จำนวน 975 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| -17- 18| 19| 20| 21| 22| 23| 24| 25| 26| 27| 28| 29| 30| 31| 32| 33| 34| 35| 36| 37| 38| 39| 40| 41| 42| 43| 44| 45| 46| 47| 48| 49|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 323 3 ก.ย. 2548 (12:26)
เกือบลืม ทักทาย ชงโคตระการ
ตกลงจะมากันกี่คนครับ ได้ยินว่ามีป่วยต้องเข้าผ่าตัดคนหนึ่ง
ก็ขอเอาใจช่วยให้หายเร็ว ๆ นะครับ
อ้อ อย่าลืมเอาขวด PET เปล่า ๆ มาฝากสักหลายสิบขวดด้วยนะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 324 3 ก.ย. 2548 (12:31)
dekdee
คุณจะเป่าขวด
ขั้นแรก คุณต้องหาที่อุดปากขวดก่อน
ทำง่าย ๆ เอาฝาขวดนั่นแหละ มาต่อกับจุ๊บเติมลม ดูให้ดีอย่าให้รั่ว แล้วก็มาปิดขวดให้แน่น
จากนั้น ก็อัดลมลงไปสัก 50 PSI ถ้าขืนอัดไป 70 PSI อย่างที่เหินฟ้าทิวไผ่งามทำ ก็อาจระเบิดได้ง่าย ๆ
แล้วก็เอาที่เป่าผม เป่าที่ก้นขวดหนา ๆ
ใจเย็น ๆ เป่าไปหมุนไปช้า ๆ
อย่าจ่อจุดใดจุดหนึ่งนาน ๆ (นอกจากให้คนอื่นนึกว่าระเบิดลงก็ลองดู)
แล้วขวดก็จะค่อย ๆ ป่องออก ๆ
วิธีนี้ก็จะได้สัก 2200 - 2400 cc
ถ้าใครทำได้มากกว่านี้ ก็ลองขยายหน่อยนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 325 3 ก.ย. 2548 (12:49)
งั้นเวลาเป่าขวดก้ต้องมีอุปกรณ์ป้องกันตัวจิคับ เห็นบอกระเบิดแรงมาก ท่าทางอันตราย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 326 3 ก.ย. 2548 (15:43)
เมื่อกี้ผมเข้าไปดูสถิติยิงไกลของทีมครอบครัวรองรองชนะเลิศ ไปเห็นสถิติของ ทีม Radiation แปลกใจนิดหน่อย ยิงได้ 250.000 เมตร เป๊ะๆ เลยหรอคับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 327 3 ก.ย. 2548 (16:23)
ทำจรวดแล้ว ไม่มีที่จะยิงครับ คือ ทำฐานยิงไม่เป็นครับ อยากทราบวิธีทำฐาน งายๆครับ และ จรวด 1.25ลิตร โดยไม่เป่าขวด จะยิงได้ไกลสุดประมาณเท่าไหร่ครับ ผมจะทำให้ได้เท่านั้น
และ มาตรฐานความดันอากาศเป็นบาร์ ใช้เท่าไหร่ครับ
และ ราคาการทำฐานเท่าไหรครับ
และ ที่วัดแรงดันราคาเท่าไหร่ครับ
และอีกอย่างครับ ฐานที่ดรงเรียนใช้มือกำครับ อยากทราบว่ามีวิธีไหนที่ ไม่ต้องใช้มือกำหรือ ใช้แต่ กำไม่ต้องแน่ครับ
แต่เห็นในรูป เห็นเป็นซี่หลายๆซี่ ที่ตรงปล่อย มันคืออะไรครับ
ทำงานยังไง ซื้อที่ไหน ราคาเท่าไร ทำเองได้รึปล่าวครับ

ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 328 3 ก.ย. 2548 (16:31)
อ้อ ลืมอีกอย่างครับ น้ำที่ต้องใส่ ควรมีน้ำหนักเท่าไรครับ สำหรับขวด 1.25 ลิตร และใช้กาวอะไรติดปีกเขข้ากับตัวครับ

ขอบคุณครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 329 3 ก.ย. 2548 (16:47)
เรียน อาจารย์นิรันดร์ จริงๆแล้วไม่สบายใจที่ทุกทีมคิดว่า คุณสุวรรณจากคู่บุญเป็นโคชของทีมพนัส เพราะคุณสุวรรณเป็นผู้ซึ่งมีความรู้ที่ยินดีแจกจ่ายแก่ผู้สอบถามเสมอ เช่นเดียวกับอาจารย์นิรันดร์ที่แจกจ่ายความรู้ผ่านเวบนี้ แต่อาจจะเอ็นดูและแลกเปลี่ยนข่าวสารกับพนัสบ่อยมากถึงบ่อยที่สุดแต่สิ่งหนึ่งที่บอกคุณสุวรรณเสมอๆก็คืออย่าบอกวิธีการทำกับพนัสทั้งหมดเพราะความเป็นครูจึงอยากให้นักเรียนค้นพบจากการค้นคว้าและลองผิดลองถูก แต่เคล็ดลับบางเรื่องเราก็ค้นพบเองบางเรื่องคุณ
สุวรรณก็แนะนำให้ ถ้าจะให้พนัสตั้งตำแหน่งให้คุณสุวรรณก็ให้เป็นโคชกิติมศักดิ์ผู้ซึ่งยินดีด้วยทุกครั้งที่พนัสสำเร็จ หวังว่าคุณสุวรรณคงยินดีรับตำแหน่งแต่ไม่มีเงินประจำตำแหน่งให้ ( ขอบคุณด้วยความเคารพอีกครั้ง ) พนัสเองเสียขวดไปหลายร้อยขวด ทุกรอบของการแข่งขันทำจรวดไปเพื่อทดสอบเรื่อง ปีก ปริมาณน้ำ น้ำหนักหัว และสารพัดที่คิดว่าจะส่งผลต่อจรวด รวมทั้งการเป่าขวดที่ได้ลองทำมาหลายวิธี สุดท้ายก็ยังคงเป็นการเป่าด้วยไดร์เป่าผมที่คุณสุวรรณแนะนำมาว่าปลอดภัยที่สุด แม้จรวดรอบคัดเลือกพนัสจะได้อันดับ 1 แต่คิดเสมอว่าเป็นจังหวะและโอกาส ช่วงนี้นักเรียนกลับมาเตรียมตัวสอบ และเจอกับครูสัปดาห์ละ 1 วันพร้อมแจกงานว่าใครทำไปถึงไหน ไปลองมาแล้วเป็นอย่างไร สรุปว่าจะทำอย่างไรต่อดี ส่วนใหญ่จะได้คำตอบว่ายังไม่ได้ลองเพราะงานเยอะมาก( ใกล้สอบ ) คิดว่าคงจะได้ทำจริงจังช่วงต้นเดือนตุลาคมที่ปิดเทอมแล้ว ภาระหนักอีกหนึ่งเรื่องก็คือการไปแข่งที่ญี่ปุ่นเพราะครูไป 1คน นักเรียน1คน
ได้ต่อรองกับทางญี่ปุ่นเพื่อให้นักเรียนไป2คน ครูไม่ต้องเพราะครูทำไม่เป็นก็ได้รับคำตอบว่าไม่ได้ ทำให้หนักใจที่ต้องเป็นภาระของนักเรียน และเป็นช่วงใกล้แข่งรอบชิง นักเรียนคนที่ไปก็เป็นสุดยอดฝีมือการเป่าขวดของเรา แถมครูก็ไม่อยู่ และแข่งที่
ญี่ปุ่นก็ใช้อแดปเตอร์ซึ่งไม่เคยทำ ยังงงๆอยู่ว่าจะเริ่มตรงไหนดี ใครที่พอมีความรู้เรื่องอแดปเตอร์ก็ขอคำแนะนำด้วยนะค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 331 4 ก.ย. 2548 (11:01)
เรียนคุณสุวรรณ ใจจริงอยากให้คุณสุวรรณรับเป็นโคชของทีมพนัสแบบเต็มตัวและเต็มใจ เชื่อว่าทีมอื่นๆคงหนักใจมากกว่านี้แน่นอน เพราะโดยส่วนตัวแล้วคิดว่าปีนี้อาจเป็นปีสุดท้ายที่ทำทีมและนักเรียนที่ทำจรวดชุดนี้เป็นชุดที่มีศักยภาพดีที่สุดที่เคยได้สัมผัสมา (เรียนเก่ง มีน้ำใจ มีวินัย อดทน อารมณ์ดีและรับผิดชอบ) ถ้าคุณสุวรรณรับเป็นโคชสงสัยว่าอาจารย์นิรันดร์ต้องเทรนชงโคตระการอย่างหนักแน่นอน ไม่งั้นสู้ยากค่ะ (ยั่วให้อาจารย์นิรันดร์ยุให้คุณสุวรรณรับปากเป็นโคชให้พนัส ขอให้ยั่วสำเร็จ)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 332 4 ก.ย. 2548 (13:42)
dekdee ครับ
การเป่าขวด ผมว่าถ้าจะให้ดีก็น่าจะใส่แว่นเซฟป้องกันตาไว้หน่อยก็จะดีครับ กระเด็ดโดนแขนขาก็ไม่ค่อยเท่าไร ว่าจะหาที่อุดหูสักอัน เพราะมันดังมาก

