ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 10 มิ.ย. 2555 (22:38)

จบ วท.บ. แล้วเรียนต่อ ป.โท เป็น ผอ.ได้มั้ย
จบ ป.เอก มาก็เป็นไม่ได้ครับ
สอบเข้าเป็นครูได้แล้ว ก็ยังเป็น ผอ.ไม่ได้ง่ายๆ

 

 

 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 12 มิ.ย. 2555 (00:07)

เป็น ผอ.ค่ายลูกเสือน่าจะพอได้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 12 มิ.ย. 2555 (09:03)

เป็นทำไม  เป็นแล้วมีความสุขมั้ย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 15 มิ.ย. 2555 (02:49)

จบ วท.บ. แล้วเรียนต่อ ป.โท เป็น ผอ.ได้มั้ย

ก็ตามกระทู้เลยค่ะ เรียนจบวิทย์มาแล้วต่อโท เป็น ผอ. ได้เลยรึป่าว (เพราะตอนนี้ไม่มี ป.บัณฑิตแล้ว) หรือว่าต้องสอบครูก่อนหรืออย่างไร

จะจบอะไรมา หรือเรียนสูงแค่ไหน หากเป็นผู้อำนวยการสถาบันการศึกษาที่ดีต้องใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง เป็นตัวอย่างแก่ครูใต้บังคับบัญชาและนักเรียน ไม่ใช่ปล่อยให้ภาษาไทยของเราวิบัติเหมือนทุกวันนี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 15 มิ.ย. 2555 (23:49)

@คุณแขชนะ -ดิฉันว่าคุณแลดูมีภูมิฐาน น่าจะให้คำตอบที่ดีได้ในสิ่งที่ดิฉันถามนะคะ แต่ไม่น่าตัดสินคนด้วยคำพูดแค่นี้เลย แทนที่จะให้คำปรึกษาหรือคำแนะนำที่ดีเพราะคุณก็ดูเป็นผู้ใหญ่พอ

@คุณนกแสก -ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ คุณจะเอาความสุขของในสิ่งที่ตัวเองเป็นมาตัดสินความสุขของคนอื่นมันก็กระไรอยู่นะคะ แล้วความสุขของคุณคืออะไรคะ// ถ้าดิฉันจะบอกว่าความสุขของคุณแน่ใจหรือว่ามันคือความสุขที่แท้จริง คุณจะคิดอย่างไร?

ปล. ดิฉันอยากได้คำตอบที่มีประโยชน์ค่ะ เพราะถ้าดิฉันทราบ คงไม่มาตั้งกระทู้ถามให้พวกคุณแลดูว่าดิฉันโง่หรอกค่ะ เข้าใจนะคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 16 มิ.ย. 2555 (04:55)

จะจบอะไรมา หรือเรียนสูงแค่ไหน
หากเป็นผู้อำนวยการสถาบันการศึกษาที่ดีต้องใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง
เป็นตัวอย่างแก่ครูใต้บังคับบัญชาและนักเรียน
ไม่ใช่ปล่อยให้ภาษาไทยของเราวิบัติเหมือนทุกวันนี้

ใครช่วยบอกหน่อยครับว่่า คำพูดข้างบนนี้
1. กล่าวตำหนิหรือว่าใครเฉพาะเจาะจงหรือเปล่า หรือตัดสินใครเฉพาะเจาะจงหรือไม่
2. กล่าวผิด หรือทำให้สังคมเสียหายร้ายแรงตรงไหน
3. กระทู้ในที่สาธารณะนี้ จะต้องจำกัดให้ตอบเฉพาะคำถามของเจ้าของกระทู้เท่านั้นหรือ

หรือว่าสังคมยุคใหม่ ใครจะเป็นผู้อำนวยการสถาบันการศึกษา ใครจะแตะต้อง ติเตือนไม่ได้ จะทำอะไรก็ได้ ผิดเล็กๆน้อยๆ ก็อย่ามาเตือนฉัน เพราะฉันไม่ใช่คนเลว ผิดเล็กๆน้อยๆ เด็กจำเอาไปใช้บ้างก็ไม่เห็นเป็นไร

