the maggots were really tasty fish meal.

>>>

Raise your hand if you had spotted this. Now, why did you not tell us about this? We are working together, aren't we? I have something that you may not have. You have many things that I don't even know about. Together, 'we' can do things better and more complete for 'us'. We can learn from each other. We can help each other to learn. In doing so, we learn knowledge, we learn our 'self' and we learn how to work in groups (family, community, society and the world).



Can we try something from today onward? Try 'smiling'! Smile to yourself (in the mirror). Smile to people that you happen to see. Smile when you speak. Smile when you write. Smile when you do homework or house chores. If you observe how you - yourself feel, how your voice changes, how your eyes sparkle, how you look bright and beutiful (or handsome) with a smile on your face. You will observe changes in the people your 'interact' with (even those who only see you smile). You should learn the power of your smile. Today, when you smile, you will change yourself. Before long, you will learn how you can change the world.



I beg you to learn to be people --- Thai again.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 51 2 มิ.ย. 2551 (10:30)
ตัวอย่างลักษณะเช่นนี้คงจะขอแถมอีกสักหนึ่ง ตัวอย่าง คือจากการที่ได้มีโอกาสร่วมกับคณะเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ท่านหนึ่ง (ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงมาเป็นสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน) ท่านได้ไปตรวจเยี่ยมโรงเรียนในชนบทแห่งหนึ่งก็มีเรื่องจริงเกี่ยวกับการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนของครูโรงเรียนแห่งนั้นเกิดขึ้น กล่าวคือ

เมื่อโรงเรียนได้ทราบว่าผู้บริหารระดับอธิบดีจะเข้ามาเยี่ยมทั้งผู้บริหารโรงเรียนและคณะครูที่จะได้มีโอกาสต้อนรับผู้บริหารระดับสูงสุดของหน่วยงาน เลยตื่นเต้นกันใหญ่มีการเตรียมงานกันยกใหญ่หวังจะโชว์ให้ผู้ใหญ่เห็นศักยภาพในการจัดการเรียนการสอนกันอย่างเต็มที่ โดยมีการเตรียมอุปกรณ์การสอนที่ครูพยายามจัดทำขึ้นอย่างมากมาย



(I'd like to add) Another similar (same kind of) example: I was (fortunate to have been) in a group lead by the Secretary of the Naional Primary Education Committee (now the Office of the Committee for Basic Education) on an inspection tour of rural primary schools.



At a school, after receiving news of the visit of the high ranking officials, the school's administrators and teachers were excited with the chance to show off their performance (potential) in teaching. They prepared and put on (to display) several showpieces.



[NB. 'I' above refers to the author of this note, Acariya Klin.

Guru Pai or anyone who knows, please give us the correct titles of those offices.

Our rendition here is rather terse (short) because we can now try to map Thai phrases to English phrases or the other way round. We'll see it's fun.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 52 2 มิ.ย. 2551 (11:21)

มาแสดงความยินดีที่เรื่องโครงงานปราบแมลงวันจบลงแล้วอย่างสวยงาม น่าอ่านเป็นอย่างยิ่ง สังเกตได้จากตัวนับจำนวนการอ่านซึ่งสูงสุดในบรรดาเรื่องที่เริ่มเสนอในเวลาเดียวกัน

สำหรับตัวอย่างต่อไป ดิฉันขออนุญาตคัดข้อความภาษาไทยมาวิเคราะห์คำกันสักคำหนึ่งค่ะ

.......................มีการเตรียมงานกันยกใหญ่หวังจะโชว์ให้ผู้ใหญ่เห็นศักยภาพในการจัดการเรียนการสอนกันอย่างเต็มที่............

คำว่า "ศักยภาพ" ในข้อความดังกล่าวดิฉันเห็นควรเปลี่ยนเป็น "ความสามารถ" หรือ "สมรรถนะ" ค่ะ 

ศักยภาพของคนนั้น เรามองไม่เห็นหรอกค่ะ เพราะศักยภาพคือความสามารถสูงสุดที่เป็นไปได้ซึ่งซ่อนอยู่ในตัวของคน สิ่งที่ทำได้แล้วนั้นเป็นเพียงส่วนน้อยนิดของศักยภาพเท่านั้น  ความสามารถสูงสุดที่เป็นไปได้ในตัวคนเรายังมีอีกเยอะที่เรายังไม่สามารถดึงออกมาใช้  ซึ่งต่างจากศักยภาพของข้าวของเครื่องใช้ หรือสิ่งที่ไม่มีชีวิต เช่น แก้วน้ำ หรือเครื่องคอมพิวเตอร์ สามารถจุน้ำได้เท่าไร ทำอะไรได้บ้าง เป็นสิ่งที่เราเห็นได้วัดได้อย่างชัดเจน

เพราะฉะนั้น ในส่วนของภาษาอังกฤษที่คุณ SR ใช้คำว่า "performance" แทนความสามารถของคนที่แสดงออกมาให้เห็นได้แล้ว ดิฉันขออนุญาตฟันธงว่าถูกต้องแล้ว ไม่ต้องใช้คำที่อยู่ในวงเล็บค่ะ

มีเรื่องของศักยาภาพให้อ่านเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ
หน้า 1 http://www.vcharkarn.com/vcafe/14209/1
หน้า 2 http://www.vcharkarn.com/vcafe/14209/2

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 53 3 มิ.ย. 2551 (05:35)
[Thanks Guru Pai for your kind words and your support for 'my' 'performance' (witout worrying about 'potential') .



We have more or less the first draft of the parts that we will soon put together into a whole (like laying bricks to make a castle). We will be looking at 'fitness' of parts in the overall mission. We will polish some parts to ensure 'best fit' (link) with other parts. There are 'time', 'place', 'mood' and so on to consider. We will be working in 'multi-dimensional space'! (If you're a physicist, a linguist, a mathematician, a thinker or a learner (like I am), please help.]



ซึ่งความตั้งใจของครูกับการสอนในวันนั้นดูแล้วคงเกินร้อยเพราะแค่รถของคณะผู้ตรวจเยี่ยมเคลื่อนที่มาถึงหน้าโรงเรียนก็ได้ยินเสียงการสอนของครูดังลั่นออกมาจากแต่ละห้อง ในขณะที่ท่านเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ท่านนั้น ได้เดินชมห้องเรียนแต่ละห้องแล้ว ดูสีหน้าท่านก็รู้ว่าคงจะอึดอัดใจกับวิธีการสอนของครูอยู่พอสมควรแต่ก็ไม่ได้ติติงให้เสียกำลังใจแต่อย่างใด จนมาถึงห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่คุณครูกำลังสอนคณิตศาสตร์อยู่ ครูผู้นั้นพยายามส่งเสียงเจื้อยแจ้วกับการสอนคณิตศาสตร์ให้ได้ยินมาแต่ไกล แต่ตาก็พยายามชำเลืองดูว่าคณะที่มาเยี่ยม เข้ามาใกล้ห้องของตนมากน้อยเพียงใด จากอาการเกร็งของครูก็พลอยทำให้เด็กต้องเกร็งกับคำสั่งของครูไปด้วย แต่เหตุการณ์ความบังเอิญ เกิดขึ้นจนได้



The teachers' intensity on teaching effort on that day were more than (100 percent) necessary. Because when the entourage cars rolled to the school's gate, the teachers' voices could be heard from the classes. Judging from the the Secretary's facial expression while he inspected the classes, he was not enthusiatic about the teachings that were going on. But he said nothing to dampen the spirit. Until he reached a year 4 class, the teacher was teaching mathematics. The teacher was trying to deliver the lesson in loud and clear voice while keeping the visiting group in the corner of her eyes, to see how close they were to her class. Her anxiety(tension) caused anxiety(tension) among the children. Then an unexpected event happened.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 54 3 มิ.ย. 2551 (05:38)
เพราะในขณะที่ครูกำลังตั้งอกตั้งใจสอนคณิตศาสตร์บนกระดานดำอยู่นั้น เจ้าตุ๊กแกที่ปีนไต่อยู่บนเพดาน เกิดพลาดท่าตกลงมาด้านหลังห้องเรียนเสียงดังตุ๊บ ส่งผลให้ความสนใจของนักเรียนทั้งหมดไปอยู่ที่เจ้าตุ๊กแกตัวนั้นทันที เมื่อนักเรียนไม่สนใจมองที่กระดานดำ คำกำชับของครูที่ออกเสียงค่อนข้างเบาเพราะเกรงว่าผู้ใหญ่ที่กำลังเดินมาจะได้ยิน แต่ต่างกับสีหน้าท่าทางของครูที่ออกอาการหนักหนาสาหัสเอาการทีเดียว



while the teacher was concentrating on the mathematics on the blackboard, a 'Tokay gecko' that was clinging on the ceiling, failed down at the back of the classroom and made a loud 'thud'. That drew all the children's attention onto the Tokay. When the children were not looking at the blackboard, the teacher tried to call for attention in lower voice for fear that the approaching high officials might hear. The contrast between her tone of voice and her facial expression showed a dire desperation.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 56 3 มิ.ย. 2551 (06:06)
Please note that I made an error in the previous post #54:

The Tokay did not fail, it fell !



"failed" (from fail, failed, failed) should be replaced by 'fell' (from fall, fell, fallen).

The two verbs have similar meanings but they are not the same!

I often have to correct myself when using these words.

I hope you learn from my mistakes and use them correctly.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 57 3 มิ.ย. 2551 (23:36)
เชิญฟังเสียงตุ๊กแกที่นี่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 58 4 มิ.ย. 2551 (03:10)
เมื่อเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ท่านนั้น มาถึงห้องเรียนคุณครูคนดังกล่าวก็พยายามสอนคณิตศาสตร์ด้วยการยกตัวอย่างบนกระดานดำอย่างคล่องแคล่วด้วยอาการเสียงดังชัดเจนอย่างมั่นใจ ส่วนเด็กก็นั่งตัวเกร็งฟังครูสอนตามที่ถูกบังคับไว้แต่สายตาส่วนหนึ่งก็อดที่จะแอบชำเลืองไปยังเจ้าตุ๊กแกตัวนั้นไม่ได้อยู่ดี When the Secretary arrived at the classroom, the teacher tried to deliver the mathematic lesson with an example on the blackboard, in loud, clear and confident voice. The children sat up in strained (tense) attention listening as the teacher told them to. But their eyes uncontrollably wandered off to glance at the Tokay. เลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ท่านก็คงสังเกตเห็นพฤติกรรมของเด็กที่ต่างชำเลืองไปด้านหลังเพื่อมองตุ๊กแกที่ตกอยู่ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  จึงถามครูไปว่า "ตอนนี้เด็กกำลังสนใจอะไรมากที่สุด" ครูก็ตอบแบบละล่ำละลักไม่กล้าปฏิเสธความเป็นจริงด้วยเสียงค่อนข้างเบาว่า "น่าจะสนใจตุ๊กแกค่ะ  แต่ดิฉันได้บอกแล้วว่าให้สนใจฟังครูอธิบาย จะได้เข้าใจ" เป็นคำพูดครูที่ออกมาเหมือนต้องการแก้ต่างเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ได้ฟังแค่นั้น อาการที่อึดอัดกับการสอนของครูมาหลายห้องแล้วจึงต้องมีการอบรมนอกห้องประชุมให้กับครูคนนั้นไปว่า "เมื่อเด็กสนใจตุ๊กแกอยู่ ทำไมครูไม่ใช้ตุ๊กแกเป็นสื่อให้เด็กได้เรียนรู้เลย เพราะตุ๊กแกที่เด็กสนใจอยู่ในขณะนี้สามารถใช้เป็นสื่อสอนในวิชา สาระใดก็ได้ เพียงแต่ครูนำมาปรับประยุกต์บูรณาการกับการสอนวิชานั้น ๆ ให้ได้เท่านั้นเองซึ่งก็รวมถึงวิชาคณิตศาสตรที่ครูสอนอยู่ขณะนี้ด้วย" The Secretary noticed the children's behaviour in glancing back to look at the fallen Tokay. He realized what had happened. He asked the teacher: "At this moment, what is the thing that the children are interested in, most?" The teacher, dared not deny the fact, babbled in a low voice: "The Tokay, Sir. But I told them to listen to my explanation, so they could understand." The words sounded like mere excuses to the Secretary. After holding back(restraining) on the teaching of several teachers previously, it was time for out-of-class training for the teacher. "When the children are interested in the Tokay, why don't you use the Tokay as the medium for learning? Because you can use the Tokay that the children are interested in at the moment to 'convey' a lesson in any subject and in any context. All you have to do is to modify and develop it to fit whatever the subject including mathematics that you are teaching now." We take 'การอบรมนอกห้องประชุม' as 'informal training' and use 'out-of-class training' to say 'The Secretary asked the teacher out of the class room so he could advise her discreetly'.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 59 4 มิ.ย. 2551 (03:16)
การที่ท่านเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติท่านนั้นได้แนะนำครูไปเช่นนั้น ก็ด้วยเห็นว่า สื่อที่เด็กกำลังสนใจในขณะนั้นคือตุ๊กแก ครูก็น่าจะนำมาใช้เป็นสื่อปรับเข้ากับการเรียนรู้ในเรื่องนั้น ๆ ได้เลย หรือแม้แต่จะตั้งเป็นโจทย์ให้เรียนรู้คณิตศาสตร์ก็สามารถทำได้ เพราะสิ่งที่เด็กอยากรู้อยากเห็น เมื่อนำมาใช้เรียนรู้จะสามารถดึงดูดความสนใจให้กับเด็กได้อย่างดียิ่ง และการเรียนรู้ครั้งนั้นๆเด็กก็จะจดจำได้นานแสน The secretary made such suggestion because he could see that the object of interest was the Tokay gecko and the teacher should have had used that medium (object - the Tokay) in the lesson and could even have had devised a mathematical problem based on that object. The objects of interest could have been used to draw the children's attention and the learning (at that time) could have been long remembered.Would you help me explain these: 'should have had used', 'could have had devised', and 'could have been ...'? They are really mouthful to say when we try to keep tight control over our time machines (tenses).'The secretary made such suggestion because he could see that the object of interest was the Tokay gecko and the teacher should have used that medium (object or the Tokay) in the lesson and could even have devised a mathematical problem based on that object. Objects of interest could be used to draw the children's attention and the learning (at that time) could be long remembered.' would flow much smoother but in the wrong time zone

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 60 4 มิ.ย. 2551 (03:55)

[We have reached the end of the note. But our learning is not over. Our life is not over. We all live and learn. So, this is where we leap and continue our learning on our own.

We are grateful to อาจารย์ธวัชชัย เกษรสุคนธ์ (The School Principal ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนในเรื่องนี้) and

the children who had the courage to go forth and created the knowledge that we can now use. We also thank อาจารย์กลิ่น สระทองเนียม (Author of the Note: แค่ต้องการปราบแมลงวัน... กลายเป็นโครงงานที่น่าศึกษา) for sharing his insightful note.

In hope that this story would reach out and benefit more learners, we retold it in English. We'd be happy to see the story told in other languages.

Yes! You can help.]

1) Thanks Dr แขชนะ for the Tokay voice.

2) Vteam please, please! I did the last 2 posts with 'cut and paste' and they look ugly with 'html' tags instead of the intended effects (eg. <br /> for a newline.) Can we fix this?

3) To Guru Pai, if I may ask 2 favours: a) I would like to thank and get some feedback from both Acariya Twatchai and Acariya Klin if there are any misrepresentation or errors in the English version that may cause adverse side effects - I'd like to minimise them; b) We have now 'parts' to build the 'whole' story, some sort of a 'wiki' page (as suggested by Khun Victory) like in wikipedia would be helpful, do we have such under our control somewhere? If not I may look at using คลังปัญญา - we'll talk.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 61 4 มิ.ย. 2551 (16:37)

2) Vteam please, please! I did the last 2 posts with 'cut and paste' and they look ugly with 'html' tags instead of the intended effects (eg. <br /> for a newline.) Can we fix this?

เอาขยะออกให้แล้วครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 62 5 มิ.ย. 2551 (03:31)

เมื่อเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ ท่านนั้น

มาถึงห้องเรียนคุณครูคนดังกล่าวก็พยายามสอนคณิตศาสตร์ด้วยการยกตัวอย่างบน

กระดานดำอย่างคล่องแคล่วด้วยอาการเสียงดังชัดเจนอย่างมั่นใจ

ส่วนเด็กก็นั่งตัวเกร็งฟังครูสอนตามที่ถูกบังคับไว้แต่สายตาส่วนหนึ่งก็อด

ที่จะแอบชำเลืองไปยังเจ้าตุ๊กแกตัวนั้นไม่ได้อยู่ดี

When the Secretary

arrived at the classroom, the teacher tried to deliver the mathematic

lesson with an example on the blackboard, in loud, clear and confident

voice. The children sat up in strained (tense) attention listening as

the teacher told them to. But their eyes uncontrollably wandered off to

glance at the Tokay.

เลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ

ท่านก็คงสังเกตเห็นพฤติกรรมของเด็กที่ต่างชำเลืองไปด้านหลังเพื่อมองตุ๊กแก

ที่ตกอยู่ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  จึงถามครูไปว่า

"ตอนนี้เด็กกำลังสนใจอะไรมากที่สุด"

ครูก็ตอบแบบละล่ำละลักไม่กล้าปฏิเสธความเป็นจริงด้วยเสียงค่อนข้างเบาว่า

"น่าจะสนใจตุ๊กแกค่ะ  แต่ดิฉันได้บอกแล้วว่าให้สนใจฟังครูอธิบาย

จะได้เข้าใจ"

เป็นคำพูดครูที่ออกมาเหมือนต้องการแก้ต่างเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษา

แห่งชาติ ได้ฟังแค่นั้น

อาการที่อึดอัดกับการสอนของครูมาหลายห้องแล้วจึงต้องมีการอบรมนอกห้องประชุม

ให้กับครูคนนั้นไปว่า "เมื่อเด็กสนใจตุ๊กแกอยู่

ทำไมครูไม่ใช้ตุ๊กแกเป็นสื่อให้เด็กได้เรียนรู้เลย

เพราะตุ๊กแกที่เด็กสนใจอยู่ในขณะนี้สามารถใช้เป็นสื่อสอนในวิชา

สาระใดก็ได้ เพียงแต่ครูนำมาปรับประยุกต์บูรณาการกับการสอนวิชานั้น ๆ

ให้ได้เท่านั้นเองซึ่งก็รวมถึงวิชาคณิตศาสตรที่ครูสอนอยู่ขณะนี้ด้วย"

The

Secretary noticed the children's behaviour in glancing back to look at

the fallen Tokay. He realized what had happened. He asked the teacher:

"At this moment, what is the thing that the children are interested in,

most?"

The teacher, dared not deny the fact, babbled in a low voice:

"The Tokay, Sir. But I told them to listen to my explanation, so they

could understand."

The words sounded like mere excuses to the

Secretary. After holding back(restraining) on the teaching of several

teachers previously, it was time for out-of-class training for the

teacher.

"When the children are interested in the Tokay, why don't you

use the Tokay as the medium for learning? Because you can use the Tokay

that the children are interested in at the moment to 'convey' a lesson

in any subject and in any context. All you have to do is to modify and

develop it to fit whatever the subject including mathematics that you

are teaching now."

[We take 'การอบรมนอกห้องประชุม' as 'informal

training' and use 'out-of-class training' to say 'The Secretary asked

the teacher out of the class room so he could advise her discreetly'.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 63 5 มิ.ย. 2551 (04:05)

การที่ท่านเลขาธิการคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติท่านนั้นได้แนะนำครูไป

เช่นนั้น ก็ด้วยเห็นว่า สื่อที่เด็กกำลังสนใจในขณะนั้นคือตุ๊กแก

ครูก็น่าจะนำมาใช้เป็นสื่อปรับเข้ากับการเรียนรู้ในเรื่องนั้น ๆ ได้เลย

หรือแม้แต่จะตั้งเป็นโจทย์ให้เรียนรู้คณิตศาสตร์ก็สามารถทำได้

เพราะสิ่งที่เด็กอยากรู้อยากเห็น

เมื่อนำมาใช้เรียนรู้จะสามารถดึงดูดความสนใจให้กับเด็กได้อย่างดียิ่ง

และการเรียนรู้ครั้งนั้นๆเด็กก็จะจดจำได้นานแสน

The secretary made such

suggestion because he could see that the object of interest was the

Tokay gecko and the teacher should have had used that medium (object -

the Tokay) in the lesson and could even have had devised a mathematical

problem based on that object. The objects of interest could have been

used to draw the children's attention and the learning (at that time)

could have been long remembered.

[Would you help me explain these:

'should have had used', 'could have had devised', and 'could have been

...'? They are really mouthful to say when we try to keep tight control

over our time machines (tenses).

'The secretary made such suggestion

because he could see that the object of interest was the Tokay gecko

and the teacher should have used that medium (object or the Tokay) in

the lesson and could even have devised a mathematical problem based on

that object. Objects of interest could be used to draw the children's

attention and the learning (at that time) could be long remembered.'

would flow much smoother but in the wrong time zone. ]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 64 5 มิ.ย. 2551 (04:28)

Dr แขชนะ Thank you, Sir. I think, Vcharnkarn.com should look at this facility in more details. It is somehow 'smarter' than a simple user like me. It takes control over what I intend for the 'presentation' of the text. I believe that the 'right display' helps to deliver the message 'clearer'.

Sigh! The day when machine rules over human activity has come a lot sooner. My only hope is that our machine carers could persuade 'HAL' the machine to allow some human creativity -- errrh people to play .

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 65 7 มิ.ย. 2551 (03:25)
<p>[To gain deeper appreciation of the role of a 'school principal' :]</p>

<p><span style="font-family: Tahoma; font-size: x-small;"><font class="size2">วันที่ 06 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ปีที่ 18 ฉบับที่ 6399&nbsp;ข่าวสดรายวัน</font><br /><font class="size4" color="#000000"><br /><strong>ฮือไล่ผอ.ราชประชาฯ23-อาหารไม่ดีน้ำไม่สะอาด</strong></font></span></p>

<p><span style="font-family: Tahoma; font-size: x-small;">... นักเรียนชั้นมัธยมปลาย...ประมาณ 200 คน

ชุมนุมประท้วงขับไล่ผู้อำนวยการโรงเรียน ... ให้ย้ายออกจากโรงเรียน

พร้อมเขียนป้ายผ้าข้อความขับไล่

ขณะที่คณะครูอาจารย์พยายามใช้ไมโครโฟนห้ามปรามเด็กนักเรียน

แต่เด็กก็ไม่เชื่อ

หนำซ้ำยังมีผู้ปกครอง...อีกประมาณ 30 คน

เข้ามาภายในโรงเรียนเพื่อดูสถานการณ์ด้วย...</span></p>

<p><span style="font-family: Tahoma; font-size: x-small;">.... ประธานสภานักเรียน...

แกนนำผู้ประท้วง เปิดเผยว่า

ในวันนี้ได้แจ้งให้ผู้ปกครองมารับทราบปัญหาด้วย

สาเหตุที่รวมตัวกันขับไล่ผอ.มีหลายเรื่อง ทั้งเรื่องการบริหารงานหอนอน

จากเดิมนโยบายเก่าจะมีครูประจำหอนอน ดูแลเด็กในหอนอน

แต่มีการเปลี่ยนระบบใหม่ ย้ายครูหอนอนออกจากเรือนนอน

แล้วให้ครูมานอนเวรตั้งแต่เวลา 18.00-06.00

น.และมีการแต่งตั้งรุ่นพี่ให้มาดูแลน้องๆ สภานักเรียนเคยเสนอให้ผอ.ทราบว่า

น้องไม่เชื่อฟังรุ่นพี่ พี่ควบคุมดูแลน้องยากกว่าครู

ทำให้เกิดปัญหาเรื่องยาเสพติด ลักขโมย ทะเลาะวิวาท แต่ผอ.กลับตอบว่า

ให้เอากระสอบคลุมหัวแล้วรุมตี

หรือจะทำโทษวิธีไหนก็ได้ที่ไม่ให้ครูอาจารย์รู้

ใครไม่เชื่อฟังก็ให้ไล่ออกจากหอนอน<br /><br />... สภานักเรียนได้ทำเอกสารแจกจ่ายรายละเอียด

สิ่งที่สภานักเรียนไม่เห็นด้วยกับการกระทำของผู้อำนวยการ 10 ข้อ อาทิ

สภาพความเป็นอยู่ของหอนอนชายแออัดมาก ให้พักใน 4 หอนอน ทั้งๆ

ที่มีบ้านนักนักเรียนอยู่ 3 หมู่บ้าน (หมู่บ้านละ 4-5 หลัง)

แต่กลับปล่อยให้ว่างเปล่า อาหารไม่มีคุณภาพ น้ำดื่มไม่สะอาด

หอนอนมีสภาพแน่นแออัด ครูฝ่ายปกครองใช้ความรุนแรงกับนักเรียนทั้งถีบ เตะ

และตบ เป็นต้น<br /><br />... ผอ.ร.ร...

เปิดเผยว่า ต้องปล่อยให้เด็กได้ใช้อารมณ์กันก่อน

และจะเชิญแกนนำเด็กมาคุยหาทางออก สภาพที่เด็กเรียกร้องทั้งเรื่องน้ำ

ช่วงนี้หน้าฝน สระแห้ง ใช้ประปาภูเขาน้ำแดง ครูอาจารย์ทุกคนก็ใช้

ฤดูฝนก็จะขุ่นอย่างนี้ตลอด ส่วนเรื่องข้าวก็พยายามดูแลอย่างเต็มที่

เพราะข้าวสารแพงขึ้น โรงเรียนได้งบประมาณหัวละ 40 บาทต่อวัน

มื้อเช้าจึงปรับมาเป็นข้าวต้ม ส่วนเรื่องหอนอนต้องการทำให้ดีขึ้น

จึงเปลี่ยนนโยบายใหม่ให้รุ่นพี่ช่วยดูแลรุ่นน้อง

และทุกวันจะมีครูเวรเข้ามาดูแลที่หอนอนตั้งแต่เวลา 18.00-08.00 น.

ส่วนการลงโทษเด็กนักเรียนชาย 3 คนนั้น ยอมรับว่ามีการลงโทษจริง

เพราะเด็กนักเรียนพยายามปีนเข้าไปในหอนอนหญิง

เมื่อว่ากล่าวตักเตือนแล้วไม่เชื่อฟัง จำเป็นต้องลงโทษ<br /><br />... ตนมาเป็นผู้อำนวยการตั้งแต่ปี 2544

บริหารงานดูแลเด็กนักเรียนป.1-ม.6 จำนวน 970 คน มีครูอัตราจ้าง 32 คน

ข้าราชการ 20 คน เด็กทุกคนกินนอนในโรงเรียนมีหอนอนทั้งหมด 12 หลัง

ตลอดเวลาที่ตนบริหารงานที่นี่ ได้ทำให้โรงเรียนพัฒนาขึ้นมาก

เมื่อก่อนโรงเรียนอยู่ในอันดับท้ายๆ ของกลุ่มโรงเรียนราชประชานุเคราะห์

แต่ขณะนี้ขยับขึ้นมาอันดับ 2 เด็กม.ปลายที่สอบเข้ามหาวิทยาลัย...

ก็สอบติดเต็ม 100 % ปัญหาที่เกิดขึ้น

ตนมองว่าน่าจะมีกลุ่มครูที่ไม่พอใจการบริหารงานและประเมินผลงานอยู่เบื้อง

หลัง จึงมีเหตุการณ์นักเรียนขับไล่ตนในวันนี้<br /><br />...นายอำเภอ... เปิดเผยว่า

เมื่อทราบปัญหาก็เดินทางมาที่โรงเรียนทันที

และได้รายงานให้ผู้ว่าฯ...ทราบแล้ว

เรื่องใหญ่ที่เด็กร้องเรียนคือเรื่องหอนอน และอาหาร น้ำดื่ม

ขณะนี้ได้เชิญแกนนำเด็กนักเรียนมาพูดคุยกันถึงปัญหาและความต้องการของสภา

นักเรียน ตนจะพยายามหาทางออกให้ดีที่สุด เด็กสามารถแสดงออกได้

เพราะเป็นประชาธิปไตย แต่ก็ต้องอยู่บนหลักของเหตุผล</span></p>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 66 7 มิ.ย. 2551 (06:53)

คุณSR

ปัญหาเรื่องตัวหนังสือประหลาดๆผมเองก็เจอและรำคาญมาก ผมไม่สามาถทำอะไรได้ครับ ต้องให้ฝ่าย Webmaster จัดการ เขาให้ผมมาช่วยตรวจตราสอดส่องดูสิ่งที่ไม่เหมาะสม และเพิ่มเติมส่วนของเนื้อหาที่ควรจะเป็นเท่านั้นครับ

ไม่ทราบว่าคุณไปทำอะไรที่ไหนในต่างประเทศครับ หรือยังเรียนหนังสืออยู่ ผมเองก็เดินทางไปสอนหนังสือต่างประเทศบ่อยๆ เผื่อว่าจะมีโอกาสได้พบปะกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 67 8 มิ.ย. 2551 (12:45)

[We lost some information when post #55 was deleted -- on my request. Here is the lost text:

ตุ๊กแก: The Tokay is considered the "pit bull" of the gecko world due to the fact that when they bite their human handlers they often won't let go for up to several hours at a time, and generally can not be forcibly removed without causing harm to the gecko. One way of getting a Tokay to release is to gently submerge the gecko entirely in water, this will "encourage" the lizard to let go without causing it any harm or undue stress.

(see http : //en.wikipedia. org/wiki/ Tokay_gecko
see also จิ้งจก: House Gecko (Hemidactylus frenatus)

NB. Tokay is read like 'TOK kae' โท้ก เก -- so ตุ๊กแก would also be understood without to much drama.]

Dr แขชนะ Sir,

It is an honour to be given a chance to meet you.

I live on a property near a small rural town in South East Queensland  (Australia) -- some 350 km north of Brisbane. I trained and worked in IT. Now  I am learning (and some times get paid for) complex interacting (infrastructural) systems. I consider my focus as on stem cells of IT world.

I send my email to your Vcharkarn's sms box.

Thank you again for your kind offer.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 68 9 มิ.ย. 2551 (12:13)
<p>Oooops! I tried SMS but Vcharkarn tole me:</p>

<p>ไม่พบชื่อของ แขชนะ<br /><br />โปรแกรมได้รวบรวมชื่อที่ส่งไม่ได้ไว้ใน ชื่อผู้รับ โปรดตรวจสอบ<br />ส่ง SMS(ข้อความสั้นๆ) ให้สมาชิก วิชาการ.คอม</p>

<p>--- My email is now sr12zar at gmail dot com ---</p>

<p>I came out and found on the first page (in vQuiz)<br /><br />...&nbsp; &amp;nbsp...(มีต่อ)</p>

<p>I scrolled down and noted that :-<br />Commercial advertisements are eroding the value of Vcharkarn!<br />a) There are many people littering Vcharkarn with rubbish advertisements<br />b) VService is provided for free public notice already<br />c) The rubbish wastes members' time, Internet bandwidth, and erodes Vcharkarn<br />d) Why should anyone PAY Vcharkarn to advertise when some can do it for free?<br />e) Why should anyone COME back to a web site full of rubbish?<br />f) When should some people learn RESPECT for public resources? &nbsp;<br /><br />It is time to enforce what Vcharkarn is about:<br />-- 'free EDUCATIONAL support' not 'free COMMERCIAL support'.</p>

<p>Let's restore strong 'VALUE' of Vcharkarn:<br />1) What we can do: when we see a piece of rubbish, 'check' the delete button<br />2) What the webmaster can do: delete all rubbish commercial advertisements, delete the whole topic!</p>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 69 9 มิ.ย. 2551 (12:25)
ผมพยายามลบโฆษณาที่เอาเปรียบและเห็นแก่ตัวออกทุกวัน มีจำนวนมากที่โพสต์ซ้ำๆหลายครั้ง สร้างขยะจำนวนมาก หลายครั้งที่ผมด่าแบบสุภาพ แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ เพราะพวกนี้ไม่มีความสำนึกครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 71 12 มิ.ย. 2551 (03:33)
<p>I noted 2 typos on my way: 'witout' in #53 is actually 'without' and 'tole' in #68 is wrong, 'told' is right.</p>

<p>I am testing Vcharkarn's parser again. In order to assemble our parts (paragraphs) into a whole system (story), we need a work area that helps us to do the job. We need supporting infrastructures that assist and not interfere. Just like the principal in the story, he assisted and encoraged the children. But he did not dictate the children's thinking, doing and learning.</p>

<p>We need Vcharkarn to assist us in expressing our thoughts but without modifying our expressions. Most Internet blogs allow 'you get what you see'. Vcharkarn used to do that too, but recently abandoned that capability.</p>

<p>Now let us see what this looks like.</p>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72 13 มิ.ย. 2551 (07:28)

คุณ SR สามารถ login แล้วไปที่ เมนูส่วนตัว เลือก "เพิ่มบทความ" หรือ "เพิ่ม blog" ก็จะสามารถจัดรูปแบบให้สวยงามได้ตามความต้องการค่ะ  ดังตัวอย่างต่อไปนี้

http://www.vcharkarn.com/varticle/37010

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 73 14 มิ.ย. 2551 (05:43)
<p>Thank you Guru Pai,</p>

<p>I'd rather continue my rendition of Acariya Klin's Note here in order to minimise inconveniences to readers. Since I can no longer cut and paste what I have already done due to this recent change, it would now take more effort and longer time to finish.</p>

<p>We can all learn to overcome obstacles that stand in our way. we all know that learning paths are not always smooth. But we will march on!</p>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 74 17 มิ.ย. 2551 (05:58)
<p>[We still have issue with extra hmtl tags being added in -- I can't say why. Anyway, we must go on with our work... so here we are.]</p>

<p>A quick review shows that we have translated paragraphs, made some notes and comments and allowed public inspection for some time. Now, we are ready to assemble parts into one whole consistent structure. We will do that in a way that we would do a 'business' project.</p>

<p><br />First, we will remind ourselves that our objective is translating Acariya Klin's Notes into English and onto web pages so that it becomes available to&nbsp; more readers world wide.</p>

<p><br />Next, we will list possible views or perspectives of the the 'stakeholders' that may gain or lose as a result of the project. So that the final rendition will satisfy interests of or be acceptable to stakeholders. This is important in cooperative projects. Because we all have views and expectations of projects of our interests. We support projects when we may gain and oppose when we may lose. Otherwise, we don' care!<br /><br />Normally, we would ensure adequate support (help) for the project. However, for this project only moral and perhaps verbal support is to be expected, but not funding, information, equipment, and man-power. So, our list of stakeholders will serve as examples but not to be taken seriously ; -).</p>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 75 18 มิ.ย. 2551 (03:48)

Stakeholders:

Acariya Klin: Successful shifting from blackboard-centred 'knowledge stamping' to child-centred 'experiential learning' is analysed and described. Subjects (media) for learning can be chosen from learning environment to suit learners' interests and skills.

