จำนวน 1014 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20| 21| 22| 23| -24- 25| 26| 27| 28| 29| 30| 31| 32| 33| 34| 35| 36| 37| 38| 39| 40| 41| 42| 43| 44| 45| 46| 47| 48| 49| 50| 51|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 482 27 ธ.ค. 2548 (12:23)
ขอบคุณครับทุกๆท่านที่เป็นห่วง ดอกไม้ดอกเบ้อเริ่มเลย และข้อแนะนำของอ.นิรันดร์

วันนี้ดีขึ้นแล้วครับ ไม่เจ็บไม่ปวด ไม่บวม แต่ยังต้องเดินระวัง กลัวอักเสบ

คงต้องไปทำแผลอีกหลายครั้ง (จนกว่าประกันจะไม่ให้เบิก)
ปีใหม่คงต้องไปยิงเจ้าลูกที่ทำให้ผมเจ็บให้หายแค้น เอาแบบว่ายิงไปให้มันไปไกลสุดโลกเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 483 27 ธ.ค. 2548 (13:23)
อย่าให้ไกลมากนะครับ เดี๋ยวมันอ้อมโลกวนกลับมาโดนท้ายทอย

ผมว่าขาเจ็บนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ จะได้อ้อนคนทีบ้านได้บ้าง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 484 28 ธ.ค. 2548 (09:09)
อ.นิรันดร์ ตอนแรกผมก็คิดว่าจะอ้อนแฟนได้เหมือนกันครับ แต่ยังคงถูกใช้ซ่อมร่ม ซ่อมห้องน้ำ ล้างจานตามเดิม เมื่อคืนยังต้องกระเผลกไปให้ของขวัญคนข้างบ้านเลยครับ

ลาทีปีเก่า สวัสดีปีใหม่ทุกๆท่านครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 485 28 ธ.ค. 2548 (13:23)
ให้หายเป็นปรกติในเร็ววันนะครับ

ตอนนี้มีเรื่องหลายเรื่องที่ผมเองก็ยังตอบคำถามตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าจะทำอะไรต่อ หรือจะยืนระยะไปอีกสักพักเป็นเรื่องส่วนตัวครับเพียงแต่อยากจะเล่ามาก ๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 486 28 ธ.ค. 2548 (22:26)
สวัสดีครับ พี่ๆทุกท่าน อ.สุวรรณ ถือว่าส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่นะครับ ปีหน้าจะได้มีความสุขมากๆ ขอให้ อ.สุวรรณหายเร็วๆนะครับ (หรือว่าฟอร์มไปหาพยาบาล) ถ้าหลังปีใหม่จะมีการสัมมนาเรื่องจรวดที่บ้านช่างวัฒน์อีก ผมจะไม่พลาดแน่นอน***มีข่าวดีและไม่ดีสำหรับชาวจรวดขวดน้ำนะครับ ข่าวดีก็คือ ปีหน้า อพวช. จะมีการแข่ง ภาคละ 2 จังหวัด และแยกภาคกลางกลับภาคตะวันออก ออกจากกัน ส่วนข่าวร้ายก็คือ จะไม่มีการแข่งขันประเภทครอบครัว ( เป็นแค่ข่าวนะ แต่มากกว่า 80 %) ***
และก็ขอ สวัสดีปีใหม่ ขอให้ อ.สุวรรณ อ.นิรันดร์ อ.สุมาอี้ อ.สินีนาฎ อ.สมคักดิ์ อ.ดนัย อ.สมสักดิ์ อ.เกียติศักดิ์ อ.นิวัฒน์ (ผมยกให้ อ. อีกท่านหนึ่ง) และ อ.อีกหลายๆท่าน พี่ๆน้องๆ เพื่อนๆ มีแต่ความสุขมากๆนะครับ ด้วยรักและคิดถึง **เจี๊ยบ**

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 487 29 ธ.ค. 2548 (13:00)
อ.สุมาอี้
ไม่รู้เล่าให้ใครฟัง ลองปรึกษาศิราณีสิครับ

ขอบคุณครับ พี่เจี๊ยบ ตอนนี้ใกล้หายแล้วครับ ดีที่ทำตามอ. นิรันดร์บอก คือยกขาไว้ แต่ตอนนี้ปวดขาแทน

