ช่วยแปล แปลเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน ตอน ขุนช้างถวายฎีกา ที ครับ ^^! [ขอแก้ตัว ครับ ^^ ]

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 23 มิ.ย. 2554 (20:52)
.
เอ..ว่าแต่จะเอาเป็น file ไหนภาษาอะไร ควรระบุ version ที่ต้องการ

หรือ คิดว่าผู้ที่มาแปลล้วนตรัสรู้แล้ว ที่นี่มีคนเก่งเยอะหลายแขนง หลากวิชา

ไม่เคยใช้ google translate หรือเขายังให้เลือก

หรือหนักสุดจะเอาไทย to ไทย

ที่หลังอย่าต้องให้สอน

เอ้าว่ามาไวๆ

คนอื่น รอคิว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 23 มิ.ย. 2554 (21:10)
ไทย to ไทย คับ อิอิ ^^!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 23 มิ.ย. 2554 (22:14)
คิอ ถอดคำประพัน อ่ะ ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 23 มิ.ย. 2554 (22:47)
.
อ้าว.. พูดเล่น เอาจริงหรือนั่น นึกว่าให้แปลเป็นภาษาอังกฤษ ทุกคนเตรียมจับ mouse เคาะ keyboard

เล่นเอาผิดหวังตามกัน แหม ๆ ภาษาไทยเรายังไม่รู้เรื่องเอาไงดี เรียน รร.ไหน ? ชื่อไรอย่าบอกใคร อายเค้าหมด

ว่าแต่ว่าเราชอบขุนช้างหรือขุนแผน เชียร์ใครเรา แล้วมีแฟนยัง เออมีพี่สาวไหม..? หากไม่ รอไปก่อนพี่คิวยาว

ภาษาไทยข้างบนพิมพ์เองเปล่า หรือไป cop.เขามา ลองถามเพื่อนดูก่อนซี ว่าเนื้อหาเล่านี้แปลว่าไร ?

ว่าไงนะ อ๋อ.. ไม่มีใครคบ โอ้ย ๆ ตาย ๆ

อือ..ว่าไปแล้วก็น่าเห็นใจ ไปนอนฝันก่อนละกันคืนนี้ อย่านอนดึกล่ะ

เช้าตื่นมา พี่ ที่ เขา ใจ ดี ในบอร์ดนี้ คงเมตตา แปลให้มั่ง

เดี๋ยวพรุ่งนี้แวะมาดูใหม่ หากยังไม่มีใครช่วย เราต้องกลับไปช่วยตัวเอง อย่าแปลความหมายตรงนี้ผิดอีกล่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 24 มิ.ย. 2554 (12:54)
น้องเจ้าของกระทู้จะต้องรู้ก่อนว่าเนื้อเรื่องก่อนหน้านี่ ต้นสายปลายเหตุเป็นอย่างไร หากเข้าใจดีแล้วเชื่อว่าเราจะรักวิชาภาษาไทยและเข้าใจในวรรณกรรม...
บทเสภาตอนนี้เป็นตอนที่พลายงามลูกพลายแก้ว(ขุนแผน)มารับนางพิม(วันทอง)ผู้เป็นแม่ที่อยู่บ้านพ่อเลี้ยง(ขุนช้าง)ออกแนวลักพาตัว โดยใช้มนต์คาถาสะกดบริวารในบ้าน ล่วงเข้าไปในบ้านถึง 3 ชั้น เข้าไปเห็นแม่ตนนอนเคียงข้างขุนช้างอยู่ ตามที่กวีได้พรรณนาว่ามีรูปอัปลักษณ์ ศีรษะล้าน น่าเกลียดชัง ไม่ควรคู่กับแม่ตน คิดแค้นอยากทำร้ายแม้ต้องมนต์หลับอยู่

พลายงามปลุกเฉพาะแม่ให้คลายจากมนต์สะกดของตน เมื่อนางวันทองตื่นจากมนต์สะกดก็ตกใจ ร้องลั่นคิดว่าโจรจะมาทำร้ายแต่ก็ไม่มีใครรู้เนื่องด้วยต้องมนต์สะกด

พลายงามก็พยายามชวนแม่กลับบ้านไปอยู่กับพลอยแก้วผู้เป็นพ่อ แต่นางวันทองก็คิดน้อยใจเมื่อครั้งก่อน ตอนที่พลายแก้วออกจากคุก ได้ตำแหน่ง มียศ แต่กลับไม่ทูลขอนางพิมกลับมาอยู่ด้วย แต่กลับมีเมียใหม่(ค้นดูเองว่าชื่ออะไร)

