จำนวน 29 ความเห็น, หน้า่ | -1- 2|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 7 พ.ย. 2548 (16:32)
ในฐานะผู้ควบคุมทีม
ผมได้พบผู้ควบคุมทีมที่เป็นทั้งอาจารย์ ผู้ปกครอง และบุคคลนอกวงการศึกษา
ที่มีน้ำใจเปี่ยมล้นที่จะช่วยกันพัฒนาลูกหลานไทย
ถึงเรามาแข่งขันเอาชนะกัน
แต่ไม่เคยมีความรู้สึกที่เป็นศัตรูจากผู้เข้าแข่งขันเลย
ซ้ำ ยังได้ไมตรีที่ซาบซึ้งใจ
ผมกลัวเปียก บุญวัฒนา 2 โดดน้ำลงไปเก็บให้
ผมและเด็กหิว ได้ขนม ผลไม้จาก ศรีบุญยานนท์
ผมทำฐานยิงไม่เป็น ได้คำแนะนำจาก ดร.พิธานและคุณสุวรรณ
ผมกำลังหิวน้ำ ได้เครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบจากอาจารย์รร.พระหฤทัยคอนแวน
และยังมีท่านอื่น ๆ อีกมากมายที่สร้างความประทับใจมิรู้ลืม
ผมได้ลูกเพิ่มมาปีละ 4 - 5 คนทุกปีจากเด็กที่ผมดูแลการสร้างจรวด


อ้อ ลืมไม่ได้
พนักงาน อพวช.น่ารักทุกคน
ขอบคุณที่เหนื่อยเพื่อพวกเราครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 7 พ.ย. 2548 (18:26)
ผมเป็นคนดูแต่ไม่เฉยๆ
ผมได้เพื่อน
ผมได้ความรู้เรื่องฐานยิง
ผมได้ความรู้เรื่องจรวด รูปร่างทรวดทรง การทำ
ได้เห็นเทคนิคใหม่ๆ
ได้ประสบการเพื่อเตรียวตัวในปีต่อไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 7 พ.ย. 2548 (23:06)

สุดยอดเลยครับได้มากกว่าที่เห็นในเว็บบอร์ดอีก เพียงแค่เวลา5เดือนที่เล่นจรวดขวดน้ำ ได้เห็นการพัฒนาจรวดขวดน้ำแบบเขย่งก้าวกระโดดเลยครับ ยิ่งกว่าก้าวกระโดดอีก เร็วมากๆ แม้ว่าทีมผมจะขาดการสนับสนุนอย่างจริงๆจังๆ แต่ก็ขอขอบคุณ คุณครูหมวดวิทย์ฯ ที่ช่วยสนับสนุน เสียดายที่ปีหน้าพวกผมต้องไปเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาแล้ว อยากจะพัฒนาจรวดขวดน้ำให้ไปไกลกว่านี้ แต่ไม่รู้ว่าจะมีเวลาเหมือนตอนมัธยมขนาดไหน จะถ่ายทอดประสบการณ์ให้น้องๆ เพื่อแข่งในปีหน้าละกันครับ ป่าน_Bluezone จริวัฒน์ ตัณฑรัตน์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 7 พ.ย. 2548 (23:28)
ในฐานะผู้ดูครับ
ได้ความสนุกสนาน และความรู้อย่างมากครับ

