จำนวน 406 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2- 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20| 21|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 15 ส.ค. 2548 (15:19)

.............แรง ดูด ของ หลุม ดำ....มี ความ เร็ว มาก กว่า ความ เร็ว แสง ...... .............แปล ว่า ....เรา จะ ถูก ...บี้ ด้วย ความ เร็ว เหนือ แสง .... .............โอ้ ..ว......วิเศษ.....พระเจ้า จอร์จ....ทอด กล้วย .............อีก อย่าง นึง ที่ ผม สง สัย .............คือ .... ที่ ว่า เวลา " บิด เบี้ยว ใน หลุม ดำ " มัน คือ อะ ไร .............เวลา มัน จะ บิด เบี้ยว ยัง ไง อ่ะ ครับ .....

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 25 ส.ค. 2548 (13:04)
อยากเห็นดาวต่าง ๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 27 ส.ค. 2548 (12:15)

ความคิดเห็นที่ 9 ผมจะนำเสนอภาพดาวต่างๆเท่าที่จะอำนวยตามสกุลภาพเช่น JPEG มักจะ UP ไม่ได้ ในภาพคือกลุ่มดาวต่างๆจากโปรแกรมดาว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 27 ส.ค. 2548 (12:20)

ภาพกลุ่มดาวตามจักราศี 12 ราศรีครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 27 ส.ค. 2548 (12:24)

ภาพกลุ่มดาวนายพราน ภาพที่ 10 ,11 จาก LESA หรือ ศูนย์การเรียนรู้วิทยาศาสตร์โลกและดาราศาสตร์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 27 ส.ค. 2548 (12:28)

ภาพกลุ่มดาวค้างคาว ภาพ 12,13 โดย LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 27 ส.ค. 2548 (12:50)

สภาพพื้นผิวของดาวอังคารครับ ภาพ NASA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 27 ส.ค. 2548 (12:55)

ภาพดวงจันทร์ไดมอสของดาวอังคารครับ ภาพ NASA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 27 ส.ค. 2548 (13:05)

ภาพชนิดของดาวต่างๆ เนบิวลา ดาวเคราะห์และอื่นๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 27 ส.ค. 2548 (13:08)
ดาราจักรแบบก้นหอยหรือกังหันตรงกลางอาจมีหลุมดำขนาดใหญ่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 27 ส.ค. 2548 (13:25)

ภาพดาวเหนือ ภาพ : LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 27 ส.ค. 2548 (13:32)

ภาพทางทางเผือกของเราเมื่อมองจากอวกาศ กาแล็กซีของเรามีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 100,000 ปีแสง มีรัศมี 50,000 ปีแสง (1 ปีแสง = ระยะทางซึ่งแสงใช้เวลานาน 1 ปี หรือ 9.5 ล้านล้านกิโลเมตร) และหนาประมาณ 2,000 ปีแสง ดังนั้นดวงดาวบนท้องฟ้าที่เรามองเห็นเป็นกลุ่มดาว ล้วนอยู่ห่างออกไปเป็นระยะทางไม่เกิน 2,000 ปีแสงทั้งนั้น เมื่อเรามองไปตามแนวระนาบของทางช้างเผือก เราจะมองเห็นฝ้าขาวสว่างของดาวในทางช้างเผือก ซึ่งอยู่ห่างไกลนับหมื่นปีแสง และเมื่อมองไปในทิศระหว่าง กลุ่มดาวแมงป่องและกลุ่มดาวคนยิงธนู จะเห็นว่าทางช้างเผือกในบริเวณนั้น กว้างใหญ่และสว่างเป็นพิเศษ ทั้งนี้เป็นเพราะเรากำลังมองเข้าไปตรงศูนย์กลางของกาแล็กซี ทางช้างเผือกมิใช่มีแต่เพียงฝ้าสว่างสีขาว แต่ยังมีฝ้าทึบสีดำด้วย ในบางบริเวณของกาแล็กซีมีก๊าซและฝุ่นอยู่อย่างหนาทึบ ดังเช่น บนระนาบของกาแล็กซี สสารอุณหภูมิต่ำเหล่านี้ บดบังความสว่างของดาวที่อยู่เบื้องหลัง (ในทำนองเดียวกับเนบิวลามืด ซึ่งบังแสงของดาวสว่าง) เมื่อมองดูด้วยตาเปล่า เราจึงอาจเข้าใจผิดว่า คิดว่ามีช่วงว่างของอวกาศ แทรกอยู่ระหว่างทางช้างเผือก แต่เมื่อศึกษาด้วยภาพถ่ายแล้ว จะพบว่า สีดำที่เห็นเหล่านั้น ล้วนเป็นกลุ่มก๊าซอันหนาทึบ ภาพและข้อความ : LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 27 ส.ค. 2548 (13:36)