สถิติยิงไกลของ Radiation นั้นแปลก ๆ ก็เพราะมันเป็นจรวดที่เห็น ๆ อยู่ว่าตกลงกลางแฟร์เวย์
แต่เจ้าหน้าที่เก็บจรวด หาจรวดไม่เจอ คือมันไกลกว่าธง 250.00 เมตรที่ปักไว้แน่ ๆ แต่ไม่รู้เท่าไร
บางคนก็บอกว่ามันตกลงแล้วลอยเข้าไปในบึงพระราม 9 เก็บไม่ได้ ต้องพายเรือไปเก็บ
บางคนก็มีเด็กทีมโรงเรียน ... มาขโมยเก็บไปเป็นตัวอย่างเพราะเห็นมันไกลมาก จะเอาไปก็อปปี้
แต่อย่างไร ผมก็ถ่ายรูปจรวดลำนี้ แปะไว้บนเว็บบอร์ดเรียบร้อยแล้ว ใครอยากแกะแบบก็เชิญตามสะดวก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 333 4 ก.ย. 2548 (14:04)
คุณมุมบนครับ
ทำจรวดแล้ว ไม่มีที่จะยิงครับ คือ ทำฐานยิงไม่เป็นครับ อยากทราบวิธีทำฐาน งายๆครับ และ จรวด 1.25ลิตร โดยไม่เป่าขวด จะยิงได้ไกลสุดประมาณเท่าไหร่ครับ ผมจะทำให้ได้เท่านั้น
ฐานยิงจรวดมีคนทำขายครับ คุย ๆ บนเว็บบอร์ดนี้ เดี๋ยวเจ้าของหรือผู้ที่ทราบแหล่งคงจะมาบอกเอง
ถ้าไปที่ อพวช ก็มีขาย ราคาตั้งแต่ 600 - 1300 บาท ครับ
ทำเองยิงได้ทนทาน ไม่พัง ใช้คอปเปอร์ ก็ลงทุนไม่ถึง 300 บาท ต้นแบบก็หาได้แถว ๆ นี้ ผมลงให้ดูไว้นานแล้ว หาหาหน่อย แต่มันจะยิงได้ไม่ค่อยไกล แต่ยิงได้ทนนานมาก ให้เด็กยิงเล่นกันเป็นพัน ๆ ลำ/ปี หลายปีแล้วก็ยังใช้ได้ดีอยู่ครับ
ฐานยิงของผมที่เห็นเรียกชื่อฐานเล็กพริกขี้หนู พริกขี้หนูเหล็ก และนิลมังกร ก็ทำขึ้นมาเอง จับแพะชนแกะ บวกจินตนาการต่างๆ เข้าไป ยิงจรวดได้ระดับ 300 เมตรเหมือนกัน ไม่ได้ทำขาย แต่ก็มีเพื่อน ๆ ฝากให้ทำให้ ก็เลือกทำให้ในกรณีที่เลี่ยงไม่ได้เท่านั้น
การแข่งรอบสุดท้ายในเดือนตุลาคม วันที่ 22 นี้ ผมคงเข็นฐานยิงฯรุ่นใหม่ กะจะเรียกว่า Unicorn คอยดูหน้าตามันในวันชิงชนะเลิศฯ นะครับ

มาตรฐานความดันอากาศเป็นบาร์ ในรอบคัดเลือกใช้ 5.6 บาร์ แว่ว ๆว่ารอบชิงอาจขึ้นเป็น 7 บาร์(ถ้าหาสนามให้ยิงได้ )

ที่วัดแรงดันราคา คิดว่าคงซื้อไม่ไหว ผมเคยถามจะซื้อมาใช้ในห้องแล็บก็ราคาเหยียบหมื่น (ล้อเล่น )
ส่วนใหญ่ก็จะใช้ที่วัดความดันกันนะครับ ไม่ใช่ที่ทวัดแรงดัน
ที่ผมใช้เป็นบูดอนเกจ ซื้อจากร้านอุปกรณ์ปั๊มน้ำแถว ๆ คลองถม ราคาร้อยเดียวครับ

ฐานที่โรงเรียนใช้มือกำครับ อยากทราบว่ามีวิธีไหนที่ ไม่ต้องใช้มือกำหรือ ใช้แต่ กำไม่ต้องแน่ครับ
บางจ้าว ทำฐานออกมาขาย ใช้สปริงกดตัวล็อกคอ แล้วใช้สายเบรคจักรยานปลดล็อคได้ แต่คงไม่ค่อยแน่นอนเท่าไร ผมชอบแบบเอามือกำมากกว่า แต่ต้องระมัดระวังตลอดเวลา ทั้งสองแบบต่างมีข้อดีข้อเสียของตัวเอง เลือกแบบที่ชอบดีกว่าครับ

เห็นในรูป เป็นซี่หลายๆซี่ ที่ตรงปล่อย มันคือสายไนลอนที่ใช้มัดสายๆไฟฟ้าในเครื่องไฟฟ้าต่าง ๆ ลองเปิดคอมพวิเตอร์ดูก็จะเห็น
มันจะมีปุ่มอยู่ที่หัว(หัวเข็มขัด) เราจะใช้ปุ่มนี้แหลุครับล็อกคอขวด
ราคาขึ้นกับขนาด ประมาณเส้นละบาทเดียว +- 50% แต่ถ้าซื้อยกห่อก็ถูกกว่าแยะครับ

น้ำที่ต้องใส่ ควรมีน้ำหนักประมาณ 1/4 - 1/3 ของน้ำหนักน้ำเต็มขวด เท่าไรถึงจะดีที่สุด ต้องทดลองเอง แล้วแต่การออกแบบจรวดของคุณครับ