Acariya Thwatchai: Teachers are to be learning directors orchestrating learning students (actors) to create (produce) knowledge together. Projects can provide the media (focus) to learn and practice the learning process (to learn how to learn).

The Children: Building self-confidence to take on difficult problems and to work together to gain support, and to actually try and test solutions. Learning how to learn and to be proud of their own learning and achievement.

The Local Villagers: By adopting and sharing pride of a locally created technology that benefits the community in several ways, people are bound closer and more cooperative.

The Ministry of Education: Instigating changes in perceptions, processes and products of education because Thailand's education has become institutionally knowledge 'retailer - consumer' where capacity for 'learning and producing' knowledge is urgently needed for development of knowledge-based society.

Flies: The project initially aimed at 'ridding', but resulted in 'controlling' for continueing benefits. (Maybe mosquito larvae or 'wrigglers' can be controlled in the same fashion. Perhaps, a new fish food - frozen wrigglers.)

We can continue on to:
Cat Fish: Feeding on high protein maggots ...
Cow Dung:
Fish Ponds:
Readers:
Translators:
Vcharkarn.com:

We now have a list of entities that may be affected by our translation project in some ways. We may drop Flies, Fish, Dung... to short-list the stakeholders. From here on, we will consider polishing parts and putting them into one whole that 'best fits' our stakeholders, our culture, the medium for presentation, the language grammar and so on. In a way, we will follow Nature and evolve our translation to best fit constraints.

(Did I not tell you that it is going to be multi-dimensional work?)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 76 21 มิ.ย. 2551 (03:34)

Oh no! Don't take my words for the stakeholders' view and expectations. In real business projects, these must be tested or agreed by the stakeholders themselves (who else would know what they want better than themselves). How many public projects have failed because the public had not been consulted? We may wonder. But it is more urgent that we try to consider various viewpoints - direct and side effects - to achieve useful results. (We will leave blame assignment to those more adept in upkeeping fair justice.)

We know about Newton's law of action (being opposed by equal reaction in absence of any interference; so, the principle of conservation simplistically or ideally holds true.)

We know about Law of Kamma and its dependent co-origination. The line in a well known song: 'Nothing comes from nothing' is an oversimplification. 'Things (including 'null') come from some things' (some where, some how, some time) is a very rough approximation. A symbolic picture of the Law of Kamma is possibly a 'web of relations' with delays and feedbacks. Some relations are co-arising, co-dependent and co-evolving. Some are fast and some are slow in places and times. Millions of different interacting courses (paths)...

A simple example: a community where we are born, live and grow together. We depend on the community for our livelihood and the community depends on us for continuity. When something happens to one of us, often we all affected in some ways. Our world is but one small community in a galactic society - a region in the web of Kamma.

Ummmh, does this sound like the universe of objects in motion being held by gravitional and some other forces? You can help with visualisation -- see with our inner eyes! (Often, I have problems seeing with this eye . Maybe you can help. )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 78 25 มิ.ย. 2551 (06:48)
We have looked into the universe, caught glimpses of co-evolutionary processes and the multiiverse wide web of Kamma ('MWW.kamma.co' arises here in Vcharkarn.com for the first time). Did we see a tree? Did we see many trees living, growing and reaching for the sun together? Did we see a forest? Plants and animals live, grow and evolve together. We do not live alone.



So, we see objects and events in space and time. Let put this another way: what, where, when, how (and for some people with unbound curiosity 'why'). These are the bases of our curiosity, our search for knowledge and our discovery. Five (5) universal bases (pillars) or dimensions to describe what we (want to) know.



You can see that it is quite important that we can communicate (transfer) the WWWHW of things and events ('objects and actions' or 'matter and process') as clearly as we can. We identity a thing with a name or a set of words that points to the thing. We say where the thing is by its location (at, on, in, ...) and so on. In languages, a tool for clear expressions is (you guessed it) 'grammar'. Grammar sets the rules for expressing and understanding the WWWHW of the things of interest. Farmers learn plants, soils, diseases, ... so they can grow foods for us. Craftspersons learn materials, tools, ... so they can make things. Mathematicians talk about numbers, sets, functions, ... They have rules for talks. Chemists have names and symbols and a set of rules how to combine symbols to say (and understand) what they want to talk about.



We can see a 'common pattern' of using symbols (words, signs, ...) and certain 'rules' to make expressions (statements).



(I now now and leave you to ;-( till we see each other again.)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 79 29 มิ.ย. 2551 (05:50)
We looked at the 5 (WWWHW) dimensions (what, where, when, how, and why) of things. If we use grammar correctly then we can make other people understand 'the things'.



We often ask 'ไปไหนมา' and we understand it as a question: (you did) go where (?) (before you did) come (here) - about 'the place' that we went to in the past before we came to be here now. We can understand '1+1' or 'x+y' or 'สมัคร กิน ข้าวดิบ' without thinking of the when (time) or where or how or why. If we said '1+' or '+y' or 'สมัคร กิน', would we still undesrstand what we tried to say? If we said (x, , , t) we would not know what we talked about. So, there is a (complete whole) body or 'structure' that helps us to recognize what we talk about.



We could play (leggo or jigsaw puzzle) games and add parts to make complete structures of things. (We can play with friends or alone - go on you can do it .)



If we play the games (above), we would see that what we do repeatingly is: we choose a part and we try to arrange it into a group, and we repeat this until we have the whole structure. If we play the same game many times, we can fit the parts into the whole quicker.



Have you ever assembled model ships? I have many times. I have made 'mistakes' too. I put parts in some wrong ways or upside down and made the ships look awful. With words as parts, sometimes we say awful things. Worse is sometimes we may say wrong things even when we don't intend to lie.



How can we build 'complete' and 'true' structures (in space-time, belief, desire and intention)?



(Here is where I finish today. You will give us answers, right?)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 80 1 ก.ค. 2551 (19:42)

It seems that we don't have answers yet.

Let me give an example:

This shows what a shallow-copy may look like.

We really need to think a lot more when we learn things. Words sometimes are not enough. This has been said in many ways: สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น ... We have been warned .

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 81 2 ก.ค. 2551 (07:12)

คุณสร ฉลาดจริง ๆ ค่ะ  เข้าใจยกตัวอย่างให้ดิฉันเข้ามาคุยด้วยได้

ถ้าเป็นคณิตศาสตร์ในตัวอย่างที่ยกมา  ดิฉันก็พอจะชี้ได้ว่าเกิดการสื่อความที่ผิดความหมายอย่างไร  เนื่องจากผู้ที่ทำอย่างนั้น ไม่เข้าใจความหมายของการตัดทอน ว่ามันคือการทอนให้เป็นเศษส่วนอย่างต่ำ ต้องเกิดจากการนำจำนวนที่เท่ากันมาหารทั้งเศษและส่วนได้ลงตัว  ผลลัพธ์ที่ได้จะต้องยังมีค่าคงเดิม 

ตัวอย่างที่ยกมา แสดงว่าผู้ทำเข้าใจผิดคิดว่าการตัดทอนคือการตัดตัวที่เหมือนกันทิ้งโดยไม่ได้คำนึงถึงค่าของมัน

แต่ถ้าเป็นภาษาอังกฤษในบทความที่เขียนมาทั้งหมด  ดิฉันคงต้องใช้เวลาอย่างมหาศาลในการพิจารณา เนื่องจากไม่มีความเชี่ยวชาญและลึกซึ้งพอที่จะชี้ถูกชี้ผิดได้ทันที 

ขอเรียนเชิญท่านผู้อ่านที่มีความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษช่วยพิจารณาให้ด้วยค่ะ  เพื่อความถูกต้องสำหรับการเผยแพร่บทความที่มีคุณค่านี้ไปทั่วโลก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 82 8 ก.ค. 2551 (12:50)
Thanks Guru Pai for your very kind words,



I am however feeling uncomfortable with:

"ขอเรียนเชิญท่านผู้อ่านที่มีความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษช่วยพิจารณาให้ด้วยค่ะ เพื่อความถูกต้องสำหรับการเผยแพร่บทความที่มีคุณค่านี้ไปทั่วโลก"

I have started the translation of Acariya Klin's Note on the premises of cooperation among 'learners' - I, myself, am a learner. I would very much like to finish the translation with the help of other learners so that we may all advance our learning together. Yes, I am sure that we would appreciate "experts' help and comment" but we would love to listen but think and work our way through the problem. We realize that one idea our training can be a major blocking obstacle in our thinking. We know this has impacted our development of leadership: managers, researchers, and thinkers because we are told to 'follow the experts'.

I would like to propose, in the spirit of Acariya Thwatchai's learning by project work, that we try to go forth with our own ideas. We will try to test each idea and together decide which the best applicable. We would like to work and sweat to get our solution rather than sit back and be dictated by experts, right guys?



Let us show the spirit of learning - in a simple way:

a) collect and consider as much information as we can

b) list possible options and 'choose one action' to do

c) 'do it' to the best of our ability and available resources

d) 'test the result' and repeat from a) again until we fininsh



For computer buffs, please write the above as a repeating loop and make the loop more general by implementing it as a Turing Machine. Have fun .

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 83 8 ก.ค. 2551 (16:20)

ต้องขอโทษคุณ SR ด้วยค่ะที่ ทำให้เกิดความไม่สบายใจ
และเห็นด้วยกับแนวคิดของคุณ SR ที่เราควรจะได้เรียนนรู้จากการทำงานอันนี้
เหมือนที่เด็ก ๆ ของอาจารย์ธวัชชัย เรียนรู้จากประสบการณ์ และปรับไปจนกระทั่งประสบความสำเร็จอันงดงาม โดยไม่ใช่การทำตามคำบอก
แต่เป็นวิถีของการเรียนรู้ด้วยวิธีที่เป็นธรรมชาติของการเกิดการเรียนรู้ที่พัฒนาให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นตามลำดับ
แต่อย่างไรก็ตาม เราก็ไม่ปฏิเสธความร่วมมือของ expert ด้วยใช่ไหมคะ  ไม่ใช่ในลักษณะของการทำตามคำบอก แต่เป็นลักษณะของการแลกเปลี่ยนของทุกความร่วมมือที่ยินดีเข้าร่วมแลกเปลี่ยนอย่างสร้างสรรค์ค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 84 10 ก.ค. 2551 (05:42)

"Yes, I am sure that we would appreciate "experts' help and comment" but

we would love to listen but think and work our way through the problem.

We realize that one idea 'IN' our training can be a major blocking obstacle

in our thinking. We know this has impacted our development of

leadership: managers, researchers, and thinkers because we are told to

'follow the experts'."

I left out 'in' (as shown above). The word 'in' as in 'we are in' or 'we log in' means we have passed a test and now we are able to enjoy certain facilities. We often choose between ins and outs, ying and yang, self-interest and altruism, and so on. We are 'pig-headed' if we ignore experts' advice, but It would be a folly not to think for ourselves (see Galama sutta).

So, Life is seen as a series of balancing acts between 2 sides. We choose to follow experts' advice at times and we choose to follow what we think at other times. We test the results of our choices. If we get 'good' results by following experts' advice, then we continue to follow them. If not, then we use our own ideas and we may even become experts . Should we not choose one and stay with it forever? All things are impermanent ...

At the present time, when changes are everywhere, it would be more prudent to consider things carefully. This may take some time but. Do we have time to wait for experts to learn and reach non-self-interest solutions?

Now, let us modify our way. In step c - we choose and do experts' or our own idea by looking at the previous results and in step d - we test the results and we keep history log. (Go on change your Turing Machine to do this !)

We will try to think about our nation's Turing machines (public services) and some defective parts that prevent us from getting our designed and desired results. How do we fix them?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 85 13 ก.ค. 2551 (06:36)

In the last posting, we said "if we get 'good' results ..." and we did not stop to consider what we meant by 'good' results. It seems that what is good for one may not be so for another. How often we take things (and words) for granted?

We assume what we think or understand to be 'the case' -- the correct interpretation. Any different interpretation is 'wrong'. So, a man commits the nation's resources so he can receive some money. The result is a good result for him 'now'. Those who missed out the shares of the 'commonwealth' 'forever' are those idiots who failed to act on opportunities.
We can argue what we mean by 'good' and 'bad'. We can say we choose to do 'good' at times and 'bad' at other times -- depending on the results we get from such and such deeds. Because our definition of 'good' and 'bad' can vary, we then need an impartial and incorruptible way to 'judge'. There are siila, commandments, virtues and taboos, rights and responsibilities and so on. They are quite adequate for (societies of) those who choose to follow any of them. But, there are some who choose NOT to.
When more and more choose NOT to follow social virtues, we and our children who look and see and learn become confused. We ask: Why doesn't (a law of) good apply to all equally? Why are we heavenly good but lacking in basic daily supplies to sustain life? The answers like -- those with big boats can catch more big fish (for export) -- are harder to swallow than bitter pills.

We have come to the 'edge of science'. We no longer have formulas that we can use to calculate and predict the result we will get. We no longer can list infinite variables. We may rank what relevant to our interest. We may approximate the most likely result. We may do many more acts to get our results. We may brush off religions, sciences, friends, family and loved ones -- at all costs, in intent pursuit to be successful 'winners'. 'It is GOOD for me!'

This is how a week ends. We still have a cooperative team of one 'sowing the winds' to seed cooperative learning communities - for Thailand and the world . [If you are still hungry, try this  http://www.vcharkarn.com/varticle/37687  -- slowly with open eyes, please.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 86 16 ก.ค. 2551 (11:51)

We (more correctly, I) have been procrastinating on assembling parts into a whole. We know how important it is to learn to put things together. How to build the big picture from little pixels. How to build a life from moments in time...
We have tried to considered many aspects of the parts and the whole. (Did you missed all these? It may pay to reread earlier postings -- slowly with thinking, this time.)

We have come to choose what we shall do. Democratically, we will decide by voting. We will allow a week to vote and to count the votes. How do we make the voting process 'fair' and 'clean' and the result 'representative' of the majority?
What do we vote for? If I make a list of what we can choose, then I can make the list in such a way that the result can be predicted (and assured) statistically (by using a normal distribution). So, the list of options should be nominated by soemone else ... (in public forum?)

Are we making this simple democratic process very difficult? No. Because we can do 'thought experiments'. Thinking does not cost much. I would even say 'thinking' behave much like an 'economy of scale' -- the more we think, the lower our thinking costs -- to the limit of infinite, thinking costs nothing!

This is our last chance for a 'free ride', Once we have chosen one option, we will have to 'commit' and 'expend' our resources. In 'doing' we cannot avoid 'costs' -- by a conservation principle (in very informal words: appropriate effort is needed to change something ).