แม้การที่ลูกมารับ(ลักพาตัว)ในครั้งนี้ นางพิมจะดีใจก็ตามแต่ก็อยากให้ทำให้ถูกต้อง โดยให้พลายงามไปปรึกษากับพลายแก้วผู้พ่อ
ไปทูลขอให้ถูกต้อง จะได้ดูสมเกียรติถูกต้องสืบไป...โดยนางพิมได้ให้เหตุผลต่างๆนานา ที่ยังจะไม่ไปด้วยตอนนี้

แต่พลายแก้วกลับไม่เข้าใจนางพิมผู้เป็นแม่ แอบเคืองแม่ว่าใฝ่ต่ำรักขุนช้างมากกว่าพ่อตน เร่งเร้าขู่ว่าจะฆ่าเอาแต่หัวไปด้วยอายคน(ที่แม่เลือกขุนช้าง) รีบเร่งแม่ด้วยเกรงว่าฟ้าจะแจ้งก่อน

หากติดตามต่อไปน้องเจ้ากระทู้จะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางพิมก็ยอมไปกับพลายงามผู้เป็นลูก จนเป็นเหตุให้เกิดคดี จนต้องอาญาให้ประหารฯ

-+-+-+-+-+

ครานั้นจึงโฉมเจ้าวันทอง เศร้าหมองด้วยลูกเป็นหนักหนา พ่อพลายงามทรามสวาทของแม่อา แม่โศกาเกือบเจียนจะบรรลัย

*เมื่อนางพิมรู้ว่าลูกจะพาตัวไปก็เศร้า เสียใจที่ลูกทำแบบนี้

ใช่จะอิ่มเอิบอาบด้วยเงินทอง มิใช่ของตัวทำมาแต่ไหน ทั้งผู้คนช้างม้าแลข้าไท ไม่รักใคร่เหมือนกับพ่อพลายงาม

*นางพิมบอกรักลูกและให้ลูกเข้าใจว่า อันความสุขสบายที่ตนได้รับนี้ ไม่รู้สึกยินดีประการใด ที่เป็นเหตุให้ห่วงใยไม่ไปด้วย

ทุกวันนี้ใช่แม่จะผาสุก มีแต่ทุกข์ใจเจ็บดังเหน็บหนาม ต้องจำจนทนกรรมที่ติดตาม จะขืนความคิดไปก็ใช่ที

*นางพิมบอกพลายงามว่าทุกวันนี้ นางก็ฝืนใจทนอยู่ อยากจะทำดั่งใจตนก็จนปัญญา

เมื่อพ่อเจ้าเข้าคุกแม่ท้องแก่ เขาฉุดแม่ใช่จะแกล้งแหนงหนี ถึงพ่อเจ้าเล่าไม่รู้ว่าร้ายดี เป็นหลายปีแม่มาอยู่กับขุนช้าง

*นางพิมบอกว่าตอนท้องพลายงามและพลายแก้วติดคุก ที่ต้องมาแต่งงานใหม่กับขุนช้างใช่ว่าจะเอาใจออกห่าง พลายแก้วพ่อเองคงไม่รู้

เมื่อพ่อเจ้ากลับมาแต่เชียงใหม่ ไม่เพ็ดทูลสิ่งไรแต่สักอย่าง เมื่อคราวตัวแม่เป็นคนกลาง ท่านก็วางบทคืนให้บิดา

*นางพิมน้อยใจตัดพ้อไปที่ลูกว่า ตอนพลายแก้วกลับจากเชียงใหม่ มีความชอบ ก็ไม่เห็นเพ็ดทูลว่าจะเอาแม่กลับฯ

เจ้าเป็นถึงหัวหมื่นมหาดเล็ก มิใช่เด็กดอกจงฟังคำแม่ว่า จงเร่งกลับไปคิดกับบิดา ฟ้องหากราบทูลพระทรงธรรม์

*นางเห็นcreditลูกมีdegreeจึงแนะให้ไปปรึกษากับพ่อยื่นเรื่องต่อพระพันวษา หาทางที่ถูกต้องให้แม่กลับ

พระองค์คงจะโปรดประทานให้ จะปรากฏยศไกรเฉิดฉัน อันจะมาลักพาไม่ว่ากัน เช่นนั้นใจแม่มิเต็มใจ ฯ

*นางเชื่อว่าจะได้รับพระมหากรุณาให้ได้กลับไปอยู่กับพลายแก้ว ส่วนที่มาลักพาตัวนี้อย่างนี้ก็อย่าเลย

ครานั้นจึงโฉมเจ้าพลายงาม ฟังความเห็นว่าแม่หาไปไม่ คิดบ่ายเบี่ยงเลี่ยงเลี้ยวเบี้ยวบิดไป เพราะรักไอ้ขุนช้างกว่าบิดา

*พลายงามไม่เข้าใจเหตุผลวิธีที่แม่แนะ กลับคิดไปว่าแม่รักข้างขุนช้างมากกว่าพลายแก้วผู้พ่อ

