จำนวน 105 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| -4- 5| 6|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 54 4 พ.ย. 2549 (18:44)
เนจิเก่งมากๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 55 23 พ.ย. 2549 (18:50)
น่ากลัวจังเนจิตัวจิงอะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 57 13 ธ.ค. 2549 (22:36)
ไปเจอมานะเห้นว่าหนุกดี ก็เลยเอามาแบ่งปันเคยเห็นกันยัง เนจิ น่ารักจังวันหนึ่งหลังจากที่เนจิและเท็นเท็นได้เป็นจูนินไปเรียบร้อยแล้ว เท็นเท็นมาหาเนจิที่บ้านตอนเช้า เท็นเท็นตัดสินใจเคาะประตูบ้าน ก๊อก ก๊อก มีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมา เท็นเท็น : เนจิอยู่มั้ยคะ ชายผู้นั้นพยักหน้า เท็นเท็น : คุณ…… ชายผู้นั้น : ชั้นชื่อ ฮิวงะ ทาคาชิ เป็นญาติของเนจิน่ะ เท็นเท็น : หนูชื่อ เท็นเท็นค่ะ เป็นเพื่อนเค้า ทาคาชิ : เข้ามาข้างในสิ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้ เท็นเท็น : ค่ะ เท็นเท็นเดินตามทาคาชิเข้ามาในตัวบ้าน บ้านใหญ่จัง เท็นเท็นคิดในใจในขณะที่ ทาคาชิพาเธอเดินอ้อมบ้านหลังใหญ่มาถึง บ้านอีกหลังหนึ่งที่หน้าตัวบ้านติดป้ายว่า “ฮิวงะ บ้านสาขา” ทาคาชิ : เนจิอยู่ที่นี่แหละ ชั้นจะพาเข้าไปด้านในเอง เท็นเท็นเดินตามไปถึงห้องรับแขก ทาคาชิ : เธอนั่งรอตรงนี้แหละ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้เอง เท็นเท็น : เอ่อ..ค่ะ แล้วทาคาชิก็เดินลับหายไป -5 นาทีถัดมา- เนจิเดินออกมาในชุดที่อยู่บ้านและไม่ได้ใส่ที่คาดหน้าผาก เท็นเท็นสะดุ้งเล็กน้อย เนจิ : เท็นเท็น..มีอะไรกับชั้นเหรอ เท็นเท็น : …เนจิ ชั้น..ชั้น….เอ่อ..พรุ่งนี้ว่างมั้ย เนจิ : ทำไมเหรอ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ ชั้นอยากให้เธอไปเจอชั้นที่ป่าหน้าหมู่บ้านหน่อย ประมาณบ่ายโมงได้มั้ย เนจิ : ให้ไปเจอตอนไหนล่ะ เท็นเท็น : ก็ประมาณบ่ายโมง… เนจิ : งั้นก็ได้ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ชั้นจะไปรอนะ เนจิ : อือ..แล้วเจอกัน เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นตอบพร้อมส่งยิ้มให้เนจิ เท็นเท็นรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงก่ำ เนจิ : เท็นเท็น เธอเป็นอะไรของเธอน่ะ เท็นเท็น : ชั้นไม่เป็นไรหรอก เนจิ : เธอทานข้าวเช้ามารึยัง เท็นเท็น : เอ่อ..ยัง เนจิ : เหรองั้นก็เข้ามาทานด้วยกันสิ แต่วันนี้เธอดูแปลกๆไปนะ ไม่สบายรึเปล่า เท็นเท็น : เนจิ..ชั้นสบายดี เนจิ : งั้นก็ตามมา เท็นเท็น : ชั้นกลับไปทานข้าวที่บ้านก็ได้ เนจิ : ไหนๆเธอก็มาถึงบ้านชั้นแล้ว อยู่ทานข้าวซักหน่อยจะเป็นไรไป เท็นเท็น :งั้นก็ได้ เท็นเท็นเดินตามเนจิไปช้าๆ สังเกตภายในบ้านไปด้วย… อืมม์บ้านแบบญี่ปุ่นโบราณเลยแฮะ… เท็นเท็นคิด … สมกับที่เป็นตระกูลเก่าแก่…. เนจิเปิดประตูบานหนึ่งออกมา ด้านในมีโต๊ะไม้ตังอยู่กลางห้อง รอบๆมีเบาะรองนั่งวางเป็นระเบียบ แต่น่าแปลกที่ภายในห้องไม่มีใครเลย เนจิ : นั่งสิ เท็นเท็น : เนจิ..