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 87 20 ก.ค. 2551 (07:02)

At times we wonder how to make a decision. Do we consider 'facts' that happened in the past? Do we make forecast of what may happen in the future? Do we make a forecast based on statistics or past events/facts or some believable theories?

We see that some things that happen many times over and over will very likely happen again and again. So, the probability of such event recurring is very high. When we apply this to earthquakes, tsunamis or avalanches, the probability of such events is next to zero. Would we say they don't matter?

So, in one hand we would be making 'correct decisions' more often if we use statistics (or the weight/quantity of evidence) to reach our decisions. On the other hand, such decisions are 'normal' (commonly occuring) and not suitable for some exceptional circumstances like we see in cases of fires, floods, storms and disasters. The exceptional events rarely happen but each time cause far greater impacts. How do we make decisions in rare and unusual circumstances?

Do we look into the underlying factors (for example, acceleration or gravity underneath velocity -- second and third derivatives and so on)? Do we include more factors/variables and thus improve our prediction with more information? Do we use different theories and thinking to interpret the information (e.g. astrology, tarrot cards and tea leaves reading).

It seems that our 'first order' (informally 'simple' or 'first impression') sciences and logics work for most (maybe 83%) of the times, then other orders (as 'invariance', order in chaos, order in quantum set, in dynamic environment, ...) show up and change the events.

Our Sunday question for this week -- how do we think and decide beyond the outer shell?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 88 23 ก.ค. 2551 (06:55)

I am about to close the voting (only you know what we are voting for) on the reconstruction and rendition of this 'Learning by Project Work' (I have a possible catchy title in my mind. What do you think abour "Fly Away"? It could serve to say "make the flies go away" and at the same time, to say "give me wings or ability to fly up, up and away" that is to lift us up and let us go beyond our trappings. But I will leave that to cooperative proceeding.)

The Angkor Wat issue is looming large in our mind. Deep under the surface of many Thailand's political and social issues lie the questions of 'greed and attachment' or in modern terms 'profit and ownership'. The same questions are pondered and answered many times in recorded history of humanity. The questions often turn into terms like "border security and protection of essential resources". In Nature, things are really NOT "isolated and closed". There are some connections to other things -- often beyond our abilities to comprehend at the times. To put it another way, we isolate and close off things from other things, so we can deal with it in simple ways, for simple objectives and so on.

Do we 'finish' in our dealing with something? 1) The reason for dealing is "unsatisfaction" with the perception/measurement of 'current statuses' , 2) The possible options that we can project/predict are "profit-centred" estimated using "current knowledge (or ignorance)", 3) the selected action will be "most likely to succeed and where possible at least cost" ("succeed" means "we win" and "at least cost" means "least cost to us", no considerations for other "stakeholders" involved), and 4) The "end result" of an action may be just "one outcome of a battle but not the war" -- repetition of this process/unsatisfaction will continue until such time that "a terminating condition" that applies to all stakeholders become true.

We, like any other countries, are facing many issues on the "whole Earth" scope: climate change, energy, food supplies, building supplies (yes - 'TREES' are cut down to make cupboards so we can keep our socks out of sights), spreading of persistent and dangerous chemicals (ones that no efficient natural conversion agents exists), ...

But, when we prioritise "$ before LIFE", NOW before our CHILDREN, or US before THEM, we are fuelling the repetition cycles to our own EXTINCTION -- the ultimate terminating condition for our own GREED and ATTACHMENT loops. All stakeholders should be warned that this possible outcome exists and may unexpectedly emerge unintended.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 89 23 ก.ค. 2551 (08:50)

ชื่อ Fly away จะกลายเป็นบินหนี หรือเปล่าคะ

ขอเสนอ "Facing the Flies" เพื่อพิจารณาสักชื่อหนึ่งค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 90 24 ก.ค. 2551 (06:30)

OK. Now we have 2 items on our list to choose. We need a few more items on the list and some brief explanations, reasons and so on to 'lobby' our voters

1) Fly Away : (see posting #88)

2) Facing Flies : ...

3) ... Your turn to add items onto this list so we can vote!

[Yes, Guru Pai. Fly Away can also mean 'Flee' or 'run away'. It was proposed to carry ambiguous or indefinite meanings. Similarly, Fly About, Fly On, Fly Down, Fly Ahead and many more plays with 'simple' words can lead us to many view points or aspects of the word 'fly'. We cannot be definite about flies as we would like, the definite article 'the' is perhaps not appropriate here. In some shade of the English grammar, often singular form of noun is used to say something in general (seemingly more correct, 'the plural form of the noun is used to say things in general' -- but here we make specific 'the' plural form of 'the' noun where we intend 'in general' 'the' plural form of 'any' noun; and in most cases we have 'one' plural form of 'any' noun -- we need not specify 'which'  plural form --of the many forms-- we mean. Here we do 'grammatical rules analysis', like we do 'mathematical axioms', we look around for 'best fit' solution . ) 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 91 27 ก.ค. 2551 (04:50)

We realise that there are many issues that beck us to deal with these days: the basic necessity of life like quality of air, water, foods and safe environment; the border security like influx of immigrants from neighbouring countries; the ways political moves are being played out and the quality of 'referees'; and here in Vchakarn land - where self-interest is up against altruism.

We are overwhelmed by issues -- confused and afraid to take a firm stand. We are becoming indicisive -- unable to choose (to make a decision) and as a result we are unable to act -- unable to make changes!  We are hurt, confused and pushed around. We will burst into action soon -- but it may not be an action that best fit the situation but an action out of blind panic.

You are are asked to contribute options for the structuring of this translation. Most of you ignore this tough ask. There is but very little time in our life to link with the world, to learn to become world citizen, and to be independently free to choose. Choose and act NOW.

This Sunday may the defining moment in our life -- the day we learn to choose and act!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 92 1 ส.ค. 2551 (06:29)

Do we have nothing more to add to our list to vote?

We have not finished our project. So far we have built parts. We have not put them together to make a whole. We have not learned how to 'build complete' structures like the children of the school in our story. We have not achieved the success they have achieved.

No! I do not say it is going to be easy hassle-free and quick. I do say however that it is possible, worthwhile and life-empowering to be able to 'build' a whole structure for our life, our community and our world.

Here again, I invite you all to share our learning by project work. We will stress learning and work (or experiential learning). A learning - not by being passive and watching the world goes by, but by being interactive and playing in the world as it goes by.

[There is an article that we may find useful in learning English:

'Khao Phra Viharn : Some Historical Background' By....... Michael Wright
      
หมายเหตุ : Mr.Michael Wright (ไมเคิล ไรท) เขียนบทความนี้ด้วยวัตถุประสงค์ถ่ายถอดไปยังชาวต่างชาติตลอดจนผู้รู้ภาษา อังกฤษพึงอ่าน ส่วนบทความ 'นักสืบสมัครเล่นที่เขาพระวิหาร' ในมติชนสุดสัปดาห์นั้นเขียนเป็นภาษาไทยมีเนื้อหาคล้ายกัน ติดตามได้ท้ายบทความนี้

< http://www.matichon.co.th/news_detail.php?id=43665&catid=1 > ]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 93 4 ส.ค. 2551 (12:12)

Life Plays on World Stage (A view of Life).

I have another reason to confirm that we are merely actors in plays. Last week I was in a theatre. There were nurses, doctors and fittings to make up the scene. It was a pity that I could only observed the first few acts and the finale but missed all important acts in the middle. Anyway, the play ended well and I was happy.
Though, in pun, we could say that I missed a part in the play.

On reflection, the play was over and we all moved on. That is! It is just like that. There may be memory. Something is gained and something is lost. Some actors/people may replay their role over and over again like ghosts in a haunted house. But most left the scene and moved into another scene in another place in a later time.

The world is but a stage for our play. When we move out, our children will move in and have their play then they move out and their children will move in and so the play continues. In the continuum of play, we may play our own script or we may play scripts handed down to us. The choice is mostly ours. Even when we are given scripts, we can always choose 'how well' we act. We know full well what we accept as 'good' or 'bad' actor and/or acting.

For this project of learning by project work, we have heard/read the story of a principal and many courageous year 4 children of a rural school. We have some understanding of the story, the aims/aspects of various story-tellers and many parts to be fitted together to make a whole. So far, we are still looking, talking and not coming together to make any decision (to choose and act). Have we learned to spend our most precious resource 'time' of our life reacting to sensual stimuli or in planning and acting our own script? Only each of us can answer that.

We can accept that fitting our answers together, we may change the world stage and our own play.
In sum, by perceiving, learning, choosing and acting, we can build the whole world that best fits us .

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 94 6 ส.ค. 2551 (06:45)

Don't Speak Louder But Slower

It seems a common practice that we do unconsciously, when other people do not understand what we talk about, we raise our voice.
 
During my stay in a hospital, many times I heard such talking to a lady patient in the next bed. The patient has perfectly hearing and perfect Croatian and some but not perfect English! I think she is a perfect grandmother and deserves respect.

... Possibly a language tag may be useful. And on the same subject awareness of cultures, religions and other bearings may enhance healing conditions. Intensive and focused training may be required in certain areas but generally the staff are already very cordial and considerate. Some 'tea break' reading materials exaggerating and comic looks at sensitive situations may be more effective and less costly...

How often we raise our voice at kids because of our inability to control ourselves? We often make excuses on: frustration, repetition and lack of attention and so on -- all one-sided even dictatorial point of view. We forget ourselves. We forget our roles and duties towards our kids. Next time, please don't speak louder but slower!

[P.S. I am still awaiting cooperative responses .]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 95 6 ส.ค. 2551 (08:10)

เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ !
please don't speak louder but slower!
โดนใจจริง ๆ !

ขอต่อเติมอีกนิดหนึ่งค่ะ
please don't speak louder but slower or explain more!

ตัวดิฉันเองก็คงเคยเป็นแบบนั้น แต่ไม่รู้ตัว (มองตัวเองไม่เห็น)
แต่คนอื่นทำจะเห็นและรู้สึกทันที

ดิฉันเห็นเพื่อนครูคนหนึ่งถามเด็ก ม.ต้น คนหนึ่งในชั้นเรียนคณิตศาสตร์ว่า x+x = ?
เด็กตอบว่า x² 
ครูก็ถามเสียงดังกว่าเดิม ด้วยคำถามประโยคเดิม
เด็กก็ตอบเหมือนเดิม เพราะเขาได้ยินประโยคเดิมชัดเจนอยู่แล้ว
คำถามครั้งที่สองของครูเหมือนครั้งแรกทุกประการ
ไม่ได้ทำให้เขาชัดเจนมากไปกว่าเดิม
เขาจึงตอบเหมือนเดิมทุกประการ

ครูก็ถามเป็นครั้งที่สามด้วยประโยคเดิมที่เสียงดังกว่าครั้งที่สองอีก
แต่คราวนี้นอกจากดังกว่าแล้ว ยังมีความเกรี้ยวกราดเพิ่มเข้ามาด้วย
ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยให้ได้คำตอบที่ครูต้องการ
และเด็กตกใจ ก็เลยเงียบไป ไม่ขอตอบอีก
เพราะความจริงคือเขาได้ยินชัดเจนแล้ว แต่เขาไม่รู้ ไม่เข้าใจว่า x + x =?

ดังนั้น
please don't speak louder but slower or explain more!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 96 7 ส.ค. 2551 (06:33)

With my browser (Firefox 3b5 on UBuntu8.04) settings, this is what I see:

... ครูคนหนึ่งถามเด็ก ม.ต้น คนหนึ่งในชั้นเรียนคณิตศาสตร์ว่า x+x = ?
เด็กตอบว่า x2
ครูก็ถามเสียงดังกว่าเดิม ด้วยคำถามประโยคเดิม
เด็กก็ตอบเหมือนเดิม เพราะเขาได้ยินประโยคเดิมชัดเจนอยู่แล้ว...

I think the cause of anguish is that the kid answered x**2 (x squared) because it would extremely biased not to see that x+x = 2*x = x*2.

Many moons ago, my attempt to explain the physics of rain was rejected and (like the kid in Guru Pai's story above) I shut up on Physics for a long time. My answer went something like this:

...Water is m molecules of 2HO; in hot and dry conditions, 2HO break free, 2HO is lighter than 2N and 2O (the atmosphere at the same volume by a Gas Law or an assumption); lots of 2HO float up and becomes clouds; in certain conditions, free 2HO molecules join up into water droplets that is m(2HO) and are heavier than 2N and 2O and fall down as rains...

I was ridiculed for using 2HO instead of H2O, 2N instead of N2 ... In my past view, 2HO was much clearer and mathematical than H2O (chemists was weird to use 'unnatural' convention). Today, I see examples in Thai Paali reading (b as p, d as t and so on) -- this convention -- when, how or why did it develop and become accepted by the mass -- is a constant reminder of my 2HO error!

Yes, Guru Pai. We must speak slower not louder. We must allow even encourage free expressions in our interactions with others. We must learn to recognize multiple views!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 97 7 ส.ค. 2551 (07:46)

จริงอย่างคุณสร ว่ามาค่ะ
นักเคมีเขียนสัญลักษณ์ในความหมายที่แตกต่างกับนักคณิตศาสตร์

ในคณิตศาสตร์ถ้าเขียน X_i หมายถึง X ตัวที่ i      X₂  หมายถึง X ตัวที่ 2

แต่ในเคมี H₂  หมายถึงมี H อยู่ 2 ตัว

พอนึกขึ้นมามันก็แปลกนะ  ทั้ง ๆ ที่นักเคมีเขาก็รู้สัญลักษณ์คณิตศาสตร์เป็นอย่างดี

หรือมีความจำเป็นต้องเขียนอย่างนั้น 

เพราะธาตุแต่ละตัวที่นำมาเขียนเรียงกันเป็นชื่อเฉพาะของธาตุนั้น ๆ 
การนำมาเรียงกันไม่ได้หมายความว่ามันคูณกัน เพราะมันเป็นชื่อ ไม่ใช่จำนวน!

แต่ในคณิตศาสตร์ตัวแปรต่าง ๆ คือตัวแทน จำนวน ของสิ่งที่กล่าวถึง ค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 98 8 ส.ค. 2551 (06:54)

I agree! Context of representation (symbols) is more important than the symbols and the representation. There may be many ways to say the same thing and there may be many meanings for one word (symbol). One reason for one standard (convention or grammar) is to reduce ambiguity (many-to-many relations) to simple (one-to-one) mapping.

I have many problems representing a 'number' by a 'letter' or a 'label' or a 'name'; for example, 2x usually means 'two' (identical) 'objects' (or members of a 'class'/'category'/'group'/...including 'number field') - for left-to-right writing systems, but may be 'x' units of '2' in other systems. We often fail to notice that 'multiplication' is missing but implied and it is utmost important to the meaning of our expression '2x' -- whether we make 'x' represent a 'number' or an 'object' (e.g. measurement, atom, operation/process, agent or system). As you can appreciate, mathematically '2x' is somewhat more understandable than '2 ants' and we can immediately make 'x' and 'x' identical - semantically. Are there 2 identical ants? It seems that a definition of 'identical' or 'different' (for a purpose) is needed!

