คืนนี้จะขาดทุน ๑ ชั่วโมง

คืนนี้คนส่วนใหญ่ในสหรํฐฯ จะขาดทุนเวลานอนไป ๑ ชม.เต็มๆ เช่น เข้านอนสี่ทุ่ม ตื่นหกโมงเช้า จะมีเวลานอนจริงๆ ๗ ชม.เท่านั้น เพราะพอนาฬิกาได้ ๐๒.๐๐ เวลาจะเปลี่ยนเป็น ๐๓.๐๐ ทันที ถ้าเป็นนาฬิกาของคอมพิวเตอร์หรือนาฬิกาที่รับสัญญาณวิทยุจาก National Bureau of Standards นาฬิกาจะเปลี่ยนเวลาเอง ถ้านาฬิกาธรรมดาเจ้าของต้องเลื่อนเวลาเร็วขึ้น ๑ ชม.ก่อนเข้านอนหรือตอนตื่นเช้า

ทั้งนี้เพราะทั่วประเทศ (ยกเว้น Hawaii, ส่วนใหญ่ของรัฐ Indiana กับ รัฐ Arizona ทั้งรัฐ) จะเปลี่ยนจากเวลามาตรฐาน (Standard Time) ของแต่ละโซน ไปเป็น Daylight Saving Time ถ้าจะแปลคงจะต้องใช้เวลาถนอมแดด หรืออะไรทำนองนั้น ความจริงประเทศต่างๆที่ไม่ได้อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรก็มีการเปลี่ยนเวลาเพื่อถนอมแดดเช่นกัน บางแห่งเรียก Summer Time

สมัยก่อนมีเวลามาตรฐาน แต่ละเมืองก็มีเวลาของตัวเอง โดยอาศัยดูว่าพระอาทิตย์ขึ้นสูงสุดเมื่อไหร่ เมื่อนั้นก็เป็นเวลาเที่ยงวัน เมืองใกล้ๆกันเวลาก็ต่างกัน ๑๐ นาทีบ้าง ๑๕ นาทีบ้าง ตอนเดินทางด้วยรถม้าด้วยเกวียน เวลาต่างกันบ้างก็ไม่ความหมาย พอเริ่มมีรถไฟก็เริ่มปวดหัว ตารางรถไฟวิ่งจะแสดงเวลารถออกกับเวลารถเข้าสถานีแต่ละเมือง แต่อ่านแล้ว ดูไม่ออกว่าวิ่งจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่งกินเวลาเท่าไหร่เพราะต่ละเมืองมีเวลาของตัวเอง บริษัทเดินรถไฟในประเทศอังกฤษจึงเริ่มสนับสนุนให้มีเวลามาตรฐานเป็นย่านๆ (Zone) เริ่มครั้งแรกปี ค.ศ. ๑๘๔๐ (พ.ศ. ๒๓๘๓) อเมริกาล้าหลังอยู่ ๔๓ ปี ถึงได้มีเวลามาตรฐานทั้งประเทศ สหรัฐฯเป็นประเทศใหญ่จึงมีเขตเวลา (Time Zone) ถึง ๔ เขต คือ Eastern, Central, Mountain และ Western Time Zone แต่ละโซนต่างกัน ๑ ชม. ไล่จากตะวันออกไปตะวันตก

ประเทศใกล้เส้นศูนย์สูตรไม่ว่าหน้าหนาวหรือหน้าร้อน เวลาพระอาทิตย์ขึ้นหรือเวลาพระอาทิตย์ตก จะไม่เปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ แต่ในประเทศที่เหนือหรือใต้เส้นศูนย์สูตรมาก จะมีความแตกต่างอย่างมาก ตอนหน้าหนาว แทนที่พระอาทิตย์จะขึ้นราวๆ ๖ โมงเช้า กลับไปขึ้น ๗.๓๐ แล้วบ่าย ๔.๓๐ ก็ตกแล้ว ตอนหน้าร้อนพระอาทิตย์กลับขึ้นตอนตี ๔.๓๐ แล้วไปลงเอาทุ่มครึ่งเป็นต้น ยิ่งไกลเส้นศูนย์สูตรเท่าไหร่ หน้าหนาวกลางวันก็จะยิ่งยาว จนใกล้ขั้วโลกไม่มีกลางคืนเลย โดยเหตุที่ประเทศเขตร้อนระยะเวลากลางวันค่อนข้างจะตายตัวไม่ว่าฤดูไหน การเปลี่ยนเวลาเพื่อถนอมแดด (D.S.T.) จึงไม่มีประโยชน์

