"เรื่องของผม"

ผมปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลย้อยมาจากหน้าผาก แหงนหน้าหรี่ตามองพระอาทิตย์ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนกำลังยิ้มเยาะสะใจในความอับโชคของผมที่กำลังได้รับ
ร่วมสองเดือนแล้วซินะที่ผมตกงาน เงินสะสมไว้ถูกนำไปเป็นค่ารถค่าเรือตระเวนหาสมัครงานเสียจนแทบสิ้น รองเท้าผมสึกไปสามคู่ในเวลาสองเดือนนี้ หากคิดในแง่ดี อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมได้มีโอกาสศึกษาวิจัยอย่างจริงจังจนแทบรู้ซึ้งถึงอณูส่วนประกอบและจำแนกประเภทของฝุ่นในกรุงเทพนี้ได้ดี
ผมเดินคอตกเข้าซอยเล็กๆตรงไปยังอพาร์ทเมนท์โทรมๆอันเป็นแหล่งซุกหัวนอนของผม เฮ้อ! วันนี้ก็แห้วอีกตามเคย ผมกะจะกลับไปอาบน้ำนอนหลับยาวสักตื่นจะได้มีแรงตะลุยสมัครงานต่อวันรุ่งขึ้น เผื่อจะมีโชควิ่งเข้ามาชนบ้าง
แม่ค้าเข็นรถขายไก่ปิ้งผ่านมา กลิ่นหอมของมันโชยแตะจมูกผมป๊าบเบ้อเร่อ นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแห้งๆให้ผ่านกระบวนการเมตาบอริซึมของร่างกายผมบ้างเลย ผมล้วงกระเป๋ากางเกงควักเหรียญสตางค์ออกมาหมดตัวนับ โอ้…มีเหรียญห้า กับเหรียญบาทอีกห้าเหรียญ สิบบาทพอดี
ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
เป็นอันว่าผมได้ตูดไก่ปิ้งมาสองไม้ เอาว่ะ…ก็ยังดี หมับ! ผมใช้ปากดึงตูดไก่ชิ้นแรกมาเคี้ยวกร๊วมๆอย่างรวดเร็ว อื่ม! ในเวลาหิวอย่างนี้ตูดไก่ปิ้งก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่ ..พลันสายตาเหลือบเห็น หมาผอมโซ พุงป่อง ตัวเหม็น ตามตัวมีขนเป็นกระจุกๆ ขี้หูขี้ตาเกรอะกรังน่าแขยงตัวหนึ่ง มันแหงนมองหน้าผมแล้วเลียริมฝีปากกลืนน้ำลายอึกๆ อันที่จริงแล้วมันคงสนใจตูดไก่ปิ้งในมือมากกว่าหน้าเหี่ยวๆของผมเป็นแน่
ผมมองหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรมพักใหญ่ก่อนตัดใจโยนตูดไก่ในมือให้มันไปไม้หนึ่ง มันรีบตะปบปลิดตูดไก่จากไม้เข้าปากอย่างชำนาญ พักเดียวมันก็กระดิกหางหันมามองอีกแล้ว ผมอ้าปากมองมันด้วยความทึ่ง แล้วผมก็ประเคนรองเท้าเบอร์เจ็ดครึ่งให้มันด้วยความหมั่นไส้เมื่อมันส่งสายตาหยาดเยิ้มมายังตูดไก่อีกไม้ในมือ มันวิ่งลิ่วหางจุกตูด
“ กะจะไม่ให้กูกินเลยหรือไง…อีกะทิ มาเอาอีกสักป๊าบม่ะ” ผม
ยกแข้งยกขาตะโกนสำทับ พร้อมตั้งชื่อให้มันเสร็จสรรพ
บางทีเป็นหมาก็ดีไปอย่างนะผมว่า ไม่ต้องเป็นกังวลอะไร ไม่ต้องหางานทำ ไม่ต้องยึดติดกับสิ่งใด หมาทุกตัวเท่าเทียมกัน คนต่างหากที่ไปแยกเกรดของหมาเอาเอง ความหรูหราของสายพันธุ์ ความสูงต่ำของราคา เป็นไปตามความพอใจของคนทั้งนั้นหมามันคงไม่รู้ถึงเกียรติของตัวเองที่มนุษย์ประเคนให้ซะด้วยซ้ำ หากหมาราคาเป็นหมื่นของคฤหาสถ์ใดถูกปล่อยกลางลานบ้านแถวต่างจังหวัดเมื่อไหร่ มันก็อาจจะคงวิ่งรี่ไปกินอึไม่ต่างจากหมาขี้เรื้อนบ้านนอกสักเท่าใด

* * * * * * * * * *

ผมเดินเข้าซอยต่อ ปากเคี้ยวตูดไก่ปิ้งพลางคิดถึงวันพรุ่งนี้ ซึ่งยังคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดีกับชีวิตเส็งเคร็งนี้ดี แว่บหนึ่งในหัว คิดไปถึงมาม่าที่เหลือติดห้องอยู่ไม่กี่ซอง ผมถอนหายใจ และส่งตูดไก่ชิ้นสุดท้ายเข้าปาก
กึ๊ก ผมสะดุดหินก้อนหนึ่ง อารามตกใจตูดไก่เจ้ากรรมดันหลุดลงคอไป ผมทั้งตกใจ ทั้งหายใจไม่ออก ทำไงดีล่ะหว่า ผมแน่นหน้าอกขึ้นเรื่อยๆ ประดุจมีศิลาแท่งใหญ่ทับอกไว้ หูอื้อ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ผมล้มลง เฮ้ย เฮ้ย.

