จำนวน 1440 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5- 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20| 21| 22| 23| 24| 25| 26| 27| 28| 29| 30| 31| 32| 33| 34| 35| 36| 37| 38| 39| 40| 41| 42| 43| 44| 45| 46| 47| 48| 49| 50| 51| 52| 53| 54| 55| 56| 57| 58| 59| 60| 61| 62| 63| 64| 65| 66| 67| 68| 69| 70| 71| 72| 73|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 61 27 ต.ค. 2548 (22:04)

ฐานยิงลูกผสม ระหว่างท่อ PVC และเหล็กฉาก ของทีม"Blue Zone" โรงเรียนท่าบ่อ หนองคาย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 62 27 ต.ค. 2548 (22:09)

ฐานยิงของเปื้อดินเปรอะโคลน โรงเรียนพนัสฯ เป็นฐานรุ่นแรก ๆ ของ"คู่บุญ"หรือ"ลูกช่างวัฒน์" ซึ่งยังใช้งานได้ดีอยู่ถึงแม้ข้ามปีกว่ามาแล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 63 27 ต.ค. 2548 (22:13)

ทีมดอนพรหม B ของ โรงเรียนเตรียมพัฒน์ฯบางใหญ่ ก็ใช้ฐานฯรุ่นเดียวกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 64 27 ต.ค. 2548 (22:16)

"น้องใหม่" จาก"โค้งไผ่" กำแพงเพชร ฐานที่พัฒนาเอง ยิงจรวดได้ลำมหึมา จรวดลำขนาดนี้ ทำลายล้างกำแพงหนาได้แน่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 65 27 ต.ค. 2548 (22:24)

Team Plasma โรงเรียนวิสุทธรังสี จากกาญจนบุรี ก็ใช้ฐานยิงรุ่นเดียวกันกับ ดอนพรหม และเปื้อนดินเปรอะโคลน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 66 27 ต.ค. 2548 (22:28)

ฐานยิงรุ่นใหม่ของ"คู่บุญ"ที่มีแขนยื่นมารองรับจรวดสองต่อ และยาวถึง 3 ท่อน เนื่องจากจรวดมีความยาวและน้ำหนักมาก แรงถีบกลับมากตามไปด้วย จึงต้องถ่วงน้ำหนักด้วยถังน้ำสีแดง ยังมีแท้งเก็บลมสำรองทำด้วยขวด 2 ใบสีขาวกางออกสองข้าง ต่างจากแท้งลมของทีมอื่นที่อยู่ในแนวเดียวกันแกนยิง ทำให้ฐานยิงอยู่ต่ำ เมื่อรวมกับจรวดที่ต่อออกไปก็ไม่ยาวเกินกติกา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 67 28 ต.ค. 2548 (13:24)
ความเห็นที่ 58
คนกลางนั้นคือตัวสำคัญในการทำให้คู่บุญได้เป็นแชมป์อีกสมัยครับ เธอคือคุณอ๋อย แม่บ้านของทีมคู่บุญ ทำหน้าที่จ้ำจี้จ้ำไชให้ไปซ้อมจรวดทุกเสาร์อาทิตย์หากมีเวลา
มีคุณสมบัติพิเศษคือเฝ้าจรวดได้ดีมาก ไม่ค่อยมีใครย่องเข้ามาใกล้เลย เป็นคนพูดจาโผงผางแต่ความจริงเธอใจดีและคุยได้สนุกทุกเรื่องครับ

อ.นิรันดร์ ไม่ทราบว่าทำไมต้องตะโกนชื่อคู่บุญตัวเบ้อเริ่มละครับ เห็นแล้วเขิน

ตอนนี้ก็ไปเปิดดูเวปของ อพวช แล้วยังไม่เห็นสถิติ สงสัยต้องเป็นอาทิตย์หน้าแล้ว

ขอบคุณอ.นิรันดร์ที่เอารูปและฐานของทีมต่างๆมารวบรวมให้ดูกันมากมาย ทำให้มีความคิดว่าเราน่าจะทำเวปเป็นภาษาอังกฤษบ้าง จะได้เผยแพร่กิจกรรมและความสามารถของคนไทย ไม่ทราบว่ามีความเห็นว่าอย่างไร
คิดว่าครั้งแรกทำง่ายๆก่อน ใส่ภาพและข้อความนิดหน่อยโดยผมอาสาช่วยเรื่องภาษาให้
ว่าอย่างไรครับ อ.นิรันดร์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 68 28 ต.ค. 2548 (14:24)
ก็อยากตะโกนด้วยความเคารพครับ
อยากให้คนรู้กันว่า คู่บุญ คือจ้าวจรวดขวดน้ำตัวจริง

