บันทึกของ"แพร

วันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตของแพร

ปีนี้ ได้อยู่บ้านซักที

นานจนเกือบจำไม่ได้ ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ฉลองวันเกิดของตัวเองที่บ้านเป็นเมื่อไหร่กัน

เมื่อสองสามปีกลายต้องเรียนอยู่ต่างประเทศ ก่อนหน้านั้นอยู่มหาวิทยาลัย ติดเพื่อน ต้องเกาะกลุ่มออกไปเที่ยวตลอน อยู่ต่างจังหวัดช่วงปิดภาคฤดูร้อนของทุกปี ก่อนหน้านั้น ม.ปลาย ก็จำได้แค่ลางๆว่าทำอะไรอยู่ อยู่บ้านหรือกินกับเพื่อน เป็นเพียงความทรงจำสีจางๆ ตามเนื้อเพลง

ปีนี้ ได้อยู่บ้านซักที อยู่กับแม่สองคน

แพรเตรียมเค้กเอง คิดว่าเดี๋ยวเราจะจุดเทียนแล้วเป่าเอง อาจจะร้องเพลง Happy Birthday ให้ตัวเองด้วย โดยมีแม่นั่งเชียร์อยู่ข้างๆ

แค่คิด ก็ดูเหมือนชีวิต ไม่มีใคร ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน แต่เอาเถอะ ขอปิดโทรศัพท์ ขอไม่โทรหาใคร ไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดที่บ้านมานาน

เราปิดไฟ จุดเทียน ก่อนเป่า ก็นั่งดูเค้ก อยู่กัน สองแม่ลูก

แม่พูดว่า "สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ"

ไม่รู้ทำไม น้ำตาไหล

ความคิดผุดขึ้นมาเองในหัว

วันนี้ครบรอบวันเกิดเรา เมื่อ 24 ปีที่แล้ว วันนี้ เป็นวันที่แม่เจ็บสุดขีด ที่สุดในชีวิต คลอดเด็กน้อยจอมซน

วันนี้ มันควร เป็นวันที่แพรต้องพูดว่า "ขอบคุณค่ะแม่" ก่อนที่แม่จะพูดว่า "สุขสันต์วันเกิด"

แม้แพรไม่เคยพูด แต่พอพูด "ขอบคุณค่ะแม่" ออกมาคืนนี้ ไม่รู้ทำไม น้ำตาไหล

แม่อาจไม่รู้ว่า ในคืนนี้ คำ "ขอบคุณค่ะแม่" มีความหมายมากกว่าที่แม่เข้าใจ แพรไม่ได้บอกว่า ขอบคุณที่แม่อวยพรวันเกิด แต่แพรขอบคุณ ที่แม่ยอมเจ็บเพื่อแพร ตั้งแต่วันแรกที่แพรเกิด และ รักแพรมา 24 ปี มันนานเกินกว่าความรักจอมปลอมจะทนทาน มีแต่รักบริสุทธิที่คงนานอยู่ยืนขนาดนี้

แพรได้กอดแม่ในวันเกิด และได้บอกรัก คนที่แพรรักที่สุดในโลก

วันนี้ เป็นวันครบรอบวันเกิด ที่ดีที่สุดในชีวิตของแพร

"ขอบคุณค่ะแม่"