ตอนแรกว่าจะไปอ้อนพยาบาลสาวๆเสียหน่อย แต่ปรากฎว่าเจอแต่บุรุษพยาบาลทุกวันเลย จึงคาดว่าจะเลิกไปทำแผลแล้วครับ

ครั้งหน้ามีสัมมนาจะเชิญทุกท่านแน่ครับ

ส่วนเรื่องการแบ่งภาคก็ดีขึ้น แต่สงสารทีมที่เข้ารอบต้องแข่งถึงสามครั้งเสียค่าใช้จ่ายมาก
ส่วนข่าวร้าย หากเป็นจริงว่าจะเลิกประเภทครอบครัวก็ถือว่าเป็นข่าวร้ายมากๆครับ เพราะเด็กไทย ก็อาจจะกลับไปสู่กะลาเช่นเดิม คือพัฒนาไม่ถึงไหนเสียทีเพราะโอกาสที่เด็กจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆจากทีมครอบครัวที่มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องก็เป็นอันหายไป อีกอย่าง แล้วผู้ใหญ่ที่อยากเล่นอยากลองก็ขาดสนามและอาจเข้าไปรวมกับทีมเด็กนักเรียน ทำให้การแข่งเกิดปัญหาขึ้นได้อีก ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ทำไมเด็กไทยถึงพัฒนาอะไรไม่ได้บ้างเลยหรือ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 488 29 ธ.ค. 2548 (17:06)
ยินดีด้วยครับคุณสุวรรณ กับแผลที่ใกล้หาย
คงมีแรงได้เที่ยวปีใหม่บ้างนะครับ
ไปไกลไม่ไหว กรุงเทพฯตอนนี้น่าเที่ยวมากนะครับ
อ้อ
แล้วทำไมถึงปวดครับ
อักเสบหรือเปล่า
ยากแก้อักเสบ ต้องกินให้ครบนะครับ ถึงแผลข้างนอกหายก็ต้องกินจนหมดตามแพทย์สั่ง

ตอนที่ผมรักษามือ ก็เจอแต่พยาบาลสาว ๆ ทุกครั้งเลย
แต่ลูกตามไปทุกทีเลยเหมือนกัน
พยาบาลก็เลยบอกว่า แผลเย็บ ถ้าไม่โดนน้ำก็ไม่ต้องมาทำแผลก็ได้
เฮ้อ

เด็กมา แล้วก็ไป
ครูอยู่นาน
ถ้าครูแข่งได้ ก็จะมีพัฒนาการต่อ
อานิสงค์ก็จะถึงทีมโรงเรียนด้วย
หรือผู้ปกครองก็จะได้ร่วมแข่งด้วย

ความคิดของ อพวช. สวนทางกับผม
ถ้าผมเป็นอพวช. ผมจะยกเลิกทีมโรงเรียน
แข่งแต่ทีมโอเพนไปเลย
รับรองว่า จะเห็นอะไรที่สนุก ๆ กว่านี้อีกแยะครับ
ตอนนี้ ผมก็หางานอดิเรกใหม่ทำอยู่
ก็รอดูท่าที อพวช. ถ้าไม่น่าสนใจผมก็อาจเลิก
ถ้ามีอะไรที่มัน ๆ ก็อาจกลับมาเล่นอีกครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 489 29 ธ.ค. 2548 (21:36)
ผมคิดว่าวงการจรวดจะสามารถพัฒนาได้อีกมาก หากเลิกแข่งประเภทครอบครัวก็น่าเสียดาย เพราะในความเป็นจริงการพัฒนาจะเกิดกับผู้ใหญ่มากกว่าเด็ก และควรมีแบบโอเพนก็ดี จะได้เห็นอะไรที่แปลกๆ ออกไปอีก ไม่อยากพูดเลยว่าทำไมเมืองไทยถึงเป็นแบบนี้ ถ้า อวพช.อยากได้ความเห็น ก็ระดมได้ ออกแบบสอบถามก็ได้ แต่ถ้าจะเปลี่ยนแปลงอะไร ก็ขอเหตุผลด้วยก็จะดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 490 30 ธ.ค. 2548 (08:34)
ดูรายการ TV champian ของญี่ปุ่น
วิศวกรสร้างจรวด กับเข้าของเขียงหมู ก็มาทำจรวดแข่งกัน
แล้ววิศวกรแพ้ ฮ่าฮ่าฮ่า สะใจดี

