จำนวน 32 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 25 ก.พ. 2549 (20:39)
ดิฉันจะยังคงตั้งตารออ่าน "ความเห็นเพิ่มเติม" ของอาจารย์ MG ในเว็บวิชาการ.คอม อยู่เสมอค่ะ
อาจารย์เป็นคนที่สื่อสารได้อย่างนุ่มนวล ดิฉันเชื่อว่าอาจารย์จะต้องเป็นครูสอนเลขที่ใจดีมาก...

..และเป็นผู้ร่วมสนทนาที่มีคุณค่ามากในโลกไซเบอร์นึ้นะคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 26 ก.พ. 2549 (18:37)
ขอบคุณ ครูชิต และ คุณดอกไม้ทะเล มากครับ

ผมเริ่ม จะรู้สึกว่า ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเข้าแล้วซิ

คติทางวัดบอกว่า

มีลาภ เสื่อมลาภ
มียศ เสื่อมยศ

มีอะไร ที่ให้เรา หรือคนอื่น ยึด หรือ คาดหวัง
ล้วนแต่เสื่อมได้ทั้งนั้น

แต่การไม่มีอะไรเลย ก็อยู่ยากในสังคม โดยเฉพาะเมื่อเราไม่เห็นด้วยกับอะไร และอยากจะนำเสนออะไร

โดยทั่วไป เราก็มักจะเอาภาพข้างนอก ตำแหน่ง (หัวโขน)
ของผู้พูด เป็นตัวแรก ในการที่จะรับฟัง หรือเปิดรับ

แต่หัวโขนดังกล่าว ก็นำทุกข์ แบบละเอียดมาให้เรา


เวลาเราเสนออะไร ถ้าไม่มีศิลปะ ก็คงถูกมองว่า เราเที่ยวไปแสดงอวดรู้ ก็น่าจะเป็นไปได้

บางครั้ง ความตั้งใจที่มีมาก ก็คงอาจจะเผลอ เป็นเหมือนว่า ไปเที่ยวคอยจับผิด คอยแก้ไข

นึกๆดูแล้ว ผมคง ไปยุ่งกับอะไรต่างๆ มากเกินไป
คงต้อง เจียมตัว และพูดเขียนอะไรเท่าที่จำเป็น


ขอบคุณ สำหรับกำลังใจ จากครูชิต และคุณดอกไม้ทะเลครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 27 ก.พ. 2549 (13:26)
พี่ MG ครับ กำลังใจเป็นสิ่งที่ดี มองในความดีของซึ่งกันและกัน ในการแบ่งปันความรู้ผมถือว่าเป็นสิ่งที่ดีและประเมินค่ามิได้ไม่ใช่การอวดรู้ ใครหนอช่างคิดเช่นนี้ อีกอย่างครับพี่ คนที่ทำอะไรไม่ผิด ก็คือคนที่ไม่ทำอะไร ดังนั้น เมื่อทำอะไรแล้ว โอกาสที่จะทำผิด ก็ย่อมมากกว่าคนที่ไม่ทำอะไร ไช่ไหมครับ อย่างน้อยก็ผิดหู ผิดตา ผิดใจนิดๆ ถ้าเราไม่ใส่ใจหรือปล่อยอารมณ์ไปทางอื่นมันก็หายไปเอง แต่อย่างว่าสิ่งที่ยากที่สุดคือ จิตใจของเราเอง ครับ จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว ใจสุข กายก็สุข ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 27 ก.พ. 2549 (16:36)
เห็นรูปโปสเตอร์สาวสวยน่ารักเป็น background อยู่ข้างหลังที่ครูชิตยืน post ท่ามาดเท่สุดๆ