ต้องขออภัย หากคำพูดของผมข้างบน ที่พิมพ์ด้วยสีแดง ทำให้สังคมไทยเสื่อมทราม

สรุปแล้ว เจ้าของกระทู้เป็นคนดีเลิศ เก่งมาก เฉลียวฉลาดมิได้โง่เขลา และใช้ภาษาไทยได้ดีมาก ประเทศไทยจะโชคดีมากที่ได้คุณเป็นผู้อำนวยการ เพราะมีอารมณ์ขัน และใจกว้าง ขอยกย่องครับ จิงป่าว ชิมิ (พูดแบบรับประทานดัน จะฟังเข้าใจหรือเปล่าก็ไม่รู้)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 16 มิ.ย. 2555 (14:12)

@คุณแขชนะ ด้วยความเคารพนะคะ

ไม่มีใครบอกหรอกค่ะว่าคุณกล่าวถึงบุคคลใด แต่ ณ ที่นี้ที่คุณกล่าวถึงนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของกระทู้ และตั้งคำถามเกี่ยวกับการเป็น ผอ. และคำพูดของคุณไม่ได้ร้ายแรงหรอกค่ะ ที่จริงก็ควรจะให้คำแนะนำในการตอบคำถาม อย่างเช่นคำที่ว่า "เป็น ผอ.ค่ายลูกเสือน่าจะพอได้" อืม! คำตอบนี้มันมีประโยชน์มากค่ะ!!

สรุปว่า ที่ดิฉันถามนั้นไม่ได้คำตอบที่ดิฉันต้องการเลยค่ะ ถ้าคุณไม่มาตอบมันก็ไม่เห็นเป็นอะไรหรือทำให้ใครเดือดร้อนเลยนะคะ ขอบคุณค่ะที่ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ภาษาไทย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 16 มิ.ย. 2555 (15:15)

ต้องการความคิดเห็น 
พอมีคนแสดงความเห็นก็ไปโกรธเขา เฮ้อ
คุณจะต้องทราบธรรมชาติของการตั้งกระทู้บนอินเตอร์เน็ต
ไม่มีคนที่จะเห็นด้วยกันกับคุณหรือสนับสนุนคุณไปหมดหรอกครับ
คุณเคยได้ยินว่า"ยิ่งสูงยิ่งหนาว"บ้างไหม
คนที่จะเป็น"ผู้อำนวยการโรงเรียน"ได้ก็นับว่ามีระดับที่สูงพอสมควรที่จะต้องว้าเหว่(หนาว)
คนที่เข้ามาใกล้ก็ยากที่จะแยกแยะว่าเป็นพวกที่ตั้งใจทำงาน ประจบสอพลอหรือคอยแทงข้างหลัง
คุณจะต้องมีความหนักแน่นที่จะถูกคนด่าว่านินทาได้
เพียงสมบัติเท่านี้ ผมเห็นว่าไม่ว่าจะเรียนจบอะไรมาก็ไม่สมควรเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน

แต่หลังจากถูกกระทุ้งไปนิดหน่อย ผมเห็นว่าคุณใช้ภาษาไทยได้ดีขึ้นทันตาเห็นทีเดียว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 16 มิ.ย. 2555 (22:51)

กระทู้นี้เป็นกรณีตัวอย่าง ที่ใช้สอนคนรุ่นหลังต่อไปได้ครับว่า คุณสบบัติของผู้อำนวยการสถาบันการศึกษาควรเป็นอย่างไร นอกเหนือจากสำเร็จการศึกษา ปริญญาตรี ปริญญาโท มาโดยไม่เคยทำงานหรือสัมผัสชีวิตจริง

นิรันดร์เพื่อนรัก ตอนนี้ผมยังสอนอยู่ที่ตุรกี เราย้ายไปคุยกันต่อที่อื่นดีกว่า มีเรื่องมันๆจะเล่าให้ฟัง >>>> เรื่องเล่าจากอดีตที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 23 มิ.ย. 2555 (13:00)

ผมต้องกราบเรียนขออนญาต ท่านผู้อำนวยการเจ้าของกระทู้นี้ ขอนำเรื่องประสบการณ์เกี่ยวกับ "ผอ." (ไม่รู้ว่า ผอ. อะไร ตามชื่อกระทู้) มาเล่าให้ฟัง

มีตัวอย่างอีกหลายอย่าง หลายแง่เกี่ยวกับการเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ที่ไม่มีสอนในมหาวิทยาลัย ทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท (จริงๆแล้วไม่ควรมีสอนด้วยซ้ำ) คือ.........