จึงว่าอนิจจาลูกมารับ แม่ยังกลับทัดทานเป็นหนักหนา เหมือนไม่มีรักใคร่ในลูกยา อุตส่าห์มารับแล้วยังมิไป

*พลายงามเข้าใจผิด น้อยใจโกรธ ตัดพ้อแม่ว่าไม่รักตนที่อุตส่าห์ทำถึงขนาดนี้ ยังไม่กลับไปด้วย

เสียแรงเป็นลูกผู้ชายไม่อายเพื่อน จะพาแม่ไปเรือนให้จงได้ แม้นมิไปให้งามก็ตามใจ จะบาปกรรมอย่างไรก็ตามที

*บ่นกับแม่ว่า ลูกผู้ชายอย่างตนไม่แพ้ใคร จะพาแม่กลับดั่งใจให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องจำใจตัดเอาแต่หัวมารดากลับ

จะตัดเอาศีรษะของแม่ไป ทิ้งแต่ตัวไว้ให้อยู่นี่ แม่อย่าเจรจาให้ช้าที จวนแจ้งแสงสีจะรีบไป ฯ

*พลายงามก็ทั้งขู่ทั้งปลอบแม่ เร่งว่าอย่าช้า มัวอิดออด ไม่มีเวลาต้องรีบไป เดี๋ยวจะสว่างเสีย


-+-+-+-+ บทเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน ตอนขุนช้างถวายฏีกา ยังไม่ปรากฏนามผู้แต่ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 25 มิ.ย. 2554 (03:10)
เด็ก พรรค์นี้ได้แต่ Haw Hon ขอบใจสักคำก็ไม่มี สิ้นสงสัยแล้วว่า Tamai NGO ขนาดนี้

ที่แปลให้เพราะ Nดู หากรู้ว่าสิ้นคิดไร้ความรู้โง่อย่างนี้ ต่อแต่นี้ ไม่เล่นด้วยเพราะเปลืองตัว

ตอบไม่ได้เพราะ Sundanชั่ว ใช่มืดมัว เพราะเจียมตน..

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 28 ม.ค. 2555 (12:43)
พี่ค่ะหนูขอบคุงนะค่ะ พี่ค่ะอย่าน้อยใจเลยนะเขาอาจจะไม่เห็นก็ได้นะค่ะ พี่น่ารักที่สุดๆๆในโลกเลย^^