เขามีแต่จะดึงคนภายนอกเข้าในโรงเรียน
นี่ อพวช.จะทำตรงข้ามหรือไร
แต่อันนี้ก็เรื่อมจากบทความของพี่เจี๊ยบท่านเดียว
ยังไม่ได้ออกมาจากปากของ อพวช.
ผมอาจตีโพยตีพายไปคนเดียว

แต่เมื่อคืนก่อน ผมแวะเข้าเว็บ อพวช.
รู้สึกว่า ทำไม ท่านถึงได้ลบข้อมูลเก่า ๆ ทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย
ทั้งที่ Hard Disk ตอนนี้ก็ถูกมาก ๆ
2-300 กิก ราคาไม่กี่พัน
พิพิธภัณฑ์ สมควรจะเป็นแหล่งเก็บข้อมูลมากมาย แต่กลับเอาข้อมูลไปทิ้งหรือซ่อนไว้ไม่ให้คนเข้าถึง
ผมนี้ งงงงงงงงง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 491 30 ธ.ค. 2548 (10:03)
งานหลักของอพวชไม่ใช่มีแต่จรวดน้ำ เพราะฉนั้นจรวดน้ำจึงไม่สำคัญต่อการพัฒนาของเด็กไทยในสายตาของอพวชเท่าไหร่แค่จัดให้มีการแข่งขันทุกปีเพื่อไม่ให้ลืมอพวชก็OK

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 492 30 ธ.ค. 2548 (12:24)
แหม คุณเดียวดาย อธิบายได้แสบดีจังครับ แต่หวังว่าเขาไม่คิดเช่นนั้นนะครับ

เพื่อนๆชาวจรวดน้ำครับ ผมได้ส่งลิงค์นี้ไปให้อพวช ดูแล้ว ก็หวังว่าผู้รับผิดชอบคงได้มาอ่านบ้าง แล้วค่อยดูผลต่อไปนะครับ

ในความเห็นของอ.นิรันดร์ที่ 490
ผมเคยไปคุยกับนักเรียนปริญญาเอกของอะเมริกันที่เรียนเรื่องการไหลของอากาศผ่านอากาศยาน เพื่อเอามาออกแบบจรวดน้ำให้มีความต้านทานน้อยที่สุด เขายังบอกเลยว่าอย่ามาถามเขามากเลย เพราะบางครั้งคนทีมีความรู้เป็นนักวิทยาศาสตร์มากกลับออกแบบของออกมาสู้คนที่มีความรู้น้อยๆไม่ได้ เหตุเพราะมัวคิดค้นคว้ามากเกี่ยวกับทฤษฎีและรายละเอียดเลยไม่ได้ทำเสียที ส่วนคนที่ไม่คิดมากแต่ทดลองทำเลยถึงไม่เข้าใจถ่องแท้แต่ก็ได้ผลออกมาให้ได้ปรับปรุง
ส่วนตัวผมคิดว่าองค์ประกอบของทั้งสองส่วนมีความสำคัญพอๆกัน คิดมากไปไม่ได้ทำเสียทีก็มีประโยชน์น้อย ทำเลยโดยไม่ได้ศึกษามาบ้างก็เสียเวลาเสียทรัพยากรเกินเหตุ
อีกอย่าง บางคนรู้มากติดเข้าไปในวังวนความรู้ตัวเอง ลืมหาทางอื่นๆที่แปลกไปบ้าง (เรียกว่าความคิดสร้างสรรค์)

ผมเคยอ่านพบเรื่องน่าสนใจ อยากให้พวกเราทดลองกันบ้าง (หากใครทราบแล้วก็เงียบไว้นะครับ)
โจทย์คือ ในการสัมภาษณ์ผู้เข้าสมัครงานใหม่ ผู้สัมภาษณ์ถามว่า สมมุติว่าผู้ถูกสัมภาษณ์ยืนอยู่บนเรือกลางอ่าวไทย แล้วให้โยนลูกเหล็กขนาด 5 กิโลกรัม ลงไปในทะเล ให้ตอบว่าลูกเหล็กจะใช้เวลาเท่าใดจึงจะตกถึงพื้นก้นทะเล
หากคุณเป็นผู้ถูกสัมภาษณ์จะทำอย่างไร ลองคิดดูนะครับ แล้วปีใหม่จะมาเฉลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 493 30 ธ.ค. 2548 (23:46)
เดินสายกลางซิครับ การศึกษาก็จำเป็น ประสบการณืก็ไม่เลว
เวลาผมทำฐานยิง ผมออกแบบ แล้วสั่งให้ลูกน้องทำ บางทีเขายังแนะนำผมเลยว่าทำไมไม่ทำแบบนี้ ผมฟังแล้วก็ต้องเห็นด้วยกับเขา
สรุปว่าเดินสายกลาง พระท่านว่าไว้ ใช้เหตุและผล คิด คิด คิดรอบครอบแล้วก็ทำ ขนาดคิดอย่างดีแล้ว ยังพลาด แต่ก็พลาดน้อยกว่าที่ไม่ได้คิด ใช่ไหมครับ อ.สุวรรณ
ทิ้งลูกเหล็ก ไปทำไมครับ เสียดายออก ตั้ง 5 กิโล ทะเลตรงนั้นลึกท่าไรก็ไม่รู้ ผมไม่ทิ้งเพราะเสียดาย และไม่สามารถบอกได้ว่านานแค่ไหน จรึงจะถึงก้นทะเล แต่ถ้าจำเป็นต้องทำ ก็เอาเชือกผูกไว้แล้วค่อยทิ้ง ดูว่าทะเลลึกแค่ไม่ แล้วค่อยคำนวนเวลา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 494 5 ม.ค. 2549 (13:09)
สวัสดีปีใหม่ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 495 6 ม.ค. 2549 (08:09)
สวัสดีปีใหม่ครับ Bluezone
ครับเดินสายกลางดีที่สุด
เรื่องทิ้งลูกเหล็ก หากบอกว่าเป็นทองหนักหนึ่งกิโลกรัมกลัวว่าจะไม่มีใครทิ้งสิครับ เลยต้องเป็นเหล็กแทน คำตอบของคุณ snv นั้นคือคำตอบส่วนใหญ่ของนักวิชาการคือต้องหาข้อมูลมากๆก่อนการตัดสินใจ จริงๆแล้วในชีวิตของคนเรามีเรื่องมากมายที่เราไม่ทราบและต้องตัดสินใจบนความจำกัดของการไม่ทราบนั้นโดยที่เราไม่สามารถรอข้อมูลเพิ่มเติมได้ การตัดสินใจอย่างน้อยก็ให้ผลลัพธ์บางอย่างแก่เราถึงแม้จะไม่ดีที่สุด
ดังตัวอย่างหากเราไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ทางทะเล ก็น่าจะเดาจากความรู้ทั่วไปได้ว่าทะเลอ่าวไทยคงลึกสัก 50-100 เมตร เราไม่ทราบว่าลูกเหล็กจะตกด้วยความเร็วเท่าไร แต่ด้วยการจำกัดของสถานะการณ์เราไม่สามารถทดลอง หรือหาข้อมูลได้ทันได้ทัน (เพราะคนถามคงไม่รอ) จึงต้องตัดสินใจจากประสบการณ์ว่าน่าจะวิ่งผ่านลงไปในน้ำด้วยควารเร็วประมาณ 10 เมตรต่อวินาที (ไม่ใช่ความเร็วจริงๆ แต่ก็คงไม่ใช่ 40 หรือ 2 เมตร) ดังนั้นคำตอบคือประมาณ 8 วินาที และนี่คืออย่างน้อยคำตอบ (ในชีวิตจริงคือการตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง) ที่ได้จากความจำกัดของข้อมูลในสภาวะเวลาที่จำกัด ในการสัมภาษณืผู้สัมภาษณ์ทราบอยู่แล้วว่าคนทั่วไปคงไม่ทราบข้อมูลต่างๆที่ถูกต้องของความลึกและความเร็วของลูกเหล็ก แต่อยากทราบวิธีการตัดสินใจแก้ปัญหานั้นครับ
นีคือวิธีการคิดในการทำจรวดแข่งของคู่บุญ ด้วยการจำกัดของทรัพยากรและเวลา คู่บุญมีเวลาน้อยมากในการทำและทดลองจรวด ดังนั้นจึงได้ยินเสมอว่าคู่บุญไม่ค่อยคำนวนหาจุด cg หรือ cp น้ำหนักที่เหมาะสม ปริมาณน้ำ ทุกอย่างเป็นการกะเอาโดยประมาณ (เหมือนการทิ้งลูกเหล็ก) แต่หากเวลามีมากขึ้นย่อมต้องมีการทดลองเพิ่มขึ้นเพื่อให้ได้ผลที่ดีขึ้น (กว่าคู่แข่ง)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 496 6 ม.ค. 2549 (23:02)
ข้อจำกัดของผมหรือครับ แฮะ ๆ คิดอย่างเดียว ทำไม่เป็นครับ
หัดเป่าขวด ก็ระเบิดใส่มือใส่ขา ถึงโรงพยายาลไปแล้ว
ถ้าไม่มีเด็กให้ผมสัก 4 - 5 คน ผมก็ไม่มีจรวดไปแข่งกับใคร
เด็กที่อยู่กับผมทุกคน จะทำจรวดเป็นเพราะครูมันทำไม่ได้น่ะสิครับ
ตาก็ไม่คม มือก็สั่น เวลาก็ไม่มีมาก
ได้แต่ชี้นิ้วให้เด็กทำ
แต่ถ้าได้เด็กที่เป็นนักลุย และเข้าใจผม
ก็ให้ตะลุยทำจรวดออกมาหลาย ๆ แบบ
เอาไปลองยิงดู
ลำไหนไกล ลำไหนฟุบ จดจำไว้เป็นบทเรียน
ดีที่ได้เด็กดีระดับอัจฉริยะมาช่วยหลายปีติดต่อกัน เด็กพวกนี้ โตหมดแล้ว
ปีหน้า เอ้ยปีนี้ ไม่รู้ว่าจะหาเด็กบ้าจรวดมาให้ผมยำเล่นอีกหรือเปล่า