กาวติดปีกเข้ากับตัวจรวด ไม่มีครับไม่ต้องใช้ เพราะจรวดไม่มีปีก
แผ่นที่ติดเพื่อบังคับลม เรียกว่า fin ฟิน หรือ ครีบ มากกว่าปีก
ผมใช้กาวช้างหรือกาวร้อน แนะนำให้ซื้อแบบขวด ประหยัดกว่าแบบหลอดมากหลายเท่า

หวังว่าคุณ"มุมบน" จะทำจรวดเนี้ยบ ๆ ออกมาได้ในเร็ววันนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 334 4 ก.ย. 2548 (14:33)
คุณ"แม่ของลูกพระรถ"ครับ
ผมเองก็นับถือคุณสุวรรณเป็นโคชของทีมผม
นับว่าเป็นเกียรติที่ได้คุณสุวรรณคอยแนะนำสิ่งต่าง ๆ ที่ได้ใช้ในการพัฒนาจรวดและฐานยิงมาโดยตลอด
ถึงแม้เป็นคำแนะนำผ่านโทรศัพท์บ้าง หรือเอาขวดให้ดู ผมก็ถือว่า"ทีมคู่บุญ"และ"คุณสุวรรณ"เป็นผู้มีบุญคุณแก่ทีมผม ด้วยความจริงใจ
มิฉนั้น "กฤษณ์กังวาน 1" ก็ไม่สามารถโด่งดังระเบิดได้อย่างปีที่แล้ว

ไม่ต้องถึงกับมานั่งสอนจับมือว่าต้องทำอย่างไร
เพียงบอกผมว่า ลองทำอย่างนี้สิ ผมก็ถือว่า สำคัญมาก
คุณสุวรรณได้แนะผมว่า ให้ลองทำฐาน โดยมีแกนยิงอยู่ข้างใน จะช่วยเพิ่มระยะยิงได้ถึง 10%
ผมถือว่า คำแนะนำนี้ เป็นพรอันวิเศษ ผมได้พยายามค้นหาวิธีว่าทำอย่างไร เราจึงสามารถจะทำฐานยิงที่มีแกนอยู่ข้างในด้วยตัวเอง
เหมือนครูที่บอกว่า ทฤษฎีเป็นอย่างนี้ แต่วิธีทำ ลูกศิษย์ ก็ต้องหาเอาเอง
ผมเรียนฟิสิกส์ หรือคณิตศาสตร์ ครูของผม ท่านก็มักจะสอนกันแบบนี้ แล้วศิษย์ก็ไปหาแบบฝึกหัดทำเอา คุณสุวรรณ กับ กฤษณ์กังวาน ก็เกี่ยวกันแบบนี้
ผมคิดว่า การที่ พนัสฯ สามารถดึงคุณสุวรรณ ไปสอนให้เด็กทำจรวดได้ถึงโรงเรียนเมื่อปีกลาย เป็นฝนอันชุ่มชื้น สร้างรากฐานการทำจรวดที่ดีให้กับทั้งสองโรงเรียนพี่โรงเรียนน้อง

ผมสอนศิษย์ ผมก็หวังว่าศิษย์ของผมก็ต้องเก่งกว่าผมให้ได้
ถึงผมจะนับถือครูสุวรรณว่าเป็นครูสอนทำฐานให้ผม แต่ในสนามแข่ง
ผมก็จะเอาชนะคู่บุญให้ได้ ดังนั้น ไม่ว่า คู่บุญ จะช่วยพนัส หรือลูกช่างวัฒน์ จะไปช่วยบางใหญ่ หรือทีมไหนก็ตาม จะเก่งแค่ไหน ในสนามแข่ง ไม่มีครู มีศิษย์หรอกครับ
ผมว่าทีมอื่น ๆ ก็เหมือนกัน ต่างทุ่มเทความสามารถเต็มที่ที่จะมาแข่งกัน
ผมกับคุณสุวรรณ ก็เป็นมิตรที่ดีต่อกัน ไม่ว่า ต่อไปนี้ จะช่วยผมอีก หรือไม่ช่วย หรือจะไปช่วยใคร
เพราะผมเอง ก็ไปช่วยทีมอื่น ๆ อยู่เหมือนกัน ถ้าทีมจากพนัสฯรู้สึกไม่สบายใจตรงนี้ ผมก็จะไม่กล่าวถึงอีก
ใจจริงผม ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้คุณสุวรรณได้เป็นโคชให้โรงเรียนใหญ่ ๆ ดัง ๆ อย่างเตรียมอุดม สวนกุหลาบ สตรีวิทยา ฯลฯ ให้ทำจรวดเป็น แล้วเข็นจรวดเจ๋ง ๆ ลงมาแข่ง
บางโรงเรียน บอกว่า จรวดน้ำเป็นองุ่นเปรี้ยว อยากกินใจจะขาด แต่ไม่กล้าลงสนามใหญ่ ถ้าได้คนสอนเก่ง ๆ ลงไป ก็เท่ากับติดปีกให้พยัคฆ์