[I have been waiting, dropping hints, making mistakes, making fun of situations and all to no avail. I will be talking about 'parts' as 'objects', 'links' as 'relations' and 'structuring' as 'combinatorial evolution' . I will use 'tags' (labels, symbols, names and words) to represent combinations (or expressions) of 'possible' then 'sensible' then 'practiceable' structures (or whole bodies). In this 'body building' we should see examples inreal life from our own body, household, community and our world. It is my illusion that this is 'our learning' project. We have been 'passive consumers' far too long. We may have developed a habit of 'wait and see'. We are not easily motivated to 'go for it'. DIY (do it yourselves) is not not dead but generations of living in the land of abundance may have turned our iniatives and innovatives to mere shadows behind our smiles. China's dragon is awaken and moving forth. Indian's elephant is gathering speed, now roaming and exploring. Vietnam's Doi Moi is spreading across continents. We can see our Siam's smile fading and community being siezed. By learning to put parts into a whole, we can emerge and become a proud member of the next generation world society. The future is in our hands to shape to what we want.]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 99 16 ส.ค. 2551 (05:42)

[The way we look at things may shape the way we think and do. Two (2) web articles below show two ways from (more or less) the same stand. Are 'Good' and 'Bad' just a theory to argue about (as stated by a famous fugitive)? Isn't  it a fact of life if the theory is accepted by some elites, then the definition (for Good or Bad) would be changed to reflect 'current' acceptance, and for the mass to learn? What about 'Equality', Justice or Fairness, you may ask. The answers come from the ways we look at things! ]

อรรถประโยชน์ Utility
ญาณในอรรถ เป็นอรรถปฏิสัมภิทา
(โดย) ปัญญิกา.....เทวี
< http://www.dhammathai.org/kaveedhamma/view.php?No=364 >

      อัตถะ หรือ อรรถ ๓ หมายถึง ประโยชน์, ผลที่มุ่งหมาย, จุดหมาย, ความหมาย ประกอบด้วย

     ...... ๑. ทิฏฐธัมมิกัตถะ เป็นประโยชน์ปัจจุบัน, ประโยชน์ในโลกนี้, ประโยชน์ขั้นต้น
     ...... ๒. สัมปรายิกัตถะ เป็นประโยชน์เบื้องหน้า, ประโยชน์ในภพหน้า, ประโยชน์ขั้นสูงขึ้นไป
     ...... ๓. ปรมัตถะ เป็นประโยชน์สูงสุด, จุดหมายสูงสุด คือ พระนิพพาน

     หรืออีกนัยหนึ่ง

     อัตถะ หรือ อรรถ 3 หมายถึง ประโยชน์, ผลที่มุ่งหมาย
     ......๑. อัตตัตถะ หมายถึงประโยชน์ตน
     ......๒. ปรัตถะ หมายถึงประโยชน์ผู้อื่น
     ......๓. อุภยัตถะ หมายถึงประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

พุทธวิธีคิดเชิงปัญญา
< http://www.budmgt.com/budman/bm02/yonisomanasikan.html >
โดย พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต)
สรุปย่อโดย สมหวัง  วิทยาปัญญานนท์
14  เมษายน  2545
 
...ใน ปัจจุบันนี้ มีวิชาที่กำลังโด่งดังคือ "การบริหารภูมิปัญญา" (Knowledge Management) มีการใช้ที่ปรึกษาชาวต่างประเทศมาใช้ในการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมขององค์กร ต่อมาก็มาผูกพันธ์กับ "การปฏิบัติงานดีเลิศ" (Best Practice) ทั้งสองแบบนี้หนีไม่พ้นการใช้ความรู้และการคิด ในหมวดปัญญาของอริยมรรค ข้อเห็นชอบและดำริชอบ พุทธวิธีคิดตามหลักพุทธธรรม หรือโยนิโยมนสิการ ซึ่งพระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต) ได้บรรยายไว้ และข้าพเจ้ามาสรุปย่อ เพื่อวางพื้นฐานการประยุกต์พุทธวิธีคิดในการบริหารเพื่อแก้ไขปัญหาปรับปรุง งาน ที่ข้าพเจ้าจะเขียนในโอกาสต่อไป โดยมีความเชื่อว่า คิดอย่างไรเราก็เป็นอย่างนั้น คิดชั่วเราก็ทำชั่ว ก็เป็นคนชั่ว คิดดีเราก็ทำดี เราก็เป็นคนดี และก็คิดแก้ปัญหางานก็สามารถแก้ปัญหาตนเองได้ เราก็เป็นคนมีปัญญา ...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 100 27 ส.ค. 2551 (05:42)

Today, we have a large assembly of people insisting on showing the current government the door. (show ... the door = ask to get out). The government seems to respond by saying "I have a ticket. The ticket says I can stay". The fine prints in the back of the ticket have not been read or understood well. The prints say something like "... by the people, for the people in accordance to the principle of democracy under the kingship...". So, a ticket and rules of conduct together give the rights...

Let's continue with our project. We will quickly set the scene for our discussion like this: we search for knowledge by having a set of bins; we label them with 'what & who', 'when', 'where', 'how' and 'why'; we look for and collect 'things' about 'something' and put the things into appropriate bins.

If we have things for all bins, then we are happy because we think we know everything.

If we only have things for the 'what & who' bin, then we only have a collection of 'objects' (things) and we don't know how these objects relate. I f we only have things in the 'when' bin, then we have readings of clocks but we don't know what the times are for.

To give examples, we use English as a medium to express (represent) our knowledge bins. We say 'A bomb exploded at the market this morning'. We put 'a bomb exploded' into the 'what & who' bin, 'at the market' into the 'where' bin, and 'this morning' into the 'when' bin. We call the process of breaking a whole into parts and putting parts into bins 'analysis'.

If we have things in these bins and we pick them up from the bins and try to put them together into a (whole) structure, then we call this process 'synthesis' (construction). We may find that it is often much harder to put things together than to break things apart.

[...to be continued ]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 101 29 ส.ค. 2551 (03:18)

[Should we grab the opportunity and use the mass of the people, who are gathering and engaging a natural democratic process, to advance our learning of management of our nation? Here we could gather 'experience and knowledge' of people from all walks of life. We can collect 'parts' and rebuild a foundation for our 'constitution'. The media can record and spread various ideas (parts) for discussions and 'election' (of 'parts'). In our current world conditions, if we could serve the people's 'need' first and our 'want' at later time...]

Let's come back to the example piece of knowledge (or information): "A bomb exploded at the market this morning." and rewrite it using markups (or tags) to say which bin each part belongs to. Using a common convention like one used for HTML (but not its tags) to get "<what> A bomb exploded </what> <where> at the market </where> <when> this morning </when>".

What is wrong with "A bomb exploded at the market this morning."? We can understand it well. It is grammatically correct, isn't it? Yes. Yes, it is so. If we know 'a little' (meaning 'enough to use' and a lot more than just 'little') English, then we would understand the 'sentence' (information) and we would have 'little' (meaning virtually 'no') difficulty separating the parts and putting the parts into the right bins. Why do we bother to markup each part explicitly?

Pretend now that we are a determining officer in the Public Service, we are making decision on a case "whether to conduct a tax audit ...". We do have difficulties interpreting the taxation legislature, so we consult experts. The experts would search the legislature for 'relevant' (matching) clauses in sections, collect and classify these clauses into 'cases' (bins) then advise you to make certain decision based on the understanding of the 'best fit' clauses (in bins). The decision making process is thus based on the legislature (not the whims, not the position or the office we hold). By another legislature, we are required to enter into permanent record our decisions and the supporting evidence leading to such decisions. We should see that markups (tags) can be useful in any decision making process -- especially for matters of justice and national interests.
(to be continued...)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 102 30 ส.ค. 2551 (06:06)

Pretend again that we are using digital media to collect, store and transfer  textual record of data, decisions, and knowledge. We have trillions of pieces of text on digital systems, all potentially useful data in unorganized, untagged, and thus unrealizable or unusable forms. A simple Internet search would reveal millions of web pages available for most 'search pattern'. How many times we ask why can't Google be a little smarter and collect only the pages we 'want'? Well, we should also ask ourselves -- are we explicit enough in building our 'search pattern'? Are we explicit enough in organising our textual knowledge for such search?
We can see another problem in analysing text, especially Thai text where is no marker for words, for phrases or for sentences. In English, words are marked up with a space, phrases with comma (,), colon(:) and semicolon(;), and sentences with period (.). So, the concept of 'markup language' is quite foreign for Thai text.
We can see our text processing is difficult on the 'physical' representation level and on the 'logical' (meaning) semantics level. More computing power is needed to separate streams of characters into words and phrases, and more computing is needed to construct sentences and then the meaning or knowledge. This enormous overhead cost is a major barrier in text and knowledge processing in Thai language. Is there something we can do to overcome this obstruction?
We have for example "Smart Word Analysis for Thai (SWATH)" ( available from NECTEC and Linux repositories). But we also need to modify our way of writing Thai to reduce computing costs viz. use punctuation mark(up)s, use clear phrases, comply to Thai grammar and follow certain "standard" styles or conventions. Shall we will leave this to ราชบัณฑิตสภา and SWATH team or NECTEC?

Can anyone give a better Thai rendition of our example? I came up with "ระเบิดที่ตลาดเมื่อเช้านี้" and noted that "ระเบิด" is not marked to show if it is a thing (a bomb) or a verb (explode) or past tense verb (exploded). [I need to say things more explicitly in Thai "ระเบิดแตกกระจาย"? .]
(to be continued...) P.S. My congratulations to Vteam. The text capturing facility is working very well in edit cycle -- I edied this post 3 times!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 103 31 ส.ค. 2551 (10:24)

<NB> It's Sunday again. Time to relax a bit. So, let's get some aside out of the way.</NB>

HTML (Hypertext Markup Language) is a 'metalanguage' which is used to describe how to 'present' or 'paint' (hyper)text. The elements of HTML are words enclosed in <> called 'tags'. The text to be present (to browsers or readers) are enclosed in one or more tags and their corresponding 'end' tags e.g. < p > This is a paragraph of text. < /p >.
XML (eXtensible Markup Language) is another metalanguage, in this case used to describe text and markup languages . In addition to describing 'physical' (layout) presentation of 'text', XML can be used to describe 'logical'  (semantic) presentation of 'textual data'.

Informally, we use HTML to say how text should 'look'; and we use XML to say what text should 'mean'. We mark a piece of text with one or more pairs of tags instead of parentheses () or brackets [] or braces {}. There are (a few simple) rules (or grammar) on how to use these tags (elements).

Programming languages (Basic, C, C++, PHP, Java, Perl, Python, ...) are used to describe data processing -- how to transform 'well-described' data. (NB. Mouse actions are translated into 'well-described' data first!) Generalizing from this sense, an HTML parser takes a stream of marked up text as input and prints a (web) page as output, and a XML parser takes a stream of marked up text as input and makes a list of (semantic) parts as output. SWATH helps to separate words in Thai text stream so we can reconstruct and markup (semantic) 'parts' in the text.

What is a stream? Here we are trying to grapple with text processing concepts. a few characters combine into a word; a few words combine in to a clause; a few clauses combine into a sentence; sentences into a paragraph; a few paragraphs into a section; a few sections into a chapter, chapters into a book; a few books into a series; ... text or content of any of these 'containers' (bins) can be digitized into a long string of bytes marked in places with markup tags and saved on digital media as files or records or lines (not necessary as we see it on paper). Flows into/out of text processing programs are called streams (of data).

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 104 31 ส.ค. 2551 (10:46)

ปรกติฉันใช้ html ในการเขียนเว็บเพจ  อยากให้คุณสรช่วยยกตัวอย่าง ของ XML ให้เห็นชัด ๆ ว่ามันแตกต่างจาก html อย่างไร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 105 1 ก.ย. 2551 (06:23)

Dear Guru Pai,

We know that HTML has a set tags that tells the HTML parser how to layout the text encapsulated by the tags. All tags provided deal with 'how to "layout" the text' (eg. make this italic, use this font and size, make this link to ...). We can't add arbitary tags to HTML ourselves. We can't markup: this is 'an object of an action', make the value of "my name" = 'SR', show that the colour of "flower X" is 'red', ...

Very informally, with XML we can define a 'variable' (as in Algebra) as a tag and give it a 'value' (there are many ways to define this 'pattern' below is a clumsy by clear example of X=10 -- without other encapsulating tags. Please see any "basic XML how-to"):

<VARIABLE TYPE=INTEGER><LABEL>X</LABEL><VALUE>10</VALUE></VARIABLE> 

With HTML we can only use something like < p > x=10 </p> which has no 'knowledge' of x or = or 10. But a string of text 'x=10'. Human can read this and may make sense. Computer cannot. The issue that I am trying to describe at the moment is this:

We have a lot of digital 'text' or data on the Internet. We have been spending a lot of time making the text look pretty (with HTML) for human to read and process. Now imagine if the  unstructured text can be input to computer to process and summarise for human to understand quickly. With data/knowledge mining, our learning could be accelerated. We would not have to spend time on simple 'pattern-matching' (memorising) data for knowledge. We could then learn how to develop 'tools that learn' and 'positive feedback' our learning.

No. It is not that easy to mine and put together a knowledge body (as you already know). The Thai text also have other inherent difficulties. The relatively free-flowing text without clear markups that is allowed by liberal Thai grammar, is (I suspect) contributing to our 'unstructured' thinking and makes computer processing more complex e.g.

(1) <original Thai text><NB>My apologies. I can't find the source of this text.</NB>
การทำข้าวกล้องงอกนั้นก็ทำได้ไม่ยาก เราสามารถคัดเลือกข้าวกล้องมาทำเองได้ด้วย โดยเครือข่ายจัดงานมหกรรมสมุนไพรแห่งชาติ บอกวิธีการทำไว้ว่า ให้นำข้าวกล้องไปแช่น้ำ ปริมาณเท่ากับการหุงข้าวกล้องปกติ แช่น้ำไว้อย่างน้อย 4 ชั่วโมง นำไปล้างด้วยน้ำสะอาดอย่างเบามือ เทข้าวลงบนผ้าสะอาดและมีความหนานุ่ม ห่อคลุมด้วยผ้าให้มิดชิด รดน้ำพอชุ่ม อย่าให้แฉะ แต่มีอากาศให้หายใจ และระบายอากาศทิ้งไว้ 1 วัน 1 คืน หลังจากนั้นจะเห็นว่าบริเวณจมูกข้าวมีส่วนที่ข้าวงอกออกมา สามารถนำมาหุงต้มรับประทานได้ทันที ข้าวกล้องงอกนี้สามารถเก็บใส่กล่องพลาสติกแช่เย็น เก็บไว้ได้ไม่เกิน 5 วันเพราะจะเสียความสดใหม่
(2) <text after applying space separation markups>
การทำ ข้าวกล้องงอก นั้นก็ทำได้ไม่ยาก เราสามารถคัดเลือก ข้าวกล้อง มาทำเองได้ด้วย โดย เครือข่ายจัดงานมหกรรมสมุนไพรแห่งชาติ บอก วิธีการทำ ไว้ว่า ให้นำ ข้าวกล้อง ไปแช่น้ำ ปริมาณ เท่ากับ การหุงข้าวกล้อง ปกติ แช่น้ำ ไว้อย่างน้อย 4 ชั่วโมง นำไป ล้าง ด้วย น้ำสะอาด อย่างเบามือ เทข้าวลงบน ผ้าสะอาด และ มี ความหนานุ่ม ห่อคลุม ด้วย ผ้า ให้มิดชิด รดน้ำ พอชุ่ม อย่า ให้แฉะ แต่มี อากาศ ให้หายใจ และระบาย อากาศ ทิ้งไว้ 1 วัน 1 คืน หลังจากนั้น จะเห็นว่า บริเวณจมูกข้าว มีส่วน ที่ข้าวงอกออกมา สามารถนำมา หุงต้ม รับประทาน ได้ทันที ข้าวกล้องงอกนี้ สามารถเก็บใส่ กล่องพลาสติก แช่เย็น เก็บไว้ได้ไม่เกิน 5 วัน เพราะจะเสีย ความสดใหม่
(3) <text after applying a simple bilinear translation (clause by clause)>
การทำ/making ข้าวกล้องงอก/rice-sprout นั้นก็ทำได้ไม่ยาก/is not difficult เราสามารถคัดเลือก/we can choose ข้าวกล้อง/?xyz rice มา ทำเองได้ด้วย/to make ourselves โดย เครือข่ายจัดงานมหกรรมสมุนไพรแห่งชาติ/The National Herbs Shows Network บอก/tell?give วิธีการทำ/method?recipe ไว้ว่า/like this ให้นำ/take?bring ข้าวกล้อง/?xyz rice ไปแช่/soak น้ำ/water ปริมาณ/amount เท่ากับ/equal การหุง/cooking ข้าวกล้อง/?xyz rice ปกติ/normal แช่น้ำไว้/leave soaking อย่างน้อย 4 ชั่วโมง/at least 4 hours นำไป ล้าง/clean?wash ด้วย น้ำสะอาด/clean water อย่างเบามือ/(rub by hands) gently? เทข้าว/pour the rice ลงบน/on to ผ้าสะอาด/clean cloth และ มี ความหนานุ่ม/thick and soft ห่อคลุม/wrap?cover ด้วยผ้า/with the cloth ให้มิดชิด/throughout?completely รดน้ำ/wet พอชุ่ม/moist อย่า/do not ให้แฉะ/over wet แต่มี/but อากาศ/air ให้หายใจ/to breathe และระบาย อากาศ/ventilate ทิ้งไว้/leave 1 วัน 1 คืน/day and night?24 hours หลังจากนั้น/after that จะเห็นว่า/we can see บริเวณจมูกข้าว/the grain's nose มีส่วน ที่ข้าวงอกออกมา/sprout สามารถนำมา หุงต้ม/cook รับประทาน/eat ได้ทันที/straight away ข้าวกล้องงอก/the rice sprout นี้ สามารถเก็บใส่/can be kept กล่องพลาสติก/plastic box แช่เย็น/refrigerate เก็บไว้ได้ไม่เกิน 5 วัน/keep no more than 5 days เพราะ จะเสีย/will lose ความสดใหม่/freshness
(4) <unpolished transformation to English - showing comprehension of the Thai text>
Making rice-sprout is not difficult, We can choose the rice (grains) to make (the sprout) ourselves. The National Herbs and Spices Exhibition Network gives a recipe: soak the rice in the same amount of water as needed for normal rice cooking for at least 4 hours; wash the soaked rice gently in clean water; put the rice on clean thick cloth and wrap it well; wet the cloth to just moist not covered with water so there is air to breathe and ventilate; leave it for 24 hours; after the rice has sprouted, it can be cooked and eaten straight away; the rice sprout can be kept refrigerated  in a plastic container no longer than 5 days before it loses it freshness.