แล้วคนอื่นๆไปไหนกันหมดล่ะ เนจิ : คนอื่นๆไหน เท็นเท็น : ก็ฮิวงะ ทาคาชิหรือไม่ก็คนอื่นทีอยู่บ้านเดียวกับเธอไง เนจิ : ที่นี่มีชั้นอยู่คนเดียว ส่วนทาคาชินั่นเค้าเป็นลุงชั้นเอง ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เท็นเท็น : แล้วเค้าอยู่ไหนล่ะ เนจิ : อยู่บ้านทางนั้นน่ะ เนจิชี้ไปนอกหน้าต่าง มีบ้านอยู่อีกหลังจริงๆด้วย เท็นเท็น : ชั้นว่าบ้านของตระกูลเธอมันแปลกๆนะ เนจิ : ก็เป็นแบบนี้แหละ พวกบ้านหลักอยู่แยกกับบ้านสาขาอยู่แล้ว ส่วนพวกบ้านสาขาก็แยกหลังกันออกไป แล้วแต่ครอบครัวน่ะ เท็นเท็น : แล้วเธออยู่คนเดียวได้เหรอ เนจิ : ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เท็นเท็น : ก็เธอยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ เนจิ : แต่ชั้นอายุ 13 แล้วนะ ที่จริงตอนแรกที่นี่มีชั้นกับพ่อ ..ตั้งแต่ที่พ่อฉันเสียไป ฉันก็อยู่ที่นี่คนเดียว เท็นเท็น : แล้วเรื่องอาหารล่ะ ทำเองเหรอ เนจิ : จะมีพวกคนรับใช้ของบ้านหลักส่งอาหารมาให้ เท็นเท็น : แล้วเขารู้รึเปล่าว่าชั้นจะทานข้าวที่นี่ เนจิ : คงจะรู้…. นั่นไงอาหารมันมี 2 ที่ เท็นเท็นมองไปด้านหน้า จริงๆด้วยอาหารถูกจัดมา 2 ที่ ขณะนั่น เนจินั่งลงบนเบาะรองนั่ง เนจิ : เท็นเท็น..ทานข้าวกันเหอะ เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นรุ้สึกว่าหน้าตัวเองแดงก่ำอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง ทำไมนะ..นี่ชั้นเป็นอะไรไป….. “ เอี๊ยด….. “ เสียงนี้ มีใครสักคนกำลังเปิดประตูดังมาจากนอกบ้าน… “ ตึก ตึก ตึก……..ก๊อก ก๊อก “ มีเสียงเหมือนคนเดินเข้ามาเคาะประตูหน้าห้องทานข้าว เนจิ : ใครน่ะ มีเสียงตอบกลับว่า ชะ..ชั้นเอง เท็นเท็นคิดว่า เสียงนี้มันคุ้นๆนะ อืมม์……………………………..เป็นเสียงผู้หญิง..ไม่สิเด็กผู้หญิงต่างหาก เนจิ : อ้าว..เธอเองเรอะ เข้ามาสิ เด็กผู้เหญิงคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง เธอคือ ฮิวงะ ฮินาตะ!! ฮินาตะ : ขะ…..ขอโทษค่ะ มีแขกเหรอคะ เนจิ : ไม่เป็นไร เธอมาที่นี่มีอะไรรึเปล่า ฮินาตะ : ท่านพ่อฝากมาบอกว่า ทานข้าวเสร็จแล้วให้ช่วยไปพบท่านด้วย เนจิ : มีเรื่องอะไรกันอีกเหรอ ฮินาตะ : ท่านพ่อไม่ได้บอกไว้ค่ะ เนจิ : งั้นเรียนท่านด้วยว่า ถ้าเสร็จแล้วชั้นจะไป ฮินาตะหันหลังกลับแล้ววิ่งออกจากห้องไป เนจิและเท็นเท็นลงมือทานข้าวโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกัน เท็นเท็นอยากจะพูด แต่ไม่รู้ทำไมชั้นถึงไม่กล้านะ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย…เท็นเท็นรีบทานข้าวไวๆ เริ่มรู้สึกไม่อยากสบตากับเนจิเพราะกลัวว่าหน้าจะแดงขึ้นมาอีก เนจิ : งั้นชั้นไปก่อนนะ เท็นเท็น : อื้อ….เจอกันพรุ่งนี้ เนจิ : อือ แล้วเท็นเท็นก็เดินตามเนจิออกไปจนถึงหน้าประตูบ้าน เนจิก้าวไปในบ้านใหญ่หลังแรก ส่วนตัวเธอเองเดินออกจากบ้านไปเงียบๆ เดินไปเรื่อยๆ จนไปชนใครคนหนึ่ง อ้าว..