ผมเห็นว่า การแข่งขันนั้น
มันจะสนุกสนานมาก
ถ้า
คู่แข่งสูสี
ถ้าเราเข้าแข่ง แล้วมันใจว่า เราต้องชนะเลิศแน่ ๆ เราจะแข่งไปทำไมครับ
โรงเรียน"เบญฯ"จัดแข่งจรวดในโรงเรียนเป็นการภายใน
ผมก็สั่งเด็กในทีม ห้ามลงแข่ง ให้คอยให้ความช่วยเหลือคนที่หัดทำจรวดใหม่
ใครฝ่าฝืน(มีอยู่ 1 คน ลงแข่งแล้วชนะเลิศในโรงเรียน) ผมก็ขับออกจากทีม

การแข่งจรวดด้วยอะแดปเตอร์ ผมก็พอมีประสบการณ์อยู่บ้าง ถ้าไม่รังเกียจก็ถามมา อาจช่วยได้นิดหน่อย ในการแข่งขันปีแรก ผมใช้อแด็ปเตอร์ทั้งจรวดยิงไกลและยิงแม่น นับว่าเสียเปรียบคู่แข่งทีมอื่นมากที่ใช้ระบบปล่อยแบบอื่น ที่ทำให้จรวดไปได้ไกลว่า แต่ทีมเราก็ยิงขวด 1.25 ลิตรได้ระดับ 200 เมตร เสียดายที่ออกนอกแฟร์แวย์ แต่ยิงแม่นก็ได้แชมป์มาครอง
ลองบอกเล่ากติกาการแข่งที่ญี่ปุ่นให้ฟังหน่อยสิครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 335 4 ก.ย. 2548 (15:19)
ขอบคุณอาจารย์นิรันดร์มากครับ ผมรู้อะไรอีกเยอะเลยครับ