<NB> This is a long post, in both length and chain of thinking. Please bear with us for a while. We will see if we can use 'graphics' to aid our understand of 'text' in the next posts. We may go into 'audio' and 'animation' -- the multimedia monty if we can find ways to make Vcharkarn.com 'sing and dance'. </NB>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 106 1 ก.ย. 2551 (16:49)

จากตัวอย่างที่คุณ SR ยกมา ดูเหมือนว่า XML จะเป็น programming นะคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 107 2 ก.ย. 2551 (06:41)

<To Guru Pai>  Yes, I tried to show a simple application of markup tags (just spaces) in knowledge mining (in this case a translation). The main underlying process is 'pattern matching' or 'recognition' - the same as in 'thinking' process - then the 'transformation' - from Thai to English. In generalizing this sense of use of markup tags, we may be able to apply the process above to transform text to knowledge. I am trying to show the 'concept' (or idea pattern) of markup languages rather than a particular language or implementation (XML is one such language). It seems that I need to do more work. So, if you can help, please do.</To Guru Pai> -- try this in HTML --.

<NB> I was told <reasonable><unverified> that the rice sprout is full of <cell type=biological> stem cells </cell> which contains <chemical type=organic function=growth> hormones </chemical> and <chemical type=organic function=...> enzymes </chemical> beneficial to functioning of our body </unverified></reasonable></NB>. -- Try this in Thai --.

Let us return to our main line of discussion. We see that many simple markup ( , . ; : - ? ...) tags are used in English. Looking at a sentence like "She bought two mangoes at the market this morning.", we can see more tags in disguise. A gender tag is hidden in "she", a tense tag is hidden in "bought", and plurality tags in "two" and "mangoes". So, we can see gender, plurality, tense and mood tags, if we think in term of markup languages. What are these tags for? The tags classify "parts" of text and thus clarify their meaning. The tags can be used to compute the meaning of text!

In a "free-form" language like Thai, it is much more difficult to compute the meaning of text. Due to the lack of markup tags, we have to start by separating text into "words" (space tags), classify (noun, verb, preposition, etc) words and recombine words into clauses and sentences according to grammar, and so on, to derive the meaning of the text.

Is it possible to regulate the use of the free-form Thai language to enhance the quality of Thai text? Can we use a convention (or style) to improve the precision of meaning in our Thai text? The solutions may help improve our communication, our education and our interaction. A (more structured) style of use of Thai language may be instrumental in advancing to a knowledge-based Thai society. What say you?
   
(to be continued...)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 108 7 ก.ย. 2551 (06:44)
It's Sunday again. Today is marked as 'Father Day 2008'. Today follows a dazzling display of the opening ceremony of the paralympics, the news of deaths from cyclone Hannah, the violent acts by a few muslims in the South and a million people made homeless by floods. Today, I am overwhelmed by the news of sufferings, the sense of loss and emotions in commiseration.



I have experiences of expecting, waiting and pining for my loved ones to come home and join in the family evening meals. My wishes for joyful togetherness have been denied over and over. How many people in the South also have their wishes to see their loved ones come home to join in a family meal, denied? How can we deny these simple wishes of love?



Today, we ask "can we let each and everyone come home?" Can we let workers come home to their family - safe and whole? Can we let police, protesters, soldiers and bystanders come home? Can we let our Muslim and Buddhist neighbors come home?



Today, we pray for all beings to come home safe and joyful.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 109 10 ก.ย. 2551 (05:22)

A question has been asked. "Is it possible to use Thai language in a certain 'style' to improve the structure and semantic precision of Thai text for human and machine processing?" The answer is still out there!

Let us play with the idea of 'style' (layout/markup/pattern). If we see "0110100110010110", what do we learn from it? A string of 16 digits 0's and 1's. In fact 8 0's and 8 1's scrambled up. (Thai text can look like that.) Let us now try rewriting the string into a 'layout' of parts and 'markup' tags. We may have
01101001    10010110 - break it into 2 halves
0110  1001    1001  0110 - continue breaking each part into 2 halves
01 10  10 01    10 01  01 10 - we have 2 'simple structures' of 01's and 10's
0 1  1 0  1 0  0 1    1 0  0 1  0 1  1 0 - we have 0's and 1's

By using a layout to rewrite our string we can see some features of the composition of the string.  (Can you see the layouts and the markup tags?) We may see a regular way (order) 0's and 1's are put together: 01 is followed by 10 and 10 is followed by 01. We may even see that this string is a term in a sequence 0, 01, 0110, 01101001, 0110100110010110, ... (go on, find the next terms in this series).

For those math-loving researchers, find a generating function (ie. a formula) for this (PTM) sequence.
And for fun try this 'famous' string sequence   0, 1, 01, 101, 01101, 10101101. 0110110101101,...

For the rest of us 'language nerds', our problem is to find a way to break up Thai text (string of words) and to find 'rules' of composition (how the words are put together) or generating functions (formulae) - err grammar .

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 110 12 ก.ย. 2551 (03:57)

We have looked at a binary Prouhet-Thue-Morse (PTM) sequence. The next term in this ubiquitous sequence can be generated by appending its own 'complement' (or non-self), ie. a[n+1]=a[n]a'[n]; a'[n]=complement(a[n]). Thus it is completely specified by its first term. if the first term is 0, the next term is 0+0'=01, and the term after that 01(01)'=0110, and so on. (Does the use of markup tags in the symbolic clauses above helps make the meaning precise as intended?)

Now let us look at another kind of sequences in the same sense: จา, จ่า, จ้า, จ๊า, จ๋า. We have learned to generate this sequence by chanting (จอ อา) จา, (จอ อา ไม้เอก) จ่า, (จอ อา ไม้โท) จ้า, (จอ อา ไม้ตรี ) จ๊า, (จอ อา ไม้จัตวา) จ๋า and we have learned to type จ า, จ ่ า, จ ้ า, จ ๊ า, จ ๋ า . There are 2 generating (reading and writing) rules: one for human, another for computers. This situation is less than ideal because we have to work more and differently to interchange information. We could keep the human way and make computers work to display the 'right' layout ie. we type จ า, จ า ่, จ า ้, จ า ๊, จ า ๋ and the machine echoes  จา, จ่า, จ้า, จ๊า, จ๋า as we expect to see.

Here is a nice programming exercise for computer geeks. (You can use any programming language of your choice. It is not very hard to translate from one programming language to another, right?)

By the way, the other sequence, 0, 1, 01, 101, 01101, 10101101. 0110110101101,... is the Fibonacci string. Its generating function is a[n+2]=a[n]a[n+1]. So given a[0]=0, a[1]=1, a[2]=a[0]a[1]=01, a[3]=a[1]a[2]=101,... It serves to show that we can build upon the previous generations. Fibonacci and PTM sequences are found in natural phenomena and applied to artificial structures.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 111 14 ก.ย. 2551 (03:59)

Another Sunday comes. It's amazing to see so many things go around and around. But that is another story for other times. Today, we'll sit back and mull over the many markup tags we have seen, the many conventions (styles) we have used and the problem of a convention (or style) to ease Thai text processing we haven't answered.

Imagine, if we use such convention (or style) to present (reprint) our constitution (text) and the various meanings (and intentions) in it become clearer so that we don't need 9 judges to interpret the constitutional text often (any more); then our politicians could read it, could understand it and could act in compliance with it.

Maybe, we are stretching the power of such convention (style) too far. Corruption (in usage or meaning) will be possible by some users - no matter what convention (constitution or set of rules) we use. Sigh! (I have fun with markup tags, don't you?)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 112 18 ก.ย. 2551 (03:29)

We will go off the track to look at a man training a work dog on the roadside. He makes some hand signs and says some words. If the dog follows (understands and acts on) his gesture (command) then he rewards the dogs with a dog biscuit and moves on to another act. Otherwise, the man repeats the command and braces the dog to act out what he wants the dog to (act) and at the end he only says 'good boy' but does not give the dog any biscuit. There is another man standing by observing the procedure. When asked he would say something - probably advise the trainer what to do. The training goes on like this for a few rounds of commands (acts).

Let us look at this training procedure symbolically and simplistically. If we let 0 mean the dog follows the man's wish and 1 mean the dog does not. We can now describe the training session as a sequence of 0's and 1's. For example 01101001... From the dog's point of view, if 0 means he gets a full biscuit and 1 means he gets nothing. His rewards come in for example as 10010110... for successes and failures to follow the man's gestures. Both man and dog, try to achieve the sequence 0000.... and both do not want the sequence 111111111... Therefore, if they work together (cooperate) well, then their sequences would match (digit by digit) and the difference between the 2 sequences would be all 0's (or 'nil'). Otherwise, there would be unmatched digits and the difference sequence would have some 0's and some 1's. Now, let us cover the whole story by letting 0 mean the adviser says 'very good' and 1 mean he gives an advice. Thus, his input into the training is also a sequence of 0's and 1's. Like most of us, the trainer hears all advices but chooses to heed some and ignore others. His responses to the advices are a sequence of 0's and 1's as well.

Using this language, we can retell the story of the training session. It goes something like this:
<MAN>0110110001110101010100000111111000....</MAN>
<DOG>1101010010000010101000111110000101...</DOG>
<ADVICE>10001000100011111100011100010101...<ADVICE>
<HEED>000101010100001010111...</HEED>
<DIFF>000000001000010001000...</DIFF>

<NB>My computer read the squences and chuckled away:
<CHUCKLE>00010011001000111000....</CHUCKLE>
Did we lose something in the translation?    .</NB>

We have transformed a 'chunk' of knowledge (about dog training) into binary text (that computers can chew) that we ourselves find difficult to read. Let us add markup tags onto a binary text string, eg. the dog sequence, like this:                                                  <DOG><อด>1</อด><อด>1</อด><อด>0</อด><อด>1</อด>...</DOG>
then dress it to tastes, like this: <DOG><รับขนม?>อด อด ได้ อด ...</รับขนม?></DOG>.
Extending the idea, we may rewrite <ระเบิด>what</ระเบิด><แตกกระจาย>did</แตกกระจาย><ตลาด>where</ตลาด><เช้านี้>when</เช้านี้>.
We may see that words in a language are, in a way, markup tags (labels) for 'concepts'. Clauses are just sequences of tags. ... Text and markup are alternate sides of the same coin (knowledge).

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 113 21 ก.ย. 2551 (02:45)

We may look at pairs of entangled sequences in simple ways: a pair may represent a 'stimulus and response' or a simple 'tic-for-tac' game, where 2 players take turn to make a move; a pair may describe condition-and-consequence or cause-and-effect events in a duration of time; and a pair may trace a path of alternate choices of a traveller going about in this worldly good and bad mix-ups.

By extending this model of 2 binary sequences to m n-ary sequences, we will have very interesting and challenging toy model to 'play'. (No, I am not your 'good' play director, who can direct you to perform your best or to make you a star (actor). I am merely a story teller who often twists stories around in many possible directions. In simile, I swing the spotlight, while you try to look for things!) This model, seriously, may be enough to study interactions of complex systems (a simple complex system is a system of 2 systems ). We know that 'actions' and 'reactions' are subsets of 'interactions' which cover  'dialogues' when the purpose is to 'measure' (or learn or approximate) each other rather than to control (or dictate or terminate) each other. It sounds like game playing we have learned in our childhood. We have learned to play many games, many interactive (not alone or against a computer) games, many many cooperative skill-developing games: hide-and-seek, 20-question (I spy), soccer, ... Have we forgotten the lessons, already? Where did we turn off from the right track? Why did we not realize our mistakes? Have we not turned from young angels into old devils?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 114 23 ก.ย. 2551 (11:55)

Did we see that binary (n-ary) strings can be used to tell a story (describe knowledge of something)? We can even used simple alphabets (like '0,1' to make up words, clauses, sentences and so on with additional markup symbols eg. space, (), [], {} / : ; ,... and certain orderly/regular layout rules to make clearer to meaning and intention of the (textual information) strings. Of course, we would have hard times talking with 010 1000, 11001 001 00? So, we will stick to Thai and English for a while. But can we see that we may be able to enhance the power of our expression in Thai if we adopt some markup tags and certain layouts?

Would we not make the language more complex or harder to learn? Yes and no! For those who see this new style as another language, it would take time to learn and adjust. For those who grow up with a language, it is no more difficult to grow up with Thai or German or Sinhalese. The other reason for adopting a certain style for Thai language is to enable more poweful knowledge processing. Though, we can and will make more powerful computers, we may not be able to improve our processing performance much. Our processors could take a few eras to increase in speed or size. Our body and its functions may also need to change to support a higher speed or larger size brain - for example 'food for thought' .

Inventing and adopting styles for a language seem much quicker and easier. We may have already some styles that work very well but are hidden in closets or shoeboxes somewhere. Would you please look for your forgotten language styles, clean them up and show them here for all to see? (The first prize could be immortality, the most talked about intellectual tool or at least 'your names in the hall of fame'.)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 115 25 ก.ย. 2551 (03:15)

A replay? In slomo (slow motion) to see what happened? We have a system running in an environment. (Hence there are 2 interacting systems: the system and its environment system; unless we assume that the first system is a closed, and 'in vacuo'.) The system is doing something: taking input from the environment and output to the environment. For example, we eat and metabolise foods into molecules and energy for our body to live and grow and we excrete some wastes. If our body gets enough of right input we have no problem; otherwise, we suffer from malfunction, mis-coordination and poor growth. To ensure healthy body, we may stock up (accumulate) foods (and we need a refrigerator, we need preservatives or inhibitors for microbial growth, we need wrappings to protect food from losing quality (enzymes?) or from microbial invasion,...) By storing foods for ourselves, we restrict certain processes in the environment, we change the harmonics or dynamics of the interactions in the environment and we use energy from the environment to disrupt processess in the environment. (For examples: canned fish don't breed, pickled mustards don't flower, and frozen prawns don't clean debris in water.) We say 'this is good (for us)' and we give a (sukkha) 'value' to what we have done. Zooming in, 'we' represent a group of individual 'actors' (or agents). Each acquires and stores foods in competition with other agents. Some agents get and store more than other. Some agents are in 'sukkha' (state) and some are in 'dukkha' (state). We say 'each receives according to her/his past and accumulated kamma' and it is the 'dhamma' way. A little time later, certain side-effects of actions or restrictions that have travelled through webs of processes may reach us and cause changes to processes in our system. (We don't know how to predict what, where, when or how we or one of us will get affected -but we should now know why.)

Try imagine, we are losing top soils by floods and water erosions (guess who thought it was good to clear forests), by contamination and locking up in landfills or wrong use (guess where they built factories and golf courses), by intensive farming and exporting fresh produce overseas (guess who must pay for re-fertilization) and by allowing foreign land ownership (guess who would own the country)... The complex picture of a top soils system and a human society in m n-ary sequences.

If 'we' are just one agent, one family, one community, one nation, one world and one universe, our toy model can still apply by combining systems into complex systems. The complexity is in a simple word - 'we'

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 116 27 ก.ย. 2551 (11:12)
This weekend is for more work, seriously. We will look at 2 processes that we do very often, in fact everyday!

We look, listen, read and perceive streams of data. We break the streams into chunks (text into words) and map chunks with concepts (what we know). We analyse the streams of data and convert the chunks (of data) into information (or knowledge). We use this process to understand.

We also talk, write, act and react by putting concepts (chunks of data or words) together into information (message or knowledge). This is synthesis - building a structure from parts. We use this process to create (new) knowledge.