Benjamin Franklin (คนที่ทำการทดลองเกี่ยวกับไฟฟ้าสถิตย์โดยเอาว่าวไปชักระหว่างมีพายุ) เป็นคนเสนอความคิดอันนี้ระหว่างเป็นผู้แทนไปประชุมที่ปารีสเมื่อ ค.ศ. ๑๗๘๔ (พ.ศ. ๒๓๒๗) โดยมีความคิดถึงผลประโยชน์ในแง่เศรษฐกิจ ไม่มีใครสนใจเท่าไหร่จน William Willett สถาปนิกอังกฤษ เขียนบทความชื่อ Waste of Daylight (หมดเปลืองแสงแดด) เมื่อค.ศ. ๑๙๐๗ (พ.ศ. ๒๔๕๐) เพราะสังเกตว่าหน้าร้อนตอนเช้าพระอาทิตย์จ้าแล้วแต่คนยังหลับไหลอยู่ เลยเกิดมีความเสียดายแสงแดดขึ้นมา ต่อมาอีกสองปีสภาผู้แทนฯของประเทศอังกฤษเอาเรื่องนี้ไปโต้กัน มีคนเยาะเย้ยและคัดค้านมากมายโดยเฉพาะพวกชาวนาชาวสวน จนถึงค.ศ.๑๙๑๖ (พ.ศ. ๒๔๕๙) จึงได้ประกาศเป็นกฎหมายออกมา แต่ประเทศเยอรมันนีนำก่อน

ระหว่างการอภิปรายในสภา มีสมาชิกคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย ยกตัวอย่างว่า ตอนเปลี่ยนจากเวลาถนอมแดดมาเป็นเวลามาตรฐาน (หมุนนาฬิกาถอย ๑ ชม.ตอนตีสอง ก่อนจะเข้าหน้าหนาว) ถ้าบังเอิญมีหญิงคนหนึ่งตั้งครรภ์แฝดเกิดคลอดลูกคนแรกเวลา ๐๑.๕๘ น. คนที่สองคลอดตามคนแรก ๑๐ นาที แต่พอตีสอง เขาลดเวลาเป็นตีหนึ่งตามที่กฎหมายกำหนดไว้ ลูกคนที่สองก็จะถือว่าเกิดเวลา ๐๑.๐๘ น. กลายเป็นว่าคนน้องกลายเป็นพี่ อาจจะมีผลไปถึงการแบ่งมรดกด้วย

ในสหรัฐฯ เวลาถนอมแดด (Daylight Saving Time) เริ่ม ๐๒.๐๐ น.เช้าวันอาทิตย์แรกของเดือนเษายน โดยเลื่อนนาฬิกาให้เป็น ๐๓.๐๐ น. พอจะใกล้จะเข้าหน้าหนาวก็เปลี่ยนกลับเป็นเวลามาตรฐาน (Standard Time) เมื่อเวลา ๐๒.๐๐ น.ของวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม โดยถอยนาฬิกาให้เป็น ๐๑.๐๐น ตกลงวันนั้นมีเวลา ๐๑.๐๐ ถึง ๐๒.๐๐ ซ้ำ คิดแล้วชักปวดหัว

ในยุโรป Summer Time เริ่มและสุดสิ้นตอน ๐๑.๐๐ น.เวลาสากล (หรือที่เคยเรียก Greenwich Mean Time - GMT) วันอาทิตย์สุดท้ายเดือนมีนาคม ไปจนถึงวันอาทิตย์สุดท้ายเดือนตุลาคม

การมี Daylight Saving Time ทำให้คนตื่นพร้อมๆกับพระอาทิตย์ขึ้น เวลาพระอาทิตย์ตกก็ร่นไป ๑ ชม. กลับบ้านตอนเย็นยังมีเวลาทำอะไรต่อมิอะไรได้นานขึ้นอีกชั่วโมงกว่าจะมืด ชาวเมืองชอบ แต่ชาวนาไม่ค่อยชอบ ที่มาเรียกว่าเป็นการถนอมแสง (Daylight Saving) เพราะถ้าไม่มี คนก็นอนจนแดดจ้าเสียแสงแดดไปเปล่าๆ สู้เอาแสงแดดตอนเช้าที่ไม่มีใครใช้ไปปะไว้ตอนเย็นไม่ได้ อันนี้เขาถึงว่าเป็น saving