ผมว่าเป็นความคิดที่ดีนะครับ ที่จะนำเสนอผลงานจรวดขวดน้ำเป็นภาษาอังกฤษ
แต่ผมไม่ทราบวิธีที่จะสร้างเว็บไซด์เลย
ได้อาศัยเว็บวิชาการนี้ ก็เกรงใจเขามากเหมือนกัน
แต่ดูเจ้าของเขาเป็นม้าอารี เราก็ขยับใช้ของเขามากขึ้น ๆ ทุกวัน ๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 69 29 ต.ค. 2548 (00:25)
ผมรู้สึกว่าฐานยิงส่วนใหญ่จะใช้ที่รัดสายไฟเป็นตัวล๊อกคอขวด
ผมอยากให้ท่านผู้อธิบายข้อดีข้อเสียของสายรัดสายไฟ
ผมก็อยากลองทำดูเหมือนกัน
เคยคิดจะเอาซี่ลวดจักรยานยนต์มาแทนสายรัด
แต่ติดขัดตรงสปริง ก็เลยยังค้างอยู่
คุณสุวรรณครับ
ถ้าเราเอาสปริงใส่ในถังเก็บลมเพื่อไล่อากาศให้ออกเร็วขึ้นจะผิดกติกาใหมครับ
ถ้ากติกากำหนด 60 ปอนด์
ผมทำถังพัก มีสปริง
พอกรรมการเติมลมเสร็จ ผมปล่อยสปริง
เพื่อให้ถังพักลดปริมาตร
เมื่อปริมาตรลด ความดันผมจะเพิ่มออโตเมติก
อย่างนี้ผิดกติการใหมครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 70 29 ต.ค. 2548 (11:22)
สวัสดีครับ
ได้ยินคำถามขอคุณsnv แล้วรู้ว่าฐานจรวดขวดน้ำในอนาคตจะมีประสิทธิภาพที่ดีมากครับ หลักการและวีธีคิดดีครับ แต่วีธีนำมาใช้อาจผิดกติกาขอ อ.พ.ว.ช ครับเพราะข้อกำหนดบอกว่าจรวดขวดน้ำต้องใช้แรงดันจากน้ำและแรงดันอากาศจากปั๊มลมฌท่านั้น การแข่งขันประเภทความไกลความดันในตัวจรวดควรเท่ากันครับฦ(ความเห็นส่วนตัวครับ)แตมีวีธีการที่ทำให้ประสิทธิภาพขอฐานมากขึ้นและไม่ผิดกติกามึดๆจะมาบอกกันครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 71 29 ต.ค. 2548 (13:45)
ขอตอบแทนคุณสุวรรณนะครับคุณ snv
ทำแบบนั้น ผิดกติกาแน่ เพราะฐานยิงจะต้องไม่มี
กลไกอื่นใดนอกจากความดันอากาศที่ทำให้จรวดสามารถไปได้ไกลขึ้น
ทำแบบนั้น เท่ากับว่าตอนที่ยิงความดันจะเพิ่มขึ้นไปมากกว่าที่กำหนดด้วย