......
......

อ้าว ..
..ยังไงกัน ??
......

ไม่เป็นไรแล้วนี่หว่า ผมลุกขึ้นปัดเสื้อผ้า มองเห็นใครสองสามคนวิ่งหน้าตาตื่นมา ทางโน้นก็มีมา เขามาทำอะไรกัน ผมเดินไปดูบ้าง เฮ้ย!! นั่นกูนี่หว่า ไหงไปนอนแอ้งแม้งตาเหลือกงั้นล่ะผมตกใจซ้ำสองงงทำอะไรไม่ถูก แล้วที่ยืนอยู่นี่ล่ะ ไม่ใช่กูแล้วเป็นตัวอะไร ผมถามตัวเอง
“ พี่ๆ เกิดอะไรขึ้นเนี๊ยะ ใครนอนอยู่ตรงนั้นน่ะ พี่…พี่ ”
ผมตะโกนถามคนที่มุงดูอยู่ ทั้งๆที่เขายืนอยู่ใกล้ๆไม่มีใครสนใจ ผมเอื้อมมือไปสะกิด มือผมวืดผ่านร่างเขาไป เฮ้ย!! ผมตกใจซ้ำสาม ตายห่ะล่ะ…กูเป็นผีรึว่ะเนี๊ยะ ไอ้ที่นอนเจี๋ยมเจี้ยมหน้าซีด นั้นคือผมเอง คุณพระช่วย ไม่อยากเชื่อเลย เสียงอื้ออึงของไทยมุงเหมือนจะไกลออกไปทุกที..
.....

ผมยืนใบ้กินอยู่นาน นี่ฝันอยู่รึเปล่าเนี่ย ไม่จริงมั๊งทำไมตายง่ายจัง มันไม่ตายแบบตลกไปหน่อยรึ ชีวิตบัดซบมามากพอแล้ว ยังต้องมาตายแบบทุเรศๆ อย่างงี้อีก รูปจะติดหน้าโลงก็มีแต่รูปเห่ยๆ หน้าเหี่ยวๆ ยิ้มเห็นเหงือกดำ หน้าตาเป๋อเหรอ ก็ไม่ได้กะจะถ่ายแบบหล่อๆเก็บไว้เผื่องานแบบนี้เลยนี่น่า จะบ้าตาย เอ๊ะ!ก็เพิ่งตายไปเมื่อกี้นี้เอง จะมาเป็นบ้าตายอีกได้ที่ไหนกัน จะมีอะไรสมหวังบ้างไหมนี่ชีวิตนี้ เอ๊า!! ตายไปซะได้ก็ดีจะได้หมดเวรหมดกรรมกันไป ไม่ต้องเหนื่อยหางาน ไม่ต้องซื้อรองเท้าใหม่ ดีซะอีก เป็นผีอยากลอยไปไหนมาไหนก็ได้ คืนนี้จะได้ลอยไป ใกล้ๆน้องซอนญ่าให้สาใจซักที
ขณะที่ยืนน้ำลายสอคิดเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงเห่าอยู่ใกล้ๆ หมาตัวเมื่อกี้นี้เอง
มันเห่าผม มันมองเห็นผม
........พลันนึกขึ้นมาได้ว่า หมามักไม่ค่อยถูกกับผี มันย่างสามขุมเข้ามา รึ..มันจะโกรธที่ไล่เตะมันเมื่อกี้ ผมถอยกรูดเท้าไปสะดุดหินล้มลง(อีกแล้ว) มันกระโจนใส่ ยืนคร่อม น้ำลายเหม็นๆไหลยืดหยดแหมะลงมาโดนแก้ม (แหวะ...!! ยี้!!) ถ้าผมดูไม่ผิด ผมว่าผมเห็นตามันเยิ้มให้อีกแล้ว
“ เฮ้ย…ถอยไป อย่า…อีหมาเหม็นนนน”
สติสัมปชัญญะสุดท้ายของผมขาดผึงลง

* * * * * * * * * *

โ...อ๊ย…ยย.....

ที่นี่มันที่ไหนเนี๊ยะ เหม็นสาบอะไร?
ผมพยายามยันตัวยืนขึ้น ขนอะไร? หางใครทิ่มหน้าผมว่ะ ?
หาง ?์? หางอะไร? ผมสะดุ้งสุดตัว ลืมตามองรอบข้าง ลูกหมา ลูกหมาสี่ ห้าตัว นัวเนียกันอยู่ ส่งเสียงระงม ผมก้มมองตัวเอง คุณพระช่วย ผมมีขนขึ้นทั้งตัว นี่ผมกลายเป็นลูกหมาไปเสียแล้วรึ!! เสียงลูกหมาตัวอื่นร้องดังระงมขึ้นผมหันไปมอง แม่หมากำลังเดินมา มันผอมโซ เอวกิ่ว ตัวเหม็น ตามตัวมีขนเป็นกระจุก ขี้หูขี้ตาเกรอะกรัง แต่พุงมันไม่ป่องแล้ว

“ นังกะทิ ”
เพียงเท่านั้นผมก็ไม่อยากรับรู้อะไรอีก ผมจะเป็นลมแล้ว..ว.

* * * * * * * * * *