แต่ผมต้องมีอะไรมาถามอีกแน่นอนครับ

แต่ตอนนี้ขอตัวไปทำก่อนละกันครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 336 4 ก.ย. 2548 (15:30)
คุณมุมบน ลงแข่งทีมอะไรครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 337 4 ก.ย. 2548 (17:49)
เรียน อาจารย์นิรันดร์ ขอขอบคุณที่ได้ตอบและให้ข้อคิดดีๆเพราะโดยความรู้สึกแล้วนับถือคุณสุวรรณมาก ทีมพนัสคงไม่มีวันนี้แน่ถ้าไม่ได้คำแนะนำจากคุณสุวรรณ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่ในปีที่3 ที่พนัสส่งแข่ง เพียงบอกกล่าวว่าอยากให้คุณสุวรรณไปช่วยแนะนำวิธีการคิดและค้นหาวิธีการทำจรวด( ใช้ชื่อการอบรมว่า คิดค้นเพื่อค้นพบ ) คุณสุวรรณก็รับคำไปทันที นั่นคือการจุดประกายครั้งยิ่งใหญ่ของทีมพนัส แม้ว่าจะไม่เคยเห็นคุณสุวรรณทำจรวดแม้แต่ลูกเดียวแต่ไอเดียเริ่มต้นนักเรียนก็ใช้การลอกเลียนแบบจากสิ่งที่เห็นแล้วนำไปสู่การทดลองต่อไป และมีการแนะนำเคล็ดวิชาในหลายเรื่อง แต่ที่ไม่สบายใจคือกลัวว่าทีมอื่นๆที่ได้ติดต่อผ่านคุณสุวรรณจะเข้าใจว่าคุณสุวรรณแนะนำเฉพาะทีมพนัส ไม่ได้ไม่สบายใจที่ทีมพนัสมีคุณสุวรรณช่วยเหลือ เพราะตัวครูเองแทบไม่มีความรู้ด้านนี้เลย อาศัยรักนักเรียน รักการทำกิจกรรมที่เป็นการแข่งขัน ก็ได้แต่ศึกษาความรู้ผ่านเวบของอาจารย์ และสอบถามไอเดียจากพี่ๆที่โรงเรียนเดียวกัน( ซึ่งเป็นครูฟิสิกส์) และที่สำคัญทุกครั้งที่หาคำตอบไม่เจอก็ติดต่อคุณสุวรรณซึ่งได้รับทั้งคำตอบและข้อแนะนำที่ดีเสมอมา จึงยกตำแหน่งโคชกิตติมศักดิ์ให้ด้วยความเคารพ
ส่วนการไปแข่งที่ญี่ปุ่นยังไม่มีรายละเอียดอะไรเลย นอกจากไม่ต้องเอาอะไรไป ไปแต่ตัว ไปทำจรวดที่นั่น ฐานยิงเป็นแบบ
อแดปเตอร์ ได้ลองติดต่อผ่านคุณหนึ่งและดร.พิธานแล้วคาดว่าจะได้เจอกันวันที่ 8หรือ9ที่ ม.บูรพา ก็คงต้องเรียนรู้อีกที และคุณสุวรรณเองก็บอกให้ไปหาได้ที่ กทม. ก็ขอขอบคุณทุกคนล่วงหน้า ส่วนที่อยากได้ตอนนี้ผ่านเวบของอาจารย์ก็คือหลักการของจรวดแบบอแดปเตอร์แตกต่างจากจรวดที่เราใช้อย่างไร
ข้อดี ข้อด้อย ของจรวดแบบอแดปเตอร์ และเหตุผลที่อาจารย์เลิกทำจรวดแบบอแดปเตอร์คืออะไรค่ะ ถ้าเราจะพัฒนาต่อน่าจะทำอย่างไรได้บ้าง ขอบคุณมากๆค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 338 4 ก.ย. 2548 (20:24)
อาจานคับ ผมสังเกต ฐานยิง ส่วนมากจะมีแกนกันทุกฐานเลย
แปลกใจตรงที่ ถ้าจรวดลำไหนเป่าขวด ก้จะต่อแกนเพิ่ม ไอที่ต่อเพิ่มเนี่ย ต่อเพื่อไรหรอคับ แสดงว่าความยาวของแกนมีผลหรอคับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 339 5 ก.ย. 2548 (09:17)
เรียน"แม่ ของทีมลูกพระรถ"
อะแดปเตอร์ เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับการฉีดน้ำรดต้นไม้
อาจารย์ลองไปดูตามห้างใหญ่ ๆ ที่มีแผนกเครื่องสวน ถามหาคอปเปอร์
ฐานยิงแบบมือถือที่ผมเอารูปมาลงเป็นแบบที่ยิงด้วยคอปเปลอร์ และ อะแดปเตอร์
ถ้าอาจารย์จะได้พบท่านดร.พิธาน ก็คงไม่ต้องการความรู้จากผมแล้ว เพราะผมก็ได้รับการถ่ายทอดจากท่านเหมือนกัน
ข้อดีของคอบเปลอร์คือ สร้างได้ไม่ยาก ควบคุมการปล่อยจรวดได้ง่าย
ข้อเสียคือ รูที่น้ำพุ่งออกมาเล็กมาก ทำให้เกิดแรงยกน้อย ไม่พอที่จะยกจรวดหนัก ๆ ขึ้นได้ แรงเสียดทานที่เกิดที่คอปเปลอร์ค่อนข้างมาก
ถ้าอะแดปเตอร์ไม่เรียบร้อย จะทำให้วิถีจรวดเสียได้ง่าย
ผมใช้อะแดปเตอร์ บางอันจะทำมาไม่เรียบร้อย มีเศษพลาสติกอยู่ตามรู
จะต้องใช้มีดคัดเตอร์ที่คม ๆ มาก ๆ ค่อย ๆ เจียนอย่างระมัดระวัง
ถ้าเจียนไม่ดี ก็อาจทำให้เสียสูญได้ง่าย เรื่องอื่นนึกออกก็จะค่อย ๆ ทะยอยบอกนะครับ เพราะไม่ได้ใช้มานาน ชักเลือน ๆ

ถึงไม่ใช่ทีมผม ก็เป็นเด็กไทยด้วยกัน เอาใจช่วยเต็มร้อยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 340 5 ก.ย. 2548 (09:20)
คุณเด็กดี
กฎทางฟิสิกส์ที่เรียนตั้งแต่ ม. 3 ครับ
งาน เท่ากับแรงคูณระยะทางตามแนวแรง
ความดันค่อนข้างคงที่ ดังนั้นเมื่อแรงคงที่
คุณสามารถจะเพิ่มงานให้จรวดได้ด้วยการเพิ่มระยะทางครับ
ดังนั้น ทีมต่าง ๆ จึงต่อแกนเข้ามาแข่งกันให้ยาวที่สุดครับ
ขอให้ต่อแกนอย่างมีความสุขนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 341 5 ก.ย. 2548 (09:26)
หายไปแป๊ปเดียวมีข้อความเยอะแยะเลยในเวป น่าสนุกมาก ตอนนี้เวลาพบใครก็ต้องบอกให้มาพูดคุยกันในเวปบ้าง

อ. นิรันดร์ครับ เกือบได้ตาชั่งแล้ว มีคนเห็นใจจะบริจาคให้ อ. เตรียมเสื้อหนาว ถุงมือ ถุงเท้า หมวกไหมพรม เอาไว้ให้พร้อมสรรพ วันแข่งอาจารย์เห็นคู่บุญยิงแล้วอาจจะถอดทิ้งแทบไม่ทัน ผมจะได้เก็บไปขาย ‎