วันที่ 15-18 กุมภาพันธ์ 2554 มีการประชุมสัมมนาทางวิชาการและประชุมใหญ่สามัญประจำปี
เรื่อง “โรงเรียนมัธยมศึกษาสู่มาตรฐานสากล” ของสมาคมผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งประเทศไทย  ที่โรงแรมสุนีย์แกรนด์  จังหวัดอุบลราชธานี

ผมมีโอกาสไปบรรยายให้นักศึกษาปริญญาตรี-โทของภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี  หลังการบรรยายผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาภาตใต้ อาจารย์ปิยะ ชนะศักดิ์ ชวนผมมาร่วมกิจกรรมทางวิชาการและประชาสัมพันธ์การประชุมนานาชาติที่เราจะจัดในวันที่ 4-7 กรกฏาคม เนื่องจากผมเป็นกรรมการสถานศึกษาของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาภาคใต้

การประชุมเริ่มวันที่ 15 กุมภาพันธ์โดยเป็นการลงทะเบียนทั้งวัน
มีร่วมประชุมราว 2500 คนจากทั่วประเทศ วันที่ 16 กุมภาพันธ์จึงเริ่มกิจกรรมจริง
พิธีเปิดโดย ฯพณฯ พลเอกพิจิตร กุลละวณิชย์ องคมนตรี
แต่เนื่องจากเครื่องบินโดยสารมีเหตุขัดข้องจึงต้องมีการเปลี่ยนแปลงรายการ
โดยท่านประทานจะเปิดในตอนบ่าย 13.00 น.แทน
หลังพิธีเปิดจะเป็นการมอบโล่ผู้บริหารดีเด่น  และตามด้วยการบรรยายพิเศษเรื่อง “การพัฒนาการมัธยมศึกษาสู่มาตรฐานสากล”

 

 

มีสิ่งที่น่าสนใจที่ผมสังเกตเห็นก็คือ  เมื่อเวลา 13.00น.พิธีกรได้ประกาศเรียกผู้บริหารเข้าห้องประชุมอยู่นาน ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจ ผู้บริหารจำนวนมากยังคงเยี่ยมชมบูธของห้างร้านขายอุปกรณ์การศึกษาที่เปิดแสดงในงาน บางคน ออกไปรับประทานอาหารข้างนอกยังไม่กลับมา บางคนวิ่งเต้นติดต่อรถไปเที่ยวในจังหวัดอุบลฯ บางคนก็วิ่งเต้นหาทัวร์ไปเที่ยวลาว จนกระทั่งห้างร้านต่างๆร่วมกันช่วยประกาศว่าถึงเวลาพิธีเปิดแล้ว ขอความกรุณาผู้บริหารเข้าห้องประชุม
จนในที่สุดไม่มีคนเข้าห้องประชุมอีกแล้ว
ผมสังเตดูด้วยสายตาพบว่ามีผู้เข้าร่วมพิธีในห้องประชุมเพียงร้อยละ
20ของผู้ลงทะเบียนราว 2500 คน ดังแสดงในรูป

 

 

หลังพิธีเปิดและมอบโล่รางวัลแล้ว ท่านองคมนตรีขอกล่าวพิเศษย้ำว่า
ให้ผู้บริหารเน้นเรื่องการพัฒนาคนมากกว่าการสร้างอาคารสถานที่ที่โอ่โถง
หรูหรา เมื่อเสร็จพิธีเปิดก็มีผู้ลุกออกไปนอกห้องอีกเป็นจำนวนมาก เหลือผู้ฟังการบรรยายพิเศษซึ่งเป็นหัวข้องสำคัญของการประชุมอยู่เพียงไม่ถึงร้อยละ 20 ดังรูป