แต่ถ้ามีการแข่งขันที่ไม่กำหนดกติกาตรงนี้ เราคงได้เห็นอะไรที่แปลก ๆ อีกมาก
ลองทำมายิงเล่นดูได้ แต่ถ้ากติกาดั้งเดิมที่ใช้ปีนี้ ไม่ได้ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72 30 ต.ค. 2548 (01:08)
ขอขอคุณอาจารย์นิรันดร์ และคุณลูกช่างวัฒน์
ผมก็คิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะไม่เคยแข่ง ไม่รู้กติกาที่แท้จริง
แต่เห็นถังพักลมผมก็เลยสงสัย
ผมคิดว่าฐานยิงมีส่วนค่อนข้างมาก
ทำอย่างไรเราจะอนุรักษ์พลังงานได้มากที่สุดขณะจรวดออกจากฐาน
ถ้ารูปากขวดเล็กอย่างที่อ.นิรันดร์ว่ามันน่าจะไปได้ไกลขึ้นนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 73 30 ต.ค. 2548 (10:20)
ถ้าน้ำเป็นของเหลวอุดมคติ คือไม่มีแรงเสียดทาน
รูที่เล็กกว่าก็น่าจะทำให้ไปได้ไกล เพราะมันค่อย ๆ เพิ่มความเร็ว
ทำให้ลดกระแสของแรงต้านจากอากาศภายนอกได้
แต่ในทางปฏิบัติ ถ้ารูเล็กเกินไป ก็จะไม่มีแรงมากพอที่จะยกจรวดขึ้นจากฐานได้ และยังมีแรงเสียดทานเนื่องจากของเหลวจริงที่ไม่อุดมคติอีกด้วยครับ
การคำนวณโดยละเอียดทำได้ค่อนข้างยาก
ดังนั้น จึงมัตต้องทดลองดูว่ารูขนาดใดที่ทำให้จรวดไปได้ไกลที่สุด
ลองดูรูรีดน้ำให้ออกช้าลงของคู่บุญที่ประสบความสำเร็จมาแล้วในการแข่งขัน
คุณจะเป็นจุกสีขาว ท่อ PVC สีฟ้า และสีเหลือง ที่ใช้ในการลดขนาดรูที่น้ำไหลออก
แต่การที่จะทำอย่างนี้แล้วเกิดประโยชน์ก็จะต้องเป็นจรวดที่มีบูสเตอร์ให้ความเร็วเริ่มต้นที่มากเพียงพอแล้ว
เพราะรูรีดน้ำที่เล็ก จะไม่สามารถยกจรวดขึ้นจากฐาน
แต่จรวดคู่บุญยกตัวขึ้นจากฐานและทำความเร็วได้ระดับหนึ่งแล้วด้วยบูสเตอร์หรือบางคนอาจเรียกว่าการยิง 2 ต่อ
เมื่อมีความเร็วพอสมควรแล้ว รูขนาดเล็กก็ทำให้เกิดแรงขับน้อย แต่ต้องเพียงพอที่จะให้จรวดรักษาความเร็วเดิมหรือเพิ่มความเร็วอย่างช้า ๆ ไปเรื่อย ๆ
ทำให้พลังงานไม่พรวดพราดออกมาทั้งหมดใน 2-3 วินาทีแรก แต่จะค่อย ๆ ทะยอยออกมาอย่างสม่ำเสมอ
ส่งผลให้จรวดของคู่บุญไม่ต้องสู้กับแรงต้านจากอากาศอย่างมหาศาลได้
ผลก็คือ ตำแหน่ง แชมป์ที่ไม่มีใครสงสัย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 74 30 ต.ค. 2548 (23:33)
ผมดูรูปแล้วยังสงสัยหลายอย่าง
ไม่ทราบว่าลมถึงกันทั้งสองตอนหรือไม่ครับ
ถ้าถึงกัน เวลาออกตัวลมน่าจะออกทีเดียวหมดนะครับ
บูสเตอร์ทำงานอย่างไรครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 75 31 ต.ค. 2548 (08:40)
เรื่องสปริงในถังอากาศก็คงเป็นอย่างที่อ.นิรันดร์และช่างวัฒน์ว่านะครับ แต่ความจริงแล้วผมเห็นว่าถังอากาศช่วยไม่ได้มากนักหากจรวดมีขนาดใหญ่ แต่ติดเล่นๆสนุกๆครับ เวลาซ้อมก็เอาขวดเล็กใส่แทน ขี้เกียจสูบมาก

เรื่องท่อรีดน้ำ ภาษาอังกฤษเรียกว่า T-nozzle (เราเรียกว่า ดาก) ช่วยให้จรวดมีเวลาขับดันนานขึ้น โดยลดความเร็วลง ทำให้ลดความต้านทานของอากาศตามอย่างที่อ.นิรันดร์ว่าครับ แต่ขนาดท่อรีดต้องมีความพอดีเช่นเดียวกับทุกอย่าง คือไม่เล็กไป ไม่ใหญ่ไป