ภาพแสดงศูนย์กลางของแกแล็กซีทางช่างเผือกในระหว่างกลุ่มดาวแมงป่องและคนยิงธนูอาจมีหลุมดำขนาดใหญ่อยู่ตรงใจกลาง ภาพ : LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 27 ส.ค. 2548 (13:45)

ภาพแสดงดาวสว่างสามเหลี่ยมในฤดูหนาว ภาพ : LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 27 ส.ค. 2548 (13:50)

หลุมดำหรือกาแล็กซี (Galaxy) บางทีเรียกว่า "ดาราจักร" หมายถึง อาณาจักรของดาว ดาวมิได้กระจายตัวกันอยู่ในอวกาศ แต่อยู่รวมกันเป็นอาณาจักรขนาดใหญ่ กาแล็กซีของเรามีชื่อว่า "กาแล็กซีทางช้างเผือก" (The Milky Way galaxy) มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 100,000 ปีแสง (1 ปีแสง = ระยะทางซึ่งแสงใช้เวลานาน 1 ปี หรือ 9.5 ล้านล้านกิโลเมตร) เป็นอาณาจักรของดาวประมาณ 1 พันล้านดวง ในกาแล็กซีมีทั้ง ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ เนบิวลา และกระจุกดาวเปิด นอกจากกาแล็กซีทางช้างเผือกแล้ว ยังมี "กาแล็กซีแอนโดรมีดา" (M31) ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เป็นจุดจาง ๆ ในกลุ่มดาวแอนโดรมีดา (Andromeda) กาแล็กซีนี้อยู่ห่างออกไป 2.3 ล้านปีแสง ภาพ ; LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 27 ส.ค. 2548 (14:01)

โลก (The Earth) โลกของเรามีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 12,756 กิโลเมตร โลกอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 150 ล้านกิโลเมตร แสงอาทิตย์ต้องใช้เวลาเดินทางนาน 8 นาที กว่าจะถึงโลก ระบบสุริยะ (Solar System) ประกอบด้วยดวงอาทิตย์เป็นดาวฤกษ์อยู่ตรงศูนย์กลาง มีดาวเคราะห์ 9 ดวง เป็นบริวารโคจรล้อมรอบ ดาวเคราะห์แต่ละดวง อาจมีดวงจันทร์เป็นบริวารโคจรล้อมรอบอีกทีหนึ่ง ดาวพลูโตอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 6 พันล้านกิโลเมตร แสงอาทิตย์ต้องใช้เวลาเดินทางนานมากกว่า 5 ชั่วโมงกว่าจะถึงดาวพลูโต ดาวฤกษ์เพื่อนบ้าน (Stars) ดาวฤกษ์แต่ละดวงอาจมีระบบดาวเคราะห์เป็นบริวาร เช่นเดียวกับระบบสุริยะของเรา ดาวฤกษ์แต่ละดวงอยู่ห่างกัน เป็นระยะทางหลายล้านล้านกิโลเมตร ดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดของดวงอาทิตย์ชื่อ "ปร๊อกซิมา เซนทอรี" (Proxima Centauri) อยู่ห่างออกไป 40 ล้านล้านกิโลเมตร หรือ 4.2 ปีแสง ดาวฤกษ์ซึ่งมองเห็นเป็นดวงสว่างบนท้องฟ้า ส่วนมากจะอยู่ห่างไม่เกิน 2,000 ปีแสง กาแล็กซี (Galaxy) กาแล็กซีคืออาณาจักรของดวงดาว กาแล็กซีทางช้างเผือกของเรา มีรูปร่างเหมือนกังหัน มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 แสนปีแสง ประกอบด้วยดาวฤกษ์ประมาณ 1 พันล้านดวง ดวงอาทิตย์ของเราอยู่ห่างจากใจกลางของกาแล็กซีเป็นระยะทางประมาณ 3 หมื่นปีแสง หรือ 2 ใน 3 ของรัศมี กระจุกกาแล็กซี (Cluster of galaxies) กาแล็กซีมิได้อยู่กระจายตัวด้วยระยะห่างเท่า ๆ กัน หากแต่อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม (Group) หรือกระจุก (Cluster) "กลุ่มกาแล็กซีของเรา" (The Local Group) ประกอบด้วยกาแล็กซีมากกว่า 10 กาแล็กซี กาแล็กซีเพื่อนบ้านของเรา มีชื่อว่า "กาแลกซีแอนโดรมีดา" (Andromeda galaxy) อยู่ห่างออกไป 2.3 ล้านปีแสง กลุ่มกาแล็กซีท้องถิ่นมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ล้านปีแสง ซูเปอร์คลัสเตอร์ (Supercluster) ซูเปอร์คลัสเตอร์ ประกอบด้วยกระจุกกาแล็กซีหลายกระจุก "ซูเปอร์คลัสเตอร์ของเรา" (The local supercluster) มีกาแล็กซีประมาณ 2 พันกาแล็กซี ตรงใจกลางเป็นที่ตั้งของ "กระจุกเวอร์โก" (Virgo cluster) ซึ่งประกอบด้วยกาแล็กซีประมาณ 50 กาแล็กซี อยู่ห่างออกไป 65 ล้านปีแสง กลุ่มกาแล็กซีท้องถิ่นของเรา กำลังเคลื่อนที่ออกจากกระจุกเวอร์โก ด้วยความเร็ว 400 กิโลเมตร/วินาที เอกภพ (Universe) "เอกภพ" หรือ "จักรวาล" หมายถึง อาณาบริเวณโดยรวม ซึ่งบรรจุทุกสรรพสิ่งทั้งหมด นักดาราศาสตร์ยังไม่ทราบว่า ขอบของเอกภพสิ้นสุดที่ตรงไหน แต่พวกเขาพบว่ากระจุกกาแล็กซีกำลังเคลื่อนที่ออกจากกัน นั่นแสดงให้เห็นว่าเอกภพกำลังขยายตัว เมื่อคำนวณย้อนกลับนักดาราศาสตร์พบว่า เมื่อก่อนทุกสรรพสิ่งเป็นจุด ๆ เดียว เอกภพถือกำเนิดขึ้นด้วย "การระเบิดใหญ่" (Big Bang) เมื่อประมาณ 13,000 ล้านปีมาแล้ว ภาพและข้อมูลคัดลอกจาก : LESA