ซาสึเกะคุงนี่นา… ชั้นรู้สึกเฉยๆกับซาสึเกะคุงตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย…ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย เท็นเท็น : ขอโทษค่ะ ซาสึเกะ : อือ..ไม่เป็นไร แล้วซาสึเกะก็รีบเดินจากไป เท็นเท็นเดินกลับบ้านและเฝ้ารอวันพรุ่งนี้ - เช้าของวันรุ่งขึ้น- เท็นเท็นอาบน้ำแต่งตัวและทานข้าวเช้าอย่างใจลอย วันนี้แหละชั้นต้องบอกกับเนจิให้ได้ว่าคิดยังไงกับเค้า ตอนเช้านี้ว่างนี่นา..ชั้นไปปรึกษากับซากุระดีกว่า ซากุระท่าทางจะมีประสบการณ์แฮะ เอาละไปดีกว่า เท็นเท็น : หนูไปบ้านเพื่อนนะคะแม่ แม่ของเท็นเท็น : จ้า…แล้วอย่ากลับได้มันดึกนักล่ะ เท็นเท็น : ค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 58 20 ธ.ค. 2549 (18:39)
ทำไมนารุโตะเป็นจิ้งจอกเก้าหางแต่ทำไมเป็นแคหางเดียวอะอยากรู้อะทำไมทำไม55555

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 59 20 ธ.ค. 2549 (18:45)
ยังไม่ได้อ่านนารุโตะตั้งหลายเล่มอะ แต่ชอบตอนเนจิสู้กับนารุโตะเท่ระเบิดเลยอะ
555 อยากอ่านตอน 23.29.27.21.19.33.34.35 ตอนอื่นอ่านหมดแล้วอะทำยังไงดีโว้ยยยยยยยยยยยยยย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 60 4 ม.ค. 2550 (20:44)
ชอบในใจซากุระ ฮาดี
นึกไม่ถึงว่าคาคชิคิดจะใช้คาถามหารัญจวน 555

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 61 22 ม.ค. 2550 (18:34)
อยู่ในส่วนของ สาระขัน
00:01 วันที่ 4 มิ.ย. 2549 - ชม:4,334 ตอบ: 60
บทเสริมนารุโตะ(ฮาสุดยอด)

วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ โฮคาเงะได้เรียกโจนิน 4 คนได้แก่ ไก คุเรไน คาคาชิและอาซึมะ มาประชุมรวมกัน
โฮคาเงะ : ที่ชั้นเรียกพวกเธอมาประชุมก็เพราะชั้นมีเรื่องหนึ่งอยากจะเสนอให้พวกเธอ
คาคาชิ : ภารกิจเหรอครับ ท่านโฮคาเงะ
โฮคาเงะ : ไม่ใช่ภารกิจหรอก..วางใจได้ ….คือว่าอาทิตย์หน้าจะมีการจัดงานเทศกาลฮะนะมิที่หมู่บ้านของเรา ชั้นอยากจะให้พวกเธอมาร่วมงาน…แล้วก็พาพวกนักเรียนไปด้วย นานๆจะมีงานเทศกาลซะที พวกเธอน่าจะได้เที่ยวกันบ้าง
คุเรไน : …จริงเหรอคะที่ว่าจะจัดฮะนะมิกันปีนี้น่ะค่ะ
โฮคาเงะ : ก็จริงน่ะสิ..ชั้นไม่โกหกพวกเธอให้เหนื่อยเปล่าหรอกน่า งานก็จัดที่สวนสาธารณะใจกลางหมู่บ้าน ส่วนข้าวกล่องก็เอามากันเองนะ
อาซึมะ : ฮะนะมิเนี่ยหมู่บ้านเราไม่ได้จัดมาตั้ง 4 ปีแล้ว ปีนี้ได้จัดซะทีนะครับ
โฮคาเงะ : อืม..นั่นสิ
ไก : แต่ว่าพวกเด็กๆ น่าจะได้ฝึกวิชามากกว่ามามัวสนุกกับฮะนะมิกันนะครับ
โฮคาเงะ : เอาน่า…เราก็ไม่ได้จัดทุกปีอยู่แล้วนี่นา จะจัดซะหน่อยเป็นไรไป
คุเรไน : นั่นสิ…อย่าบ่นนักเลย..นานๆจะได้เที่ยวบ้างก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
คาคาชิ : อืมม์…อย่างที่ท่านโฮคาเงะพูดนั่นแหละ นานๆก็พักซะบ้างล่ะนะ…
โฮคาเงะ : เอาละ ชั้นไม่มีอะไรจะพูดแล้วงั้นก็ จบกระประชุมวันนี้ แค่นี้
โจนินทั้งหมด : ครับ!! (มี ค่ะ อยู่ 1 เสียงเบาๆ)
