เรื่องของผม ภาคมัธยม ตอน1 "ไอ้กรเด็กศิลป์"

เมื่อผมจากเชียงรายบ้านเกิด มาเรียนโรงเรียนมัธยมในเมืองหลวงตามคำชักชวนของแม่(ที่จริงเป็นชานเมืองย่านรังสิต) ผมทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น กลัวที่จะต้องเผชิญโลกใหม่ ใหญ่กว่าเดิม ใหญ่กว่าโลกในหมู่บ้านเล็กๆที่คนในหมู่บ้านตั้งแต่หัวบ้าน ยันท้ายบ้าน รู้จักมักจี่กันหมด ตื่นเต้นที่จะได้เจอสภาพแวดล้อมในเมือง เหมือนที่เคยเห็นในทีวี
เมื่อผมจะจากบ้านมานั้นพ่อไม่ค่อยจะสู้อยากให้ลูกชายจากไปไกลหูไกลตานัก แต่เมื่อเห็นแล้วว่านั่นเป็นทางเจริญ ทางก้าวหน้าของลูก ก็ยอมปล่อยลูกมาในที่สุด ใช่แล้ว! พ่อกับแม่ผมแยกทางกันตั้งแต่ผมอยู่ปอสาม
แม่มาทำงานเป็นคนงานในโรงงานเล็กๆภายในซอยดินลูกรังฝุ่นคลุ้ง สถานที่ที่เป็นแหล่งชุมชนแออัด สิ่งปลูกสร้างที่นอกจากโรงงานแล้วก็คงมีแต่เพิงและห้องแถวไม้เก่าๆสภาพโย้เย้ มีน้ำครำโชยกลิ่นมาจากใต้พื้นกระดานห้องเช่าตลอดเวลา กลางคืนนอนในมุ้งต้องคอยระวังยุง สัตว์ตัวเล็กๆและตะขาบที่คอยไต่ลอดร่องผุๆของไม้กระดานขึ้นมาเสมอๆ
ที่นี่เราจะพบกลุ่มคนชั้นล่างอัดกันอยู่เป็นกระจุก ร้อยละเจ็ดแปดสิบของคนเหล่านี้มีความรู้ไม่ถึงมอสาม พวกเขาอยู่กันอย่างตามมีตามเกิด ต่อไปผมก็คงต้องใช้คำว่าพวกเรา แทน ที่นี่ไม่มีใครพูดจาใช้คำไพเราะๆหรือศัพท์แสงสูงๆ ไม่มีคำว่า “ คุณครับ.. ” ไม่มี “ดิฉันคิดว่า..” , ”ทราบแล้วครับ” , “เชิญค่ะ” , “คุณแม่ขา..” “..รบกวนบอกผมด้วยนะครับ” ไม่มี ประโยค “ ดาวพระศุกร์ ค่ำนี้ไปดินเนอร์กับผมนะครับ.” ฯลฯ มีแต่ “ เออ!! รู้แล้วน่า ” , “ มึงอย่าดื้อ” , “ไอ้เจี๊ยบเอ๊ย..หยิบของให้กูทีเถอะ” , “ ข้าว่าเอ็งอย่าเสือกเรื่องของมันเลย..” , “ หวยออกอะไรว่ะ แม่อีจิ๋ม!” , “ ฮ่วย..!” ฯลฯ


ที่นี่เป็นโลกที่ต่างจากในจอทีวีของผมอย่างสิ้นเชิง