ขอให้คนป่วยหายป่วยไวๆด้วยคนครับ

การเล่นจรวดน้ำหรือทุกอย่างในการดำรงชีวิต ขอให้ใช้หลักการ “ปลอดภัยไว้ก่อนเป็นอันดับหนึ่งครับ” ตัวอย่างเช่น การใช้สายเบรกจักรยานในการปล่อยจรวด ข้อหนึ่งคือไม่อยากเปียกน้ำทุกทีที่ปล่อยจรวด แต่ที่สำคัญคือ เพื่อป้องกันไม่ให้คนหรือเด็กเข้าใกล้จรวดเมื่อจรวดมีแรงดันพร้อมยิง ‎เพราะจรวดอาจระเบิดได้ทุกเวลา

การเป่าขวดมีเทคนิคที่ควรปฎิบัติคือ อย่าใช้น้ำร้อนเด็ดขาด อย่าให้ความดันเกิน 60 ปอนด์ ของคู่บุญความจริงก็เป่ามานานแล้วแต่จะไม่เป่าไม่เกินกว่า 2500 ซีซี เพื่อความปลอดภัย
หาแว่นมาป้องกันก็ดี (อย่าใช้แว่นกระจกนะครับ จะหนักเข้าไปอีก) ไม่อยากได้ข่าวว่าพวกเราสูญเสียตาเพราะเป่าขวด

เรื่องการเป็นโคชให้ทีมพนัส คงไม่ต้องหรอกครับ เพราะความจริงแม่ของลูกพระรถก็เป็นโคชที่เยี่ยมอยู่แล้วประกอบกับเด็กที่มีใจรักจรวดบวกอาจารย์ ดังจะเห็นได้จากผลงานที่ผ่านมา

ความจริงผมสอนไปหลายโรงเรียน แต่นิสัยผมมีอยู่อย่างคือถ้าไม่ถามก็ไม่บอกอะไร แต่ถ้าถามจะบอกแต่ก็อย่างที่ว่าครับคือบอกไม่หมด คืออยากดูพัฒนาการของคนที่ถาม ซึ่งหลายคนก็ไปได้เองดีมาก ‎

ถ้ามีโรงเรียนไหนหรือใครต้องการความรู้ก็ไปให้หมดละครับขอให้ขอมา แต่ต้องขอเว้นช่วงก่อนแข่งนี้ เนื่องจากงานยุ่งมากและยังต้องพัฒนาจรวดของตัวเองอีก

ตอนนี้หากเขาให้ความดัน 100 ‎ปอนด์ ก็ตั้งเป้าส่วนตัวใว้ที่ 400 เมตร ส่วนความแม่นขอให้อยู่ใน 50 เซนก็พอครับ
‎
มีผลการทดลองมีเล่าเล็กน้อย ผลการต่อจรวดประสบผมสำเร็จร้อยละ 50 ส่วนใหญ่ระเบิดที่ 80 ‎ปอนด์ ก็ได้ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจว่าทำอย่างไรถึงระเบิดทำอย่างไรถึงไม่ระเบิด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 342 5 ก.ย. 2548 (10:22)
ว้าว 400 เมตร เข้าใกล้ ครึ่งกิโลเมตรเข้าไปแล้ว
สงสารคนวิ่งเก็บจรวดบ้างนะครับ

ทีมผมนี่ค่อนข้างแปลก สั่งอะไรเด็กให้ทำ เขาก็ค่อนข้างดื้อ ไม่ทำตาม
ผมเองก็ทำจรวดไม่ได้เรื่อง ติดฟินไม่ได้ตรง
มีแต่หลักการ คิด ว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ แล้วก็ให้เด็กแยกกันทำงานและเอามารวมกัน
สิ่งที่ผมต้องทำให้เด็ก ๆ ก็คือฐานยิงจรวด เขาจะนึกกลไกไม่ออกว่าจะออกแบบฐานยิงอย่างไร(ผมเอง ทีแรกก็นึกไม่ออกเหมือนกัน ต้องไปดูของคนอื่นแล้วก็เอามาดัดแปลง)
ออกแบบแล้ว เวลาสร้างก็ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ จะเข็นแบบในหัวลงมาบนกระดาษ
จากกระดาษ เดินไปซื้อหาของ ได้อย่างที่ต้องการบ้างไม่ได้บ้าง ต้องเอามาเปลี่ยนแบบอีก
มือก็ไม่แม่น ติดข้อต่อไม่ค่อยตรง ทากาวแล้วต้องทิ้งไป โอ้ย
กว่าจะได้ออกมาเป็นต้นแบบได้ เล่นเอาหลายเหนื่อยเหมือนกัน
แต่พอได้ต้นแบบมาอันหนึ่งแล้ว ทีนี้ เด็กจะก็อปปี้ได้เนี๊ยบกว่าต้นฉบับ ด้วยฝีมือและสายตาที่คมกล้ากว่า
ตอนนี้ฐานยิงจรวด"Unicorn" ใกล้สำเร็จแล้ว (ตั้งชื่อให้มันเท่ ๆ เล่น ที่จริงก็ไม่ค่อยต่างจากฐานอื่นเท่าไรนัก) เรียบร้อยแล้วจะเอารูปมาให้ดูเล่น
เดือย เอ้ย แกนยิงยาว 39 cm จะพยายามยืดให้ได้ 40 cm แต่ไม่ค่อยเสถียรเท่าไร
ส่วนเรื่องตัวจรวด จะต้องรอให้เด็กสอบเสร็จก่อนค่อยลงมือกัน
ช่วงเด็กสอบเสร็จประมาณปลายเดือน ผมก็จะหัวปั่นกับการตรวจข้อสอบ ทำคะแนน