พรึบ!! แล้วเหล่าโจนินทั้งหลายก็สลายโต๋
ครูคาคาชิ เมื่อได้รับการประชุมแล้วก็ไปเรียกพวกนารุโตะมา
นารุโตะ : มีอะไรเหรอคับ ครู เรียกพวกผมมาซะครบเชีย (ภารกิจอะป่าว..หว่า…)
คาคาชิ : เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ท่านโฮคาเงะเพิ่งเรียกชั้นไปบอกว่าอาทิตย์หน้าหมู่บ้านเราจะมีงานฮะนะมิ…
นารุโตะ : งานฮานามี้?? เอ๋ มันอะไรเหรอคับครู
คาคาชิ : เฮ้อ..เธอนี่ไม่ไหวเอาซะเล้ย…ซากุระ..บอกนารุโตะหน่อยสิ
ซากุระ : ค่ะ…นารุโตะที่ครูเค้าพูดถึงน่ะคือ งานฮะนะมิย่ะ ไม่ใช่ฮานามี้ งานฮะนะมิก็คือเทศกาลชมดอกซากุระไง
นารุโตะ : หา..เทศกาลชมซากุระจังเหรอ
ซากุระ : ดอกซากุระย่ะ!! ก็งานที่คนเค้าจะทำข้าวกล่องไปทานใต้ต้นซากุระ ชมดอกซากุระที่กำลังบานซะพรั่งไง นายเนี่ยน้า..
ซาสึเกะ : เจ้างี่เง่าก็เงี้ย
นารุโตะ : หุบปากไปเล้ย เจ้าซาสึเก่
ซากุระ : นารุโตะ!! นายไปพูดอะไรอย่างง้านกับซาสึเกะคุง เค้า…หา!!
คาคาชิ : เฮ้ๆ …………… พวกเธอ ตกลงจะไปรึเปล่า
ซากุระ : ไปอยู่แล้วล่ะค่ะครู้ ก็หมู่บ้านเราน่ะไม่มีฮะนะมิตั้งนานแล้วนี่นา
นารุโตะ : ครูคับไอ้งานนี้มันมีอะไรดีเหรอ
คาคาชิ : อ้าวนารุโตะ ฟังจากซากุระแล้ว เธอยังไม่รู้เรื่องอีกเรอะ…ฮะนะมิน่ะเป็นเทศกาลที่ชมความงามของธรรมชาติช่วงฤดูใบไมผลิไง แล้วเรื่องข้าวกล่องของพวกเธอน่ะชั้นจะเอามาให้เอง ทั้ง 3 คนเลย แล้วซากุระแล้วก็ซาสึเกะจะเอามาเพิ่ม ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรอ่ะนะ
นารุโตะ : แหม..ผมล่ะรักครูคาคาชิจังเล้ยอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
คาคาชิ : เฮ้ย อย่ากระโดดกอดชั้น ปล๊อย
ซาสึเกะ : ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปล่ะ
ซากุระ : งั้นหนูกลับเลยนะคะ
คาคาชิ : อือ………..เฮ้ นารุโตะปล่อยชั้นได้แล้ว (ชั้นหนักนา…)
ทางด้านครูไก ครู อาซึมะและครูคุเรไนทุกอย่างก็เรียบร้อยด้วยดี
ตัดฉากไปที่ –บ้านตระกูลฮิวงะ- (ห้องของเนจิ)
“ ก๊อก ก๊อก “ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องเนจิ
เนจิ : ใครน่ะ
……. : อะ..เอ่อ..ชั้นเอง ฮินาตะ..
เนจิ : เข้ามาสิ
ฮินาตะเดินเข้ามาในห้อง
เนจิ : เธอมีอะไร
ฮินาตะกลืนน้ำลาย…แล้วก้มหน้าพูดว่า “เอ่อ…คือ..วันงานฮะนะมิน่ะ เนจิจะไปด้วยรึเปล่า..”
เนจิ : ก็…ไปล่ะนะ
ฮินาตะ : เอ่อ…ข้าวกล่องของเธอ..แล้วชั้นจะให้บ้านหลักทำมาให้นะ …
เนจิ : อือ..ขอบใจ………………
ฮินาตะ : งั้น…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ชั้นไปก่อนนะ
เนจิ : ฮินาตะ…ชั้นยังมีอีกเรื่องที่จะถามเธอซักหน่อย
ฮินาตะ : ……..อะ…อะไรเหรอ
เนจิ : คือเมื่อวาน…ชั้นเจอ..ไอ้นี่ ตกอยู่ใต้โต๊ะของชั้นน่ะ ใช่ของเธอรึเปล่า
เนจิหยิบกระดาษแผ่นนึงให้ฮินาตะดู มันดูเหมือนกระดาษที่ฉีกออกมาจากสมุดบันทึกหรือสมุดอะไรซักอย่าง มีข้อความเขียนอยู่ว่า “…นารุโตะคุง....ชั้น…คือว่าชั้น……ชั้นชอบเธอ…”
เนจิ : ว่าไง…ใช่ของเธอรึเปล่า
ฮินาตะรีบดึงกระดาษออกจากมือของเนจิ พร้อมกับพยักหน้า..