ช่วงเช้าก่อนพิธีเปิด
ผมได้มีโอกาสเดินดูร้านค้าที่นำสินค้าทางการศึกษามาเปิดแสดง
ผู้คนเดินกันอย่างคึกคัก ได้พบผู้บริหารหลายท่านที่ผมเคยร่วมงานด้วย
ห้างร้านต่างๆที่เคยฟังผมบรรยายก็เข้ามาทักทาย หลายคนผมจำได้
หลายคนผมก็จำไม่ได้ เพราะอบรมบรรยายมานับเป็นร้อยครั้งในช่วง 30
ปีที่ผ่านมา ผมได้พบผู้จัดการร้านค้าหลายร้านวิ่งกระหืดกระหอบมา
ผมก็ถามว่ารีบไปไหนมา เขาเหล่านั้นบอกว่าไปหาตู้เอทีเอ็ม
หลายคนบอกผมว่าวันนี้เหนื่อยมาก ผู้อำนวยการหลายคนมาขอรับ "อย่างว่า"
ผมก็ไม่กล้าถามต่อว่า ไอ้"อย่างว่า" มันคืออะไร แต่ผมก็เดาเอาว่ามันคือ
"แคตตาล็อก" สินค้าทางการศึกษา
ผู้จัดการร้านค้าหลายคนเล่าอย่างท้อแท้กับระบบการค้าขายสินค้าทางการศึกษา
ผมได้รู้เรื่องราวอันน่าอัศจรรย์หลายอย่าง
เป็นการบริหารอย่างช่ำชองและละเอียดอ่อนของผู้บริหารการศึกษา
(ที่ไม่ควรเอาไปสอนเยาวชน)

ผบลองสังเกตดู
พวกพนักงานขายของหรือผู้จัดการเวลาพูดกับผู้อำนวยการโรงเรียน
แสนอ่อนน้อมยิ้มแย้ม แต่พอผู้อำนวยการไปแล้ว พูดถึงเรื่อง "แคตตาล็อก"
กลับพูดจาแบบดูถูกดูแคลนเหยียดหยามผู้อำนวยการเหล่านั้นมาก
แต่ก็มีผู้จัดการร้านค้าบางคน เล่าว่า ผู้อำนวยการหลายคนไม่ยอมรับ
"แคตตาล็อก" มีอยู่ร้านหนึ่งเล่าให้ฟัง
พลางชี้นิ้วไปที่ผู้อำนวยการอาวุโสท่านหนึ่ง แล้วแอบกระซิบว่า
ผู้อำนวยการคนนี้ไม่ยอมรับ "แคตตาล็อก" กลับขอให้ทางร้านค้าเปลี่ยน
"แคตตาล็อก" เป็นปัจจัยอื่นที่เอื้อต่อการศึกษาของเด็กยากจนในชนบท
ผมฟังแล้วก็รู้สึกอยากรู้จัก ผมลองแกล้งเข้าไปคุยแนะนำตัว
หาเรื่องคุยทางวิชาการต่างๆ ท่านก็พูดคุยอย่างดี
อ่อนน้อมถ่อมตนมากอย่างน่านับถือ คุยไปคุยมาจึงรู้ว่า
ท่านเป็นนักเรียนเก่าราชสีมาวิทยาลัยรุ่นพี่ผมราว 2-3 ปี เมื่อ 40
กว่าปีมาแล้ว ก็ทำให้ดูสนิทสนมยิ่งขึ้น
ท่านเล่าให้ฟังว่าปีนี้ท่านจะเกษียณแล้ว
ได้หาทางตั้งกองทุนให้นักเรียนยากจนได้มีโอกาสศึกษาเล่าเรียน
ผมฟังแล้วก็รู้สึกชื่นใจ หาก"ย่าโม" ได้รู้ได้เห็น
ผมคิดว่าย่าโมท่านก็คงภูมิใจที่ลูกหลานของท่านทำหน้าที่ "เรือจ้าง"
ได้อย่างมีเกียรติและน่ายกย่องโดยไม่ต้องอาศัย "แคตตาล็อก"