สงสัยผมต้องเป็นผู้ประดิษบ์ซะมั่ง จะได้รู้ว่ามัมันส์จริงๆ
(เคยยิงของน้องครับ สนุกดีครับ แต่ยังไม่เคยทำ)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 9 พ.ย. 2548 (21:35)
ในฐานะครูผู้ควบคุมทีม
ปีที่1 ได้ความสงสัยว่าอะไรนะเนี่ย ขวดเหาะได้
ได้ความสนใจว่าไปได้ไกลจริงๆรึเปล่า
ได้ลูกศิษย์ที่คิดเหมือนเรา เอาสายยางฉีดน้ำมาทำฐานยิง
ได้ไปแข่ง และแพ้กลับมาแต่ได้ความรู้ล้นค่ากลับมาร.ร.
ปีที่2 ได้นักเรียนที่ร่วมสงสัยตามมาเป็นพรวน และได้ร่วมกัน
สร้างฝัน ได้เข้ารอบชิงและได้รู้ว่าเราต้องพัฒนาอีกมาก
ปีที่3 ได้นักเรียนร่วมกันสานฝันมากมาย และได้ผู้จุดประกาย
ความคิดและจินตนาการ ได้ร่วมกันฝึกซ้อมและพบกับ
ความลำบากมากมาย ได้ตกรอบแรกทุกทีมได้เห็นน้ำตา
ของลูกศิษย์และได้คิดว่า จรวดขวดน้ำนี่ดีจริงๆนะ ฝึกฝน
นร.ได้ทุกเรื่อง ได้ฝากข้อคิดกับเด็กว่า อย่ายอมแพ้
ปีที่4 ได้นักเรียนเพิ่มขึ้นทุกปี ได้ใช้ประสบการณ์จากทุกปี
ทุ่มเทเต็มที่ ได้รับความยากลำบากเพิ่มขึ้น ได้เห็นน้ำใจ
จากคำว่าเพื่อนของนักเรียน ได้เห็นความอดทนมุ่งมั่น
ของลูกศิษย์ ได้ปลื้มใจกับความพยายามของศิษย์
และได้พบว่าความสำเร็จที่ยากลำบากของศิษย์ครั้งนี้
เป็นความสำเร็จที่คุ้มค่าแห่งการรอคอย จริงๆ
นอกสนามแข่งขัน ได้เพือนและมิตรจากผู้รักจรวดขวดน้ำมากมาย อยากได้เห็นกิจกรรมนี้ยังคงอยู่และรู้จักในวงกว้างขึ้น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 10 พ.ย. 2548 (11:43)
ขอบคุณ"แม่ของทีมลูกพระรถ"ที่ร่วมแสดงความคิดเห็นครับ
ลองบอกให้เด็ก ๆ ของอาจารย์มาคุยด้วยสักคนละคำสองคำสิครับ

ไปบ้านคุณ"นิวัฒน์" เป็นอย่างไรบ้างครับ
เอามาถ่ายทอดหน่อยเถอะ เวลาแข่งจะได้สูสึกันบ้าง
ชนะขาด ไม่สนุกหรอกนะครับ

