ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 9 ก.พ. 2553 (17:14) หมาของหนูก็ถูกรถชนตายค่ะ
มันชื่อไอ้นำโชคเป็นสุนัขเพศเมีย หลังอานลูกศรผสม มีถุงเท้าที่ 4 เท้า และ มีลายสร้อยที่คอ สีน้ำตาลแกมขาว อายุได้ 3 เดือนกว่าค่ะ
บ้านหนูเป็นทาวน์เฮ้าส์หน้าบ้านติดถนนและถัดไปอีกซอยจะเป็นถนนใหญ่
วันที่หนูได้มันมาวันแรกก็รู้สึกถูกชะตาเพราะมีคนรู้จักขับรถปิกอัพเอามาให้
พอพ่อหนูมาถึงก็ด่าและบอกว่าไม่ให้เลี้ยงหนูร้องไห้เลยพ่อเลยให้เลี้ยงค่ะ แต่พ่อหนูบอกว่าไม่มีพื้นที่เลี้ยงแต่หนูไม่ฟังเหตุผลเลยเลี้ยงมัน
พอมันครบกำหนดฉีดวัคซีนเมื่อไรหนูก็พามันไปฉีดที่ ร.พ.สัตว์ คณะสัตวแพทย์ขอนแก่นทุกครั้ง เดินไป
หนูชอบเก็บเงินซื้ออาหารให้มัน โดยที่ตัวเองไม่ได้กินอะไร
หนูรักมันมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มันชอบเล่นสนามหญ้า ดื้อซน
เวลาหนูกลับมาจาก ร.ร.เมื่อไรมันจะออกมารับหนูและมากัดหนู มันกัดเจ็บมากๆ หนูกลับมาบ้านเมื่อไรจะมีขนมมาให้มันกินอยู่เสมอ
จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2552
ที่มันจากหนูไป
คือวันนี้หนูต้องไปบ้านยายแล้วกำลังตกลงกับแม่ว่าจะเอายังไง ให้มันไปด้วยหรือจะไปที่รับเลี้ยงสุนัข
แล้วพอดีอาหารเม็ดหมดหนูเลยจะไปซื้อกระดูกไก่ให้มันกินเลยขอพ่อ 7 บาท(ขอ10 ให้ 7)แล้วก็พามันไปซื้อกระดูกไก่จึงชวนมันไปด้วยเพราะไม่ได้คิดว่ามันจะต้องออกถนน พอไปถึงตรงถนนใหญ่นำโชคมันวิ่งไปเลนเล็กหนูเรียกมัน มันหันมามองหน้าหนู 2 วินาที แล้วก็วิ่งไปถนนใหญ่จะไปเล่นเกาะกลางถนนที่มีสนามหญ้า สักพักมีรถปิกอัพสีดำพุ่งเข้าชนมันต่อหน้าหนู หนูตกใจ มันตับแตกตายคาที่ไม่มีบาดแผลใดๆเลยไม่ร้องสักแอะเดียว
หนูอึ้งๆปั่นจักรยานไปเรียกพ่อบอกว่า นำโชคมันถูกรถชน นำโชคตายแล้ว หนูจึงร้องไห้ออกมาแบบไม่เกรงใจแขกที่อยู่น่าบ้าน พ่อก็ตกใจ จึงปั่นจักรยานไปเอาศพมันมาพอมาถึงหนูแทบไม่กล้าไปมองหน้ามัน หนูเข้าไปร้องไห้ที่ขอบมุมโต๊ะ แบบร้องเหมือนจะขาดใจในหัวหนูคิดแต่ช่วงเวลาที่รถพุ่งเข้าชนมัน จนปวดหัวมากๆ
พ่อบอกว่าตามันลอยแล้ว แสดงว่ามันตาย
หนูไม่เคยเสียใจอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยนะคะ
หนูชอบอ่านธรรมะมากๆแต่พอถึงเวลาจริงๆหนุกลายเป็นคนที่เสียสติมากๆเลยค่ะ พ่อพามันฝังแถวใกล้บ้าน
พอเรียบร้อยหนูก็ไปบ้านยาย ร้องไห้ตลอดทาง 5 ช.ม.
ทั้งไปทั้งกลับร้องทั้ง 3 วัน นึกถึงเมื่อไรก็ร้อง
แต่ตอนนี้หนูทำใจได้แล้วค่ะ แต่ยังไม่ 100
หนูอยากเลี้ยงหมาตัวใหม่แต่ก็เข้าใจในพื้นที่ของบ้านหนู
หนูผิดเองที่ประมาทให้มันไปด้วย
อโหสิกรรมให้ฉันด้วยนะนำโชค
เพื่อนรัก.................
ตอนนี้หนูชอบซื้ออาหารหมาไปแจกบ้านต่างๆมากๆแต่ก่อนก็ทำแต่ไม่มากเท่าตอนนี้ หนูอยากเป็นสัตวแพทย์ที่สุดด้วย
อยากเป็นก่อนที่จะได้เลี้ยงนำโชคอีก
รักมากยิ่งทุกข์มาก เพราะความรักความผูกพัน
สงสัยนำโชคมันบุญพอที่จะไปเกิดเป็นคนจึงไปในภพภูมิที่ดีกว่า
เราต้องทำใจซะตอนนี้ เพราะในที่สุดทุกคนต้องสุญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตตนเอง
อย่าไปยึดติดเพราะไม่มีอะไรเป็นของเราแม้แต่ร่างกาย
จนกว่าเราจะหลุดพ้นจากวัฏสงสาร
นิพพานเป็นสุข