แล้วก็ให้นึกได้ว่า ผมคงจริงจัง (เครียด) มากไป

สงสัยต้องฝึกให้ปล่อยวางอะไร ให้เท่าทันการณ์ดีกว่านี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 27 ก.พ. 2549 (17:11)
พี่ MG เป็นภาพดาราญี่ปุ่น ขอบคุณครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 28 ก.พ. 2549 (11:39)
ผมทราบว่า อ.แมทกายถือเหตุในกระทู้นี้
http://www.vcharkarn.com/include/vcafe/showkratoo.php?Cid=92&Pid=42364
ขอคืนสภาพสมาชิกรับเชิญ
ผมคาดเดาสิ่งที่คุณนัทเสนอว่า เขาไม่ได้มีเจตนาติเตียน น่าจะมีเจตนาแค่เพียงแนะนำไว้เท่านั้นครับว่า ประสบการณ์ไม่ขึ้นอยู่กับจำนวนการโพสต์ครับ และคิดว่ายุคสมัยเปลี่ยนไป ควรจะมีทัศนคติปรับไปบ้าง
แต่บางเรื่อง ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ควรจะติชมแก้ไขบ้าง
แม้ อ. จะยังแวะมาที่นี่อยู่ แต่ใจจริงผมอยากให้ อ.เข้ามาทางช่องทางเดิมครับ
เพราะคำติชมที่เกิดขึ้น เราก็นำไปปรับปรุงได้โดยไม่จำเป็นต้องถึงกับตัดรอน หรือเห็นว่าที่ผ่านมาผิดหมดครับ
จะเป็นกำลังใจให้ครับ ไม่แน่ว่า อ.อาจจะแวะมาที่ห้องเรือนไทยก็ได้ครับ เพราะดูแล้ว ความเห็นที่ทิ้งไว้มีประโยชน์อยู่แล้วครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 28 ก.พ. 2549 (13:34)
ต้องเรียนคุณศรีเวียงปิงว่า

เหตุที่เกิดขึ้นนั้น ไม่ได้สมควรแก่เหตุเลย

ผมพยายามวิเคราะห์ ก็ไม่เข้าใจที่คุณนัทกล่าวเช่นนั้น

ยิ่งพยายามหาสาเหตุ ก็มองได้เป็นว่าคุณนัท น่าจะไม่ชอบใจผม สะสมมาพอสมควร

โดยปกติ ถ้าเห็นไม่ตรงกัน เราก็น่าจะเป็นเพียง เสนออะไรที่แตกต่าง ให้เหตุผลสนับสนุน

แต่คุณนัท ตั้งใจกระทบผมโดยตรง

ว่าไปแล้วก็เป็นการกระทำที่ไม่ยุติธรรมกับผมนัก

แต่ถ้าเราถือว่า ที่นี่เป็นระบบเปิด เรื่องเช่นนี้ก็คงเกิดขึ้นได้ธรรมดามาก

การขอคืนสภาพของผม ไม่ใช่การตัดรอน

แต่ต้องการรักษา ความน่าเคารพของวิชาการดอทคอม
เพราะผมไม่อยากให้เกิดภาพที่ไม่ดี จากตัวผม
แม้ว่าผมจะไม่ได้ตังใจให้เป็นเช่นนั้น

ถ้าจะเป็นการตัดรอน ผมก็คงตัดรอนสภาพการณ์ที่เกิดขึ้น
ซึ่งเราไม่ต้องการให้เกิดขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้


ผมก็ไม่เข้าใจว่า ทำไม่คุณนัท ไม่กลับมาพูดคุยกับผมอีกที
เพื่อจะได้เกิดความเข้าใจกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 28 ก.พ. 2549 (14:56)
อ.MG ครับ
มันมีพวกตัวป่วน เรียกร้องความสนใจอยู่
ประเภทเห็นใครดีไม่ได้ก็มีอยู่
การที่เขาไม่เข้ามาแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมอีก มันก็เป็นการฟ้องอยู่แล้วว่าเขาไม่มีเหตุผลที่สมควร เข้ามาแหย่ทีเดียวแล้วก็เลิกไปเลย
ที่จริง เราก็เคยกระทบกระทั่งกันบ้างก็มีเหมือนกัน
แต่เป็นความเห็นวิชาการ ซึ่งก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องบาดหมาง

