ลูกต้องอ่าน พ่อแม่ควรอ่าน

สวัสดีตอน11โมงเช้าค่ะชาววิชาการทุกท่านเดือนนี้เดือนสิงหาคมเป็นที่ทราบกันดีว่ามีวันสำคัญของทุกๆคนก็คือวันแม่ จัดได้ว่าเดือนนี้เป็นเดือนของแม่ก็ว่าได้ วันก่อนได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่งของศาสตราจารย์ ดร. นพ. วิทยา นาควัชระ ชื่อหนังสือ ชีวิตวันนี้เล่ม 1 มีบุคคลมากมายเขียนจดหมายมาหาคุณหมอปรึกษาปัญหาชีวิต ครอบครัว สังคม ความรัก และที่น่าสนใจมีคอลัมน์หนึ่งที่เป็นคุณแม่เขียนมาถึงคุณหมอเลยนำมาให้ชาววิชาการได้อ่านและลองคิดตามดูนะคะ
“ดิฉันกำลังเป็นโรคประสาท เพระลูกชายซึ่งเป็นนายแพทย์ที่สุภาพ เรียบร้อย พูดจาไพเราะ เป็นคุณหมอที่ไปไหนมีคนนิยมชมชอบ ดิฉันรับคำชมจากเพื่อนๆญาติๆด้วยน้ำตาตกใน เพราะต่อหน้าคนอื่นๆลูกชายคุณหมอของดิฉันจะพูดจานอบน้อมคุณแม่ท่านทุกคำ แต่พอลับหลังคนอื่น เขาเป็นก้าวร้าวกับดิฉันยิ่งกว่าทาส เขาจะใช้คำว่า อีเหี้ย อีสัตว์ งี่เง่า มึงไม่น่าเกิดมามีบุญคุญเป็นแม่คุณหมอเลยกูว่า ฯลฯ คงเป็นเพราะดิฉันมีการศึกษาน้อย ลูกถึงได้ดูถูกเหยียดหยาม แต่ถึงดิฉันมีการศึกษาน้อยก็ไม่เคยใช้คำพูดหยาบคายกับลูกและรักลูกเป็นชีวิตจิตใจ พยายามปรับปรุงตัวทุกอย่างให้สมกับที่เป็นแม่คุณหมอ ไม่ว่าจะเป็นการพูดจา การแต่งกาย การใช้คำพูดทุกคำจะระวังตัวจนเกร็งไปหมด ความเลวของลูกดิฉันไม่เคยจะปริปากให้ใครทราบ เก็บกดเอาไว้ แต่เพียงผู้เดียว บางครั้งเขาโมโหเอามากๆ เขาจะยกเท้าเตะดิฉันจนล้มถลาลงโดยไม่มีความเมตตา ดิฉันพูดอะไรดูเป็นความผิดไปหมด บางครั้งอยากฆ่าตัวตายไปให้พ้นๆ แต่ก็สงสารลูก เพราะดิฉันทำงานทุกอย่างให้เขาเยี่ยงคนใช้ เพราะเขายังโสด และที่ชั่วร้ายยิ่งกว่านั้น ก็ชอบเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน ผู้หญิงคนไหนมาให้รักษาหน้าตาดีหน่อยไม่ว่าลูกเมียใครตกเป็นชู้ของลูกชายดิฉันหลายคน พอดิฉันตักเตือนก็มีเรื่องด่าว่าดิฉันเจ็บปวดทุกครั้ง ลูกชายคุณหมอของดิฉันลงทั้งมือ เท้า ถ้าโมโหขึ้นมาของในบ้านจับโยนให้แม่พังทลายหมด แล้วใช้ให้แม่เป็นคนเก็บกวาดทุกครั้ง จะมีอีกบ้างไหมในโลกนี้ที่ร้ายยิ่งกว่าดิฉัน ดิฉันกราบภาวนาทุกครั้งที่ไหว้พระ ขอให้ดิฉันหลุดพ้นจากบาปที่ดิฉันกำลังได้รับอยู่นี้ให้เร็วที่สุด ทำไมคนที่เป็นหมอคิดว่าตัวเองเป็นเทวดา มีคนนับถือกราบไหว้ สำหรับลูกดิฉันตอนเป็นเด็กก็อยู่ในโอวาทดี แต่พอสอบเข้าแพทย์ได้นิสัยเปลี่ยนไป หลอกเอาเงินจากแม่ด้วยวิธีต่างๆ ไปให้ผู้หญิง ซึ่งฐานะเราก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ดิฉันพยายามส่งลูก ขายที่ดินและข้าวของทุกอย่างที่มีเพื่อให้ลูกได้เรียนสำเร็จ จนดิฉันหมดตัวต้องอาศัยลูกอยู่ เขาจึงได้แต่ดูถูกและเหยียดหยาม ส่วนสามีบุญน้อยไม่ทันได้เป็นความสำเร็จของลูก มีแต่ดิฉันต้องมารับกรรมจากการกระทำของลูกแต่เพียงผู้เดียว และคิดว่าคงไม่มีแม่คนไหนตกอยู่ในสภาพของดิฉันเป็นแน่”
ใครที่ต้องการบอกความในใจที่มีต่อแม่บอกรัก ขอโทษ มีกลอนไพเราะที่แต่งขึ้นจะมอบให้แม่ หรืออยากจะทำสิ่งใดในวันแม่ใครที่มีแผนไว้กระซิบบอกกันบ้างนะ ขอเชิญขีดเขียนกันได้ตามสบายเลยนะคะ.......