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 27 ส.ค. 2548 (14:56)
สำหรับความคิดเห็นที่ 9 คุณ hty.98 ผมได้นำภาพและข้อมูลระบบสุริยะบางส่วนถ้าสนใจ เชิญศึกษาได้ในกระทู้เรื่อง ดาวเคราะห์ดวงที่ 10 ในระบบสุริยะถูกต้องไหมครับ

โดยรูปภาพและข้อมูลได้รับความอนุเคราะห์จาก
LESA : Learning center for Earth Science and Astronomy
ศูนย์การเรียนรู้วิทยาศาสตร์โลกและดาราศาสตร์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 27 ส.ค. 2548 (15:49)
ดาราจักรหรือหลุมดำ ?
ดาราจักร เป็นที่อยู่ของดาวฤกษ์น้อยใหญ่จำนวนมากมหาศาล นักดาราศาสตร์พบว่าใจกลางของดาราจักรขนาดใหญ่แทบทุกดาราจักรมีหลุมดำยักษ์อยู่ รวมถึงดาราจักรทางช้างเผือกที่เราอาศัยอยู่ด้วย ดาราจักรที่มีหลุมดำยักษ์อยู่มักเป็นชนิดก้นหอยซึ่งมีดุมกลางปูดโปน ยิ่งดุมดาราจักรใหญ่ขึ้นเท่าใด หลุมดำที่อยู่ข้างในก็ยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น แม้นักดาราศาสตร์จะทราบความสัมพันธ์นี้มานานแล้ว แต่สิ่งที่ยังไม่ทราบก็คือ หลุมดำหรือดุมดาราจักรเกิดขึ้นก่อน เหมือนปัญหาไก่กับไข่ ทฤษฎีชั้นนำที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันบ่งชี้ว่า ทั้งสองอย่างเกิดขึ้นมาพร้อม ๆ กัน แต่การสำรวจเมื่อไม่นานมานี้โดยกล้องโทรทรรศน์วิทยุวีแอลเอ (VLA-- Very Large Array) พบว่า อาจไม่เป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก็มีหนึ่งดาราจักรที่หลุมดำเกิดก่อน
เควซาร์ J1148+5251 เป็นเควซาร์ที่อยู่ไกลที่สุด และพบว่าเป็นดาราจักรที่มีหลุมดำเกิดขึ้นก่อนดุมดาราจักร
นักดาราศาสตร์ที่สำรวจในครั้งนี้นำโดย คริส คาริลลี จากหอดูดาววิทยุแห่งชาติอเมริกา (NRAO) วัตถุเป้าหมายคือเควซาร์ดวงหนึ่งชื่อ J1148+5251 เควซาร์เป็นวัตถุเปล่งคลื่นวิทยุรุนแรงอยู่ในใจกลางดาราจักรที่อยู่ห่างไกลมาก ๆ สำหรับเควซาร์ J1148+5251 นี้ค้นพบเมื่อปี 2546 โดยโครงการเอสดีเอสเอส (SDSS--Sloan Digital Sky Survey) อยู่ห่างออกไปถึง 12.8 พันล้านปีแสง นับเป็นเควซาร์ที่อยู่ไกลที่สุดเท่าที่เคยค้นพบ
คณะของคาริลลีพบว่าดาราจักรนี้มีแก๊สเป็นจำนวนมาก และหากแก๊สนี้ถูกดูดเข้าไปในหลุมดำทั้งหมด หลุมดำก็จะมีมวลเกือบเท่ากับระบบทั้งระบบ นั่นหมายความว่ามวลที่เหลือจะไม่มากพอที่จะทำให้เกิดดุมของดาราจักรได้ดังที่แบบจำลองการกำเนิดดาราจักรแสดงไว้