เด็ก ๆ ในทีมที่ผมดูแลก็โต ๆ กันไปหมดแล้ว
ไม่รู้ว่าต่อไป โรงเรียนจะส่งเด็กมาให้ผมใหม่หรือเปล่า
เพราะปีที่แล้วทำเขาตกรอบคัดเลือกหมด
ดีที่มีสาวเจียงใหม่มาให้ฝึก 5 คน
หวังว่าเธอคงไปขยายผลต่อให้ชาวเชียงใหม่เป็นจ้าวจรวดขวดน้ำ
ยังเรื่องต่อขวดกับยิงสองต่อ ที่ยังไม่ได้ถ่ายทอดออกไป เพราะยังไม่รับรองผลงาน
งานนี้ ผมได้ลูกสาวเพิ่มขึ้นมา 5 คน เรียกว่าไปหลงอยู่ที่อ.พร้าว จ.เชียงใหม่ คงมีที่ซุกหัวนอน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 12 พ.ย. 2548 (10:48)
เรียน อาจารย์นิรันดร์
ที่ไม่ได้ขยายเรื่องการไปบ้านคุณสุวรรณเพราะจำชื่อคนได้ไม่ถูกต้อง และเทคนิคการทำก็กลัวบอกไม่ถูก เพราะลืมเอากล้องไปจะเล่าโดยไม่มีรูปก็กลัวว่าคนอื่นจะงง และส่วนใหญ่นักเรียนถามข้อที่สงสัยและข้อบกพร่องว่าควรปรับอย่างไร ก็เลยรอจ้องว่าคุณสุวรรณหรือช่างนิวัฒน์จะเข้ามาคุย แต่คาดว่าน่าจะไปต่างจังหวัด ก็ขอคร่าวๆก่อนนะคะถ้าผิดประการใดทักท้วงด้วย สมาชิกที่ไปทั้งหมดมีอาจารย์สมศักดิ์และอาจารย์ดนัยจากศรีบุณย์(ไม่รู้จำชื่อผิอหรือเปล่า) อาจารย์สมศักดิ์และลูกศิษย์อีก7คนจากวิสุทธิ์รังษี อาจารย์และลูกสาวจากเทคนิคสุรินทร์ และทีมพนัส พบกันประมาณ 10โมงเช้าเป็นการแลกเปลี่ยนตั้งแต่วิธีเป่าขวดของแต่ละทีม พาดพิงถึงอาจารย์นิรันดร์ด้วยความคิดถึงเสมอ(โดยเฉพาะคุณสุวรรณอยากให้อาจารย์มามาก ) วิธีการต่อขวดให้ดีเริ่มตั้งแต่การวัดเส้นรอบวงของขวดแต่ละขวดให้แตกต่างกันประมาณ 2-3 มิล แต่ของศรีบุณย์ใช้เข็มขัดเส้นนอกเป็นแฟนต้าจะต่อได้พอดีโดยไม่ต้องทำอะไร ของคุณสุวรรณใช้เป่าลดหรือเพิ่มขนาดของขวดเป๊ปซี่ ส่วนทีมพนัสใช้วิธีการเลือกขวดให้พอดี การหยอดกาวของศรีบุณย์ใช้วิธีเอาเสาอากาศส่วนที่เล็กที่สุดมาตีให้แบนแล้วสอดเข้าระหว่างขวดกับเข็มขัดใช้ไซริงค์ดูดกาวรอคไทด์ค่อยๆฉีดเข้าบริเวณที่สอด พร้อมเลื่อนเหล็กวนรอบขวด คุณสุวรรณใช้ซ่อมเป็นตัวสอด ทีมพนัสใช้เข็มเย็บผ้าเบอร์ใหญ่เป็นตัวสอดและใช้กาวร้อน การทำจรวดสองตอน ตัวส่งตัวล่างของทีมพนัสจะมีลักษณะคล้ายกันกับของคุณสุวรรณเพราะมีโอกาศได้เห็นก่อนไปญี่ปุ่นแต่คิดวิธีทำไม่ได้หลังกลับจากญี่ปุ่นด้วยเวลาที่จำกัดและแรงกดดันนักเรียนทุ่มเททำจนได้ด้วยความทึ่งของครู ลักษณะตัวส่งล่างเป็นขวดสองลิตรเจาะรูที่ก้นขวดใช้จุ๊บจักรยานเสียบและยาด้วยกาวอีพอกซี่เพื่อให้ลมเข้าตัวบนได้แต่ออกไม่ได้ ตัวเลื่อนเพื่อปลดสลักจะใช้ขวดเป๊ปซี่ส่วนหัวมาตัดให้มีขนาดพอดีกับข้อต่อขนาดประมาณ 6 หุน(ไม่แน่ใจขนาดแต่เป็นขนาดเดียวกับตัวปลดลอคของฐานยิง)และใส่ข้อต่อยาด้วยกาวร้อนผสมแป้ง(ไม่แน่ใจว่าคุณสุวรรณใช้กาวอะไร) สวมตัวเลื่อนปลดลอคเข้ากับตัวส่ง ควรมีความหลวมพอประมาณเส้นรอบวงตัวนอกมากกว่าตัวใน 3-5 มิล วิธีการปลด ทีมพนัสใช้วิธีการติดปีกตัวส่งและตัวเลือนบากปีกเพื่อใส่ยางวงได้ ใช้ยางวงเป็นตัวปลดลอค ส่วนของคุณสุวรรณเป็นการปลดอัตโนมัติโดยการเจียด้านในของท่อพีวีซีให้มีสโลบซึ่งช่างนิวัฒน์เป็นคนเจีย(ต้องพอดี จึงจะปลดลอคได้) ทีมพนัสทำไม่ได้นอกจากจะสั่งทำ ถ้าอาจารย์นิรันดร์จะนำรูปจรวดของคุณสุวรรณมาดูน่าจะทำให้คนอื่นๆเข้าใจง่ายขึ้นนะคะ หลังจากนั้นก็เป็นการซักถามถึงข้อสงสัยต่างๆ ช่างนิวัฒน์นำเครื่องมือออกมาใหนักเรียนฝึกทำ สนุกมากเพราะมีเด็ก กินก๋วยเตี๋ยวเรือด้วยความอร่อยมากๆๆๆ กินคนละหลายชาม อิ่มสบายใจ มีความสุขที่ได้มีโอกาสพบปะกัน คิดถึงอาจารย์มาก ทุกคนได้พูดคุยถึงความทุ่มเทของอาจารย์นิรันดร์และฝากขอบคุณที่เปิดเวบนี้ให้ทุกคนได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนความรู้ ขอบคุณมากๆค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 12 พ.ย. 2548 (18:02)
เสียดายมาก ๆ ที่ไม่ได้ไปร่วมวงก๋วยเตี๋ยวเรือด้วย
วันหยุดของผมไม่ค่อยตรงกับชาวบ้าน
สัปดาห์หนึ่งผมหยุดวันจันทร์วันเดียว
เวลาพาเด็กไปแข่งหรือไปซ้อมก็ต้องลางานไป
โดนหักเงินทุกครั้ง รวมกันแล้วมากกว่ารางวัลที่ 1 คะแนนรวมอีก
แต่ด้วยอยากให้เด็กมีกำลังใจก็ยอม