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 5 มิ.ย. 2555 (21:08)
จะกล่าวถึงโฉมเจ้าพลายงาม เมื่อเป็นความชนะขุนช้างนั่น
กลับมาอยู่บ้านสำราญครัน เกษมสันต์สองสมภิรมย์ยวน
พร้อมญาติขาดอยู่แต่มารกา นึกนึกตรึกตราละห้อยหวน
โอ้ว่าแม่วันทองช่างหมองนวล ไม่สมควรเคียงคู่กับขุนช้าง
เออนี่เนื้อเคราะห์กรรมนำมาผิด น่าอายมิตรหมองใจไม่หายหมาง
ฝ่ายพ่อมีบุญเป็นขุนนาง แต่แม่ไปแนบข้างคนจังไร
รูปร่างวิปริตผิดกว่าคน ทรพลอัปรีย์ไม่ดีได้
ทั้งใจคอชั่วโฉดโหดไร้ ช่างไปหลงรักใคร่ได้เป็นดี
วันนั้นแพ้กูเมื่อดำน้ำ ก็กริ้วซ้ำจะฆ่าให้เป็นผี
แสนแค้นด้วยมารดายังปรานี ให้ไปขอชีวีขุนช้างไว้
แค้นแม่จำจะแก้ให้หายแค้น ไม่ทดแทนอ้ายขุนช้างบ้างไม่ได้
หมายจิตคิดจะให้มันบรรลัย ไม่สมใจจำเพาะเคราะห์มันดี
อย่าเลยจะรับแม่กลับมา ให้อยู่ด้วยบิดาเกษมศรี
พรากให้พ้นคนอุบาทว์ชาติอัปรีย์ ยิ่งคิดยิ่งมีความโกรธา
อัดอึดฮึดฮัดด้วยขัดใจ เมื่อไรตะวันจะลับหล้า
เข้าห้องหวนละห้อยคอยเวลา จวนสุริยาเลี้ยวลับเมรุไกร
เงียบสัตว์จัตุบททวิบาท ดาวดาษเดือนสว่างกระจ่างไข
น้ำค้างตกกระเซ็นเย็นเยือกใจ สงัดเสียงคนใครไม่พูดจา
ได้ยินเสียงฆ้องย่ำประจำวัง ลอยลมล่องดังถึงเคหา
คะเนนับยามได้สามครา ดูเวลาปลอดห่วงทักทิน
ฟ้าขาวดาวเด่นดวงสว่าง จันทร์กระจ่างทรงกลดหมดเมฆสิ้น
จึงเซ่นเหล้าข้าวปลาให้พรายกิน เสกขมิ้นว่านยาเข้าทาตัว
ลงยันต์ราชะเอาปะอก หยิบยกมงคลขึ้นหัว
เป่ามนตร์เบื้องบนชอุ่มมัว พรายยั่วยวนใจให้ไคลคลา
จับดาบเคยปราบณรงค์รบ เสร็จครบบริกรรมพระคาถา
ลงจากเรือนไปมิได้ช้า รีบมาถึงบ้านขุนช้างพลัน ฯ
๏ เห็นคนนอนล้อมอ้อมเป็นวง ประตูลั่นมั่นคงขอบรั้วกั้น
กองไฟสว่างดังกลางวัน หมายสำคัญตรงมาหน้าประตู
จึงร่ายนมตรามหาสะกด เสื่อมหมดอาถรรพ์ที่ฝังอยู่
ภูตพรายนายขุนช้างวางวิ่งพรู คนผู้ในบ้านก็ซานเซอะ
ทั้งชายหญิงง่วงงมล้มหลับ นอนทับคว่ำหงายก่ายกันเปอะ
จี่ปลาคาไฟมันไหลเลอะ โงกเงอะงุยงมไม่สมประดี
ใช้พรายถอดกลอนถอนลิ่ม รอยทิ่มถอดหลุดไปจากที่
ย่างเท้าก้าวไปในทันที มิได้มีใครทักแต่สักคน
มีแต่หลับเพ้อละเมอฝัน ทั้งไฟกองป้องกันทุกแห่งหน
ผู้คนเงียบสำเนียงเสียงแต่กรน มาจนถึงเรือนเจ้าขุนช้าง
จุดเทียนสะกดข้าวสารปราย ภูตพรายกระโดดเรือนสะเทือนผาง
สะเดาะดาลบานเปิดหน้าต่างกาง ย่างเท้าก้าวขึ้นร้านดอกไม้
หอมหวนอวลอบบุปผชาติ เบิกบานก้านกลาดกิ่งไสว
เรณูฟูร่อนขจรใจ ย่างเท้าก้าวไปไม่โครมคราม
ข้าไทนอนหลับลงทับกัน สะเดาะกลอนถอนลั่นถึงชั้นสาม
กระจกฉากหลากสลับวับแวมวาม อร่ามแสงโคมแก้วแววจับตา
ม่านมู่ลี่มีแกประจำกั้น อัฒจันทร์เครื่องแก้วก็หนักหนา
ชมพลางย่างเยื้องชำเลืองมา เปิดมุ้งเห็นหน้าแม่วันทอง
นิ่งนอนอยู่บนเตียงเคียงขุนช้าง มันแนบข้างกอดกลมประสมสอง
เจ็บใจดังหัวใจจะพังพอง ขยับจ้องดาบง่าอยากฆ่าฟัน
จะใคร่ถีบขุนช้างที่กลางตัว นึกกลัวจะถูกแม่วันทองนั่น
พลางนั่งลงนบนอบอภิวันท์ สะอื้นอั้นอกแค้นน้ำตาคลอ
โอ้แม่เจ้าประคุณของลูกเอ๋ย ไม่ควรเลยจะพรากจากคุณพ่อ
เวรกรรมนำไปไม่รั้งรอ มิพอที่จะต้องพรากก็จากมา
มันไปฉุดมารดาเอามาไว้ อ้ายหัวใสข่มเหงไม่แกรงหน้า
ที่ทำแค้นกูแทนให้ทันตา ขอสมาแม่แล้วก็ขับพราย
เป่าลงด้วยพระเวทวิทยา มารดาก็ฟื้นตื่นโดยง่าย
ดาบใส่ฝักไว้ไม่เคลื่อนคลาย วันทองรู้สึกกายก็ลืมตา ฯ
๏ ครานั้นจึงโฉมเจ้าวันทอง ต้องมนตร์มัวหมองเป็นหนักหนา
ตื่นพลางชำเลืองนัยน์ตามา เห็นลูกยานั้นยืนอยู่ริมเตียง
สำคัญคิดว่าผู้ร้ายให้นึกกลัว กอดผัวร้องดันจนสิ้นเสียง
ซวนซบหลบลงมาหมอบเมียง พระหมื่นไวยเข้าเคียงห้ามมารดา
อะไรแม่แซ่ร้องทั้งห้องนอน ลูกร้อนรำคาญใจจึงมาหา
จะร้องไยใช่โจรผู้ร้ายมา สนทนาด้วยลูกอย่าตกใจ ฯ
ฝากช่วยหน่อยคับ เยอะมาก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 21 มิ.ย. 2555 (11:10)
* ครานั้นวันทองเจ้าพลายงาม ได้ฟังความคร้ามครั่นหวั่นไหว