เนจิ : เธอชอบหมอนั่นจริงๆเหรอ
ฮินาตะพยักหน้าอีกครั้งแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเนจิ
ฮินาตะหน้าแดง…แล้วพูดขึ้นว่า : นะ..เนจิ..อย่าเพิ่งบอกนารุโตะคุงนะ..เพราะชั้น…จะบอกเขาเอง…..
แล้วฮินาตะก็วิ่งออกจากห้องของเนจิไป…
-ตัดฉาก-
1 สัปดาห์ต่อมา เทศกาลฮะนะมิ
ทุกๆคนรวมตัวกันอยู่ที่สวนสาธารณะใจกลางหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว แต่ซาสึเกะยังไม่มา
ซากุระ : ซาสึเกะคุงเค้าหายไปไหนของเค้านะ
นารุโตะ : โอ๊ยซากุระจัง คนพรรค์นั้นน่ะช่างมันเท้อ (เฮ้อ…พวกชอบทำตัวเด่น คอยดูเจ้าซาสึเก่..เจอชั้นแน่!!)
อิโนะ : บ่นไรของนายยะ นารุโตะ
ชิกามารุ : อิโนะ…ซาสึเกะ มาโน่นแล้ว
ซาสึเกะเดินมาจากด้านหลังของสวนสารธารณะ
ซากุระ : ซาสึเกะคูง…มาแล้วเหรอ
ซาสึเกะ : …….
ซากุระ : ทำไมมาช้าจังล่ะ ซาสึเกะคุง
ซาสึเกะ : เห็นครูคาคาชิมั้ย…
นารุโตะ : ครูคาคาชิมีอารายเรอะ (รึว่ามันลืมข้าวกล่องของพวกเรา..)
ซากุระ :เรื่องครูคาคาชิน่ะ ช่างมันก่อนเถอะ เดี๋ยวครูเค้าก็คงมาแล้วล่ะ
ฮินาตะ : นารูโตะคุง..ซากุระจัง…มานั่งด้วยกันสิ
ซากุระ : อื้อ
กลุ่มนารุโตะเดินเข้ามาหาพวกฮินาตะที่จองนั่งไว้แล้ว
นารุโตะ : มากันหมดเลยนิ…แต่แล้วเจ้าคิบะกับหมาของมันหายหัวไปไหนซะล่ะ
ฮินาตะชี้นิ้วไปทางด้านหลังของนารุโตะ นารุโตะหันไปมอง เห็นคิบะกำลังเดินตรงมา
นารุโตะ : ไง เจ้าคิบะไม่ได้เจอกันนาน…ท่าทางงี่เง่าเหมือนเดิมเล้ย
คิบะ : นารุโตะ แกเนี่ยน้า ปากเหมือนเดิมเลยว่ะ
ฮินาตะ : นารุโตะคุง คิบะคุงเค้าแค่ล้อเล่นน่ะ …เค้าคงไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นหรอก…
ขณะที่คิบะกำลังฉุนนารุโตะอยู่ ซากุระก็มองเห็น ครูคาคาชิพอดี
ซากุระ : ครูคาคาชิมาแล้ว!!
นารุโตะ (หันหน้าขวับมาทันที) : เฮ้ๆ ครูค้าบ…ข้าวกล่องของผมล่ะ
คาคาชิ : มาถึงก็ทวงเลยนะนารุโตะ เธอเนี่ย…เอ้ารับไป…
คาคาชิส่งข้าวกล่องให้ซาสึเกะ ซากุระและนารุโตะ
ซากุระ (เปิดดูข้าวกล่องแล้วนิดนึง) : ขอบคุณค่ะครู…ข้าวกล่องน่าทานจัง..(ในใจซากุระ..โธ่เอ๊ย อีของแบบนี้แม่ชั้นยังทำเจ๋งกว่า…ฝีมือมีแค่นี้เองเร้อ…’จอกฟ่ะ )
นารุโตะ (เปิดดูข้าวเรียบร้อยแล้ว) : แหมครู ทำไมมันไม่ค่อยมีหมูเลย..(ไอ้เราก็นึกว่าจะใส่กุ้งเทมปุระเยอะๆ…ครูเนี่ย ขี้ตืดกว่าที่คิดแฮะ)
ซาสึเกะ :ครูครับ
คาคาชิ : มีอะไรเหรอซาสึเกะ
ซาสึเกะ : เอาคืนไปได้รึยัง…
คาคาชิ : เธอเก็บไว้ก่อนละกัน
ซาสึเกะ : ครูทำไมไม่เก็บไว้เองละครับ
คาคาชิ :ก็มันเป็นความลับน่ะสิ อยากบอกใครนะ ว่าครูเก็บไว้ที่เธอ
นารุโตะ : เก็บอะไรเหงอคับครู.