ถ้าใครไปดูผมซ้อมก็จะเห็นเด็ก ๆ นั่งทำจรวดกัน
ผมมีหน้าที่วิ่งเก็บจรวดให้เด็ก ๆ ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 497 6 ม.ค. 2549 (23:06)
วันนี้ยิงจรวดที่โรงเรียนครับ
แล้วอยากถามทุกๆคนว่า ทำไมจรวดที่มีขนาดยาวๆ จะร่อน ดีกว่าจรวด ที่มีขนาดสั้นๆ ครับ ??? งงมากเลย พอดีวันนี้ลองทำจรวดที่ไม่เป่า(แบบธรรมดา) ไปยิง ร่อนดีกว่าจรวดที่เป่า(มีขนาดสั้น)อีก อธิบายได้ยังไงบ้างอ่ะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 498 10 ม.ค. 2549 (11:08)
อยากทราบจากอาจารย์ที่มีประสบการณ์ทุกท่านครับว่าในการทำฐานยิงจรวดแบบที่มีท่อพักลมที่ทุกท่านเคยทดลองยิงว่าปริมาตรของอากาสที่อยูในท่อพักลมเท่าไหร่ถึงจะพอดีกับการยิงโดยลมออกหมดพอดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 499 10 ม.ค. 2549 (13:40)
Bluezone ครับ
วัตถุที่มีลักษณะยาว ๆ กับสั้น ๆ แต่มีน้ำหนักเท่ากัน
อันที่ยาวจะมีโมเมนต์ความเฉื่อยมากกว่า
หมายความว่า โอกาสที่จะพลิกหกคะเมนตีลังกาน้อยกว่า
แล้วก็ถ้ามันยาวกว่า ก็แสดงว่ามันต้องเล็กกว่า
หมายความว่าพื้นที่ปะทะอากาศน้อยกว่า แรงต้านจากอากาศก็น้อยกว่าไปด้วย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 500 10 ม.ค. 2549 (13:46)
คุณตรีเทพครับ
ทำอย่างไร อากาศที่อยู่ในท่อพักก็ไม่มีทางออกหมดหรอกครับ
เพราะถ้ามันออกไปหมด มันจะไม่มีแรงดันส่งจรวดออกไป แต่อากาศภายนอกจะกดจรวดให้ติดกับฐานยิงแทน
ดังนั้น การที่จรวดออกไปจากฐานได้ แสดงว่าจะต้องมีอากาศที่มีความดันสูงเหลืออยู่ที่ท่อพักที่ฐานยิงแน่นอน
เพียงแต่ว่า คุณต้องการให้มันเหลือมากน้อยแค่ไหน
ไม่ว่าอย่างไร อากาศที่เหลืออยู่ จะต้องมีความดันมากกว่าความดันบรรยากาศด้วย

