จำนวน 57 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2- 3|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 7 มี.ค. 2549 (20:10)

รูปไม่ติดอ่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 8 มี.ค. 2549 (00:27)
ผมเป็นคนหนึ่งที่มีอุดมการณ์แรงกล้าเหมือนท่าน แต่ตอนนี้ผมท้อมาก ยิ่งมองสภาพปัจจุบันยิ่งทำให้ผมเหนื่อยใจ ผมไม่ไหวแล้ว แม้แต่เพื่อนที่โรงเรียนยังหาว่าบ้า ใครก็ได้ที่มีอุดมการณ์เหมือนกันช่วยแนะนำผมที

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 8 มี.ค. 2549 (18:30)
สู้ต่อไปครับ(น้ำเน่าไปหน่อย) แต่ทำไงได้ล่ะ ถ้าหยุด...จะเรียกว่าอุดมการณ์หรอครับ โชคดีครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 14 มี.ค. 2549 (12:55)
เสียงปืนที่ดังลั่น
...ตัวแม่นั้นต้องสิ้นใจ
...ลูกน้อยที่กอดไว้
...กระดอนไปด้วยแรงปืน
...ฝืนใจเข้ากอดแม
...หวังช่วยแก้ให้แม่ฟื้น
...แม่จ๋าเพราะเสียงปืน
...ไม่อาจคืนชีวิตมา
โทษไหนจึงประหาร
...ศาลไหนพิพากษา
...ถ้าลูกท่านเป็นสัตว์ป่า
...ถูกเข่นฆ่าท่านยอมไหม
...โปรดเถิดจงเห็นใจ
...สัตว์ป่าไซร้ก็เหมือนกัน.
ด้วยความเคารพต่อคุณสืบ......คุณคือฮีโร่ของผม.....
.........ตลอดไป......

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 14 มี.ค. 2549 (17:14)
อยากให้คนดีมีในสังคม เยอะๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 17 เม.ย. 2549 (15:15)
เพลงไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวัน
คำร้อง: ประภาส ชลศรานนท์
ทำนอง: เกียรติศักดิ์ เวทีวุฒาจารย์

สนใจเรื่องสืบ นาคะเสถียร
คลิกไปที่มูลนิธิสืบ ฯ
www.seub.or.th

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 18 เม.ย. 2549 (17:27)
ด้วยความเคารพเลย สำหรับคนๆนี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 20 เม.ย. 2549 (18:08)
เป็นคนที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆครับ ถ้าไม่มีคนอย่างเขา ตอนนี้คงไม่มีป่าในไทยแล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 27 22 เม.ย. 2549 (22:42)
เรารู้สึกภูมิใจมากๆเลยที่ได้มาเรียนณ ที่ๆคุณสืบเคยมีชีวิตเรียนอยู่ที่ที่เราอยู่ ขอบคุณมากนะคะที่ทำให้หนูรู้สึกว่าเมืองไทยยังมีคนที่รักเมืองนี้อย่างแท้จริง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 28 9 พ.ค. 2549 (12:27)
ต้องยอมรับอย่างจริงใจครับว่า...คุณสืบ เป็นบุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจจุดไฟของการอนุรักษ์ขึ้นภายในใจให้ผม ทั้งที่ก่อนหน้านั้น ทำได้เพียงแค่ความคิด แต่ไม่เคยที่จะกระทำหรือมีส่วนร่วมเลย ถึอได้ว่าเป็นการเริ่มต้นนำพาตัวเองที่จะ... สืบทอด เจตนารมณ์ ต่อจากท่าน โดยการเข้าร่วมงานและทำกิจกรรมของการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม อย่างจริงจัง เป็นเวลากว่า 12 ปี ในนามของ

" กลุ่มเรารักษ์ป่า "
www.raorakpar.com

ระยะเวลาที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเข้าไปสัมผัสเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม หลายครั้งที่ทำออกมาแล้วสมหวังดังที่ตั้งใจไว้ แต่....มีบางครั้งที่ผิด หวังกับสิ่งที่ได้รับ จนท้อแท้... ไม่อยากที่ทำอีกต่อไป
แต่แสงไฟที่เกิดจาก เจตนารมณ์ของท่าน สืบ ..ภายในใจ มิได้ดับมอดลงไปด้วย มันยังคงเป็นแสงสว่างที่คอยส่อง คอยเป็นแรงใจ ให้ตัวผมเอง ยึนหยัด ที่จะทำงานสานต่อ เจตนารมณ์จากท่าน....สืบ ต่อไป
..ตราบจน วันที่ตัวเองหมดลมหายใจ....