หลังการประชุมที่อุบลราชธานีในวันนั้น
มีบริษัทจำหน่ายอุปกรณ์การศึกษาและบริษัทหนังสือบางบริษัทมาติดต่อผมให้ไป
จัดการอบรมครูในต่างจังหวัด
เขาบอกว่าเป็นโครงการที่ขายอุปกรณ์การศึกษาแล้วต้องแถมการอบรมครูด้วย
ผมลองคุยถามรายละเอียดต่างๆ ได้ข้อมูลที่น่าสนใจมาก
มีร้านขายหนังสือที่ไปออกร้านบูธเล็กๆเล่าว่า ในช่วงเวลาเพียง 3
วันเขาขายหนังสือได้ราว 4 ล้านบาท (ยังไม่หักค่าใช้จ่าย) แต่เขาต้องจ่าย "ค่าแคตตาล็อก" ไปเป็นเงิน 8 แสนบาท คิดเป็นร้อยละ 20 นี่เพียงบูธเล็กๆเพียงบูธเดียว ในงานมีบูธที่ใหญ่โตกว่านี้อีกมากมาย หากไม่จัดทำ "แคตตาล็อก" ก็ไม่มีโอกาสขายของได้ คนค้าคนขายเขาก็ต้องการทำธุรกิจที่สุจริตตรงไปตรงมา
แต่พวกนี้จะอยู่ไม่ได้ในสังคม ต้องเจ๊งไปตามๆกัน
พวกที่สามารถอยู่ได้ก็ต้องทนกับการจัดทำ "แคตตาล็อก" ต่อไป ซึ่งนับวัน ค่าจัดทำก็ยิ่งสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จึงเป็นที่มั่นใจได้ว่า กิจกรรมเลือกชมสินค้าจาก "แคตตาล็อก" รอบๆห้องประชุมนั้นน่าสนใจกว่ากิจกรรมในห้องประชุมเป็นไหนๆ 

มีเพื่อนๆครูโรงเรียนมัธยมจำนวนมากทุกภาคในประเทศไทย
เล่าให้ฟังพร้อมกับการถอนหายใจว่า
รัฐบาลจัดสรรเงินให้นักเรียนได้ซื้อหาวัสดุอุปกรณ์ทางการศึกษาหัวละสองร้อย
กว่าบาท นักเรียนจำนวนมากไปติดต่อร้านค้าในเมืองเพื่อ "ซื้อใบเสร็จรับเงิน" ตัวอย่างเช่น นักเรียนมัธยมต้นได้เงินช่วยเหลือจากรัฐบาลคนละ 210 บาท
แต่ไปฮั้วกับทางร้านค้า ซื้อใบเสร็จใบละ 60 บาท นักเรียนได้เงินเปล่าๆไปใช้
150 บาท ผมถามเพื่อนๆครูเหล่านั้นว่า แล้วตรวสอบไม่ได้หรือ ครูตอบว่า
ใครจะมานั่งตรวจสอบสินค้าในใบเสร็จแต่ละใน นักเรียนกี่พันคน ลำพังงานสอน
งานตรวจการบ้าน งานกิจกรรมอื่นๆของโรงเรียน ครูก็จะตายอยู่แล้ว

เมื่อพูดถึง "การพัฒนาการมัธยมศึกษาสู่มาตรฐานสากล" ผมได้ฟังเพื่อนๆครูและผู้บริหารโรงเรียนหลายคนแล้วรู้สึกขัดหูมาก ปี 2553
มีโรงเรียนในโครงการโรงเรียนมาตรฐานสากลอยู่ 500 โรงเรียน ในจำนวนนี้
มีผู้อำนวยการโรงเรียนหลายโรงเรียนมาติดต่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับมาตรฐานสากล
หลายโรงเรียนพยายามจัดทำโครงการให้ครูในโรงเรียน "สอนเป็นภาษาอังกฤษ"
ทั้งๆที่ผมเห็นครูในโรงเรียนแม้สอนเป็นภาษาไทยยังมีที่ผิดทางวิชาการอยู่มาก
และหากสอนเป็นภาษาอังกฤษไม่ยิ่งไปใหญ่หรือ
ผมมีลูกชายที่เคยเรียนในโรงเรียนเอกชนที่สอนสองภาษาโรงเรียนแรกของประเทศไทย
เห็นครูชาวต่างชาติสอนลูกผิดมากมาย จนต้องไปบอกทางโรงเรียน
หรือแม้แต่อบรมครูให้โรงเรียนฟรีๆ

 

สมัยก่อนตอนที่ผมเรียนปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินในเยอรมนี
อาจารย์ก็สอนเป็นภาษาเยอรมัน โรงเรียนในความดูแลของมหาวิทยาลัย
ก็สอนเป็นภาษาเยอรมัน
คุณภาพของมหาวิทยาลัยและโรงเรียนมัธยมก็อยู่ในระดับมาฐานสากล
ไม่เห็นว่าเขาต้อง "สอนเป็นภาษาอังกฤษ" เลย แต่แน่นอนนักเรียนต้องรู้ภาษาต่างประเทศอย่างน้อย 2 ภาษา