ลองพลิกตำราเรื่องกฎของแก๊สดูนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 501 10 ม.ค. 2549 (15:29)

คุณตรีเทพ เรื่องถังพักลม ของคู่บุญใช้อยู่ สี่ลิตรกว่าๆ ก็ออกไปอย่างรวดเร็วจนตอบไม่ได้ว่าออกไปหมดเมื่อไหร่ เป็นอันว่าดูไม่ทันก็แล้วกันครับ แต่ผมว่าการที่ลมออกหมดหรือไม่หมดไม่ได้สำคัญที่ขนาดถังพักครับ แต่สำคัญที่การส่งลมมาที่จรวดมากกว่า เนื่องจากข้อสำคัญของการทำถังลมคือการพยายามรักษาให้ความดันในจรวดตกน้อยที่สุดก่อนที่จะวิ่งพ้นท่อนำส่งออกไป (โดยการส่งลมจากถังพักเข้าไปชดเชยปริมาตรที่เพิ่มขึ้นของจรวดที่บวกกับท่อนำส่งที่อยู่ท้ายจรวด) หากส่งลมไปได้เร็วความดันก็จะไม่ตกมาก (ปริมาตรลมก็ต้องมากตามด้วย ยิ่งมากยิ่งดี แต่ไม่ทราบว่าจะตอบอย่างไร เอาเป็นว่าลองคำนวณค่าเฉลี่ยของปริมาตรถังพักกับปริมาตรจรวดและปริมาตรของท่อนำส่ง ก็แล้วกันครับ จะเห็นภาพชัดเจน ตัวอย่างเช่น หากเป็นจรวด ขนาดครึ่งลิตร ท่อนำส่งอาจมีปริมาตร ถึง ร้อยละยี่สิบของขวด พอจรวดวิ่งไปที่ปลายท่อ นั่นก็แสดงว่าปริมาตรขวดเพิ่มขึ้นประมาณยี่สิบเปอร์เซนต์ด้วย ความดันก็จะตกมาก แต่หากเป็นขวดขนาดสี่ลิตร ท่อนำส่งอาจมีปริมาตรแค่ร้อยละห้าของปริมาตรจรวด ส่วนที่ไปชดเชยก็เพียงร้อยละห้าเท่านั้น ) หากถังพักส่งลมไปได้ช้าเนื่องจากระยะส่งไกล หรือ มีช่องแคบขวาง ถังพักก็ไม่มีประโยชน์ไม่ว่าจะใหญ่เท่าไร หรือให้มีอากาศพ่นออกมาเป็นนาทีก็ไม่มีผลต่อจรวดแต่อย่างไร ถังพักของคู่บุญจึงมีหลักคือลดระยะส่งให้มากที่สุด และใช้ถังพักที่ทำจากขวดสองลิตร หรือต่อเป็นกี่ลิตรก็ได้ใส่ไว้สองข้าง รวมเป็นสี่ลิตร ความจริงจะมากกว่านี้ก็ได้ครับ แต่ดูแล้วประโยชน์ไม่คุ้มค่าการลงทุน (เวลา ความยุ่งยาก)