ลมที่จรวดทั้งสองจะมีวาร์วทางเดียวติดอยู่ครับ ลมส่งไปที่ท่อนหัวได้ แต่จะไหลกลับลงมาไม่ได้

ช่างวัฒน์แจ้งเรื่องการแข่งที่กำแพงแสนแล้ว งานนี้อาจจะไปช่วยแทนการแข่งครับ และอาจเปิดหลักสูตรจรวดสองตอนหากมีคนสนใจมากพอครับ หากมีโรงเรียนใดหรือทีมใดสนใจขอให้บอก แต่วันอบรมคงจะให้ร่วมกันหลายๆโรงเรียนครับ กลัวมาทีละโรงเรียนแล้วไม่มีเวลา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 76 31 ต.ค. 2548 (10:07)
ตอนนี้ได้ไปสมัครเป็นสมาชิกของชมรมจรวดน้ำใน yahoo เพื่อเผยแพร่กิจกรรมจรวดน้ำของประเทศไทย พร้อมได้แจ้งเขาถึงเวปวิชาการของพวกเราให้เขาได้ดูด้วย ถึงเขาจะอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่คงได้รูปภาพมากมายที่อ.นิรันดร์และพวกเราช่วยกันใส่เอาไว้ ช่วยให้เขาเข้าใจกิจกรรมของเราได้มาก นอกจากนี้เขารู้สึกประทับใจในการแข่งขันของเราที่มีผู้ร่วมแข่งขันกว่า 1000 ทีม แล้วยังได้ระยะทางที่เขายังแปลกใจด้วยครับ

อยากทราบเหมือนกันว่าที่ความดัน 100 ปอนด์ เราจะพาจรวดไปได้ไกลเท่าไร (ตั้งเป้าไว้ก่อนที่ประมาณ 350 เมตร)

หากใครยังข้องใจในการแข่งที่ผ่านมา ก็เป็นโอกาศแก้ตัว คุณ SNV นี่เป็นโอกาศดีที่จะได้ร่วมแข่งจรวดน้ำด้วยกัน และจะได้มีความเข้าใจเรื่องจรวดน้ำมากขึ้นครับ