ผมเสียดายไอเดียดี ๆ ของอาจารย์ที่มาให้กับเว็บบอร์ดแห่งนี้
แน่นอน มันไม่อาจถูกใจทุกคน
แต่ความคิดแตกต่างถือเป็นธรรมชาติของระบบประชาธิปไตย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 28 ก.พ. 2549 (16:39)
ครับ ... ผ่านไปหลายวัน

ที่ผมเองได้พิจารณาตัวเอง โดยไม่ใช้สถานภาพดังกล่าว

คงต้องรบกวนถึง คุณแพร ว่า

คง account ผมไว้เช่นนั้นก็ได้ครับ

ผมจะพยายามใช้ สถานภาพดังกล่าว เมื่อมีสติ และตั้งใจจะให้เป็นอะไร ที่ผมค่อนข้างจะถนัด
เช่นใน เรื่องโครงงานคณิต แนวคิดแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์

และก็เรื่องเฉพาะที่เป็นทักษะที่พอจะรู้จริงๆจังๆอยู่บ้าง


จริงๆ ที่เสียดาย คือ ผมโพสต์รูปไม่ได้ บางทีเห็นอะไรแปลกๆ
ก็อยากเก็บรูป มาอวด อ.นิรันดร์บ้าง

วันก่อน เจอกระรอกเผือก ไล่ กระรอกดำ ตามต้นไม้ใหญ่
ข้างบ้านพักของผม รีบกลับไปเอากล้องมาจับภาพไม่ทัน


พยายามจะเปลี่ยนสภาพเป็นสมาชิกธรรมดา ปรากฏว่าทำไม่ได้
ระบบโปรแกรมของทีมงาน ทำไว้ดีทีเดียว!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 1 มี.ค. 2549 (07:22)
...เจอกระรอกเผือก ไล่ กระรอกดำ ตามต้นไม้ใหญ่ ข้างบ้านพัก...
This brings back 'good old days' when birds and fruits decorated trees,
before concrete covered grounds and car noises filled the day and the night.
The buffalos had lied down near the smokey fire in the yard.
The chickens had gone up the shed to perch, and the ducks had squatted below.
The hot curry smell filled the cool evening air. The red sun flushed the clear sky...

Looking at my actual past from when I am,
I know I cannot change one past event, despite my wish for infinite possibilities.
The now is unfolding along its momenta and becoming certainty as the past.
The future is all uncertain, full of 'to know', unknown and unknowable.

This is a never-ending story - we all try to guess the end.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 4 มี.ค. 2549 (10:18)
ดีใจหลาย ที่หนสุดท้าย สุภาพบุรุษคณิตศาสตร์ยังไม่ทิ้งเราไปคุณคือสมันสมองก้อนสำคัญก้อน
หนึ่งซึ่งหาได้ยากยิ่งนักของประเทศนี้จงอยู่เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามไว้
เพื่อเป็นแบบอย่างให้แก่เยาวชนความคิดเห็น วิสัยทัศน์ ของคุณแต่ละคราวนั้นมันสุดยอด มีไม่กี่คนที่ได้รับเกียรติอันสูงส่งนี้จงรับไว้ด้วยความปีติปราโมทย์เมื่อเขายก
ให้เป็นเสือแห่งวิชาการจงก้าวเดินเชิดหน้าอย่างโอ่อ่าภาคภูมิต่อไป
ต่อไปนี้เป็นของดีจากทางบ้านผมเด้อ
(ให้อ่านออกสำเนียงอีสาน)
ได้ว่าเป็นเสือแล้ว ลายบ่ลายเขากะตู่
แหนงสู้เอาหมินหม้อ มาแต้มตื่มลาย
ตกกะเทินได้กำคอแข่ อย่าวางหางให้มันฟาด
ตกกะเทินเป็นม้าบักก่ำน้อย คันหนีแส้ให้ห่ากิน
ตกกะเทินได้ป้ำ สินำฮอนหมดสู่หง่า
หง่าได๋ออกนอกฮั้ว สินำม้วนเข้าใส่สวน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 4 มี.ค. 2549 (18:02)
รู้สึกว่าคุณ จิตแผ้ว จะยกให้ผมเป็น สิ่งที่ผมยังอยู่ห่างไกลมาก
อย่างไรก็ตาม ขอบคุณมากครับ สำหรับกำลังใจดีๆ ที่มีให้กันเช่นนี้