ช่วงนี้ เด็กของผมเริ่มจะตะลุยเอ็นทรานซกันแล้ว
ก็เนือย ๆ เรื่องจรวดน้ำไป
เด็กเชียงใหม่ก็กลับไปหมดแล้ว
ยังหาทีมใหม่ไม่ได้

ของคุณที่เอาหลักการสำคัญมาเล่าให้ฟัง

แข่งที่เกษตร ก็คงไปร่วมไม่ได้ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 12 พ.ย. 2548 (21:53)
ทีมพนัสเองก็เริ่มมีปัญหาการส่งต่อของรุ่นพี่กับรุ่นน้อง เพราะรุ่นพี่เริ่มอิ่มตัวเพราะตะลุยทำมาค่อนข้างยาวนาน 2 ปีเต็มและปีนี้ก็อยู่ ม.5(เท่าแกมม่า)ทุกคนเริ่มอยากเต็มที่กับการเรียนซึ่งครูก็เห็นด้วยเพราะนั่นคืออนาคต แต่งานจรที่ไม่คาดคิดกลับกลายเป็นการให้ความรู้กับโรงเรียนอื่นๆและการทำพิธีเปิดงานต่างๆโดยใช้จรวดขวดน้ำ ซึ่งเราเองก็อยากให้ความร่วมมือแต่ติดขัดเรื่องการเรียนของนักเรียนและการสอนของครูซึ่งเป็นหน้าที่หลักทำให้ค่อนข้างอึดอัดใจบ้าง แต่ที่แน่ๆคือปีนี้ไปแข่งที่เกษตรไม่ได้แน่นอน ทีมพนัสติดสอบวิชา รด.ซึ่งหลีกเลี่ยงยาก และครูอยากพักเพราะไม่มีเวลาให้ครอบครัวซึ่งสำคัญมากเช่นกัน ก็อยากไปดูแม้ไม่ได้ไปแข่งถ้ามีเวลาจะพาครอบครัวไปดูค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 13 พ.ย. 2548 (22:17)
อาจารย์ก็ตั้งทีมครอบครัวไปแข่งจรวดแบบ Radiation หรือคู่บุญสิครับ
จะได้ยิงจรวดนัดเดียวไปได้สองต่อ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 13 พ.ย. 2548 (23:57)
ยินดีครับกับกระทู้นี้ แล้วจะแวะมาคุยด้วยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 14 พ.ย. 2548 (08:10)
ทำจรวดน้ำแล้วได้อะไร ของคู่บุญได้ดังนี้ครับ

ครั้งแรกเลยอยากทำเพราะอยากพิสูจน์วิธีการคิดของตัวเองว่าจะสู้คนอื่นได้หรือเปล่าโดยเริ่มจากสิ่งที่เราไม่รู้อะไรเลย ซึ่งผลออกมาก็น่าสนใจดี

สองได้พบสิ่งที่สำคัญในสิ่งที่เราเรียกว่า ความคิดสร้างสรร อพวช ก็อาจไม่คาดว่าความคิดจะพาจรวดน้ำไปได้เร็วและไกลขนาดนี้ ผมเองก็แปลกใจอยู่ว่าสิ่งที่เราคิดว่าดีทีสุดจนคิดว่าเกือบจะสมบูรณ์แล้ว พอคิดไปเรื่อยๆก็มีสิ่งใหม่เข้ามาได้เรื่อยๆไม่รู้จบ