อ้อ คุณสุวรรณ ได้ข่าวการประชุมกติกาการแข่งฯรอบชิงฯบ้างไหมครับ

ขวดที่เป่า ผมลองใช้น้ำร้อน ก็ยังไม่มีระเบิด อาจเป็นเพราะหม้อหุงข้าวไฟฟ้ามันร้อนได้แค่ 90 องศานิด ๆ เท่านั้นก็ได้ สู้ที่เป่าผมไม่ได้ ร้อนกว่าแยะ แต่ไม่ค่อยสม่ำเสมอ(ทดสอบจากขวดที่จุ่มน้ำ ยกขึ้นมา เอามือจับพอทนได้ แต่ถ้าใช้ที่เป่าผม อาจพองได้เลย พองมาแล้ว)
มีบางทีม เอาขวดเป่าด้วยไฟเตาแก๊สเชียว ผมว่าน่าหวาดเสียว กลัวว่าพลาสติกร้อน ๆ กระเด็นมาโดนนี่ถึงพิการหรือเสียโฉมได้เลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 343 5 ก.ย. 2548 (10:49)
400 นี่เป้านะครับ แต่ถูกหรือเปล่าก็ไม่ทราบได้ แฮะๆ
แต่คงไม่สงสารหรอกครับ ช่วงแข่งกรรมการไปรอที่ 300 เมตรได้เลย เพราะทุกทีมยิงได้เกิน 300 อยู่แล้ว สงสัยแต่กรรมการจะเห็นจรวดตอนวิ่งออกจากฐานหรือเปล่า ผมเองตอนซ้อมไกล และไปดูอยู่ที่ปลายทางจรวด ต้องหากาละมังใบใหญ่ๆเอาไว้ หากยิงออกมาแล้วมองไม่เห็นจรวดวิ่งมา ก็เอากาละมังคลุมหัวไว้ได้เลย

ได้ทราบว่าประชุมวันที่ 17 แต่คงติดไปต่างจังหวัดครับ คงให้ช่างวัฒน์ไปคนเดียว แต่ที่อยากได้และขอความเห็นของทุกท่านคือ
1 ยิงแม่น ขอยิงทีเดียว 3 ลูกเลย จะได้ปรับระยะถูก และไม่ต้องรอยกฐานขึ้นๆลงๆ ทำให้การแข่งดำเนินไปได้เร็วขึ้น ส่วนใครอยากยิงสองรอบก็ตามใจ น่าจะมีให้เลือก ไม่ยุ่งยากอะไร และอยากให้ไปดูระยะได้ด้วยว่าตกตรงไหน ดูที่ฐานดูไม่ออกว่าตกระยะเท่าไร จะได้นำมาปรับการยิงได้ ยิงแบบสุ่มๆไม่น่าจะเป็นวิทยาศาสตร์เท่าไรนัก แล้วเห็นคนวิ่งไปวิ่งมาเพิ่มสีสันให้การแข่งได้อีกโข
2 ยิงไกล สงสัยเรื่องการวัดที่จรวดตกชิ้นใหญ่ ชิ้นเล็ก หากเป็นจรวดสองตอนจะวัดชิ้นไหน หรือหากวัดชิ้นใหญ่ไม่ว่าเป็นแบบไหน ชิ้นใหญ่หมายถึงอะไร พื้นที่หน้าตัด นำหนัก หรือพื้นที่ผิว ครับ ดูเหมือนกวน แต่มีปัญหาจริงๆในทางปฎิบัติ หรือตัดปัญหาไปเลยว่าก็วัดชิ้นที่ไกลที่สุดก็ว่าไป
3 จำนวนทีมของเด็กปีหน้า อยากให้มีสักอย่างละ 15 ทีม เพราะวันแข่งดูเงียบเหงาจัง และแต่ละโรงเรียนอยากให้เข้าได้ประเภทละ 1 ทีมเท่านั้น เพื่อความสนุกสนาน และบางโรงเรียน (เช่น ดอนพรหม) มีเทคนิคที่ดีก็จะเข้าทั้งสองทีมทำให้ตัดโอกาศโรงเรียนอื่นๆไป
4 อยากให้มีการแยกรางวัลของประเภทครอบครัวด้วย เพราะดูไม่ยุติธรรมสำหรับทีมที่มีความสามารถ เช่นการแข่งปีที่สองที่คู่บุญได้ที่หนึ่งเพราะคะแนนรวมชนะ แต่ยิงก็ไม่ไกลที่สุด แม่นก็ไม่แม่นที่สุด คนที่ได้ดีที่สุดก็พลาดโอกาส คนที่ชนะก็ไม่ค่อยภูมิใจมากนัก