พองหนอ..ยุบหนอ เป็นวิปัสสนาตรงไหน..?

ประโยชน์ของการเจริญสุทธวิปัสสนา

ประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติสมาธิภาวนามีมากมาย จนยากที่จะอธิบายให้เห็นจริงได้จนกว่าผู้นั้นได้ลงมือปฏิบัติจนได้เห็นผลจริงด้วยตนเอง  พอกล่าวเป็นตัวอย่างได้ดังนี้

๑.  ทำให้จิตใจเกิดความสงบเยือกเย็นเป็นสุข[1] 

๒.  ปิดประดูอบาย คือ  เมื่อบรรลุโสดาบันแล้ว ตั้งแต่ชาตินี้เป็นต้นไปจะไม่ตกนรก ไม่เกิดเป็นเปรต อสุรกาย  และสัตว์เดรัจฉานอีกเลย[2]      

โสดาบัน  แปลว่า  เข้าถึงกระแส ที่ไหลไปสู่ความไม่เกิดอีกภายใน ๗ ชาติเป็นอย่างยิ่ง[3]           

๓. เมื่อปฏิบัติวิปัสสนาถึงสังขารุเปกขาญาณ (ญาณที่ ๑๑)  จนแก่กล้าแล้ว     ทำให้โรคบางอย่างหายได้  เช่น  โรคมะเร็ง  โรคหัวใจ  ต่อมไทรอย  โรคเกี่ยวกับลม เส้นเอ็นและกระดูก[4]  ..นี้เป็นตัวอย่างจริงที่พบเห็นจากผู้ร่วมปฏิบัติ   

๔. ถ้ามีเหตุให้ปฏิบัติไม่สำเร็จ ไปติดอยู่เพียงแค่ญาณ ๑๑ ก็ไม่เสียเวลาเปล่า เพราะจะเกิดปัญญาญาณ  ที่จะใช้ในการแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกได้   ไม่ว่าปัญหานั้นจะเป็นปัญหาทางโลกหรือทางธรรม โดยเฉพาะปัญหาครอบครัวระหว่างสามี ภรรยา ลูก หลาน ญาติพี่น้อง  (คิดค้นวิธีเอายานไวกิ้งลงบนดาวอังคารได้ ก็ด้วยการนั่งสมาธินี่แหละ)

๕. แก้อาถรรพ์ มนต์ดำได้  ไม่ว่าจะถูกของ หรือโดนยาพิษ  ยาสั่งมา เมื่อปฏิบัติจนถึงสังขารุเปกขาญาณแล้ว  อาถรรพ์จะหายไปจนเกลี้ยง ( เรื่องนี้ขอท้าให้พิสูจน์)

 ๖.  บรรลุมรรค ผล นิพพานได้[5]  ไม่ต้องกลับมาเกิดอีกใน ๓๑ ภูมิ หรือในสังสารวัฎฎ์อีก  อันเป็นจุดประสงค์สูงสุดอย่างแท้จริงในพระพุทธศาสนา[6]

                    วิธีเจริญวิปัสสนาล้วน ๆ จากประสบการณ์ตรง  ( เบื้องต้น  )

 ๑)  การเจริญภาวนาในอิริยาบถเเดิน   เดินกลับไปกลับมา  ก้มหน้าเล็กน้อย ส่งจิตกำหนดดูอาการของเท้าแต่ละจังหวะที่เคลื่อนไปอย่างจดจ่อ ต่อเนื่อง รับรู้ถึงความรู้สึกของเท้าที่ค่อย ๆ ยกขึ้น ค่อย ๆ ย่างลง และความรู้สึกสัมผัสที่ฝ่าเท้า(อ่อน แข็ง เย็น ร้อน ฯลฯ) ส่งจิตดูอาการแต่ละอาการอย่างจรดแนบสนิทอยู่กับอาการนั้น ไม่วอกแวก จนรู้สึกได้ถึงอาการที่เปลี่ยนไป ดับไปของสภาวะนั้น ๆ   เช่น   ขณะย่างเท้า ก็รู้สึกถึงอาการลอยไปเบา ๆ ของเท้า  พอเหยียบลงอาการลอย ๆ เบา ๆ ก็ดับไป มีอาการตึงๆแข็งเข้าแทนที่  พอยกเท้าขึ้นอาการตึง ๆแข็ง ๆ ก็ดับไป กลับมีอาการลอยเบาๆ โล่งๆเข้าแทนที่ เป็นต้น ยิ่งเคลื่อนไหวช้าๆ ยิ่งเห็นอาการชัด

 และในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น  หากมีความคิดเกิดขึ้นให้หยุดเดินก่อน แล้วส่งจิตไปดูอาการคิดโดยไม่ต้องสนใจว่าคิดเรื่องอะไร  พร้อมกับบริกรรมในใจว่า “คิดหนอๆๆๆ” จนกว่าความคิดจะเลือนหายไปเอง หากมีคิดซ้อนคิดก็ให้ตามดูอาการไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะดับสนิท  จึงกลับไปกำหนดเดินต่อ  อย่ามองซ้ายมองขวา พยายามให้ใจอยู่กับเท้าที่ค่อย  ๆ เคลื่อนไปเท่านั้น  ถ้าเผลอหรือหลุดกำหนดให้เอาใหม่  เผลอเริ่มใหม่ ๆๆๆ ไม่ต้องหงุดหงิด    การปฏิบัติเช่นนี้  เรียกว่า “เดินจงกรม” ต้องเดิน ๑ ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย           

                                     ๒) การเจริญาภวนาในอิริยาบถนั่ง   ควรนั่งตัวตรง   แต่ไม่ต้องตรงมาก ให้พอเหมาะสมกับสรีระของตนเอง นั่งสงบนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนอวัยวะส่วนใดทั้งสิ้น  จนสังเกตได้ว่าอวัยวะที่ยังไหวอยู่มีแต่ท้องเท่านั้น   ให้ส่งจิตไปดูอาการไหว ๆ นั้นอย่างต่อเนื่อง แค่ดูเฉยๆ อย่าไปบังคับท้อง ปล่อยให้ท้องไหวไปเรื่อยๆ ตามธรรมชาติ  นั่งกำหนดดูอย่างจดจ่อ  ต่อเนื่อง ไม่หลุด ไม่เผลอ  ถ้ามีเผลอสติบ้างก็ไม่ต้องหงุดหงิด เผลอ..เอาใหม่ ๆ  จนเห็นอาการพอง อาการยุบค่อย ๆ ชัดขึ้น ขณะเห็นท้องพองกำหนดในใจว่า “พองหนอ”  ขณะเห็นท้องยุบกำหนดในใจว่า “ยุบหนอ”   ถ้าหากท้องพอง-ท้องยุบเบา หรือสั้น ก็ให้กำหนดเพียง “พอง – ยุบ”  ไม่ต้องใส่หนอต่อท้าย  บางครั้งท้องนิ่ง พอง-ยุบไม่ปรากฏก็ให้กำหนดรู้อาการท้องนิ่งนั่น  “รู้หนอๆๆ”  หรือ  “นิ่งหนอๆๆ”  บางครั้งพอง-ยุบเร็วแรงจนกำหนดไม่ทัน ก็ให้กำหนดรู้อาการนั้น  “รู้หนอๆๆ” 
 

 ถ้าขณะนั่งกำหนดอยู่มีความคิดเข้ามาให้หยุดกำหนดพอง-ยุบไว้ก่อน ส่งจิตไปดูอาการคิด พร้อมกับบริกรรมในใจว่า “คิดหนอๆๆ” แรงๆ เร็วๆ โดยไม่ต้องสนใจว่าคิดเรื่องอะไร  พออาการคิดจางไปแล้ว หรือหายไปโดยฉับพลัน ให้กำหนดดูอาการที่หายไป “รู้หนอๆๆ” แล้วรีบกลับไปกำหนดพอง-ยุบต่อทันที  อย่าปล่อยให้จิตว่างจากการกำหนดเด็ดขาด

ขณะที่กำหนดอยู่นั้น ถ้าเกิดอาการปวดขา หรืออวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งขึ้นมา ให้ทิ้งพอง-ยุบไปเลย แล้วส่งจิตไปดูอาการปวดนั้น บริกรรมในใจว่า “ปวดหนอๆๆ” พยายามกำหนดดูอย่างติดต่อ ต่อเนื่อง  แต่อย่าเอาจิตเข้าไปเป็นทุกข์กับอาการปวดนั้น 

montasavi
ร่วมแบ่งปัน79 ครั้ง - ดาว 153 ดวง