อิเหนา

คิดอย่างไรกันบ้างกับลักษณะนิสัยของอิเหนา



ความคิดเห็นที่ 1


6 ธ.ค. 2548 22:38
  1. อิเหนาเจ้าชู้ เห็นใครสวยเปงมิได้

ความคิดเห็นที่ 2

8 ธ.ค. 2548 17:13
  1. อยากทราบว่าลักษณะนิสัยตัวละครเรื่องอิเหนา มีนิสัยอย่างไร ช่วยบอกที

ความคิดเห็นที่ 3

8 ธ.ค. 2548 20:38
  1. อยากรู้ว่าอิเหนาตอนศึกกะหมังกุหนิงเป็นอย่างไรช่วยบอกเรื่องย่อมาทีนะคะ

ความคิดเห็นที่ 4

10 ธ.ค. 2548 13:01
  1. กษัตริย์องค์อื่นๆมีเมียได้แค่5คนแต่อิเหนามีตั้ง10คนแน่ะ

ความคิดเห็นที่ 5

12 ธ.ค. 2548 11:32
  1. อิเหนาคือภาพสะท้อนความต้องการที่ไม่มีวันจบสิ้นของบุรุษเพศ น่ะค่ะ พูดง่ายๆคืดไม่รุจักพอนั่นเอง โกหกปลิ้นปล้อนกะล่อนไปเรื่อยเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ พอสมใจแล้วก้อทิ้งไป ไม่ไดดูถูกผู้ชายนะ แต่มันคือเรื่องจริง...