ที่ยกมาให้อ่านกัน ใช่เรียกว่า "ผะหยา" หรือเปล่าครับ
อ่านดู ผมพอจะเข้าใจ 3 บรรทัดแรก
อีก 3 บรรทัดสุดท้าย ต้องขอให้ คุณจิตแผ้วช่วยแปลความให้ด้วยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 4 มี.ค. 2549 (22:33)
ใช่แล้วครับ คือ ผะหยา ภูมิปัญญาของคนอีสาน
3บรรทัดสุดท้ายมีเนื้อความพอสังเขปดังนี้ว่า หากว่าได้ตกกระไดพลอยโจนเป็นม้าสีหมอกแล้วถ้าฉันจะหลีกหนีแส้ที่
กระหน่ำเฆี่ยนลงมาเพื่อให้สู้ให้วิ่งก็ไม่เคยหนีถ้าหนีก็ขอให้มีอันเป็นไป
ให้โรคห่ากินหัวเถอะอะไรทำนองนี้ ถ้าหากมีโอกาสได้โค่นต้นไม้ก็จะขอ
เลาะกิ่งก้านสาขาให้หมดจดเลี่ยนเตียนโล่งทุกกิ่งก้านสาขากิ่งไหนที่ออก
นอกรั้วก็จะติดตามนำมาไว้ในสวนของเราคือจะติดตามไม่วางธุระว่างั้นเถอะ
ครับด้วยภูมิปัญญาอันน้อยนิดพอจะให้ความกระจ่างได้เท่านี้ครับ วอนท่านผู้รู้ช่วยกรุณาต่อเติมเสริมแต่งเป็นวิทยาทานด้วยครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 27 5 มี.ค. 2549 (09:18)
ที่ผมไม่แน่ใจ คือ ตรงวรรค "ตกกะเทินได้ป้ำ"

ลืมไปว่า คำว่า "ป้ำ" ตรงนี้ หมายถึง "โค่น" หรือ "ล้ม" ต้นไม้

ไปนึกถึง "ป้ำ" ความหมายอื่น ก็เลยแปลความไม่ออกครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 28 23 มี.ค. 2549 (17:41)
จิตเป็นนายกายเป็นบ่าวทุกสิ่งอย่างถึงแม้บางอย่างอาจหนักหนาสาหัสไม่ว่า
จะด้วยกรณีย์ใดหากยังพอมีแรงใจย่อมจักฝ่าฟันปัญหานานาไปได้ กำลัง
ใจจึงสำคัญอย่างยิ่งขอเป็นแรงใจให้ คนเรานะ มันจะมีอยู่สามจำพวก
หนึ่งถ้าชอบเราเขาก็ชม ถ้าชังเขาก็ติฉินนินทาบางครั้งชังแบบไร้เหตุผล
อีกจำพวกหนึ่งคือเฉยๆ มันก็เป็นซะอย่างนี้แล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 29 5 เม.ย. 2550 (21:21)
โอ้..คุณ MG
คุณไม่รู้เหรอว่า นี่เป็นแบบทดสอบ ใจ อย่างดี นะ
ประเดี๋ยวคุณดีใจเมื่อเขาชม....ประเดี๋ยวคุณเสียใจเมื่อเขาติ
ร่องอารมณ์ของคุณ ก็แกว่งขึ้นๆ ลงๆ สักพักเมื่อโดนมาก
ก็จะเห็นสัจจธรรมเลยนะเนี่ย...น่าจะดีใจนะ โอกาสเข้า
ถึงพระนิพพานคงไม่ยาก และไกลเกินฝัน ..คุณเป็นมนุษย์ที่ได้
รับโอกาสดี..........น่าดีใจแทนจังเน๊าะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 30 18 เม.ย. 2550 (13:59)
ขอบคุณ คุณตองสี่ครับ ที่ให้กำลังใจ