ซาสึเกะ : ก็อะจึ๊ยยย…สวรร—
คาคาชิ : เฮ้ย…ซาสึเกะ อย่าบอกใครเด็ดขาดนะ!!
ซาสึเกะ : เฮ้อ…..
ซากุระ : อ๋อที่มาช้านี่ก็เพราะครูคาคาชิให้ซาสึเกะคุงเก็บอะจึ๊ยยย สวรรค์รำไร ไว้นี่เอง
ซาสึเกะ : ไม่ได้เก็บไว้ที่ชั้นหรอก ครูเค้าให้ชั้นเอาไปซ่อน--
คาคาชิ : หยุดซะทีได้มั้ยพวกเธอ!! จำไว้นะอย่าพูดเรื่องนี่อีก ครูไปก่อนละ พวกโจนินต้องไปทานข้าวกับท่านโฮคาเงะ
พรึบ!! แล้วครูคาคาชิก็หายตัวไป
ซากุระ : พิลึกจังเลย ครูเนี่ย
อิโนะ : อ้าว…แล้วนั่นมัน
อิโนะชี้ไปด้านหน้า…กลุ่มเนจิ !!
ฮินาตะ : อ้าว..พวกเนจิมาแแล้วเหรอ…
ลี : สวัสดีครับทุกคน..…คุณซากุระ ผมนั่งด้วยนะครับ
ซากุระ : จะทำอะไรก็เชิญย่ะ…ชั้นไม่รับรู้ด้วยหรอก..(ในใจซากุระ เจ้าคิ้วเหลี่ยมนีอีกแล้ว…มาจนได้น้า…)
เนจิ : มากันครบเลยเหรอ..
ฮินาตะ : อะ…อื้อ
อิโนะ : แหม.คุณฮิวงะ เนจิ.ไม่นึกว่าคุณจะมาด้วยนะค้า~~~
เนจิ : อ้าว…เจ้าบ้าๆบอๆ พวกนี้ก็มาเรอะ
อิโนะ กำลังคิดในใจว่า…หนอย..ใครบ้าๆบอๆยะ)
เนจิ : ฮินาตะ บอกนารุโตะเรื่องนั้นรึยัง
ฮินาตะ(หน้าแดงก่ำมาก มองทุกๆคนด้วยสายตาลอกแลกแล้วพูดขึ้นว่า) : เอ่อ..ชั้นว่าชั้นบอกเค้าวันอื่นดีกว่า
เนจิ : งั้นก็ตามใจเธอ…
โจจิ : จะพูดกันอีกนานมะ…ชั้นจะกินแล้วนา..
อิโนะ : เออๆ นายน่ะกินไปเงียบๆเลย
และแล้วพวกโจจิก็เริ่มกินข้าวกล่องที่เตรียมมา
ฮินาตะ : เอ่อ…เนจิ นี่ของเธอ
ฮินาตะพูดพลางส่งกล่องข้าวให้
เนจิ : อือ…………ไงๆ ก็ขอบใจล่ะนะ
ระหว่างที่ทุกคนกำลังทานข้าวกล่องอยุ่….นารุโตะก็หยิบกุ้งเทมปุระจากกล่องของคิบะขึ้นใส่ปาก
นารุโตะ : เออ…ใช้ได้เหมือนกันนี่…เจ้าคิบะ
คิบะ : เรอะ..นั่นแหละชั้นอุตส่าทำให้อากามารุเชียวนะ อร่อยใช่ม้า..