 

เมื่อหลายปีก่อน ผมได้รับเชิญให้ไปบรรยายและเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยโตเกียว
และได้มีโอกาสเยี่ยมชมโรงเรียนมัธยมที่อยู่ในความดูแลของมหาวิทยาลัยโตเกียว
ใครๆก็รู้ว่า
ทั้งโรงเรียนและมหาวิทยาลัยโตเกียวนั้นเป็นสถาบันการศึกษาที่อยู่ในระดับ
มาตรฐานสากล แต่ผมก็เห็นเขาสอนเป็นภาษาญี่ปุ่น เด็กนักเรียนและนักศึกษาพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำไป

ผมลองสังเกตครูไทยจำนวนมากเวลาไปประชุมในต่างประเทศ
ก็มักจะสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษไม่ค่อยคล่อง
แม้ว่าจะมีครูจำนวนมากที่สามารถพูดได้ดี
แต่นั่นก็ไม่ใช่ครูส่วนใหญ่ที่อยู่ในโครงการโรงเรียนมาตรฐานสากลที่จะต้อง
สอนเป็นภาษาอังกฤษ

คำถามที่อยู่ในใจผมตลอดเวลาก็คือ "การสอนเป็นภาษาอังกฤษจะทำให้เกิดการพัฒนาไปสู่มาตรฐานสากลจริงหรือ" ในเมื่อสอนเป็นภาษาไทยยังได้ผลไม่ดีเท่าที่ควร

 

ผมเองไม่ได้ต่อต้านการสอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ผมเห็นว่าการพัฒนาไปสู่มาตรฐานสากลก็คือทำอย่างไรก็ได้อย่างมี
ประสิทธิภาพ (ด้วยถาษาอะไรก็ได้)
ที่สามารถทำให้นักเรียนมีความรู้และความสามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้ในสังคม
โลกอย่างปกติสุขและมีคุณภาพทัดเทียมกับประเทศอื่นๆ
สามารถมีทักษะในการค้นคว้าหาความรู้ได้ด้วยตนเองอย่างมีเหตุผล
ใฝ่หาความรู้ตลอดชีวิต และสามารถสื่อสารกับผู้คนได้ทั่วโลก

มีเรื่องมาฝากคุณครูผู้ถูกบังคับให้สอนเป็นภาษาอังกฤษ โดยที่ตนเองไม่ค่อยคล่องภาษาอังกฤษ.......

ในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง คุณครู"สุดสวย"(นามสมมุติ)และสามีได้รับเชิญไปในงานเลี้ยงของเพื่อนฝรั่ง สามีของคุณครูสุดสวยมาร่วมงานไม่ได้ แต่ก็อาสามาส่งภรรยาที่หน้างาน แค่เพียงผ่านมาส่งแล้วไปไปประชุมต่อ ฝรั่งในงานหลายคนแสดงความสงสารคุณครูสุดสวยมาก คุณครูสุดสวยเองก็แปลกใจที่ทำไมตัวเองจึงแลดูเป็นบุคคลที่น่าสงสารมาก เหตุที่เป็นดังนี้เพราะว่า
มีฝรั่งเข้ามาทักทายสนทนากับคุณครูสุดสวยดังนี้.....

ฝรั่ง: Good evening, Ajarn Sudsuay, how are you?
ครูสุดสวย: Oh! I am fine, thank you and you?
ฝรั่ง: Thank you, I am quite all right. But where is your husband?
ครูสุดสวย: (คุณครูสุดสวยคิดในใจเป็นภาษาไทยว่า สามีของดิฉันเพิ่ง"ผ่านไป" เมื่อสักครู่นี้เอง เธอจึงตอบไปว่า) My husband just "passed away".
ฝรั่ง: Oh! dear. I am so sorry to hear that.
ครูสุดสวย: ???