สาม ได้มีส่วนช่วยให้เด็กไทยได้พัฒนาด้านความคิดในทางสร้างสรรค์ ผมภูมิใจมากที่ได้ยินเด็กนักเรียนของพนัสฯพูดว่า เขาทึ่งในความมหัศจรรย์ของสมองมนุษย์ในการคิดสิ่งใหม่ๆ

สี่ ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆทั้งจากตนเองและแหล่งความรู้ต่างๆซึ่งอาจนำไปดัดแปลงให้เกิดประโยชน์ต่อตนเองในด้านอื่นๆด้วย

ห้า ได้รู้จักคนดีๆและมีความสามารถเพิ่มมากขึ้น

หก (อันนี้แฟนฝากมา) ทำให้หัวหน้าทีมมัววุ่นอยู่กับจรวดน้ำจนไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น (ที่แฟนไม่อยากให้ทำ)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 14 พ.ย. 2548 (19:39)
เคยคิดจะส่งแข่งเหมือนกันค่ะเพราะลูกชายกับคุณแม่ชอบเหมือนกัน แต่ลูกสาวชอบอ่านหนังสือไม่ชอบงานประดิษฐ์ คุณพ่อทำงานไกลขับรถทุกวันได้พักเฉพาะวันอาทิตย์
คุณพ่อก็เลยอยากอยู่บ้านและอยากให้ทำอาหารอร่อยๆทาน
เพื่อหัวหน้าครอบครัวก็พานร.ทำจันทร์-ศุกร์ เสาร์ทำงานบ้าน
วันอาทิตย์หยุดให้ครอบครัว 1 วัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 14 พ.ย. 2548 (22:52)
ที่บ้านผม ก็เล่นกันอยู่สองคน ผมกับลูกชายคนเล็ก
แต่พอถึงเทศกาลแข่งจรวด
คุณแม่ก็จะเป็นคนเตรียมเสบียงให้กับกองทัพจรวด
ลูกสาวคนกลางจะเป็นคนเตรียมเสื้อทีมให้มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์
ของ Radiation
ส่วนลูกสาวคนโต ทำงานแล้วและกำลังเรียนต่อ ป.โท ก็คอยมาเชียร์ถ้ามีโอกาสครับ
บางปี คุณปู่คุณย่าของลูก ๆ (แฮะแฮะ ก็พ่อแม่ผมนั่นแหละครับ)
ซึ่งอยู่ที่ศรีราชา ก็พาหลาน ๆ บ้านอา ๆ มาเชียร์ลุงเล่นจรวด

สำหรับผมแล้ว การเล่นจรวดน้ำก็เป็นกิจกรรมครอบครัวที่อบอุ่นดีครับ
บางครอบครัว ก็อาจไปแข่งรถแรลลี่ ไปเที่ยวน้ำตก ไปล่องแก่ง ฯลฯ
เราก็มาอพวช เล่นจรวดครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 6 ม.ค. 2549 (23:16)

ไปเที่ยวเชียงใหม่เมื่อปีใหม่ ไปถึงพร้าว ได้เจอลูกสาวครบทั้ง 5 คน(ชงโคตระการ) ดีใจมากเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 6 ม.ค. 2549 (23:30)

พร้าว อยู่ทางเหนือของเชียงใหม่ ติดกับเชียงราย มีภูเขาล้อมรอบ วันที่ไป อากาศกำลังสบายไม่หนาว พอกลับมาได้วันเดียว เด็กบอกว่าที่พร้าวหนาวมาก ต้องสวมเสื้อ 4 ชั้นไปโรงเรียน นุ่งกางเกงขายาวซ้อนสองชั้นอีกด้วย รักษาสุขภาพนะเด็ก ๆ แล้วก็ถ่ายทอดวิทยายุทธให้น้อง ๆ ปีหน้า"พร้าว"จะได้ลงสนามแข่งจรวดอีก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 7 ม.ค. 2549 (00:02)
น่ารักๆๆๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 10 ม.ค. 2549 (14:40)
จะสมัครเป็นลูกเขยหรือเปล่าล่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 10 ม.ค. 2549 (15:50)
ผมขอชมด้วยคนครับว่าน้องๆน่ารักมาก แต่ไม่สนเป็นลูกเขยหรอกครับคุณพ่ออออ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 14 ม.ค. 2549 (11:27)
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ เป็นไปได้ขอเบอร์ติดต่อด้วยนะครับ