การแข่งขันที่กำแพงแสน เนื่องจากมีเวลาเพียงวันเดียว คงแข่งอะไรได้ไม่มากประเภทนัก ผมแนะนำว่าควรจะมีการตั้งฐานสองฐานสลับกันยิง จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอการตั้งและเก็บฐานของทีมที่ต่อกัน จะทุ่นเวลาได้มาก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 77 31 ต.ค. 2548 (10:55)
จะให้สนุก ก็ให้ยิงพร้อมกันทีเดียว 10 ฐาน คงมันมาก ๆ เลย
ประหยัดเวลาได้อีก 10 เท่า
ไม่ต้องใช้ความดันมาก ไม่ต้องเก็บจรวด ห้ามผู้แข่งลงไปในบริเวณที่จรวดตก
ไถสนามแข่งให้เห็นกันจะจะ ว่าของใครตกไกลกว่า
เท่าที่ผ่านมา
หลายทีม ไม่เชื่อถือผลการวัดของเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ที่อพวชใช้ครับ
มันค้านกับสายตามาก
แต่ถ้ามาเรียนฟิสิกส์กับผม ผมจะละลายพฤติกรรมก่อนว่า สายตาคนนั้นเชื่อไม่ได้
อย่างไรก็ตาม ควรมีวิธีวัดให้เกิดความยอมรับของผู้เข้าแข่งขัน
จะได้ยอมรับผลการตัดสินโดยดุษฎีครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 78 1 พ.ย. 2548 (02:12)
อ.นิรันดร์ครับ
ยิงทีละ 10 ผมว่าน้อยไปครับ
ต้องยิงทีเดียวหมดทุกทีมเลย
พอยิงเสร็จก็เดินไปดูผลงานจะจะ
แต่ผมก็ยังไม่รู้วิธีวัดอยู่ดีว่าวัดระยะกันอย่างไร
วัดตอนที่จรวดตกครั้งแรก หรือวัดว่าตัวจรวดอยู่ตำแหน่งสุดท้าย
ถ้าวัดว่าตัวจรวดใครอยู่ไกลกว่ากัน
ก็คงสนุก เพราะต่อไปผมจะใส่ลูกล้อเวลาตกจะได้วิ่งต่อได้อีกไกล
ผมว่าเรื่องนิวเมติกกับเรื่องจรวดน่าสนใจมากนะครับ
และในโอกาสต่อไปอาจมีจรวดติดวิทยุบังครับ
หรือจรวด 2 เครื่องยนต์ น่าลองทั้งนั้น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 79 1 พ.ย. 2548 (02:20)
ผมเข้าใจแล้วครับคุณสุวรรณที่ว่ามีวาวล์ทางเดียวกันลมย้อนกลับ
แต่ตอนปลดล๊อกผมยังไม่ค่อยแน่ใจ
ผมลองเดานะครับ การปลดล๊อกเพื่อทิ้งท่อนล่าง น่าจะใช้แรงต้านอากาศเป็นตัวทำให้ปลดล๊อก
เมื่อจรวดท่อนล่างหมดแรงส่งก็น่าจะเกิดแรงต้าน เมื่อเกิดแรงต้านมากพอ ก็จะไปดึงตัวล๊อก ทำให้ท่อนล่างหลุดออก
ผมเดาใช้ได้ไหมครับ
ผมคิดอีกกรณีหนึ่งว่าถ้าจะใช้ร่มดึงจะได้ไหมครับ
ผิดกติกาหรือเปล่า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 80 1 พ.ย. 2548 (07:43)
เรื่องการแข่ง ผมว่ายิงแข่งพร้อมๆกันก็ได้เปรียบเทียบกันดี แต่ทางปฎิบัติคงยุ่งน่าดูเพราะทุกทีมต้องมีฐานของตัวเอง แล้วไม่รู้ว่าใครจะได้อยู่ตรงกลาง
อีกอย่าง ผมเป็นคนโรคจิตนิดๆครับ ชอบดูจรวดตอนที่มันวิ่งไป ยิงพร้อมกันหลายๆคนก็อดดูซิครับ

อีกอย่างเห็นด้วยกับอ.นิรันดร์ที่ว่าควรลดความดันลง แต่บางคนบ่นว่าไม่สะใจ งั้นขอเป็นครึ่งทางคือ 80 ปอนด์ ดีที่ได้เห็นจรวดทั้งตอนออกและตก หากเป็นหนึ่งร้อย จรวดจะหายไปจากสายตาไปเลย (ความจริงที่ แปดสิบบางลูกก็คงหายไปบ้างแล้ว) ไม่มันครับ และยุ่งยากด้านการหาการวัดด้วย

คุณ SNV
เรื่องวิธีการปลดล็อคแบบที่ว่าก็น่าสนใจครับ เพียงแต่ว่าการอาศัยแรงต้านอากาศ จะไปทำให้เราสิ้นเปลืองแรงให้กับระบบการต้านอากาศอีก ระบบที่คู่บุญใช้คือดันกับดันครับ แต่ขอให้เดาๆกันไปก่อน วันอาทิตย์นี้ขอเชิญชาวจรวดที่สนใจเรื่องจรวดสองตอนทุกท่านมาที่บ้านเวลา 10.00 น จะเปิดสมมนาเรื่องจรวดสองตอนครับ หากใครจะมาขอให้แจ้งที่ช่างวัฒน์ครับ 02-5054076 หรือ มือถือก่อนวันศุกร์ แต่ขอความกรุณาแต่ละทีมมากันอย่าให้เกิน สามท่านนะครับ เดี๋ยวบ้านทรุด สักพักจะเขียนแผนที่ส่งให้ ครั้งนี้หากใครอยากทราบอะไรจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน แล้วจะได้แข่งกันอีกในเดือนธันวาคม แต่คู่บุญขอเป็นคนช่วยนะครับงานนี้ ไม่ได้ลงแข่งด้วย บางท่านอย่าเสียใจที่ไม่ได้โค่นแชมป์ เอาเป็นว่าทำลายสถิติของคู่บุญได้ก็เรียกว่าชนะแล้วครับ