 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 24 มิ.ย. 2555 (01:24)

จากคำถามในกระทู้....ก็ตามกระทู้เลยค่ะ เรียนจบวิทย์มาแล้วต่อโท เป็น ผอ. ได้เลยรึป่าว (เพราะตอนนี้ไม่มี ป.บัณฑิตแล้ว) หรือว่าต้องสอบครูก่อนหรืออย่างไร

ผู้อำนวนการทั้งหลายที่อยู่ในการประชุมที่เล่าข้างต้นนั้น ล้วนแล้วแต่จบสายวิชาชีพครู ปริญญาโท-ปริญญาเอก จบมาแล้วก็เป็นผู้อำนวยการได้(ตามที่ถามในกระทู้) แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า ใครจะเป็นตัวอย่างให้เยาวชนได้เรียนรู้ต่างหาก ประธานที่ประชุมซึ่งเป็นถึงองคมนตรีมาเปิดงานแต่มีคนในห้องประชุมเพียงร้อยละ 20 เราจะสอนเรื่องมารยาทและความเหมาะสมในสังคมให้แก่เด็กอย่างไร หรือว่า......ขอยืมแนวคิดของเจ้าของกระทู้ในความเห็นที่ 5 มาพูดว่า ...........ไม่น่าตัดสินคนด้วยพฤติกรรมแค่นี้เลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 29 มิ.ย. 2555 (13:19)

1. จบ วท.บ. ตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์สมัครสอบเป็น "ครูผู้ช่วย" (ตำแหน่งแรกของคนที่ได้รับการบรรจุเป็นครูใหม่ ๆ ทุกคนในปัจจุบันนี้) ต้องมีใบประกอบวิชาครู จึงจะมีสิทธิ์สมัครสอบ การเป็นครูผู้ช่วยนั้นจะเหมือนกับเป็นช่วงเวลาทดลองงานระยะเวลา 2 อย่างน้อย 2 ปี จึงจะปรับเข้าสู่ตำแหน่ง ครู คศ.1

2. คนที่จะเป็น ผอ.โรงเรียน (เข้าใจว่าต้องการถามถึงตำแหน่งนี้ ทั้ง ๆ ที่ในคำถามไม่ได้ระบุชัด อาจต้องการให้คนอ่านตีความเอาเอง) นั้นเขาจะกำหนดว่าต้องเป็น"ครู" (ไม่นับตอนที่เป็นครูผู้ช่วยด้วยนะ) มาแล้วกี่ปี ถึงจะมีสิทธิ์ไปสมัครสอบ(คัดเลือก)เป็น ผอ.โรงเรียน

3. จบวิทย์แล้วต่อโท ยังไงก็เป็น ผอ.โรงเรียนไม่ได้ จ๊ะ ดูคำตอบข้อ 1 และ 2

4. เขาไม่มีการรับสมัครคน(ภายนอกที่จบใหม่ ๆ หรือไม่ได้เป็นครูมาก่อน) เข้าสู่ตำแหน่ง ผอ.โรงเรียนโดยตรง จ๊ะ

สรุปว่า

1. ถ้าอยากเป็น ผอ.โรงเรียน ต้องเรียนจบ ป.ตรี แล้วไปเข้าระบบให้ได้ใบประกอบวิชาชีพครู จากนั้นจึงไปสอบเป็นครูผู้ช่วย ปรับเข้าสู่ตำแหน่ง "ครู" หลังจากนั้นอีก 5 ปี - 10 ปี จึงจะมีสิทธิ์ไปสอบคัดเลือกเป็น ผอ.โรงเรียน 

2. ป.โท นั้นยังไม่จำเป็นต่อการเข้าเป็นครูผู้ช่วย ควรรอว่าได้เป็นครูแล้วจึงค่อยไปเรียนต่อ และควรเรียนต่อด้าน/สาขาที่เกี่ยวกับ "การบริหารการศึกษา" จะดีกว่า(หมายถึงมีคะแนนในการคัดเลือกมากกว่าคนที่จบ ปโท สาขา อื่น ๆ จ๊ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 3 ต.ค. 2555 (21:51)
ถึง คุณนิรันดร์ คุณ แขชนะ

ผมเห็นด้วยกับคุณเจ้าของกระทู้ นะครับ คำถามนี้เป็นการถามเพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้ ทางวิชาการ บางทีถ้าผมเป็นเจ้าของกระทู้ก็อาจจะโกรธก็ได้นะครับ เพราะว่า เขาอาจจะจริงจังกับคำถามที่เขาถามมา อีกอย่าง website นี้ชื่อ vcharkarn อาจจะเขียนทับศัพท์ว่าวิชาการดังนั้นสิ่งที่ได้น่าจะเป็นคำตอบ วิชาการมากกว่าการพูดเล่นยั่วยุหรือทำให้ผู้อื่นเกิดความเข้าใจผิดก็ได้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 3 ต.ค. 2555 (23:25)