So what is so difficult about actively learning and creatively thinking? We can use the 2 processes above well. (Though, we can see that modern school tests and examinations are encouraging 'selection' or 'multiple choices' rather than 'creation' or 'composition'. This could be a de-skilling factor in our education system. We do not allow our kids to talk or create knowledge. We do not let kids practice putting parts together or building structures from parts. And we wonder, why our kids are not creative thinkers. Well, should we try less multiple choices and more composition?)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 30 ก.ย. 2551 (02:47)

Many readers who have been following this blog from the beginning, would now recognize Aacariya Thwatchai's work in encouraging the kids to discuss the problems and to create solutions by themselves. This process played a very important role in the kids' learning. It was much more than multiple choice (choose from given or known) process. It was the main process for creating knowledge. (We could ask if many projects failed because they did not really have this process or our kids have been de-skilled by being forced to do a lot of extra lessons to be good at 'multiple choices'? Frankly, the question is whether our education institutions are conditioning our kids to be 'hardcoded multiple choice answering machines' or 'adaptable learning and thinking people'.

Did you say we don't go to school anymore? What did we see on the ballot paper the last time we voted? Yes! Multiple choice. Hand up those who failed in that election. (I have to put both hands up. I failed to tick the right one and failed to learn from the past lessons. Did you do that too?) How many tests (errh elections) did we fail?

And once again, we can see lots of good in following the buddhist's Aariyasacca in learning. (We may need to algebraically substitute 'dukkha' with 'x' where 'x' is our focus (object/subject) of learning.) Would we not be happier and better 'to know how to learn' than 'to know all to know'?
(Try this tongue twister to see what I say: "Of all the saws I ever saw saw, I never saw a saw saw like that saw saws." )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 118 3 ต.ค. 2551 (18:10)

Let us recap what we have been talking about in the last few weeks. We have looked at difficulties in translating Thai to English. We have realized that English is very much a markup language and Thai is very much free-form. We have noted that XML is a markup up language for computing text and compared XML to HTML on their design usage. We have looked at an example of how we could compute meaning from Thai text. We could see that we need to separate Thai text into words, then recombine words into clauses (which we called 'parts') and sentences and so on. We could then use (a Turing Machine to do) 'pattern matching' to map Thai parts to English parts. After that we would magically link parts into sentences and complete the translation. (Replace 'magically' with 'grammatically', please .)

Though we have been talking about "putting parts together to make a whole" and how important this is for us to learn how to build structures, we have not given any "method" (or recipe) on "how" we could do this. We have learned that disassembling parts (analysis) might be much easier than assembling parts into a structure (synthesis) and we have not said "why". We have noted that knowledge is merely an orderly (or well arranged) collection (or assembly) of parts (or labels for concepts) in a set of bins which we could label (or mark up) 'what & who', 'where', 'when', 'how', and 'why'. We have hinted that innovation (creativity) may come from experiments on different ways we put parts together.

Somehow it seems that we have been going (rowing) around in a little pond and not honestly knowing where we were really going. Have we learned from repeating (looping) until we see a way out (terminating condition)?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 7 ต.ค. 2551 (17:59)

We have talked about decisions as 'choosing r objects from a set of n objects' (in math parlance 'n choose r') and we could look into (branches of mathematics like) combinatorics, probabilities, (random) graphs and so on. But here we have simplified by limiting ourselves to '2 choose 1' or choose either 0 or 1 (false or true, no or yes,... our simple dyadic logic). We have learned that we often divide objects for decisions into 2 subsets by tagging them 'good' or 'bad' ( 0 or 1 ), choose a subset and repeat (recursively) until we have just 1 object (in English 'we have no choice') to choose (1 choose 1) or decide. So, this simplification is not unrealistic.

How do we choose? Eenie meenie minie, mo? Use a 'selection criterion'? I like ...? I think ...?
Yes, let us think before we choose. So, how do we think?

"Thinking' is a mental process probably taking place in our brain. We may say there are 2 broad bands of thinking: a) 'analytical' thinking which leads us to 'understanding' of something from the data we receive, and b) 'creative' thinking which leads us to creation of novel structures from the data we receive and understand. We may say that analytical thinking precedes creative thinking. But often we note that we switch between the two. When we receive data, we (unconsciously) analyse it. If we have not reached a 'full'  understanding of (the meaning of) the data, we may ask questions or we may create an understanding (or an assumption) and use it to reach another understanding. Depending on the data, we may recursively process the data till we have an understanding of its meaning (just as we would recursively calculate n! till we get to one simple number.) Here, I would link this simplistic concept of thinking with a path to 'literacy' ('literate' = instructed or taught or learned) by saying that to become literate, we must train (ourselves) to think (both ways).

<NB>In Quantum theory, it talks about (infinitely) many possible (quantum) states co-exist at the same time. When a measurement is made, these (quantum) states collapse into one state - for the measurement. In our life, we have many possible options at the same time. When a decision is made, we take one option. Do we live in a quantum world? .</NB>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 120 10 ต.ค. 2551 (16:22)

How to build a structure (or how to think creatively):

In a 'pattern recognition' way, we may see that playing jigsaw puzzles, building houses, growing trees and learning are all about fitting little pieces into some structures. We have ideas how to put pieces together! What is our problem then? We accept a nature of our world that we have limited resources but so many things to do (in math-speak) 'M-by-N assignment problem' or in more common terms 'product mix optimization problem. We have 'objectives' for our output/production process, constrained by input/parts or resources: time, materials and energy (and budget), etc. How do tell whether we achieve our objectives? We need a 'meter' to measure our success (or failure). Is there an international standard for measuring successes? No! (But many people would say 'money' or 'wealth'. Some would say 'happiness' and health. Some would choose 'status', 'fame', 'respect', or (the French Bastille Declaration:) liberty, equality and fraternity. Next, we accept that 'where we stand determines what we see'. Also, our resources (even objectives) at different places and different times may not be the same for everyone to build the same structure (I think this assertion holds true even for building of 'abstract' structures: relationships, virtues and altruism.) What if we want to build  structures that have continuity (such as a family, an ecological system or a happy society)? When do we take measurement to see if we meet our objectives? We can go on case by case, spending our lives or generations of lives in search for one common recipe for building structures (e.g. the grand unified theory of Physics).

A simple recipe we have now is 'to learn to understand, to create and try some combinations (mixtures)'. We can optimise with understanding of Nature (natural laws). We can minimise serious errors by careful considerations of consequences in Nature (webs of natural mechanisms). We can use history, 'thinking' or thought experiments to reduce possibilities. We can use models and computer simulation to gain insights. We can use 'think tanks', surveys and public forum to make decisions. And so on. On the way, We must try to collect and verify facts and use only 'reusable' (repeatable) tools and procedures... We can achieve 'success' by repeating efforts to learn and to build again and again. Here is a tip: "Be true and honest to ourselves and to others in the environment we live in".

But it is the performing/acting or working in real-time (not just logical solutions) with processes, materials and energy that matters. Metaphorically, "anyone can read - even write - recipes. But only some cook well"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 121 13 ต.ค. 2551 (16:55)

We have talked about building strctures from parts - great structures from little parts. People look at structures in many ways. We will look at structures in this (controversially) altruistic way. It is the way we want to see our world. It is the way we want to creatively think about our world. With this (idealistic) "right view", we see all different parts as they are. Each part has a place and a role within the structures. We are a part in our family, our community, our society, our world... Each of us has a position and a role. Everyone is important and necessary to our whole structure. Everyone depends on others, at one time or another, in so many ways. We say with tongue in cheek that the heart of any good structure is "all for one, and one for all".

We have learned the right view and we have learned about many other views: winning, wealth making, the end justifies the means,... We may classify 'views', for example, in degrees between individual (self-centred, self-oriented, relationship-aware, charity-oriented, and) altruistic extrema. We know what we see, think, act (or change) within our view. We may not know what other people see, think, act within their views and about our view. Should we worry about what they see or think or do?

Working together often runs into issues like: one (abstract) problem/goal/solution model to clarify collaboration; one view/ontology/representation model to clarify communication; private/shared/public components/facilities/space-time to clarify interactions; (equal/proportional) shares of costs/benefits/responsibilities/powers/relations to clarify expected results; timing or synchrony to ensure timely transition; and co-evolution and so on. As a general rule, working in a (collaborative) structure is much harder than working alone. Working together needs 'communication' (talks or clear signals (of intention) need to be given in advance to allow clear understanding (of intention) and computation of the consequences (of that intention) to be made; sudden (surprise) attacks often lead to chaos (uncontrolled/unanticipated reactions and later retaliations and possible unending chain reactions); the essence of cooperative dialogue is then clear and timely communication); hence the saying ปากเป็นเอก...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 122 16 ต.ค. 2551 (09:18)

Let us revisit PTM and Fibonacci sequences. This time we will think about and beyond their construction.

The next term in a PTM sequence is generated from appending negation (or complement) of the current term. If we think of action and reaction, stimulus and response, or form and reform, then we can see that we are getting nowhere, sooner or later things will come around again! We keep on going up-and-down, doing a yo-yo or a see-saw, restarting, beginning (a new life) again,... oscillating ourselves over and over. Does this not remind us of unending loops of dukkha?

In comparison, the next term in a Fibonacci sequence is a composition of the previous term and the current term. We may think of using cumulating results from the past and the present to build the future. We can build a Great Mountain from small grains of sand by moving the grains into place little by little, time after time, again and again. We repeat the process just like we do with PTM sequences but we also move forward just like wheels on a cart. A Fibonacci sequence adds distance to a path, but a PTM sequence gets us nowhere!

Next time, we hear about reforms, we should ask ourselves: which of these 2 sequences are we following? Let us learn from our past (successes and mistakes) and try making and accumulating small changes. We have heard of 'Evolution and Co-evolution', haven't we? Guess, which sequence (policy) does Mother Nature use?

May I refer you to วิชาการ.คอม - การรู้เท่าทันการสื่อสาร < http : / /www .vcharkarn .com/ vcafe/ 40551 >?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 123 18 ต.ค. 2551 (11:22)

Knowing what we now know, we will look at the way we create our life -- again .

Generally, we collect data or measurements, evaluate its causes and effects, and generate possible predictions, then we choose and act on a prediction (we believe most likely) and we test the result against our expectation. If our the result is 'good' then we would usually choose and act on the same prediction next time. Otherwise, we would choose a different prediction and action. Often, we ask for advice from experts for the best prediction and action. The advice may come as simple as 'do the same' or 'do the other' next or as complex as a chess move or more. If an advice is followed and the result is good we would follow the next advice. Otherwise we could follow or ignore it. We have this situation: results depend on (previous) decisions and decisions depend on (previous) results. We could represent (encode) the situation as a sequence of decisions entwined with a sequence of results.

From here, we could visualize a Fibonacci string when 2 previous terms are used to produce the next term; we could visualize a double helix of decisions and results - as for DNA? We could say our life is a sequence of good and bad results entangled with a sequence of good and bad decisions. We could then ask: how can we become successful? Or what successful sequences look like? And so on. Can we see that we can mix sequences, processes, strategies and whatever into any structure? We have the power to select, mix and create our sequences for our life?

Did you say 'who cares about the past? It is close to New Year so we only care about the present(s)'?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 21 ต.ค. 2551 (03:20)

Let us return to our skill building work on practical knowledge processing.
 
Did we see that the way we use Thai language may be a major barrier in our 'thinking'? We have to make efforts to analyse our text, more efforts to compute the meaning of the text,... In sum, we have to pay more to advance our society to a knowledge-based one. We have asked if we can use Thai language in a particular way so that we can make expressions more precise in meaning and less costly to compute (by man and computer). We need a solution to ease Thai text analysis and recognition, to make precise information for interchange (among man and computer) and to advance knowledge processing (ditto). A writing style looks like a good first step forward (so I said). We can talk about styles. We can explore styles. We (teachers, learners, journalists, writers, editors) can write in styles .
 
Is this a possible path to Thai knowledge processing?
1) digitise textual knowledge ('arnthai' may help to scan and do OCR to digitise our text)
2) analyse and markup digital text ('swath' may help separating text strings into clauses)
3) check spelling with a dictionary (NECTEC's Parsit may help) and map clauses to 'elements in a precise meaning set' (this is a set of commonly used clauses -- collected from available digitised text).
4) apply semantic rules and ontological rules (Wordnet, Conceptual Graph, ?semantic net etc. have been developed in English and possibly require only transliteration - assuming that thinking is fundamentally the same).

A public (mega )project to explore this path could spark interests in knowledge processing and grow many skill-bases, accelerate development and uptake of knowledge technologies in Thailand and if successful it would deliver knowledge processing expertise and tools for national applications such as online curricula repository, online context search facility and text translation for knowledge transfer.  <To be continued>

<NB. digitise and analyse are English/Australian spelling; American use digitize and analyze.>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 24 ต.ค. 2551 (11:56)

The path to success is not smooth or "life is meant to be easy". We could do with help from computer geeks and nerds out there. Any volunteer?

<NB> We have some problems with Thai OCR:
== small differences make big differences: ต ด ค; ก ภ ถ; บ ป ผ ฝ พ ฟ; ิ ี ื ึ; ํ ่
== vowels not always in one same line: อุบัติเหตุ บำรุง
== composite vowels surrounding consonants: ขำ เกา เกลือ เสีย  
== vowel and intonation site sharing: เชื่อ สี่ คล้ำ
The layout of Thai text makes it difficult to devide scanned image of text into images of 'lines' (strips); higher resolution (higher number of pixels) is needed and the OCR program (engine) must be able to differentiate small differences in small areas.
Thai OCR arnthai version 3 for Windows is available from Nectec; version 2 for some Linux distributions is open source and available in source and binary packages from a few Linux repositories.
Smart word analyser for Thai (swath) is open source and available from Linux repositories.
A number of Thai-English dictionaries are available for Linux and Windows eg. Parsit (from Nectec)
MAC and other platforms users please help with above. </NB>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 26 ต.ค. 2551 (02:50)
"A public (mega )project to explore and spark interests in knowledge processing and grow many skill-bases, accelerate development and uptake of knowledge technologies in Thailand. if successful, would deliver knowledge processing expertise and tools for national applications such as online curricula repository, 'personalised' education facility and text translation for knowledge transfer."

A project like online curricula repository could serve urgent needs in training. At the time when high flexibility in training skilled workforce is required, a online repository of courses, that can be quickly accessed, verified and included in training programs to meet local and particular needs from planning, costing and implementing, to reporting, reviewing and improving would be a great asset in education; identified these courses, the national workforce profile can be (made) available for national planning and policy making; by allowing public access (to the repository and skill profiles), people can also plan their career and their life; one of the long term benefits is the reduction of government and public costs in mis-education -- where skills acquired are not gainfully utilised or in demand. And so on.

How do we create a public repository of curricula (or courses)? Technically, we have no major problems to set up a server website with databases -- we can do that in a week. Where do courses come from? (or what do I get if I put my course in the repository?) This will need more discussions on intellectual property and reward schemes. How much that course costs? (or what do I pay to do that course?) This again needs more discussions. Are the courses recognized internationally? (Or can I teach/work overseas with the certificates?) Of course, we should aim for global recognition (global quality) - wheresoever (little village) we live!

(I had 'sown the winds' -- more than my fair share of talking.) It's now your turn. What do you say?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 127 3 พ.ย. 2551 (03:03)

Let us take a detour to consider a serious dependency on computer operating systems. We have a few very good OSes. One big happy family of them are 'open source software' (this means we can see and control for ourselves 'what works' and 'how it works'; in contrast 'propriety software' where some -foreign- companies  control what and how we work). We can develop a Thai Standard Operating System from one of these open source OSes (Linux, BSD, Minix 3, Beos,...) to maintain our control over security and standard of our information.

Right, we are talking about taking control of our digitized information processing systems. We won't go into details why we should have control of our information processing capacity and systems. We already see that it is a matter of national security and interest to have a standard operating system and standard processing systems. The question is "why don't we (government offices, universities, technical colleges, ...) seriously make efforts to develop and use a Thai computer operating system?"

I am asking if some public (tax) money could be allocated to this work. We could and should raise computer literacy (skill) level in industries (also in rural areas -- including farming/agribusiness sectors). We can do this better (and cheaper) if a Thai OS and IT tools (eg. Linux TLE) can be used freely, openly and proudly.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 128 14 พ.ย. 2551 (17:15)

I have a Thai-English version of Aacariya Klin's Notes (posted here) that I mean to revise and polish.

If you are interested please email "sanghama@gmail.com" with "Aacariya Klin's Notes" and indicate your preferred format '.doc' (Word) or '.odt' (OpenOffice) or '.html' (browser) in the subject line.

I plan to put this up on websites like googlegroups, yahoocities, etc. You can help, of course. Thanks.