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 29 9 พ.ค. 2549 (13:19)
ดวงตาของเจ้าลุกโชน เสียงตะโกนของเจ้าก้องไพร บัดนี้เจ้านอนทอดกาย จากป่าไปด้วยดวงใจคะนึง วาจาของเจ้าจริงจัง มีพลังเหมือนดังมีมนต์ นักสู้ของประชาชน จะมีกี่คนที่ทำได้ดังเจ้า สืบนาคะเสถียรเป็นบทเรียนเรียนของกรมป่าไม้ หัวหน้ารักษาพงษ์ไพร จังหวัดอุทัย ณ ห้วยขาแข้ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 34 16 มิ.ย. 2549 (12:49)
ตอนเด็กๆใฝ่ฝันมากเลยค่ะว่าอยากจะเป็นเหมือนอาจารย์สืบ
เราดูสารคดีแล้วร้องไห้เลย รู้สึกเข้าใจว่าคนที่ทุ่มเททุกอย่างในชีวิตเพื่อรักษาความเป็นธรรมที่เหลือน้อยเต็มทีบนโลกนี้นั้นเป็นอย่างไร ขอให้ความดีทั้งหมดที่อาจารย์ทำจงช่วยดลให้ดวงวิญญาณวีรชนบริสุทธิ์อย่างอาจารย์จงมีแต่ความสงบสุขค่ะ

ถ้าหนูมีโอกาสก็จะพยายามสานฝันของอาจารย์ต่อค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 1 ก.ย. 2549 (15:25)
อ่านดูคร่าวๆแล้ว รู้สึกว่าผมจะตรงข้ามกับคุณสืบ นาคะเสถียรโดยสิ้นเชิงเลยครับ โดยเฉพาะชีวิตช่วงปฐมวัย ผมน่ะทั้งขี้เกียจ หนักไม่เอา เบาไม่สู้ ไม่มีความจริงจังเลย ไม่มีระเบียบด้วย ห้องผมงี้รกชิบ...เลยครับทุกท่าน ขอเอาชีวิตคุณสืบมาเป็นแบบอย่างหน่อยนะครับ เผื่อจะได้ภูมิใจในตัวเองกะเค้ามั่ง br /> ป.ล.สำหรับผมแล้ว คุณสืบคือคนจริงและข้าราชการตัวจริงที่ควรค่าแก่การยกย่องสรรเสริญครับ :D

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 36 1 ก.ย. 2549 (15:39)
คห.20 สู้ๆครับ มีอุดมการณ์น่ะยังดีกว่าไม่มีอะไรอยู่ในหัวใจเลย คนที่ไม่มีจุดหมายในชีวิตนั่นต่างหากที่สมควรโดนดูหมิ่น เพราะเขานั้นได้ตายไปแล้วครับ ตายทั้งเป็นด้วย ดังนั้น สู้ต่อไปนะครับ ผมเองก็มีอุดมการณ์ในหัวใจเหมือนกัน และจะสู้ต่อไปถึงแม้สังคมปัจจุบันจะเป็นเช่นไรก็ช่างครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 37 3 ก.ย. 2549 (10:41)
บทความนี้ คัดมาจาก
http://www.matichon.co.th/matichon/matichon_detail.php?s_tag=01way03030949&day=2006/09/03

" มติชนรายวัน วันที่ 03 กันยายน พ.ศ. 2549 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10403

"หนึ่งกันยายน"

โดย ปริญญากร วรวรรณ

รุ่งสางของวันที่ 1 กันยายน เมื่อ 16 ปีที่แล้ว มีเสียงปืนดังขึ้นในบริเวณบ้านพักของ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ฟื้น ฤทธินาลา คนงานเขตฯ ผู้ทำหน้าที่ยามในคืนนั้นไม่สงสัยอะไรมากคิดว่ามันคือเสียงปืนจากใครสักคนทำลั่นซึ่งเกิดขึ้นอยู่บ่อย

จนกระทั่งตอนสายเขาจึงรู้ว่าเสียงปืนที่ได้ยินได้นำ "ชีวิต" หัวหน้าสืบของพวกเขาไป

สืบ นาคะเสถียร ผู้ชายร่างสูง สวมแว่นสายตาหนาเตอะ เสื้อเชิ้ตยับๆ กางเกงสีมอๆ นี่คือ ผู้ชายที่ไม่ว่าจะไปพูดหรือบรรยายที่ใดจะเริ่มต้นว่า "ผมขอพูดในนามของสัตว์ป่า"