นารุโตะ : เฮ้ย แกเอาของหมามาใส่ในกล่องข้าวได้ไงฟะ (แต่รสชาติก็ใช้ได้นี่หว่า)
คิบะ : ก็นั่นกล่องข้าวอากามารุนี่นา ของชั้นอยู่นี่ต่างหาก
คิบะชูกล่องข้าวอีกกล่องขึ้นมา
นารุโตะ : แกหลอกให้ชั้นกินเรอะ
คิบะ :ใครหลอกแก…แกกินของแกเองนา…ชั้นไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย
นารุโตะ : หนอยแน่…เจ้าคิบะ
ฮินาตะ : อะ..เอ่อนารุโตะคุง ทานของชั้นก็-- (ยังพูดไม่จบ)
นารุโตะ (รีบพูดทันควัน) : อ้าว เรื่องสำคัญขนาดนั้นทำไมไม่รีบบอกล่า
ชึบ!! นารุโตะคีบของในกล่องข้าวฮินาตะอย่างรวดเร็ว…
ซากุระ : นารุโตะ นายเนี่ยความเกรงใจมีมั้ยยะ
นารุโตะ : แหม..ซากุระจัง..จะมาเกรงใจอะไรกันตอนนี้…. เนอะฮินาตะ
ฮินาตะ(หน้าแดงน้อยๆ) : อื้อ
อิโนะ : ดอกซากุระนี่ สวยจังเลยเนอะ ต่างกับยัยซากุระลิบลับเลยแฮะ….
ซากุระ : หนอย..เมื่อกี๊…พูดอะไรยะ ยัยอิโนะ
อิโนะ : ชั้นก็แค่พูดตามความรู้สึกของชั้นล่ะนะ
ซากุระ : ว่าไงนะ~~~
เท็นเท็น : อ๊ะ..ท่านโฮคาเงะนี่นา
โฮคาเงะกำลังทานข้าวอยู่กับพวกโจนิน แล้วอยู่ๆครูคาคาชิก็เดินเข้ามหาซาสึเกะ
ซาสึเกะ : มีอะไรเหรอครับครู
คาคาชิ : ซาสึเกะ เอาอะจึ๊ยยยฯ มาได้แล้วล่ะ
ซาสึเกะ : ก็ครูยังไม่บอกผมเลยว่าให้ผมเก็บไว้ทำไม
คาคาชิ : ก็คือว่า ในหนังสือนั้นอ่ะนะมีวิชานินจาที่สุดยอดอยู่ด้วย..เป็นวิชาที่ครูกำลังฝึกเพื่อโค่นไกไง
ซาสึเกะ :โค่นครูไก?
คาคาชิ : ตอนนนี้ครูกับไกกำลังแข่งกันอยู่สู้กัน 3 รอบใครชน 2 ใน 3 ก็ชนะไปน่ะ แต่ในหนังสือเล่มนั้นมีคาถาที่ยอดเยี่ยมอยู่ มีคาถานั้นอย่างเดียวที่ชั้นคิดว่าจะโค่นไกได้…
ซาสึเกะ : แล้วทำไมครูไม่เก็บไว้เองล่ะครับ
คาคาชิ : ก็ตอนนี้หนังสือเล่มนั้นต้องเก็บไว้ให้มิดชิดน่ะสิ…ถ้าฝากไว้ที่เธอก็คงจะปลอดภัย….เอ้า..เอามาได้แล้ว
ซาสึเกะ : งั้นครูไปเองละกัน ผมฝากไว้ที่ครูไกนั่นแหละ
คาคาชิ : เธอว่าไงนะ!!
ซาสึเกะ : ครูก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เรอะ ผมฝากอะจึ๊ยยฯไว้ที่ครูไก
คาคาชิ : ซาสึเกะ ! ทำไมไม่บอกก่อน..หา!!
ซาสึเกะ : อ้าว…ผมไม่รู้ด้วยละ ตอนฝากครูเล่นไม่บอกอะไรเลยนิ
คาคาชิได้ยินจากซาสึเกะแบบนั้นแล้ว…ก็มีทางเดียวคือต้องไปหาไก
คาคาชิ : ไก…ซาสึเกะ เด็กจากกลุ่มชั้น ฝากอะไรไว้ที่นายรึเปล่า
ไก : ก็มีหนังสืออยู่เล่มนึง เอาคืนไปสิ
ไกโยนหนังสือใส่คาคาชิ คาคาชิรีบเปิดดูข้างใน มีหน้าหนึ่งขาดไป
คาคาชิ : อ้าว…แล้วหน้านี้หายไปไหน
ไก : ชั้นไม่รู้ด้วยละ ชั้นยังไม่ได้เปิดดูเลย
คาคาชิ : ว่าไงนะ~~~
แล้วคาคาชิก็เลยทะเลาะกับไก… ส่วนหนังสือหน้านั้นอยู่ที่ซาสึเกะนั่นเอง
ซาสึเกะเอากระดาษแผ่นนั้นมาอ่านดูข้างในเขียนว่า
พื้นฐานคาถานี้ก็คือ บ๊อง!!-กี้ด!!-บ๊อง!! ตั้งสมาธิให้วอกแวก รีดเร้นจักระออกมาติ๊ดนึง สุดยอดแห่งคาถาทั้งหลาย ++คาถามหารัญจวน++
ซาสึเกะ : เชอะ…เนี่ยนะ คาถาสุดยอด…..(มีแต่พวกเซอะเบอะ)
และแล้วซาสึเกะจึงเอากระดาษแผ่นนั้นไปทิ้งแล้วก็ร่วมงานเทศกาลฮะนะมิกับพวกนินจาต่อไป จนจบงาน
เมื่องานเทศกาลจบลง
นารุโตะ : ฮินาตะ ข้าวกล่องเธอใช้ได้เลย…
ฮินาตะ : ขะ..ขอบใจนะ นารุโตะคุง
ซากุระ : กลับบ้านดีกว่า
ชิกามารุ : อื้อ
อิโนะ : นั่นสิ…
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ทางด้านครูคาคาชิ (ยังคงอยู่ที่งานฮะนะมิ…)
คาคาชิ : ไก…นายแอบเอาคาถาลับไปฝึกใช่ไหม สารภาพมา!!