ความคิดเห็นที่ 6

23 ธ.ค. 2548 18:53
  1. จะสอบเรื่องอิเหนาแล้ว อยากรู้ลักษณะของตัวละคร

ความคิดเห็นที่ 7

5 ม.ค. 2549 17:05
  1. ตั้งแต่วิหยาสะกำได้ชมรูปภาพของนางบุษบาก็หลงรักนาง และอยากได้นางมาเป็นมเหสี ท้าวกะหมังกุหนิงก็ตามใจลูกส่งทูตไปขอนางบุษบากับท้างดาหา และเตรียมกองทัพไว้ถ้าท้าวดาหาปฏิเสธก็จะยกทัพไปตีเมืองดาหา ท้าวกะหมังกุหนิงได้เล่าเรื่องราวและขอความช่วยเหลือจากน้องชาย คือ ระตูปาหยัง และท้าวประหมัน ซึ่งระตูทั้งสองก็ทูลทัดทาน ขอให้ตรึกตรองดูให้ดี เพราะท้าวดาหาเป็นวงศ์อสัญแดหวา ซึ่งมีกำลังทหารมากมาย ทั้งไพร่พลก็ชำนาญในการสงคราม ท้าวกะหมังกุหนิงก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงตอบว่าการทำสงครามครั้งนี้เป็นการช่วงชิงนางบุษบาจากจรกา แม้พระอนุชาจะอ้างเหตุผลอย่างไรก็ตาม ท้าวกะหมังกุหนิงก็ยืนยันความตั้งใจเดิม ไม่เปลี่ยนใจจะทำเพื่อลูก ฝ่ายท้าวดาหาเมื่อปฏิเสธไม่ยอมยกนางบุษบาให้แล้ว ก็มีหนังสือไปขอความช่วยเหลือไปหาท้าวกุเรปัน พระเชษฐา ท้าวกาหลังและท้าวสิงหัดส่าหรี พระอนุชาทั้งสอง ท้าวสิงหัดส่าหรีเมื่อทราบข่าวก็ส่งทหารไปบอกท้าวดาหาว่าไม่ต้องวิตก จะส่งสุหรานากงไปช่วย ฝ่ายเมืองกุเรปันท้าวกุเรปันได้มีหนังสือ 2 ฉบับ ให้ดะหมังนำไปให้อิเหนา 1ฉบับ และให้ระตูหมันหยา 1 ฉบับ แล้วให้กะหรัดตะปาตี ยกทัพไปสมทบกับอิเหนา ช่วยท้าวดาหาทำศึก กะหรัดตะปาตีก็ยกทัพไปคอยอิเหนาที่ชายเมืองหมันหยา ส่วนท้าวกาหลังก็ให้ตำมะหงงกับดะหมังคุมพลยกออกจากเมืองกาหลังมาพบสุหรานากงจากเมืองสิงหัดส่าหรี สองทัพก็สมทบกันยกไปเมืองดาหา เมื่อท้าวดาหาปฏิเสธไม่ยอมยกนางบุษบาให้ ท้ากะหมังกุหนิงก็เตรียมจัดทัพยกไปตีเมืองดาหา ให้วิหยาสะกำเป็นกองหน้า พระอนุชาทั้งสองเป็นกองหลัง ท้าวกะหมังกุหนิงเป็นจอมทัพ ท้าวกะหมังกุหนิงได้ให้โหรโหรตรวจดูดวงชะตาว่าร้ายดีประกาใด โหรทำนายว่าดวงชะตาของท้าวกะหมังกุหนิงและวิหยาสะกำนั้นถึงฆาต ถ้ายกทัพไปในวันพรุ่งนี้จะพ่ายแพ้แก่ศัตรูแน่นอน ให้เว้นไปซัก 7 วัน แล้วจึงจะพ้นเคราะห์ไปทำศึกได้ แต่ท้าวกะหมังกุหนิงก็มิได้เปลี่ยนความตั้งใจ ยกทัพไปตามกำหนดที่ตั้งใจไว้ เมื่อท้าวดาหาทราบข่าวศึกก็ให้ตั้งค่ายรอบกรุงดาหาไว้ ทัพเมืองกะหมังกุหนิงก็ได้ยกทัพมาประชิดเมืองดาหา ท้าวดาหาเมื่อเห็นศึกมาประชิดเช่นนั้นก็รู้สึกน้อยใจอิเหนาว่าศึกครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอิเหนาเป็นต้นเหตุ สุหรานากงและเสนาเมืองกาหลังเมื่อมาถึงก็เข้าเฝ้าท้าวดาหา สุหรานากงแจ้งให้ท้าวดาหาทราบว่า ท้าวกุเรปันส่งกะหรัดตะปาตีให้สมทบกับทัพอิเหนามาช่วย ท้าวดาหาก็เชื่อว่ากะหรัดตะปาตีนั้นคงมา แต่ไม่เชื่อว่าอิเหนาจะจากหมันหยามาได้ ท้าวดาหาเสนอแนะการทำศึกแก่สุหรานากงว่าไม่ควรออกไปสู้รบนอกเมือง เพราะกองทัพศัตรูกล้ายกมาครั้งนี้ก็ย่อมมีความสามารถมีกำลัง ควรตั้งมั่นไว้ในเมืองก่อน ถ้าทัพต่างๆยกมาช่วยแล้วค่อยตีกระหนาบ ศึกก็จะล่าเลิกไป อิเหนาเมื่อได้รับหนังสือจากท้าวกุเรปันให้ยกทัพไปช่วยท้าวดาหา ถ้าไม่ยกไปช่วยก็ขาดจากความเป็นพ่อลูกกัน แม้ตายก็ไม่ต้องไปเผา อิเหนาอ่านจบแล้วก็นึกว่า นางบุษบาจะงามแค่ไหน ใครต่อใครจึงมาหลงรัก ถ้างามเหมือนจินตะหราก็สมควรที่จะหลงรัก อิเหนาคิดว่าอีก 7 วันจึงจะยกทัพไปแต่ดะหมังทูลเตือนว่าอาจไปช่วยไม่ทัน อิเหนาจึงจำใจยกทัพไปวันรุ่งขึ้น อิเหนาได้เข้าเฝ้าท้าวหมันหยาซึ่งก็ได้รับหนังสือจากท้าวกุเรปันมีใจความตำหนิพระธิดาและท้าวหมันหยา ถ้าท้าวหมันหยายังเห็นดีเห็นงามไม่ให้อิเหนายกทัพไปช่วยศึกดาหา ก็จะตัดญาติขาดมิตรกัน ท้าวหมันหยาจึงเร่งให้อิเหนายกทัพไปและให้ระเด่นดาหยนคุมทัพจากหมันหยาไปสมทบอิเหนาด้วย อิเหนาจึงมาลาจินตะหรา สการะวาตี และมาหยารัศมี ทั้งที่ใจไม่อยากจากไป อิเหนาสัญญากับจินตะหราว่าเสร็จศึกจะรีบกลีบมาทันที อิเหนายกทัพจากเมืองหมันหยาไปด้วยความโศกเศร้า และคิดถึงสามนางมาตามทางที่ผ่านไป อิเหนายกทัพสมทบกับกะหรัดตะปาตีที่คอยท่าอยู่แล้วพากันยกไปเมืองดาหา เมื่อถึงแดนดาหาอิเหนาก็หยุดตั้งค่าย ให้ตำมะหงงไปทูลท้าวดาหาว่าจะทำศึกให้เสร็จสิ้นก่อนแล้วจึงจะมาเข้าเฝ้า ท้าวดาหาก็ยินดีเมื่อรู้ว่าอิเหนายกทัพมาแล้ว เพราะรู้ว่าอิเหนาเก่งกล้าสามารถ ย่อมชนะศึกแน่นอน ส่วสุหรานากงก็ยกทัพออกไปสมทบกับอิเหนาแล้วเล่าเรื่องที่ท้าวดาหากล่าวถึงอิเหนาให้ฟัง ฝ่ายท้าวกะหมังกุหนิงแม้รู้ข่าวว่ามีทัพยกมาช่วยท้าวดาหาแต่ก็ยังไม่เปลี่ยนใจได้เตรียมทำศึกเต็มที่ เมื่อทัพกะหมังกุหนิงประจันทัพกับทัพของอิเหนา ท้าวกะหมังกุหนิงไม่รู้ว่าเป็นทัพของอิเหนาจึงถามว่าผู้ใดคือจรกา อิเหนาจึงตอบว่าจรกามิได้มาด้วย เรายกมาแต่กุเรปันเพื่อมาช่วยน้อง ท้าวกะหมังกุหนิงเมื่อรู้ว่าเป็นอิเหนาก็รู้สึกหวาดหวั่นแต่ก็มีมานะเจรจาตอบ ในที่สุดสังคามาระตะก็ออกต่อสู้กับวิหยาสะกำ และได้ฆ่าวิหยาสะกำตาย ท้าวกะหมังกุหนิงจึงเข้าต่อสู้กับสังคามาระตะ อิเหนาเข้ารับไว้และฆ่าท้าวกะหมังกุหนิงสำเร็จ ระตูปาหยังและท้าวประหมันเห็นเหตุการณ์เป็นดังนั้นจึงยอมแพ้แก่อิเหนา และจะยอมเป็นเมืองขึ้นจะส่วเครื่องบรรณาการมาถวายตามประเพณี อิเหนาก็ได้อณุญาตให้นำศพท้าวกะหมังกุหนิงและวิหยาสะกำกลับไปที่เมืองเพื่อจัดพิธีศพตามประเพณีต่อไป