นี่คือหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ที่ประกาศก้องให้ได้ยินทั่วไปว่า "ถ้าจะยิงลูกน้องก็ขอให้มายิงกูแทน" และนี่คือ ข้าราชการผู้น้อย ที่ตอบ "ผู้ใหญ่" ว่า "งานที่ทำอยู่หนักพอแล้ว" เมื่อผู้ใหญ่บอกให้คนในป่าทำงานให้หนักยิ่งขึ้น เพื่อปกป้องชีวิตสัตว์ป่า การคุกคามป่า รวมทั้งสัตว์ป่า เป็นขบวนการ "ใหญ่" เกินกว่าลำพังข้าราชการเล็กๆ และคนงานค่าแรงวันละร้อยกว่าบาท ซึ่งทำงานอยู่ในป่า จะรับมือไหว

ไม่ใช่เรื่องตลก หรือบทหนังซึ่งเขียนขึ้นเพื่อให้พระเอก "ดูดี" แต่มันคือ ความจริงว่า สืบ ต้องรับผิดชอบเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอันมีพื้นที่ราว 1 ล้านกว่าไร่ งบประมาณที่ได้รับสำหรับทำงานในการดูแลต่อปีประมาณ 83 สตางค์ต่อไร่

สืบใช้กระสุนปืนนัดหนึ่งเป็นเครื่องมือเพื่อแสดงความมุ่งมั่น และบอกให้รู้ว่า ป่าห้วยขาแข้ง รวมทั้งผืนป่าแห่งอื่นๆ ไม่เคยได้รับความสนใจอย่าง "เอาจริง" จากคนระดับผู้นำประเทศ

ภายหลังการจากไปของเขา ห้วยขาแข้งกลายเป็นป่าที่คนรู้จัก ได้รับการยอมรับให้เป็นมรดกทางธรรมชาติแห่งหนึ่งของโลก

มีหลายอย่างเปลี่ยนไป แต่บางอย่างก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ผ่านไป 16 ปี เสียงปืนเสียงเลื่อยไม้ยังเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมออยู่ในทุกผืนป่า คนในป่าทุกคนยังทำงานอยู่ตามปกติ หลายคนลาดตระเวนโดยถือลูกซอง 5 นัดสมัยที่ได้รับมาเมื่อ 16 ปีก่อน

ไม่ว่า "นโยบาย" หรือ "ผู้ใหญ่" จะเปลี่ยนแปลงไปสักกี่คน ก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยก้มหน้าก้มตาทำงานของพวกเขาอย่างจริงจังและเอาจริง

หลายคนสูญเสียอวัยวะ บางคนเสียพ่อ บางคนลูกชายที่ร่วมออกป่าด้วยกันถูกกระสุนจากผู้ต้องหาต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าจะเป็นผืนป่าแห่งใด เทือกเขาถนนธงชัย ตะนาวศรี เทือกเขาบรรทัด รวมทั้งสันกาลาคีรี ฯลฯ การถูกคุกคามบุกรุกแหล่งอาศัยของสัตว์ป่าไม่เคยยุติเนื้อรวมทั้งอวัยวะของสัตว์ป่า เป็นสินค้าราคาแพง ทั้งผืนป่าที่เหลืออยู่ในประเทศทุกวันนี้คือ ป่าอนุรักษ์เกือบทั้งหมดนโยบายสำหรับการปกป้องธรรมชาติในประเทศนี้ ดำเนินไปเช่นเดิมแต่ดูเหมือนว่าเรากำลังเริ่ม "เอาจริง" กับธรรมชาติ "ปลอม" ที่พยายามสร้างขึ้นมา

เราใช้งบประมาณ 2 พันกว่าล้าน ทำคอกสัตว์ป่า เพื่อให้คนมาดูพวกมันในตอนกลางคืน อีก 2 พันกว่าล้าน จัดงานพืชสวนใหญ่ยักษ์และอีกมหาศาลในการทำมหาสมุทรในศูนย์การค้า เราสามารถใช้เงินมากมายกับสิ่งเหล่านี้ ภาคภูมิใจในความใหญ่โตอลังการ โดยไม่ต้องใส่ใจว่านี่คือหนทางการทำลายล้างของจริง หรือเอางบประมาณนี้ไปปกป้องธรรมชาติจริงๆ