เรียนเพื่อนสมาชิก

เพื่อให้มีความเป็น "วิชาการ" กรุณาเข้ามาตอบให้ตรงกับเรื่องเฉพาะของเจ้าของกระทู้เท่านั้น การแสดงความคิดเห็นต่างไป หรือ "ยั่วยุให้เขียนภาษาไทยให้ถูกต้อง" ถือว่า "ไม่ใช่วิชาการ" (มั้ง!) ใครจะเขียนภาษาไทยอย่างไรก็ช่าง เพราะมันจะเป็นวิชาการทั้งนั้น จิงป่าว ภาษาไทยจะเป็นอย่างไรก็ช่าง เพราะประเทศเรามีความเป็นอิสระ ฉันมีสิทธิ์เขียนอย่างไรก็ได้ อย่ามายุ่ง ชิมิ?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 13 พ.ย. 2555 (14:02)
คนเราเขาอาจพิมพ์ผิดไม่ได้ตั้งใจก็ได้คะ อย่าเครียดเกินไปเลย นิดๆหน่อยๆก็อย่าคิดมากเลยคะ
ขอบคุณสำหรับคนให้ความรู้เรื่อง ผอ.นะคะ จบ วิศวะแต่อยากกลับบ้านไปพัฒนาเด็กๆอยู่พอดี คงต้องไป สอบใบประกอบวิชาชีพครู
ก่อนสินะคะ แล้วไปสอน และก็สอบบรรจุ ทำงานไปก่อน แล้วก็ไปต่อโท บริหาร สถานศึกษา ทำงานเป็นครู 5 ปีขึ้นไปสินะคะ
ถึงจะสอบ ผอ.ได้ อันนี้เข้าใจถูกแล้วใช่ไหมคะ ขอบคุณมากคะ จะทำตามที่แนะนำคะ ดิฉันจะทำความรู้และเทคโนโลยีที่ได้เรียนรู้
จากการทำงานไปถ่ายทอดให้เด็กๆ ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้คะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 15 พ.ย. 2555 (00:18)

จะเป็นผู้บริหาร อย่าทำให้ วัฒนธรรมไทย ต่ำไปกว่านี้ โดยเฉพาะวัฒนธรรมทางภาษา
"นิดๆหน่อยๆก็อย่าคิดมากเลยคะ" นี่สิครับที่ทำให้สังคมไทยเป็นแบบนี้ สังคมทรามลงเพราะคนในสังคมเพิกเฉย
อย่าคิดมาก กับ จงมักง่าย มันต่างกันไหมครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 15 พ.ย. 2555 (15:01)

เมื่อสอบบรรจุเป็นครูได้แล้ว เรียนต่อ ป.โท บริหารการศึกษา จากนั้นไปสอบเป็นผู้บริหาร ถ้าสอบเก่งก็อาจจะสอบได้ แต่เขาก็มีเกณฑ์อื่น ๆ อีกเยอะ เช่น อายุตัว อายุราชการ วุฒิการศึกษา ผลงานที่ทำมามีความดีเด่นมากน้อยอย่างไร ระดับเขตพื้นที่ จังหวัด ภาค ประเทศ ล้วนมีคะแนนประเมินทั้งสิ้น อีกอย่างหนึ่งการทำงาน(รับราชการ)มีองค์ประกอบอีกมาก ๆ ทั้งเพื่อนร่วมงาน ผู้บังคับบัญชาตามสายงาน ถ้าเจอที่ดีก็ดีไป แต่ถ้าเจอที่ไม่ดีก็แทบจะทนอยู่ไม่ไหว 

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 14 พ.ค. 2556 (20:34)

ผมคนหนึ่งที่เข้ามากระทู้นี้เพื่อที่หวังว่าจะได้คำตอบหรือแนวทางที่จะพอให้รู้แจ้งมากยิ่งขึ้นแต่ก็อย่าที่เห็น

จำไว้ตลอด