ขุนแผนเรียกวันทองเข้าห้องใน ไม่ไว้ใจจึงเสกด้วยเวทมนตร์

สีขี้ผึ้งสีปากกินหมากเวท ซึ่งวิเศษสารพัดแก้ขัดสน

น้ำมันพรายน้ำมันจันทน์สรรเสกปนเคยคุ้มขลังบังตนแต่ไรมา

แล้วทำผงอิทธิเจเข้าเจิมพักตร์ คนเห็นคนทักรักทุกหน้า

เสกกระแจะจวงจันทน์น้ำมันทา เสร็จแล้วก็พาวันทองไป ฯ

** ครานั้นทองประศรีผู้มารดา ครั้นได้แจ้งกิจจาไม่นิ่งได้

เด็กเอ๋ยวิ่งตามมาไวไว ลงบันไดงันงกตกนอกกชาน

พลายชุมพลกอดก้นทองประศรี กูมิใช่ช้างขี่ดอกลูกหลาน

ลุกขึ้นโขย่งโก้งโค้งคลาน ซมซานโฮกฮากอ้าปากไป

ครั้นถึงยั้งอยู่ประตูวัง ผู้รับสั่งเร่งรุดไม่หยุดได้

ขุนแผนวันทองพระหมื่นไวย เข้าไปเฝ้าองค์พระภูมี ฯ

*** ครานั้นพระองค์ผู้ทรงเดช ปิ่นปักนคเรศเรืองศรี

เห็นสามราเข้ามาอัญชลี พระปรานีเหมือนลูกในอุทร

ด้วยเดชะพระเวทวิเศษประสิทธิ์ เผอิญคิดรักใคร่พระทัยอ่อน

ตรัสถามอย่างความราษฎร ฮ้าเฮ้ยดูก่อนอีวันทอง

เมื่อกลับมาแต่ป่าใหญ่ กูสิให้อ้ายแผนประสมสอง

ครั้นกูขัดใจให้จำจอง ตัวของไปอยู่แห่งไร

ทำไมไม่อยู่กับอ้ายแผน แล่นไปอยู่กับอ้ายช้างใหม่

เดิมรักอ้ายแผนแล่นตามไป ครั้นยกให้เต้นกลับเล่นตัว

อยู่กับอ้ายช้างไม่อยู่ได้ เกิดรังเกียจเกลียดใจด้วยชังหัว

ดูยักใหม่ย้ายเก่าเฝ้าเปลี่ยนตัว ตกว่าชั่วแล้วไม่ไยดี ฯ

**** ครานั้นวันทองได้รับสั่ง ละล้าละลังประนมก้มเกศี

หัวสยองพองพรั่นทันที ทูลคดีพระองค์ผู้ทรงธรรม์

ขอเดชะละอองธุลีพระบาท องค์หริรักษ์ราชรังสรรค์

เมื่อกระหม่อมฉันมาแต่อรัญ ครั้งนั้นโปรดประทานขุนแผนไป

ครั้นอยู่มาขุนแผนต้องจำจอง กระหม่อมฉันมีท้องนั้นเติบใหญ่

อยู่ที่เคหาหน้าวัดตะไกร ขุนช้างไปบอกว่าพระโองการ

มีรับสั่งโปรดประทานให้ กระหม่อมฉันไม่ไปก็หักหาญ

ยื้อยุดแดคร่าทำสามานย์ เพื่อนบ้านจะช่วยก็สุดคิด

ด้วยขุนช้างอ้างว่ารับสั่งให้ ใครจะขัดขืนไว้ก็กลัวผิด

จนใจมิไปก็สุดฤทธิ์ ชีวิตอยู่ใต้พระบาทา ฯ

ครานั้นพระองค์ผู้ทรงภพ ฟังจบกริ้วขุนช้างเป็นหนักหนา

มีพระสิงหนาทตวาดมา อ้ายบ้าเย่อหยิ่งอ้ายลิงโลน

ตกว่ากูหาเป็นเจ้าชีวิตไม่ มึงถือใจว่าเป็นเจ้าที่โรงโขน

เป็นไม่มีอาชญาสิทธิ์คิดถึงโดน เที่ยวทำโจรใจคะนองจองหองครัน

เลี้ยงมึงไม่ได้อ้ายใจร้าย ชอบแต่เฆี่ยนสองหวายตลอดสัน
แล้วกลับความถามข้างวันทองพลัน เออเมื่อมันฉุดคร่าพามึงไป

ก็ช้านานประมาณได้สิบแปดปี ครั้งนี้ทำไมมึงจึงมาได้

นี่มึงหนีมันมาหรือว่าไร หรือว่าใครไปรับเอามึงมา
***** วันทองฟังถามให้คร้ามครั่น บังคมคัลประนมก้มเกศา

ขอเดชะพระองค์ทรงศักดา พระอาญาเป็นพ้นล้นเกล้าไป

ครั้งนี้จมื่นไวยนั้นไปรับ กระหม่อมฉันจึงกลับคืนมาได้

มิใช่ย้อนยอกทำนอกใจ ขุนแผนก็มิได้ประเวณี

แต่มานั้นเวลาสักสองยาม ขุนช้างจึงหาความว่าหลบหนี

ขอพระองค์จงทรงพระปรานี ชีวีอยู่ใต้พระบาทา
ครานั้นพระองค์ผู้ทรงเดช ฟังเหตุขุ่นเคืองเป็นหนักหนา

อ้ายหมื่นไวยทำใจอหังการ์ ตกว่าบ้านเมืองไม่มีนาย

จะปรึกษาตราสินให้ไม่ได้ จึงทำตามน้ำใจเอาง่ายง่าย

ถ้าฉวยเกิดห่าฟันกันล้มตาย อันตรายไพร่เมืองก็เคืองกู

อีวันทองกูให้อ้ายแผนไป อ้ายช้างบังอาจใจทำจู่ลู่

ฉุดมันขึ้นช้างอ้างถึงกู ตะคอกขู่อีวันทองให้ตกใจ

ชอบตบให้สลบลงกับที่ เฆี่ยนตีเสียให้ยับไม่นับได้

มะพร้าวห้าวยัดปากให้สาใจ อ้ายหมื่นไวยก็โทษถึงฉกรรจ์

มึงถือว่าอีวันทองเป็นแม่ตัว ไม่เกรงกลัวเว้โว้ทำโมหันธ์

ไปรับไยไม่ไปในกลางวัน อ้ายแผนพ่อนั้นก็เป็นใจ

มันเหมือนวัวเคยขาม้าเคยขี่ ถึงบอกกูว่าดีหาเชื่อไม่

อ้ายช้างมันก็ฟ้องเป็นสองนัย ว่าอ้ายไวยลักแม่ให้บิดา

เป็นราคีข้อผิดมีติดตัว หมองมัวมลทินอยู่หนักหนา

ถ้าอ้ายไวยอยากจะใคร่ได้แม่มา ชวนพ่อฟ้องหาเอาเป็นไร

อัยการศาลโรงก็มีอยู่ หรือว่ากูตัดสินให้ไม่ได้

ชอบทวนด้วยลวดให้ปวดไป ปรับไหมให้เท่ากับชายชู้

มันเกิดเหตุทั้งนี้ก็เพราะหญิง จึงหึงหวงช่วงชิงยุ่งยิ่งอยู่

จำจะตัดรากใหญ่ให้หล่นพรู ให้ลูกดอกดกอยู่แต่กิ่งเดียว

อีวันทองตัวมันเหมือนรากแก้ว ถ้าตัดโคนขาดแล้วก็ใบเหี่ยว

ใครจะควรสู่สมอยู่กลมเกลียว ให้เด็ดเดี่ยวรู้กันแต่วันนี้

เฮ้ยอีวันทองว่ากระไร มึงตั้งใจปลดปลงให้ตรงที่

อย่าภวังค์กังขาเป็นราคี เพราะมึงมีผัวสองกูต้องแค้น

ถ้ารักใหม่ก็ไปอยู่กับอ้ายช้าง ถ้ารักเก่าเข้าข้างอ้ายขุนแผน

อย่าเวียนวนไปให้คนมันหมิ่นแคลน ถ้าแม้นมึงรักไหนให้ว่ามา ฯ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 24 มิ.ย. 2555 (17:27)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 1 ก.ค. 2555 (10:42)
* ครานั้นวันทองเจ้าพลายงาม ได้ฟังความคร้ามครั่นหวั่นไหว