บนกระดานวิชาการนี้ ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายทีเดียว ที่สำคัญได้เริ่มเรียนรู้จักตัวเอง
มากขึ้นตามลำดับ

ทุกคนที่ผ่านมา ได้พูดคุย สนทนากัน ทั้งที่เป็นกัลยาณมิตร และทั้งที่ยังไม่แน่ใจ
เพราะเข้ามา กระทบ มารู้จักกันเพียงชั่วเวลาสั้นๆ

ถ้าเราตั้งสติให้ดี ย่อมจะได้รับประโยชน์แต่ส่วนเดียว
โลกธรรม สรรเสริญ นินทา ล้วนต้องให้ได้พบเจอกับตัวเองจริงๆบ้าง
แล้วเราก็จะได้รู้เท่าทัน

มองๆ ย้อนกลับไป ความถอดใจที่เกิดขึ้น ก็เพราะต้องการักษาความดี ความน่าเชื่อถือ
ของส่วนรวม คือสังคมวิชาการดอทคอมเอาไว้

ผ่านมากว่าปี สองปี ก็ยังคงให้มีกำลังใจ ที่จะพยายามทำในส่วนที่ทำได้
และเป็นการเรียนรู้พัฒนาตัวของเราเองไปพร้อมๆกัน นี้ต่อๆไป


ขอให้ความดีของวิชาการดอทคอม จงช่วยให้พื้นที่การให้ การเรียนรู้ร่วมกันตรงนี้
จงเจริญรุดหน้าไปแต่ส่วนเดียว ขอให้มีกำลังส่งเสริมสนับสนุนในทุกๆด้าน อย่างมั่นคง และยั่งยืน

................................................................................

ป.ล. พระนิพพาน เป็นสิ่งที่เรายกไว้สูงมาก
แต่ว่าไปตามจริงแล้ว เราทุกคนควรได้เรียนรู้ถึงเป้าหมายอันนี้ ด้วยกันทุกคนนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 33 25 เม.ย. 2550 (11:28)
ใหม่ใหม่ เวลามีใครเข้ามาว่าแบบเสียเสียหายหายไร้เหตุผล
ผมก็ร้อนแบบควันออกหูเหมือนกันครับ
มีเพื่อนหลายคนเตือนสติ ก็เริ่มหนักแน่นขึ้น
ดูว่าตัวเองตั้งใจจะทำอะไร ก็ตั้งใจทำเรื่อยไป
ไม่ปล่อยให้ใจแกว่งตามสภาพที่มากระทบ
ตอนนี้ก็นิ่งขึ้นแยะ (แต่ก็ยังมีควันขึ้นเป็นบางครั้งเหมือนกัน )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 34 25 เม.ย. 2550 (15:57)
ขอบคุณอาจารย์นิรันดร์ครับ ที่เป็นกำลังใจที่ดีให้อยู่เสมอ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 25 เม.ย. 2550 (18:42)
คุณ MG สู้สู้
ตองสี่หันหลังชน
สู้ตาย ลั่นกระสุน ปัง ปัง ปัง

(ลั่นกล้องแบบ อ.นินันดร์นะ เก็บทุกภาพแล้วมาเลือกเอา
ได้เคล็ดไม่ลับของ อ.นิรันดร์ เก็บใช้ได้ทุกยุคทุกสมัย)