PS. It seems that Vcharkarn.com is very busy or too slowed lately -- troubled by its own success, no doubts.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 129 25 พ.ย. 2551 (05:09)

I learned from old friends and public media:

Thai society could be infrastructurally weakened by current practices in education and training sector. It is said that we are train our children to dream, to seek wealth, fame and status, and to win by any means. Our leaders-to-be are physically weak (not playing sports, not exercising muscular motors and not learning to endure pains), raised and nurtured in protected environment (or virtual environment of TV, Computer, Internet etc.). Our children learn to choose (or make decisions -- multiple choice examinations) but do not learn to think (or build structures of multiple components -- composition and cooperation).

Our public servants (after generations of practices) have learned to do things 'by the boss' rather than 'by the book'. Our society is not served by delegation of duties to autonomous agents (who can exercise their judgement in performing services to the public -- as asserted at the time they 'swear in'). But the public service has become mechaninery for 'the boss' to be driven by whim.

Individually and healthwise, we seek to grow with strong body, strong mind and high level of certainties (by the book) to be able to keep out diseases and illness, to be able to perform our roles in society and achieve our own (familial -- familywise) happiness and satisfaction, and to be assured of meeting our basic needs (food, shelter, safety, well-being and 'praternity') for our (familylike) survival and accomplishment. When we become physically weakened, riddled by doubts and driven by whimsical and self-interest desires. We are easily turned into a private machine to be bought and sold by temptation. It is time to wake up and do more exercises! 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 130 7 ธ.ค. 2551 (04:58)

So, we have problems with information infrastructures (see below): from capturing to storing, from cities to rural areas, from users to developers of global applications. At the time when wasting hard earned tax money is 'evil' in any countries, and spending tax money on important infrastructures is 'logical' and 'sensible'. Let us serve our communities by spending tax money on development of 'local' skills and technologies - it is 'devine'.

ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 04 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ปีที่ 32 ฉบับที่ 4059 หน้า 34
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02com09041251&day=2008-12-04&sectionid=0209

TDRIจี้ปรับระบบข้อมูลกลาง แก้ปม"ดัชนีไอซีทีไทย"รั้งท้าย

" ทีดีอาร์ไอ" เผยผลศึกษาอันดับความสามารถการแข่งขันไอซีทีของไทยรั้งท้าย เพราะระบบเก็บข้อมูลไทยมีปัญหา จี้เร่งพัฒนาระบบข้อมูลกลาง พร้อมพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานไอซีทีประเทศโดยเฉพาะ "อินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์" ให้มีการแข่งขันราคาเต็มที่ เหตุค่าบริการบรอดแบนด์ไทยสูงคิดเป็น 11% ของรายได้ต่อเดือน


นายสมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ รองประธานสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) เปิดเผยผลการศึกษาเกี่ยวกับความสามารถในการแข่งขันด้านไอซีทีของไทยกับต่าง ประเทศ โดยร่วมกับ กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) ว่า อันดับความสามารถการแข่งขันด้านไอซีทีของไทยอยู่ที่อันดับ 40 มา 7-8 ปีแล้ว รั้งท้ายประเทศเพื่อนบ้านหลายๆ ประเทศ ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับความเชื่อถือขององค์กร และความน่าเชื่อของข้อมูลที่องค์กรนำมาใช้วิเคราะห์ข้อมูล ซึ่งมีหลายองค์กรไม่ระบุที่มาของแหล่งข้อมูลที่นำมาใช้ บางแห่งอ้างข้อมูลจากองค์กรเอกชนที่เชื่อได้ว่าเป็นตัวเลขประมาณการมากกว่า การได้ลงพื้นที่สำรวจจริง

แต่อีกด้านหนึ่งก็เป็นปัญหาการจัดเก็บ ข้อมูลสถิติด้านไอซีทีของไทย ซึ่งพบว่าทั้งข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ (สสช.) และสำนักงานคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) ก็มีตัวเลขไม่ตรงกัน รวมทั้งข้อมูลที่ไม่ทันสมัย และมีความยากลำบากในการเข้าถึงข้อมูล ดังนั้นการวิเคราะห์ข้อมูลดัชนีความสามารถการแข่งขันของไทยจึงมีความ คลาดเคลื่อน

นายสมเกียรติกล่าวว่า อันดับที่ประเทศไทยได้ก็สะท้อนความสามารถในการแข่งขันด้านไอซีทีของไทยได้ ไม่น่าจะต่างจากความจริงนัก จึงต้องแก้ปัญหาเรื่องโครงสร้าง พื้นฐานด้านไอซีที นอกเหนือจากการพัฒนาระบบเก็บข้อมูลสถิติและเผยแพร่ข้อมูลผ่านหน่วยงานกลาง เพื่อให้ต่างประเทศสามารถนำข้อมูลที่ถูกต้องตรงกับความเป็นจริงไปวิเคราะห์ สถานภาพของไทยได้

และจากการศึกษาพบว่าดัชนีสำคัญที่จะมีผลต่อการจัด อันดับไอซีทีประเทศไทย คือ การลดค่าบริการอินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์ ปัจจุบันค่าบริการบรอดแบนด์ของไทยคิดเป็น 0.9% ของรายได้ประชากรต่อคนต่อปี ขณะที่สิงคโปร์อยู่ที่ประมาณ 0.01% เท่านั้น หรือเท่ากับคนไทยต้องจ่ายค่าบรอดแบนด์สูงถึง 11% รายได้ต่อเดือน ขณะที่ประเทศพัฒนาแล้วจ่ายแค่ 2%

หากไทยลดค่าบริการบรอดแบนด์ได้ เท่ากับฟิลิปปินส์ จะทำให้อันดับไอซีทีไทยสูงขึ้น 8 อันดับ รวมถึงการเพิ่มจำนวนคอมพิวเตอร์ต่อประชากร แต่ทั้งนี้ควรใช้วิธีเพิ่มจุดการเข้าถึงคอมพิวเตอร์ที่ประชากรสามารถใช้ร่วม กันได้จะดีกว่า

แนวทางที่สามารถพัฒนาโครงสร้าง พื้นฐานไอซีทีของไทยให้แข็งแกร่งขึ้น คือ ส่งเสริมให้มีการแข่งขันมากขึ้นเพื่อทำให้ค่าบริการบรอดแบนด์ลดลง ควรกำหนดเป็นนโยบายของรัฐบาล โดยเฉพาะการเปิดเสรีด้วยการแก้ไข พ.ร.บ.การประกอบกิจการโทรคมนาคม ที่ปัจจุบันยังผูกกับ พ.ร.บ.การประกอบธุรกิจคนต่างด้าว ทำให้ต่างชาติเข้ามาถือหุ้นในกิจการโทรคมนาคมได้ไม่เกิน 49% ซึ่งเป็นการจำกัดการแข่งขัน ต้องยอมรับความจริงว่าปัจจุบันโทรคมนาคมในประเทศส่วนใหญ่เป็นนอมินีของต่าง ชาติ หาบริษัทที่เป็นของคนไทยจริงๆ ได้ยากเพราะใช้เงินลงทุนสูง จึงควรมองความเหมาะสมในการพัฒนาประเทศโดยก้าว ข้ามความเชื่อที่ว่ากิจการโทรคมนาคมเป็นเรื่องความมั่นคง และผูกเรื่องนี้กับกระแสชาตินิยม เพราะจะมีธุรกิจอีกมากที่จะเติบโตได้เพราะกิจการโทรคมนาคม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 131 14 ธ.ค. 2551 (14:33)

I posted in < http://www.vcharkarn.com/vcafe/156926 >

I think 'fundamentally' we still have 'out-of-date' idea that 'answers' are all we need.
We usually ask "how do we find answers". We do not ask "how do we make answers".
Most of us are just 'gatherers', 'hoaders', 'accumulators' or 'collectors'. Only a few are 'creators' or 'makers'.

We worship 'memorizing', 'knowing' and 'collecting' - it's bad to 'forget', not to know or not to have...
[If we looked back into the past, we could see and understand "why ability to recall knowledge from memory was supreme". Then came along computers and the Internet - today we can search (recall) even what we individually do not know in a short time. (The day when we can 'recall' knowledge from the Internet at the 'speed of thought' may not be that far away.) So, knowing or having knowledge of what aready known in our head will not give us advantages over others anymore. (Though, many would try to hang on with selfish 'copyrights', 'patents' and 'secrets'. But it would be in vain. "Open"  substitutes or alternatives would be taken instead.)]  

We need more 'thinking', 'fitting' and 'evolving' - learning how to learn, to adapt, and to make better people. [People who are more capable of creating answers on ways of making better worlds.
NB* Aacariya Klin's Note on Aacariya Thwatchai's project tells us how  the children in a provincial school created knowledge by thinking, experimenting, and evolving. We've learned that the children "made the answer that fit them" - not irrelevant high-tech for the universe. We still need answers for everyday things: mosquitoes, flies, vermins, clean and sufficiently available water, food, public toilet facility, public transport, housing,...]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 132 20 ธ.ค. 2551 (11:34)

We have not mentioned one aspect of the Project Work in this note - that of 'group dynamics'. The children worked together to create solutions. They did not plan nor have pre-organized schedule for the solution. Each child contributed to 'making' solutions individually. They discussed, negotiated and chose a best option at a time. They performed necessary actions to produce outcomes. They collaboratively tested ideas, evaluated the results and made improvements on the solution. The principal helped with resources, encouraged (by listening and not criticizing) and not giving orders. The group dynamics in this note worked excellently. But we missed this point: the solution is not from one individual - it is from the group!

[ Below also appears in http://www.vcharkarn.com/vcafe/157448 ]
Sometimes, we seem to have run into a 'closure' (mathematical and otherwise): we are stuck (mathematically in an attractor set under this 'operator'/behaviour) and keep repeating (in programming in an 'infinite loop') ourselves. We had hoped that by working collaboratively we may see 'emergence' (of useful group properties rather than just the 'signed' sum of individuals'). Well, self-organization and emergence remain hit-and-miss in complex systems - of multiple parties/agents, purposes, behaviours/aspects, space-time, ...

How can we get out of the same old rut (or track of mind)? (I am going back to my Complex Systems 101 - sigh!)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 133 23 ธ.ค. 2551 (19:05)

This year is closing fast. May I wish you all a merry Christmas and a very Happy New Year?

2552 BE (2009 CE) will be the year of innovations - new ways of doing old things, new approaches for looking after our health and well-being of people we care,  new looks and fashions, and so on. For most of us, these 'new' ways will be very likely 'collaborative' (working, living and sharing - together). We cannot afford to act on impulses, biases/preferences or self-centred goals anymore.

The Project (of Aacariya Thwatchai) in this note is more than a simple story 'repeated'. It is a story of an  'emergence'  of 'collaboration' (the children working together) in a guided (but not 'controlled') manner. It is also a story of how 'innovation'/'new knowledge' is seeded/germinated/started, nurtured/raised/cared and developed/grown to maturity/successful and lasting outcome. <Note> None of the children were experts!

We have seen time and time that collaboration among individualistic geniuses is very difficult and often ends in lesser results than anticipated (too many cooks spoil the broth?). Research and Development teams are often made up as groups of highly skilled and individualistic specialists/experts, and they don't work well. We have witnessed teachers in higher grades blaming lower-grade teachers for 'sub-prime' children, and this education crisis had been handled roughly in the same way as the current credit crisis - by throwing money into it and creating 'frenzy' feeding on money. (The problem turned from 'how to improve the quality of our children' to 'how to get larger sum of money' and so the solutions failed our children and their parents.)

Let us welcome the new year and wish for a 'collaborative' invention of real solutions.

Happy NEW year - together . 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 134 13 ม.ค. 2552 (03:32)

We are talking more on the ingredients in a collaborative problem solving recipe (A. Thwatchai's project as told by A. Klin). We note that

1) The children are the most important ingredients - and no! They are not experts, specially gifted geniuses, nor well equipped with financial support. The children are just 'ordinary little people' like us.

2) The problem is solved by collaborative experiments with support from the principal. Did the principal worked out a solution before hand? The story says the principal is 'only a determined man' - not giving up easily. He is not an expert either. Yes! He uses his position in encouraging the children - and that isn't without risk.

3) We see how problem solving proceed in a 'common ordinary' way in the beginning. Then we see the children go 'out of the box' and 'create' the 'maggot fish food' idea. This lateral thinking is an expression of 'innovation' - the new way of thinking and solving the problem.

4) We later see another improvement of the solution. By feeding the maggots, the fish get better food and grow bigger and faster. This idea evolves from the innovation. It's further removed (more indirect) from the original problem - getting rid of flies! This ingredient makes the solution 'sweeter'.

Can we see or taste other ingredients in this recipe? We could make a more complete list - if we share our list!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 135 17 ม.ค. 2552 (05:19)

Ummmh, we were hoping to see some comments about a very important kind of ingredients - the software kind. Not the materials, not the process or mechanism, but the 'ethic', moral, mental qualities -- the vision, the virtue, the for good for nature and mankind ... These ingrediants make the project worth doing. make collaboration smart, make community proud and make us feel good. We all know this kind of things -- the things that money can't buy, the things that live on forever.

What we see in the list of ingredients have been 'dry' and 'hard' matters or objects that we can see or touch. We rely heavily on our physical contact senses. We do use senses of smell, taste and hearing less than our eyes and skins. We hardly use our sixth sense - the deeper, subconscious, mental faculty. Many people have experienced the sensation from the working of this sensory perception channel. Most cannot even recognize that there is something different from the other 5 senses.

We are in a space-time location where our common senses must be trained to higher levels of use to go forth through the edge of chaos or turbulence into controlable area. The quality of control is very much the quality of the controllers. Our controllers may have little time to focus on 'quality' - we should help them realize and produce the best quality for us. If we keep silence, they will take our gold (and run back over the China seas).

 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 136 5 ก.พ. 2552 (05:49)

One important greidient in any project is the goal or what we hope to achieve.

For many people 'what we get' at the end is all-or-nothing. For some, only 'what we get' matters. The ways we use to get what we want are just vehicles/tools that we use and may leave behind when the project is done. Only, religious/spiritual people worry about the ways we use to get things. Only moral people say 'we have to get the "right" things "and" we have to get them using the "right" ways'. In taking preferences against 'immoral' things and 'immoral' ways, we make the world a better place to live -- for our children and their children to live.

Blah humbug! You'd hear from one side. The world is full of historical accounts of those who won by plundering, exploiting, using forces, killing friends and even fathers, ... Why do we even learn about their 'greatness' (riches and power) but not their 'immoral' deeds?  Why do we worship money mongers and help them to recover from the financial crisis first when their greeds and immoral practices are the cause of our woes at the moment?

What is clear is that in a collaborative project the goal must be achievable and morally agreeable by all participants of many beliefs and points of view. The course of actions must also be doable with available resources and morally satisfying for all. The results (of meeting the goal and other constraints) may come to be more (or less) than the goal are just consequences of optimization (trying to satisfy multiple concerns). This is the real challenge for communities -- not just individuals but cooperative organizations, to learn more about non-individualistic (not self-centred, mass, community) and (long lasting)  goals and practices while recognizing not the 'one-off' results but the evolutionary/continuing results.

There is a saying that "What we see depends on where we stand".

Before we can see the ingredients for learning projects clearly, we may need to adjust our sights, our positions and our "self". Can you see what we see?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 137 16 ก.พ. 2552 (17:34)

    We have been following the project of the principle, Aacariya Thwatchai. We have analysed various components of his project. We have come to realise that he did not act like a teacher (or an instructor in our usual sense) giving out his knowledge (or what he has known and remembered). He was not an expert in getting rid of flies (or growing fish or growing maggots in our usual sense). He was not really a (project) director giving orders and deadlines according to a preconceived or predesigned plan -- again in our usual sense. He was acting as a service provider facilitating (or assisting) a learning system of his young students, their wish, their environment and the fly problem. He provided encouragement, means to follow a course of actions, 'time' for talking, thinking, discussing and acting, and (very importantly) grounds to express "trust in others and confidence in oneself".
    It is this very ingredient "trust and confidence" that makes the project complete and the learning successful as we can now see. The project was not done with "expert knowledge", "strong management", adequate resources and funds, nor excellent individual actions. The project was a simple community work by members of the community for the community. The project was an example of "knowledge society" for learning, thinking, creating and sharing public or open knowledge. A knowledge society came to exist in this project!

   [This ends the various thoughts I had when I accepted Guru Pai's offer to translate Aacariya Klin's Notes. I hope that the translation and comments are within the context of Aacariya Thwatchai's project work and I apologise the Aacariyas for any mis-rendition and interpretation. I hope that we have learned and now are able to emulate learning projects in different places or contexts or media. I trust you now have confidence to share knowledge society not in a dream but in our lifetime. SR 15Feb09]

จำไว้ตลอด