ความคิดเห็นที่ 9

19 ม.ค. 2549 15:02
  1. อยากทราบว่าเรื่องตอนแรก

ความคิดเห็นที่ 10

10 ก.พ. 2549 15:38
  1. อิเหนาถึงจะเจ้าชู้ประตูดินก็รักบุษบามากที่สุดนะตัวเอง

ความคิดเห็นที่ 11

13 ก.พ. 2549 15:31
  1. อิเหนา-เก่งกล้าสามารถ ชำนาญในการใช้ศาสตรวุธทุกชนิด ฉลาดหลักแหลม(เจ้าเล่ห์เพทุบาย) มีนำใจ เอาแต่ใจเป็นบางครั้ง เจ้าชู้

ความคิดเห็นที่ 12

25 ก.พ. 2549 14:44
  1. อิเหนาเจ้าชู้ เห็นคัยสวยมัยดั้ยนิสัยไม่ดี ไม่รู้จักพอ

ความคิดเห็นที่ 13

20 มี.ค. 2549 22:08
  1. อยากอ่านอิเหนาที่เป็นบทพระราชนิพนธ์ฉบับสมบูรณ์มาก ๆ เลย ไม่ทราบว่ายังมาขายอยู่หรือเปล่าครับใครทราบ กรุณาชี้แนะด้วยนะครับ (ไม่รู้ว่ายังมีจำหน่ายอยู่หรือเปล่า ไม่อยากยืม)

ความคิดเห็นที่ 14

16 พ.ค. 2549 16:28
  1. ช่วยถอดความเรื่อง อิเหนา ให้หน่อยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 15

23 พ.ค. 2549 16:46
  1. ชื่อเต็มของอิเหนาชื่อว่าอะไร

ความคิดเห็นที่ 16

28 พ.ค. 2549 14:39
  1. ชื่อเต็มของอิเหนาชื่อว่า หยังหยังหนึ่งหนัดอินดรา อุดากันสาหรีปาตี อิเหนาเองหยังตาหลา เมาะตารียะกัดดังสุรศรี ดาหยังอริราชไพรี เองดะนะกะหรีกุเรปัน ยาวมั้ยล่ะ ชื่อคนยาวอย่างกะกลอน

ความคิดเห็นที่ 17

22 มิ.ย. 2549 19:05
  1. ใครมีเนื้อเรื่อง อิเหนา เเบบย่อ ทั้งหมด มัง เอย ภูมิหลัง ฉาก

ความคิดเห็นที่ 18

22 มิ.ย. 2549 20:01
  1. อิเหนาเจ้าชู้...รักใครไม่เป็นหรอก..เปรียบเหมือนผู้ชายไทยทั่วไปนั่นแร่ะ

ความคิดเห็นที่ 19

6 ก.ค. 2549 12:44
  1. ใครทราบความเป็นมาช่วยตอบหน่อยค่ะ จะสอบเเล้ว ตอนนี้อยู่ม.4ค่ะ จะขอบคุณมาก กวาง

ความคิดเห็นที่ 20

22 ส.ค. 2549 15:14
  1. ขอบคุณคับสำหรับเนื้อเรื่องอิเหนาคร๊าฟ

ความคิดเห็นที่ 21

24 ส.ค. 2549 17:34
  1. สนุกดีๆ

ความคิดเห็นที่ 96

11 ม.ค. 2551 22:06
  1. เราว่าอิเหนาน่ะต้องเป็นเสือไบชัวร์ ชมว่าสียะตราหน้าตาดี แบบนีี้มันโชตะชัดๆ -*- แล้วก็ดูคุณเธอเพ่งพิศวิหยาสะกำสิ อะไรจะหลงไหลในทุกเพศปานนั้น สงสารเมียอิเหนาจัง T^T

ความคิดเห็นที่ 97

15 ม.ค. 2551 21:39
  1. แล้วลักษณะนิสัยของท้าวกุเรปันอ่ะคะ เป็นยังไงบ้างอ่ะ คืออ่านหนังสือแล้ว แต่ว่าบทของท้าวกุเรปันนั้นสั้นนัก ทำให้เราไม่สามารถสรุปได้อ่ะ ถ้าได้เดี๋ยวนี้ก็ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 100

16 ม.ค. 2551 14:49
  1. อยากรู้ตัวละครต่างๆในเรื่องอิเหนา

ความคิดเห็นที่ 101

22 ม.ค. 2551 21:13
  1. ช่วยแปลหน่อยนะคะ เราไม่ได้จิงๆ ขอบคุนากนะคะ ส่งมาให้ทางเมลเลยนะคะ ขอบคุนอีกครั้งค่ะ เมื่อนั้น สุหรานากงวงศา ครั้นเสด็จขึ้นแล้วก็ไคลคลา ออกมาที่อยู่พระภูมี ฯ บัดนั้น ฝ่ายดะหมังกุเรปันกรุงศรี ครั้นถึงหมันหยาธานี ก็ตรงไปยังที่ประเสบัน ขึ้นบนชานพักตำหนักนอก พอเห็นเสด็จออกกิดาหยัน จึงเข้าไปใกล้องค์พระทรงธรรม์ อภิวันท์แล้วถวายสารา ฯ เมื่อนั้น พระโฉมยงวงศ์อสัญแดหวา คลี่สารสมเด็จพระบิดา พลางทอดทัศนาทันใด ฯ ในลักษณ์นั้นว่าปัจจามิตร มาตั้งติดหากรุงใหญ่ จงเร่งรีบรี้พลสกลไกร ไปช่วยชิงชัยให้ทันที ถึงไม่เลี้ยงบุษบาเห็นว่าชั่ว แต่เขารู้อยู่ว่าตัวนั้นเป็นพี่ อันองค์ท้าวดาหาธิบดี นั้นมิใช่อาหรือว่าไร มาตรแม้นเสียเมืองดาหา จะพลอยอายขายหน้าหรือหาไม่ ซึ่งเกิดศึกสาเหตุเภทภัย ก็เพราะใครทำความไว้งามพักตร์ ครั้งหนึ่งก็ให้เสียวาจา อายชาวดาหาอาณาจักร ครั้งนี้เร่งคิดดูจงนัก จะซ้ำให้เสียศักดิ์ก็ตามที แม้นมิยกพลไกรไปช่วย ถึงเราม้วยก็อย่ามาดูผี อย่าดูทั้งเปลวอัคคี แต่วันนี้ขาดกันจนบรรลัย ฯ ครั้นอ่านเสร็จสิ้นพระทรงฤทธิ์ ถอนฤทัยคิดแล้วสงสัย บุษบาจะงานสักเพียงไร จึงต้องใจระตูทุกบุรี หลงรักรูปนางแต่อย่างนั้น จะพากันมาม้วยไม่พอที่ แม้นงามเหมือนจินตะหราวาตี ถึงจะเสียชีวีก็ควรนัก แล้วว่าแก่ดะหมังเสนา เราจะยกโยธาไปโหมหัก มิให้เสียวงศาสุรารักษ์ งดสักเจ็ดวันจะยกไป ฯ บัดนั้น ดะหมังบังคมประนมไหว้ ทูลว่าช้านักพระภูวไนย เกลือกไปไม่ทันจะเสียที เชิญเสด็จคลาไคลไปก่อน แล้วจึงค่อยผันผ่อนมากรุงศรี อันข้าศึกซึ่งยกมาต่อตี ป่านนี้จะประชิดติดกรุงไกร ฯ ขอบคุนๆมาๆนะคะ

ความคิดเห็นที่ 102

24 ม.ค. 2551 22:39
  1. ขอบคุนครับ

ความคิดเห็นที่ 103

3 ก.พ. 2551 15:33
  1. เกียจจินตะหราวาตี

ความคิดเห็นที่ 104

9 ก.พ. 2551 20:47
  1. <P>อยากทราบอุปนิสัยของตัวละคร-----ใครรู้ช่วยบอกด้วย----<STRONG>ด่วน</STRONG></P>

ความคิดเห็นที่ 107

20 พ.ค. 2551 18:08
  1. <P>ช่วยตอบตัวละครหลักเรื่องอิเหนาหน่อยนะคะ</P> <P>&nbsp;</P>

ความคิดเห็นที่ 113

1 ส.ค. 2551 20:30
  1. ต้องการทราบลักษณะของตัวละครของอิเหนา   ด่วนมาก


ความคิดเห็นที่ 114

8 ส.ค. 2551 10:05
  1. ผุ้แต่ง แต่งได้ดีมากเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 115

11 ส.ค. 2551 16:07
  1. อยากให้อิเหนาเลิกเจ้าชู้และรักบุษาบคนเดียวอยากให้บุษบาใจแข็งไม่ยอมคืนยดีกับอิเหนาดัดสันคานอิเหนาด้วย

ความคิดเห็นที่ 116

1 พ.ย. 2551 16:51
  1. ชื่อเต็มๆๆของอิเหนา ชื่อเต็มๆๆของบุษบา อะไรอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 122

22 ธ.ค. 2551 19:23
  1. ความเชื่อของเรื่อง อิเหา ตอน ศึกกะหมังกุหนิงให้หน่อยได้ไหม


ความคิดเห็นที่ 123

27 พ.ค. 2552 14:35
  1. ก้องั้นๆ


ความคิดเห็นที่ 124

26 ก.ค. 2552 19:28
  1. ขอแนวข้อสอบวิชาภาษาไทย  ม.๔  เทอม  ๑  ส่งไปที่เมลล์ ด้วยนะคะ  ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็นที่ 125

17 ส.ค. 2552 18:01
  1. อิเหนาเจ้าชู้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ความคิดเห็นที่ 126

31 ส.ค. 2552 18:45
  1. ช่วยหน่อย ถอดคำประพันธ์ที่ว่า.. เมื่อนั้น สุหงานากงเรืองศรี ได้ฟังผ่านฟ้าพาที อัญชลีแล้วสนองพระบัญชา *****จนถึงบทที่ขึ้นต้อนด้วย************* เมื่อนั้น ระเด่นมนตรีใจหาญ ฟังสุหรานากงแจ้งการ จึงตอบพจมานอนุชา... ****จนจบบทเรยน่ะช่วยหน่อยย****** ****สุภายในอาทิตย์นี้******** ถ้าใครใจดี ส่งมาที่ Garfield_fern_ya_edl@hotmail.com...... ใครส่งมาขอหั้ยเจริญๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 129

29 มี.ค. 2553 10:56
  1. ท้าวดาหามอบหมายให้ใครดูเลเมื่อง

ความคิดเห็นที่ 130

28 มิ.ย. 2553 20:04
  1. เรื่องอิเหนาแบ่งเป็นตอน ๆ รวม 17 ตอน คือ ตอนที่ 1 กล่าวถึงเมืองหมันหยา มีธงไชยผุดขึ้น 4 ทิศทางให้เกิดข้าวยากหมากแพงกษัตริย์วงศ์เทวัญทั้ง 4 องค์ คือ กุเรปัน ดาหา และสิงหัดส่าหรี มาอาสาถอนธงไชยนั้นได้ ท้าวหมันหยาจึงยกธิดาทั้ง4 ให้และแบ่งเมืองให้ครอบครอง จากนั้นเป็นประวัติของอิเหนา จินตะหรา บุษบาและสียะตรา อิเหนาโอรสของท้าวกุเรปันได้หมั้นหมายกับบุษบาธิดาของท้าวดาหา แต่ทั้งสององค์ไม่เคยพบกันเลย ตอนที่ 2 อิเหนาไปช่วยงานพระศพพระอัยกีที่เมืองหมันหยา ได้พบจินตะหราและรักใคร่ชอบพอกัน เมื่อท้าวกุเรปันขอให้ท้าวดาหาเตรียมการอภิเษกอิเหนากับบุษบา อิเหนาไม่เคยพบบุษบาจึงทำอุบายไปเที่ยวป่าเพื่อหนีพิธีสยุมพร ตอนที่ 3 อิเหนากลับมาจากหมันหยา วิยะดาประสูติ ท้าวดาหาของหมั้นวิยะดาให้สียะตราน้องบุษบา ท้าวกุเรปันของให้ท้าวดาหาเตรียมการอภิเษกอิเหนากับบุษบา อิเหนาไม่เคยพบบุษบาจึงทำอุบายไปเที่ยวป่าเพื่อหนีพิธีสยุมพร ตอนที่ 4 อิเหนาปลอมตัวเป็นชาวป่าชื่อมิสาระปันหยี และได้รบชนะท้าวปักมาหงันกับ 2 พี่น้อง ได้นางมาหยารัศมีและสการะวาตีเป็นบรรณาการ ได้สังคามาระตาเป็นน้อง ตอนที่ 5 อิเหนาเข้าเมืองหมันหยา ได้จินตะหราและอยู่ด้วยกัน ท้าวกุเรปันให้คนไปตาม ก็ไม่ยอมกลับ และอิเหนายังออกปากอนุญาตให้บุษบาเลือกชายอื่นอภิเษกได้ ท้าวดาหาจึงประกาศบุษบาให้ใครก็ได้ที่มาสู่ขอ ตอนที่ 6 กล่าวถึงระตูจรการูปชั่วตัวดำ แต่ต้องการมีมเหสีที่รูปงาม จึงให้ช่างไปวาดรูป หญิงสาวตามเมืองต่าง ๆ มาให้เลือก ช่างไปวาดรูปบุษบาได้ 2 รูป ระหว่างทางองค์ปะตาระกาหลาได้บันดาลให้รูปหายรูปหนึ่ง จรกาเห็นรูปบุษบาก็หลงรักและให้ท้าวล่าสำผู้เชษฐาไปสู่ขอ ท้าวดาหาก็ประทานบุษบาให้จรกา ตอนที่ 7 วิหยาสะกำ โอรสของท้าวกะหมังกุหนิงได้รูปบุษบาที่ช่างวาดของจรกาทำหาย ก็เพ้อถึงบุษบารบเร้าให้บิดาไปสู่ขอ ท้าวดาหาปฏิเสธ ท้าวกะหมังกุหนิงจึงยกทัพมาตีดาหา กษัตริย์วงศ์เทวาทั้งสามเมืองยกทัพมาช่วยป้องกันเมืองดาหา จรกายกทัพมาถึงเมื่อสงครามสิ้นสุดลงแล้ว ตอนที่ 8 อิเหนาเข้าเฝ้าท้าวดาหาได้พบนางบุษบาก็หลงรักและเสียดายนาง จรกาเร่งให้ทำพิธีอภิเษก อิเหนาล้มเจ็บลงทำให้ต้องเลื่อนพิธีออกไป เมื่ออิเหนาหายป่วย ท้าวดาหาจึงเตรียมอภิเษกบุษบากับจรกา อิเหนาหาอุบายจะลักพาบุษบา ตอนที่ 9 อิเหนาปลอมเป็นชาวเมืองกะหมังกุหนิง เข้าปล้นเมืองดาหาขณะที่ในเมืองกำลังมีมหรสพฉลองก่อนพิธีอภิเษก ท้าวกุเรปันและท้าวดาหาไปบัญชาดับไฟ อิเหนาแอบไปลักพาบุษบาไปไว้ในถ้ำ ตอนที่ 10 อิเหนาเข้าเมืองมาแก้สงสัยและอาสาติดตามนางบุษบา เอาวิยะดาไปด้วย ปรากฏว่าบุษบาถูกลมหอบไปเสียแล้ว อิเหนาจึงปลอมเป็นชาวป่าชื่อปันหยีและปลอมวิยะดาเป็นเกนหลงหนึ่งหรัด ออกติดตามบุษบาทั่วเกาะชวาก็ไม่พบจึงไปบวชเป็นอายัน (ฤาษี) ตอนที่ 11 ฝ่ายบุษบาซึ่งถูกลมหอบไป องค์ปะตาระกาหลาแปลงตัวให้เป็นชายชื่ออุณากรรณ ได้เป็นบุตรบุญธรรมของท้าวประมอตัน วันที่อิเหนาบวชนั้นให้เร่าร้อนใจ จึงขออนุญาตบิดาบุญธรรม ออกท่องเที่ยวหาสตรีที่พอใจ โดยเจตนาจะตามหาอิเหนา ระหว่างการเดินทางได้เมืองขึ้นหลายเมืองและได้นางกุสุมาเป็นคู่หมั้นของสัง คามาระตาเป็นมเหสี แต่แสร้งกล่าวว่ายังร่วมกับสตรีไม่ได้ภายใน ๓ ปี เพราะบนไว้ ตอนที่ 12 อุณากรรณยกทัพเมืองประมอตันไปพบปันหยีแต่จำกันไม่ได้จึงเลยเข้าเมืองกาหลัง ท้าวกาหลังรับไว้เป็นโอรสบุญธรรม ปันหยีสงสัยว่าอุณากรรณคือบุษบา จึงลาผนวชติดตามเข้าเมืองกาหลังด้วย ระหว่างนั้นกาหลังเกิดศึก ปันหยีและอุณากรรณช่วยรบจนชนะ อุณากรรณเกรงปันหยีจะทราบว่าตนเป็นสตรี จึงทูลลาท้าวกาหลังออกตามหาอิเหนาต่อ ตอนที่ 13 สังคามาระตาเชื่อว่าอุณากรรณคือบุษบา และหลังรักนางกุสุมาคู่หมั้นของตนเอง จึงให้มหาดเล็กไปแอบดูเวลาอุณากรรณลงสรงก็ทราบว่าเป็นหญิง อุณากรรณลาปันหยีแล้วยกทัพออกจากเมือง และปลีกตัวจากกองทัพไปบวชชี (แอหนัง) พร้อมกับพี่เลี้ยง ตอนที่ 14 สียะตราออกติดตามหาอิเหนา บุษบาและวิยะดา โดยปลอมเป็นชาวป่าชื่อ ย่าหรัน องค์ปะตาระกาหลาแปลงเป็นนกยูงมาล่อให้ย่าหรันเข้าเมืองกาหลังไปพบปันหยีและ เกนหลง สังคามาระตาเป็นใจให้ย่าหรันรักเกนหลง ปันหยีตามไปรับแต่ไม่แพ้ชนะกัน สังคามาระตาจึงขอ กริชย่าหรันให้ปันหยีดูจึงได้รู้จักกัน ตอนที่ 15 ระตูมะงาดาให้คนมาลักตัวปันหยีเพื่อจะได้สู่ขอนางสกาหนึ่งรัด ธิดาท้าวกาหลังไปให้อนุชาของตน แต่ลักผิดตัวได้ย่าหรันไปขังไว้ ระเด่นตะราหงันธิดาของระตูมะงาดาช่วยย่าหรันและย่าหรันได้นางเป็นชายา ปันหยีออกตามหาย่าหรันไปพบบุษบาซึ่งบวชเป็นแอหนัง เข้าใจว่านางเป็นมเหสีของอุณากรรณ ตอนที่ 16 สังคามาระตาทำอุบายเชิดหนังเป็นเรื่องราวระหว่างอิเหนากับบุษบาตั้งแต่ต้น แอหนังบุษบาเศร้าโศกมาก พี่เลี้ยงออกมาดูคนเชิดหนังเห็นเป็นปะสันตาก็จำได้ อิเหนาจึงลักนางบุษบาไปอยู่ร่วมกันในเมืองกาหลัง ฝ่ายย่าหรันกับนางดะราหวันหนีจากเมืองมะงาดามาได้ ระตูมะงาดา ตามมารบแต่แพ้จึงยอมเป็นเมืองขึ้นต่อกาหลัง ตอนที่ 17 ตอนสุดท้ายสังคามาระตาไปช่วยท้าวประมอตันรบกับระตูล่าสำ และได้ระเด่นกุสุมาซึ่งไปกับกองทัพของอุณากรรณนั้น สียะตราลอบส่งข่าวไปถึงท้าวกุเรปันและท้าวดาหา กษัตริย์ทั้งสองเดินทางมาเมืองกาหลัง และจัดพิธีอภิเษกสมรสระเด่นที่หมั้นกันแล้วทุกคู่ รวมทั้งเชิญจินตะหรามาร่วมพิธีด้วย

ความคิดเห็นที่ 131

25 มิ.ย. 2554 11:17
  1. ขอข้อคิดด้วยค่ะ มีกระทู้ไม่ไช่มีไว้พิมพ์คุยเล่นนะคะ

ความคิดเห็นที่ 132

21 ก.ค. 2555 19:08
  1. อยากได้กลอนบทที่อิเหนาลอบหานางจินตะหลา มาหยารัศมี และสการะวาตีค่ะ ช่วยหน่อยนะคะหาไม่เจอจริงๆ ขอบคุณคะ

ความคิดเห็นที่ 133

14 ก.ย. 2556 15:34
  1. ครั้นถึงห้องสุวรรณบรรจง นั่งแนบแอบองค์นาโฉมศรี ทอดถอนฤทัยพลางทางพาที ภูมีแจ้งความแก่ทรามวัย บัดนี้ดะหมังเสนา ถือสารพระบิดามาให้ เป็นเหตุด้วยดาหาเวียงชัย เกิดการศึกใหญ่ไพรี ให้พี่กรีธาทัพขันธ์ ไปช่วยป้องกันกรุงศรี จะรีบยกพหลมนตรี พรุ่งนี้ให้ทีชันพระบัญชา อยู่จงดีเถิดพี่จะลาน้อง อย่าหม่นหมองเศร้าสร้อยละห้อยหา เสร็จศึกวันใดจะไคลคลา กลับมาสู่สมภิรมย์รัก ฯ ๘คำ ฯ เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว ก็ทรงนั่งลงเคียงข้างร่างงามพลางถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยความบอกนางว่า บัดนี้เสนาได้นำสารจากพระบิดามาแจ้งว่า้เกิดมีศึกใหญ่ที่่เมืองดาหา พระองค์ มีประสงค์จะให้พี่ีนำทัพไปช่วยป้องกันเมืองโดยเร็ว ดังนั้นเพื่อมิให้เป็นการเสียเวลา พี่จะออกเดินทางไปเสียแต่วันพรุ่งนี้ พี่จึงได้มาบอกให้เจ้าได้รับรู้ ขอเจ้าอยู่ที่นี่อย่าได้เป็นกังวล พี่สัญญาว่าเมื่อเสร็จศึกแล้วพี่จะรีบกลับมาหาเจ้าแน่แท้ เมื่อนั้น จินตะหราวาตีมีศักดิ์ ฟังตรัสขัดแค้นฤทัยนัก สะบัดพักตร์ผินหลังไม่บังคม แล้วตอบถ้อยน้อยหรือพระทรงฤทธิ์ ช่างประดิษฐ์คิดความพองามสม ล้วนกล่าวแกล้งแสร้งเสเล่ห์ลม คิดคมแยบคาบหลายชั้น พระจะไปดาหาปราบข้าศึก หรือรำลึกถึงคู่ตุนาหงัน ด้วยสงครามในจิตยังติดพัน จึงบิดผันพจนาไม่อาลัย ไหนพระผ่านฟ้าสัญญาน้อง จะปกป้องครองความพิสมัย ไม่นิราศแรมร้างห่างไกล จนบรรลัยมอดม้วยไปด้วยกัน พระวาจาน่าเชื่อเป็นพ้นนัก จึงหลงรักภัทดีไม่เดียดฉันท์ พาซื่อุจิตคิดสำคัญ หมายมั่นว่าเมตาปรานี มิรู้มาอาภัพกลับกลาย จะหลีกเลี่ยงเบี่ยงบ่ายหน่ายหนี ยังสมคำสัญญาที่พาที กี่ร้อยปีพระจะกลับคืนมา ฯ ๑๒คำ ฯ ครั้นเมื่อจินตราวาตีได้ฟังความแล้วก็ขุ่นเคืองในหทัยไม่น้อย จนถึงกับสะบัดหน้าหนีพร้อมกับเอื้อนเอ่ยวาจาเหน็บแนมว่า สม กับเป็นพระองค์ที่์ช่างสรรค์หาคำพูดมาบอกกล่าวแก่น้องได้งดงามเข้าที จะยกทัพไปเพื่อปกป้องดาหาอย่างนั้นหรือ น้องว่าทรงอ้างเหตุการศึกบังหน้า ทั้งที่แท้จริงแล้วทรงต้องการไปเมืองดาหาเพื่อไปหาพระคู่หมั้น ที่ยังคงระลึกถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเสียมากกว่า เมื่อนั้น พระสุริย์วงค์เทวัญอสัญหยา โลมนางพลางกล่าววาจา จงผินมาพาทีกับพี่ชาย ซึ่งสัญญาว่าไว้กับนวลน้อง จะคงครองไมตรีไม่หยีหน่าย มิได้แกล้งกลอกกลับอภิปราย อย่าสงกาว่าจะวายคลายรัก จะจำจากโฉมเฉลาเยาวเรศ เพราะเกรงเดชบิตุรงค์ทรงศักดิ์ ข้อความงามแครงกินแหนงนัก ด้วนเจ้าไม่ประจักษ์ที่จริงใจ สมเด็จพระบิดาให้หาพี่ ใช่แต่ครั้งนี้นั้นหาไม่ ถึงสองครั้งพี่ขัดรับสั้งไว้ ยังมิได้บอกเจ้าให้แจงการ บัดนี้เกิดศึกก็สุดคิด จนจิตที่จะขัดพระบรรหาร สารามีมาเป็นพยาน พระยื่นสารให้นางทัศนา ฯ ๑๐ คำ ฯ อิเหนาปลอบจินตราพลางตรัสว่า จงหันหน้ามาพูดกับพี่บ้าง ที่สัญญาไว้กับจินตราว่าจะครองรักกันตลอดไปไม่ได้หลอกเลย อย่ากังวลว่าจะคลายความรักที่มี ที่ต้องจากไปก็เพราะเกรงกลัวพระบิดา(องค์กุเรปัน) จินตรายังไม่เข้าใจ องค์กุเรปันเรียกตัวพี่(อิเหนา) ถึงสองครั้งแล้วครั้งนี้จึงรับพระบัญชาไว้ ยังไม่ได้บอกให้เข้าใจ ตอนนี้เกิดศึกก็จนใจที่จะขัดพระบัญชา สารก็มีมาเป็นพยาน พลางยื่นสารให้จินตราดู เมื่อนั้น โฉยงองค์ระเด่นจินตะหรา ค้อนให้ไม่แลดูสารา กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ แล้ววาอนิจจาคงวามรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล ตั้งแต่จะเชียวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนนอกข้า ด้วนใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีเวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่งทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร เสียแรงหวังฝังฝากชีวี พระจะมีเมตตาก็ก็หาไม่ หมายบำเหน็จจะรีบเสร็จไป ก็รู้เท่าเข้าใจในทำนอง ด้วยระเด่นบุษบาโฉมตรู ควรคู่ภิรมย์สมสอง ไม่ต่ำศักดิ์รูปชั่วเหมือนตัวน้อง ทั้งพวกพ้องสุริย์วงค์วงค์พงศ์พันธุ์ โอ้แต่นี้สืบไปภายหน้า จะอายชาวดาหาเป็นแม่นมั่น เขาจะค่อนนินทาทุกสิ่งอัน นางรำพันว่าพลางทางโศกา ฯ ๑๔ คำ ฯ โอด จินต ราเห็นดังนั้นก็ค้อนให้อิเหนาไม่มองดูสาร พลางแค้นใจแล้วตรัสว่า ความรัก เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเหมือนสายน้ำใหลเมื่อใหลไปแล้วก็ไม่มีทางจะใหลย้อน กลับมา ผู้หญิงทั้งพื้นดิน ไม่มีใครจะแค้นเหมือนพระองค์(จินตรา) เพราะหารักเกินหน้า จึงต้องมาทุกข์อยู่แบบนี้ พลางตรัสว่าเสียดายตัวนักเพราะหลงเชื่อคำของอิเหนาจึงช้ำใจ แต่จะโทษใครได้ เสียแรงฝากชีวิตไว้ อิเหนาจะมีเมตตาสักนิดก็ไม่ หมายจะไปก็รู้ในท่าที(ของอิเหนา) เพราะว่าบุษบาคู่ควรกับพระองค์(อิเหนา) ไม่ต่ำศักดิ์ขี้เหร่เหมือนจินตราทั้งยังมีเชื้อสายของวงศ์เทวา ตั้งแต่นี้ต่อไป จะต้องอับอายชาวดาหาแน่นอนประชาชนจะต้องนินทา นาง(จินตรา)ตรัสพลางร้องให้ เมื่อนั้น พระสุริย์วงค์เทวัญอสัญหยา ปลอบนางพลางเช็ดชลนา ดวงยิหวาอย่าทรงโศกี จงสร่างสิ กินแหนงแคลงใจ ที่ในบุษบามารศรี พี่สลัดตัดใจไม่ไยดี มิได้มีปรารถนาอาลัย จรกาจึงได้มาว่าขาน กำหนดนัดทำงานการใหญ่ พนกะหมังกุหนิงรู้ไป ก็ซ้ำให้มากกล่าวกัลยา ครั้นขอนางมิได้ดังตั้งใจจง จึงเกิดการรณรงค์ในดาหา เพราะแหนหวงช่วงชิงวนิดา ใช่ว่าบางเปล่าอยู่เมื่อไร อันลือข่างบุษบาว่างามนัก จะดีกว่าน้องรักนั้นหาไม่ นี่จำเป็นจึงจำจากไป เพราะกลัวภัยพระราชบิดา แม้นเสียดาหาก็เสียวงค์ อัปยศถึงองคค์อสัญหยา เจ้ากับพี่ก็จะมีแต่นินทา แก้วตาจงดำริตริตรอง ถึงไปก็ไม่อยู่นาน เยาวมาลย์อย่าโศกเศร้าหมอง พระจุมพิตชิดเชยปรางทอง กรประคองนฤมลขึ้นบนเพลา ฯ ๑๔ คำ ฯ อิเหนา ทรงปลอบนาง พลางเช็ดน้ำตาให้ ว่ายอดรักของพี่อย่าได้โศกเศร้า อย่าได้สงสัยแคลงใจในตัวบุษบา เพราะพี่นั้นตัดใจจากบุษบา ไม่ใยดีต่อนาง มิได้ปรารถนาอาลัยที่จะไปหานาง จรกานั้นได้สู่ขอกำหนดการหมั้นหมายนางบุษบา พอกะหมังกุหนิงรู้ข่าวก็มาสู่ขอนางบุษบาอีกคน เมื่อสู่ขอไม่ได้ดั่งใจหมายก็เกิดสงครามสู้รบในเมืองดาหา เพราะจะชิงตัวนางบุษบา มีข่าวลือว่านางบุษบานั้นมีความโสภา งดงามนัก แต่ก็ไม่งดงามเท่ากับจินตหรายอดรักของพี่ เหตุที่พี่ต้องจากจินตหราไป เพราะไม่กล้าที่จะขัดพระบัญชาของพระบิดา ถ้าเสียเมืองดาหาก็จะอัปยศ เจ้ากับพี่นั้นก็จะถูกติฉินนินทา ขอให้เจ้าจงตริตรองให้ดี ถึงพี่จะไปอยู่ก็ไม่นาน น้องจงอย่าได้เศร้าหมอง แล้วอิเหนาก็จุมพิตนางจินตรา อุ้มประคองนางขึ้นบนนั่งตัก เมื่อนั้น จินตะหราวาตีโฉมเฉลา ได้เห็นสารทราบความตามสำเนา ค่อยบรรเทาเบาทุกข์แคลงใจ จึงเคลื่อนองค์จากพระเพลาพลาง นวลนางบังคมแถลงไข ซึ่งพระจะเสด็จไปชิงชัย ก็ดามใจไม่ขัดอัธยา แม้นสำเร็จราชการงานศึก แล้วรำลึกอย่าลืมหมันหยา จงเร่งรีบยกทัพกลับมา น้องจะนับวันท่าภูวไนย ฯ ๖ คำ ฯ นางจินตะหรามีท่าทีผ่อนปรนมากขึ้น และย้ำความว่า เสร็จธุระแล้วให้รีบกลับมาหมันหยา อิเหนาจึงขอฝากนางสการะวาตีและนางมาหยารัศมีด้วย นางจินตะหรารับปากด้วยความเต็มใจ จากนั้นอิเหนาจึงขอเวลาไปหานางทั้งสอง เมื่อไปพบสองนาง เหตุการณ์ก็คล้ายๆ กัน ต่างก็โศกาอาวรณ์ แต่ง่ายหน่อยที่ไม่มีเหตุตัดพ้อ เมื่อนั้น พระทรงโฉมประโลมจิตพิสมัย รับขวัญกัลยาแล้วว่าไป พี่จะลืมปลื้มใจไยมี เป็นเวรากรรมจึงจำจาก ขอฝากมาหยารัศมี กับนางสการะวาตี ด้วยทรามวัยไร้ที่พึ่งพา ถ้าพลั้งผิดสิ่งไรได้เมตตา อย่าถือโทษโกรธาเทวี ว่าพลางทางเปลื้องสังวาลทรง ให้องค์จินตะหรามารศรี จงเจ้าเอาเครื่องประดับนี้ ไว้ดูต่างพักตร์พี่จะขอลา ฯ ๘ คำ ฯ อิเหนาปลอบนางจินตหราว่า เพราะเวรกรรมจึงต้องจำใจไปร่วมศึก ทั้งยังฝากฝังนางมาหยารัศมี และนางสะการะวาตีด้วย เพราะนางทั้งสองนั้นไม่มีที่พึ่ง อยู่ไกลจากบิดามารดา อย่าได้หึงพวกนาง หากพวกนางกระทำสิ่งใดผิดพลั้งไปก็ขอให้เมตตา อย่าโกรธเคืองนาง ว่าแล้วก็ถอดเครื่องประดับ (ไม่แน่ใจว่าเป็นอะไรค่ะ ลองเช็คดู เพราะในส่วนนี้ไม่ได้บอก) ให้นางจินตหราไว้ดูต่างหน้า

แสดงความคิดเห็น

กรุณา Login ก่อนแสดงความคิดเห็น