ขุนแผนเรียกวันทองเข้าห้องใน ไม่ไว้ใจจึงเสกด้วยเวทมนตร์

สีขี้ผึ้งสีปากกินหมากเวท ซึ่งวิเศษสารพัดแก้ขัดสน

น้ำมันพรายน้ำมันจันทน์สรรเสกปนเคยคุ้มขลังบังตนแต่ไรมา

แล้วทำผงอิทธิเจเข้าเจิมพักตร์ คนเห็นคนทักรักทุกหน้า

เสกกระแจะจวงจันทน์น้ำมันทา เสร็จแล้วก็พาวันทองไป ฯ

** ครานั้นทองประศรีผู้มารดา ครั้นได้แจ้งกิจจาไม่นิ่งได้

เด็กเอ๋ยวิ่งตามมาไวไว ลงบันไดงันงกตกนอกกชาน

พลายชุมพลกอดก้นทองประศรี กูมิใช่ช้างขี่ดอกลูกหลาน

ลุกขึ้นโขย่งโก้งโค้งคลาน ซมซานโฮกฮากอ้าปากไป

ครั้นถึงยั้งอยู่ประตูวัง ผู้รับสั่งเร่งรุดไม่หยุดได้

ขุนแผนวันทองพระหมื่นไวย เข้าไปเฝ้าองค์พระภูมี ฯ

*** ครานั้นพระองค์ผู้ทรงเดช ปิ่นปักนคเรศเรืองศรี

เห็นสามราเข้ามาอัญชลี พระปรานีเหมือนลูกในอุทร

ด้วยเดชะพระเวทวิเศษประสิทธิ์ เผอิญคิดรักใคร่พระทัยอ่อน

ตรัสถามอย่างความราษฎร ฮ้าเฮ้ยดูก่อนอีวันทอง

เมื่อกลับมาแต่ป่าใหญ่ กูสิให้อ้ายแผนประสมสอง

ครั้นกูขัดใจให้จำจอง ตัวของไปอยู่แห่งไร

ทำไมไม่อยู่กับอ้ายแผน แล่นไปอยู่กับอ้ายช้างใหม่

เดิมรักอ้ายแผนแล่นตามไป ครั้นยกให้เต้นกลับเล่นตัว

อยู่กับอ้ายช้างไม่อยู่ได้ เกิดรังเกียจเกลียดใจด้วยชังหัว

ดูยักใหม่ย้ายเก่าเฝ้าเปลี่ยนตัว ตกว่าชั่วแล้วไม่ไยดี ฯ

**** ครานั้นวันทองได้รับสั่ง ละล้าละลังประนมก้มเกศี

หัวสยองพองพรั่นทันที ทูลคดีพระองค์ผู้ทรงธรรม์

ขอเดชะละอองธุลีพระบาท องค์หริรักษ์ราชรังสรรค์

เมื่อกระหม่อมฉันมาแต่อรัญ ครั้งนั้นโปรดประทานขุนแผนไป

ครั้นอยู่มาขุนแผนต้องจำจอง กระหม่อมฉันมีท้องนั้นเติบใหญ่

อยู่ที่เคหาหน้าวัดตะไกร ขุนช้างไปบอกว่าพระโองการ

มีรับสั่งโปรดประทานให้ กระหม่อมฉันไม่ไปก็หักหาญ

ยื้อยุดแดคร่าทำสามานย์ เพื่อนบ้านจะช่วยก็สุดคิด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 13 ก.ค. 2555 (09:34)
ดีมาก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 7 ส.ค. 2555 (10:37)
ครานั้นจึงโฉมเจ้าวันทอง ต้องมนตร์มัวหมองเป็นหนักหนา.............................................................................................................................................................................พระหมื่นไวยก็พามารดาไป พอรุ่งแจ้งแสงใสก็ถึงเรือน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 26 ส.ค. 2555 (20:44)
ร้องโอดโดดดิ้นเพียงสิ้นใจ จึงใช้ให้ตัวข้ามาแจ้งการ
พอพบท่านมารดามาส่งทุกข์ ข้าพเจ้าร้องปลุกไปในบ้าน
จะกลับขึ้นเคหาเห็นช้านาน ท่านจึงรีบไปในกลางงคืน
พยาบาลคุณพระนายพอคลายไข้ คุณอย่าสงสัยว่าปอื่น
ให้คำมั่นสั่งมาว่ายั่งยืน พอหายเจ็บแล้วจะคืนไม่นอนใจ ฯ
๏ ครานั้นขุนช้างได้ฟังว่า แค้นดังเลือดตาจะหลั่งไหล
ดับโมโหโกรธทำว่าไป เราก็ไม่ว่าไรสุดแต่ดี
การไข้เจ็บล้มตายไม่วายเว้น ปัจจุบันอันเป็นทั้งกรุงศรี
ถ้าขัดสนสิ่งไรที่ไม่มี ก็มาเอาที่นี่อย่าเกรงใจ