คณะของคาริลลีสามารถวัดมวลของหลุมดำได้ว่าอยู่ระหว่าง 1 ถึง 5 พันล้านมวลสุริยะ และมวลของแก๊สในดาราจักรประมาณ 1 หมื่นล้านมวลสุริยะ และมวลของดาวฤกษ์ที่อยู่ในดุมประมาณ 4-5 หมื่นล้านมวลสุริยะ หากหลุมดำยักษ์และดุมดาราจักรเกิดขึ้นพร้อมกันจริง มวลของดาวฤกษ์ในดุมของดาราจักรนี้ก็ควรจะมีอยู่นับล้านล้านมวลสุริยะ การที่มวลดาวฤกษ์ในดุมของดาราจักรนี้มีน้อยกว่ามาก แสดงว่าเกิดขึ้นหลังหลุมดำ
ที่มาของข้อมูล : http://thaiastro.nectec.or.th
สมาคมดาราศาสตร์ไทย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 27 ส.ค. 2548 (16:37)
ซูเปอร์โนวา (Supernova)
โนวา ( Nova ) = การระเบิดบนผิวดาวแคระขาว เกิดจากไฮโดรเจนเปลี่ยนเป็นฮีเลียมอย่างกระทันหัน และการระเบิดที่ก่อให้เกิดการส่องสว่างมากกว่าโนวาหลายหมื่นเท่า เรียนกว่า ซูเปอร์โนวา เนื่องจากดาวฤกษ์บางดวงมีขนาดใหญ่มาก จนมันไม่หดตัวเป็นดาวแคระขาวง่ายๆ ดาวฤกษ์เหล่านี้มี มวล ( Mass) มากกว่าดวงอาทิตย์เกินสามเท่ามันจะขยายตัวโตมหึมา กลายเป็น ซูเปอร์ไจแอนท์ Super giant เจ้ายักษ์แดง เมื่อก๊าซถูกเผาไหม้จนเกือบหมด ก็จะเกิดการระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง กลายเป็น ซูเปอร์โนวา เหลือเพียง ดาวนิวตรอนหรือ พัลซาร์ หรืออาจจะเป็นจุดกำเนิดของดาวดวงใหม่โดยมี ฝุ่น ก๊าซ จาก เนบิวลาและซากซูเปอร์โนวา การระเบิดแบ่งได้ 3 ขั้นตอนดังนี้
1. แกนของดาวฤกษ์ซึ่งมีลักษณะเป็นดาวยักษ์แดง ( red giant ) เกิดการยุบตัวลง ( ตามแรงดึงดูด)
2. แกนดาวฤกษ์ที่มีนิวตรอน (Neutron = อนุภาคนิวเคลียร์ที่ไม่มี อิเลคตรอน เป็นองค์ประกอบ) มากดันตัวต้านแรงยุบตัวและผักมวลสารให้กระจายออก
3.เกิดคลื่นสะท้อนออกจากแกนกลางทำให้ดาวระเบิด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 27 27 ส.ค. 2548 (16:39)
ดาวแคระขาว(White Dwarf)
ซากของส่วนที่เคยเป็นแกนของดาวฤกษ์ที่มีมวลเริ่มต้นน้อยกว่า 8 เท่าของดวงอาทิตย์ ประกอบด้วยธาตุคาร์บอนหรือออซิเจนเป็นส่วนใหญ่ พื้นผิเคลือบด้วยฮีเลียม หรืออาจเป็นไฮโดรเจน เมื่อผ่านกระบวนการทางนิวเคลียร์ในดาวฤกษ์ยุติลง จะเปลี่ยนสภาพเป็นดาวแคระขาวอย่างรวดเร็ว