เราทำสวนสัตว์เพื่อส่งเสริมขบวนการซื้อชีวิตในท้องทะเลมาใส่ตู้ ตู้ปลาสวยงามอยู่เสมอขณะชีวิตในทะเลลดจำนวนลงทุกวัน ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรที่เหล่านักดำน้ำจะดั้นด้นไปกลางทะเลเพื่อพบกับความว่างเปล่า แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้ไม่มีวันซึมซับถึงสำนึกของบรรดา (ผู้พยายาม) นำพาประเทศ

หากเมนูหูฉลามยังเป็นอาหารที่บริโภคโดยไม่มีความรู้สึกถึงความเกี่ยวข้องของฉลามกับท้องทะเล
...................................................
ผมมีโอกาสร่วมกินร่วมนอน รวมทั้งอาบเหงื่อขณะเดินขึ้นเขาชันๆ กับคนงานในป่าอยู่เสมอๆ

เอาเข้าจริงๆ แล้วไม่ค่อยมีใครสนใจนักหรอกว่า "ผู้ใหญ่" จะเป็นอย่างไร นอกจากงานซึ่งต้องรับผิดชอบ

หลายครั้งเรา "ปะทะ" กับผู้ต้องหา มีบ่อยๆ ที่เราเจอซากสัตว์ป่า โดยเฉพาะกระทิงที่ถูกฆ่า แล้วตัดเอาไปเฉพาะส่วนเขา มีคนกำลังทำงานปกป้องผืนป่าและสัตว์ป่า เดินตามรอย "พี่สืบ" ของพวกเขา พวกเขารู้ว่าหัวหน้ายอมพ่ายแพ้ในสงครามเพื่อให้พวกเขาพบกับหนทางแห่งชัยชนะ หากท้อถอย "สงคราม" ของพวกเขาคงพบกับความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

16 ปีมาแล้ว เสียงปืนนัดนั้นดังกึกก้องไปทั่ว สืบ นาคะเสถียร ทำความฝันความตั้งใจของเขาเป็นผลสำเร็จ ผู้คนจำนวนมากร่วมรับรู้ และร่วมมือปกป้องสัตว์ป่า รวมทั้งผืนป่าในโลกของความเป็นจริง

เสียงปืนนัดนั้นเงียบไปนานแล้ว สำหรับคนจำนวนหนึ่งเสียงปืนนัดนั้นไม่เคยจางหาย แต่สำหรับเหล่าคนที่ "พี่สืบ" ต้องการบอก ไม่เพียงแต่จะไม่ได้ยินดูเหมือนพวกเขาไม่เคยรู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ ผ่านไป 16 ปี บางอย่างก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

หน้า 8<
"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 38 6 ต.ค. 2549 (15:37)

พึ่งนึกออกว่ามีหนังสืองานพระราชทานเพลิงศพของ คุณ สืบ นาคะเสถียร เลยนำรูปความทุ่มเทในการทำงานของท่านมาลงไว้ เพื่อเป็นการรำลึกถึงความดีของท่านค่ะ (รูปและคำบรรยาย "อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ สืบ นาคะเสถียร" )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 39 6 ต.ค. 2549 (15:45)

คุณสืบ เมื่อครั้งออกตระเวนเก็บสัตว์ที่ ตกค้างในอ่างเก็บน้ำเขื่อนเชี่ยวหลาน ตามโครงการอพยพสัตว์ป่า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 40 6 ต.ค. 2549 (15:49)

งานในที่เสี่ยงอันตรายคุณสืบ มักทำแทนคนอื่นเสมอ อาทิ การจับงูจงอางที่ยาวเกือบ 3 เมตร คุณสืบ ลงมือด้วยตนเอง ขณะที่มันแหวกว่ายอยู่ กลางอ่างเก็บน้ำเขื่อนเชี่ยวหลาน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 41 6 ต.ค. 2549 (15:51)

ช่วยชีวิตกวางขึ้นจากน้ำก่อนจะนำไปปล่อย ตามป่ารอบบริเวณอ่างเก็บน้ำ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 42 6 ต.ค. 2549 (15:54)

คุณสืบเป็นแนวหน้าของผู้ร่วมงานทุกครั้ง เมื่อยามต้องบุกขึ้นไปบนเกาะต่างๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอันตรายใดๆ