จำนวน 4 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 2 ธ.ค. 2548 (22:55)
มิลลี่ไม่อยากหลับ เธอไม่ใช่เด็กเล็กๆ เสียหน่อย เธอน่ะโตมากแล้ว น้องสาวมิลลี่ต่างหากที่ยังเล็ก เธอนอนอยู่ในเตียงติดลูกกรง หลับได้หลับดีตลอดทั้งวัน ใครจะชวนเธอทำอะไรไม่ได้เลย
ไม่ได้เลย!
“ฟังนะมิลลี่” แม่พูด “เราจะต้องหลับกันอีกหน่อยก่อนออกเดินทาง”
“ไปปารีสน่ะหรอคะ” มิลลี่ถาม เธอหยุดร้องไห้และหยุดดิ้นทันที
“ใช่จ้ะ ไปปารีส” แม่ตอบ
ก็ดีเหมือนกัน มิลลี่ขึ้นไปนอนบนโซฟา แล้วพ่อก็เอาผ้าห่มมาคลุมให้ เวลาที่พ่อคลุมเธอไว้อย่างนี้ มิลลี่ดูตัวเล็กมาก มิลลี่ไม่อยากหลับอยู่ดี แต่ไม่กล้าบอก เธอรู้สึกอาย เรื่องของเรื่องก็เพราะว่าเธอต้องใช้จุกนมช่วยให้เคลิ้มหลับทุกครั้งเลยก็ว่าได้ แม้ว่าอีกไม่นานเธอจะอายุหกขวบ
ทีนี้ล่ะโตแล้วจริงๆ!
ตอนกลางคืน ใครจะดูดจุกนมไว้ในปากก็ได้ ไม่มีใครว่า แต่ตอนกลางวันมีกฎห้ามไว้ ยกเว้นคนที่เรายังชวนทำอะไรไม่ได้ ขานั้นเขาได้รับอนุญาตให้ดูดจุ๊บๆ ได้แม้แต่ตอนกลางวัน
มิลลี่หาวดังๆ สองสามหวอด จากนั้นก็ฝึกนับเลข โดยใช้ชื่อตัวเองที่ประกอบด้วยตัวอักษร สระ และวรรณยุกต์ รวมกันหกตัว ได้แก่ ม.ม้า สระอิ ล.ลิง ล.ลิง สระอี ไม้เอก แม่สอนเธอเรื่องการสะกดคำให้เธอ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 2 ธ.ค. 2548 (22:56)
เอาละ ตอนนี้มิลลี่หลับพอแล้ว เธอลุกขึ้นนั่ง แล้วเอากำปั้นสองข้างถูแก้มแรงๆ จนมันร้อนผ่าว แก้มร้อนๆ จะมีสีแดงแจ๊ด ไม่ใช่สีชมพูอ่อนเหมือนลูกหมู มิลลี่รู้ดี ถ้าใครได้หลับปุ๋ย แก้มของพวกเขาจะมีสีแดงจัด เดี๋ยวแม่จะได้เห็นว่ามิลลี่หลับไปแล้วจริงๆ
มิลลี่วิ่งเข้าไปในห้องนอน แม่กับพ่อนอนหลับสนิท เธอเข้าไปเขย่าตัวแม่
แม่ตกใจตื่นแล้วมองดูนาฬิกา “กลับไปที่โซฟาเดี๋ยวนี้ แล้วก็นอนซะ” แม่พูดเสียงดุๆ “ยังไม่ถึงสิบห้านาทีเลยด้วยซ้ำ นอนลงไป แล้วก็หลับให้สนิท เข้าใจไหม”
มิลลี่ขยี้หูขยี้ตา “ก็หนูหลับไปแล้วนี่คะ” เธอพูด
“แม่บอกว่าเดี๋ยวนี้” แม่สั่ง “แล้วก็ห้ามขยับตัวไปไหนเป็นอันขาด ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด จนกว่าแม่จะอนุญาต”
มิลลี่กลับไปนอนบนโซฟา แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่น แต่เธอเห็นมันจนเบื่อแล้ว จึงทิ้งตัวห้อยลงมาจากโซฟาหน่อยหนึ่ง และสำรวจใต้โซฟาว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกเหมือนกัน
มิลลี่ลองมองดูห้องแบบกลับหัวดูบ้าง คราวนี้ต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าเธอจะจำมันได้ เก้าอี้ห้อยแกว่งมาจากข้างบน ส่วนพรมที่มีลายเว้นยุ่งๆ นั้นแนบติดอยู่กับเพดานห้อง
และที่ฝั่งตรงข้ามมีตะเกียงเพดานโผล่ขึ้นมาอันเดีวดูราวกับดอกไม้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 2 ธ.ค. 2548 (22:56)
ในหัวมิลลี่เริ่มมีเสียงเคาะ หัวใจเธอกำลังเดินเข้ามาในหัว เพราะมีแม่น้ำไหลโกรกผ่านทะลุเข้ามาในช่องหู แม่น้ำสายใหญ่ที่สุดที่มิลลี่รู้จักชื่อแม่น้ำอะเมซอน เธอเคยเห็นมันในหนังสือเล่มหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชั้นวาง แม่น้ำอะเมซอนไหลคดเคี้ยวไปมาถี่มาก ไกลกว่าปารีส อยู่ในอีกซีกโลกหนึ่งเลยก็ว่าได้ เราจะต้องงอนิ้วหน่อยหนึ่งเวลาที่วางทาบลงไปบนแผนที่ ตอนนี้แม่น้ำอะเมซอนกำลังไหลผ่านเข้ามาในหัวมิลลี่
จริงๆนะ!
มิลลี่ต้องกลับสู่ท่าเดิม เธอดึงตัวขึ้นสูง รู้สึกเสียนหัวนิดหน่อย แล้วก็ต้องล้มตัวนอนนิ่งๆ จนกระทั่งน้ำในหัวหยุดไหลโกรก เธอต้องรีบทำอย่างด่วนจี๋ แม่จะได้ไม่เห็น เพราะแม่ลั่นคำสั่งไว้เมื่อกี้ว่า ห้ามขยับตัวไปไหนเป็นอันขาด
มิลลี่มองไปรอบๆ เธอเพ่งพินิจแจกันดอกไม้บนเครื่องทำความร้อนที่อยู่ตรงขอบหน้าต่าง และโต๊ะติดกับโซฟาที่มีชามผลไม้ใส่แอปเปิ้ลวางอยู่
ที่เขี่ยบุหรี่สีฟ้าบนชั้นวางของเหนือตู้ลิ้นชักสวยมากทีเดียว มันทำจากแก้ว มองดูเหมือนดาวอังคาร มิลลี่รู้ว่าทุก ๆ อย่างของดาวอังคารมีสีฟ้าและส่องแสงวาววับ กุสเป็นคนบอกเธอ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 2 ธ.ค. 2548 (22:57)
มิลลี่ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งไปติดกับตู้แล้วปีนขึ้นไป ตอนนี้เธออยู่ใกล้ที่เขี่ยบุหรี่แล้ว แม่พูดถูกมันหนักมากเลยล่ะ
มิลลี่ต่อยๆ ดึงมันมาตรงขอบอย่างระมัดระวัง แล้วก็ยกมันขึ้น ระหว่างนั้นเธอแลบลิ้นออกมานิดหนึ่งด้วย วิธีนี้ช่วยได้หน่อยเวลาที่เราต้องยกของหนักเป็นพิเศษ
มิลลี่งอเข่าข้างซ้ายลงบนเก้าอี้ก่อน จากนั้นจึงงอเข่าข้างขวาลงมาได้ แล้วทุกๆ อย่างก็ดำเนินไปด้วยดี
เธอวางที่เขี่ยบุหรี่ลงพื้น มันส่องประกายระยิบระยับเหมือนดาวสีฟ้าทั้งดวง มิลลี่ค้อมตัวลงเหนือที่เขี่ยบุหรี่ แล้วจับมันคว่ำลง เธอรู้ว่าจะต้องจัดการอย่างเร่งด่วน
อย่าให้แม่สังเกตเห็นจะดีกว่า พ่อก็ด้วย ที่นี่เหมาะสำหรับที่เขี่ยบุหรี่ซึ่งมีก้นบุหรี่อยู่เต็มน่าจะเป็นชั้นวางหนังสือพิมพ์ใต้โต๊ะที่ปูผ้าถักลูกไม้ห้อยยาวลงมา มิลลี่ดึงชายผ้าขึ้นแล้ววางที่เขี่ยบุหรี่ลงไป ที่ตรงนั้นจะไม่มีใครเจอมัน หรืออย่างน้อยที่สุดก็ยังมองไม่เห็นในทันที
มิลลี่กลับไปนอนบนโซฟาอีกครั้ง
คราวนี้แม่กับพ่อหลับกันอิ่มแล้ว “ลุกได้แล้วมิลลี่” แม่เรียก “เมื่อกี้หลับหรือเปล่า”
“เราจะไปปารีสกันหรือยังคะ” มิลลี่ถาม
“จ้ะ ได้เวลาแล้ว”


จบตอนที่ 1 ค่ะ เช็คเรตติ้งดูก่อนว่ามีคนสนใจเยอะแค่ไหน ถ้ามีน้อยล่ะก็จะเปลี่ยนเรื่องเลย มีอีกเยอะค่ะ ไม่ยอมแพ้หรอก อิอิ~