ว่าแล้วปิดบานหน้าต่างผาง ขุนช้างเดือดดาลทะยานไส้
ทอดตัวลงกับหมอนถอนฤทัย ดูดู๋เป็นได้เจียววันทอง
เพราะกูแพ้ความจมื่นไวย มันจึงเหิมใจทำจองหอง
พ่อลูกแม่ลูกถูกทำนอง ถึงสองครั้งแล้วเป็นแต่เช่นนี้
อ้ายพ่อไปเชียงใหม่มีชัยมา ตั้งตัวดังพระยาราชสีห์
อ้ายลูกเป็นหมื่นไวยทำไมมี เห็นกูนี้ผิดติดโทษทัณฑ์
มันจึงข่มเหงไม่เกรงใจ จะพึ่งพาใครได้ที่ไหนนั่น
ขุนนางน้อยใหญ่เกรงใจกัน ถึงฟ้องมันก็จะปิดให้มิดไป
ตามบุญตามกรรมได้ทำมา จะเฆี่ยนฆ่าหาชีวิตคิดไม่
ยิ่งคิดเดือดดาลทะยานใจ ฉวยได้กระดานชนวนมา
ร่างฟ้องท่องเทียบให้เรียบร้อย ถ้อยคำถี่ถ้วนเป็นหนักหนา
ลงกระดาษทับไว้มิได้ช้า อาบน้ำผลัดผ้าแล้วคลาไคล
วันนั้นพอพระปิ่นนรินทร์ราช เสด็จประพาสบัวยังหากลับไม่
ขุนช้างมาถึงซึ่งวังใน ก็คอยจ้องที่ใต้ตำหนักน้ำ ฯ
๏ จะกล่าวถึงพระองค์ผู้ทรงเดช เสด็จคืนนิเวศน์พอจวบค่ำ
ฝีพายรายเล่มมาเต็มลำ เรือประจำแหนแห่เซ็งแซ่มา
พอเรือพระที่นั่งประทับที่ ขุนช้างก็รี่ลงตีนท่า
ลอยคอชูหนังสือดื้อเข้ามา ผุดโผล่ดงหน้ายึดแคมเรือ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 16 ก.ย. 2555 (09:38)
ขอให้แปลบทเสภาขุนช้างขุนแผนตอนขุนช้างถวายฎีกาตั้งแต่บทแรกถึงบทสุดท้ายให้หน่อยคะด่วนเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 15 พ.ย. 2555 (22:01)
๏ ใจน้องมิได้หมองอารมณ์หม่อม ไม่ตัดใจให้ตรอมเสนหา
ถ้าตัดรักหักใจแล้วไม่มา หม่อมอย่าว่าเลยฉันไม่คืนคิด
ถึงตัวไปใจยังนับอยู่ว่าผัว น้องนี้กลัวบาปทับเมื่อดับจิต
หญิงเดียวชายครองเป็นสองมิตร ถ้ามิปลิดเสียให้เปลื้องไม่ตามใจ
คราวนั้นเมื่อตามไปกลางป่า หน้าดำเหมือนหนึ่งทามินหม้อไหม้
ชนะความงามหน้าดังเทียนชัย เขาฉุดไปเหมือนลงทะเลลึก
เจ้าพลายงามตามรับเอากลับมา ทีนี้หน้าจะดำเป็นน้ำหมึก
กำเริบใจด้วยเจ้าไวยกำลังฮึก จะพาแม่ตกลึกให้จำตาย
มิใช่หนุ่มดอกอย่ากลุ้มกำเริบรัก เอาความผิดคิดหักให้เหือดหาย
ถ้ารักน้องป้องปิดให้มิดอาย ฉันกลับกลายแล้วหม่อมจงฟาดฟัน
ไปเพ็ดทูลเสียให้ทูลกระหม่อมแจ้ง น้องจะแต่งบายศรีไว้เชิญขวัญ
ไม่พักวอนดอกจะนอนอยู่ด้วยกัน ไม่เช่นนั้นฉันไม่เลยจะเคยตัว ฯ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 14 ธ.ค. 2555 (12:17)
พิเคราะห์ดูยามอัฐกาล ก็บันดาลฤกษ์แรงเป็นหนักหนา
มิรู้ที่จะแถลงแจ้งกิจจา กอดเมียเมินหน้าน้ำตากระเด็น
จึงแกล้งเพทุบายทำนายไป ฝันอย่างนี้มิใช่จะเกิดเข็ญ
เพราะวิตกหมกไหม้จึงได้เป็น เนื้อเย็นอยู่อย่ากลัวทุกข์
พรุ่งนี้พี่จะแก้เสนียดฝัน แล้วทำมิ่งสิ่งขวัญให้เป็นสุข
มิให้เกิดราคีกลียุค อย่าเป็นทุกข์เลยเจ้าจงเบาใจ
ครั้นว่ารุ่งสางสว่างฟ้า สุรยาแย้มเยี่ยมเหลี่ยมไศล
จะกล่าวถึงพระองค์ ผู้ทรงชัย เนาในพระที่นั่งบัลลังก์รัตน์
พร้อมด้วยพระกำนัลนักสนม หมอบประนมเฝ้าแหนแน่นขนัด
ประจำเครื่องอานอยู่งานพัด ทรงเคืองขัดขุนช้างแต่กลางคืน

จำไว้ตลอด