ไก : เฮ้ย..ชั้นไม่รู้ด้วยละเว้ย
คาคาชิ : ยังจะมาแก้ตัวอีก---
ไก : บอกว่าไม่รู้ก็ไม่รู้สิ
คาคาชิ : หน็อยแน่---
จบแล้ว 555+

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 62 29 ม.ค. 2550 (19:45)
ใครชอบลีกะนารูโตะโง่มาก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 64 10 มี.ค. 2550 (18:54)
อ่ะ... อยากฝึกบ้างจังเลย ซาซึเกะนิสัยเสียเนอะ นารุโตะนารักก่าตั้งแยะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 68 24 มี.ค. 2550 (18:29)
ไม่หนุกเท่าตอนอจึ๋ยนรกรำไร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 69 26 มี.ค. 2550 (18:15)
อยากใส่วิชาเหมือนนารูโตะเละอยากเป็นนินจาโอคาเงะรุ่น4

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 70 28 มี.ค. 2550 (10:09)
วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ โฮคาเงะได้เรียกโจนิน 4 คนได้แก่ ไก คุเรไน คาคาชิและอาซึมะ มาประชุมรวมกัน
โฮคาเงะ : ที่ชั้นเรียกพวกเธอมาประชุมก็เพราะชั้นมีเรื่องหนึ่งอยากจะเสนอให้พวกเธอ
คาคาชิ : ภารกิจเหรอครับ ท่านโฮคาเงะ
โฮคาเงะ : ไม่ใช่ภารกิจหรอก..วางใจได้ ….คือว่าอาทิตย์หน้าจะมีการจัดงานเทศกาลฮะนะมิที่หมู่บ้านของเรา ชั้นอยากจะให้พวกเธอมาร่วมงาน…แล้วก็พาพวกนักเรียนไปด้วย นานๆจะมีงานเทศกาลซะที พวกเธอน่าจะได้เที่ยวกันบ้าง
คุเรไน : …จริงเหรอคะที่ว่าจะจัดฮะนะมิกันปีนี้น่ะค่ะ
โฮคาเงะ : ก็จริงน่ะสิ..ชั้นไม่โกหกพวกเธอให้เหนื่อยเปล่าหรอกน่า งานก็จัดที่สวนสาธารณะใจกลางหมู่บ้าน ส่วนข้าวกล่องก็เอามากันเองนะ
อาซึมะ : ฮะนะมิเนี่ยหมู่บ้านเราไม่ได้จัดมาตั้ง 4 ปีแล้ว ปีนี้ได้จัดซะทีนะครับ
โฮคาเงะ : อืม..นั่นสิ
ไก : แต่ว่าพวกเด็กๆ น่าจะได้ฝึกวิชามากกว่ามามัวสนุกกับฮะนะมิกันนะครับ
โฮคาเงะ : เอาน่า…เราก็ไม่ได้จัดทุกปีอยู่แล้วนี่นา จะจัดซะหน่อยเป็นไรไป
คุเรไน : นั่นสิ…อย่าบ่นนักเลย..นานๆจะได้เที่ยวบ้างก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
คาคาชิ : อืมม์…อย่างที่ท่านโฮคาเงะพูดนั่นแหละ นานๆก็พักซะบ้างล่ะนะ…
โฮคาเงะ : เอาละ ชั้นไม่มีอะไรจะพูดแล้วงั้นก็ จบกระประชุมวันนี้ แค่นี้
โจนินทั้งหมด : ครับ!! (มี ค่ะ อยู่ 1 เสียงเบาๆ)
พรึบ!! แล้วเหล่าโจนินทั้งหลายก็สลายโต๋
ครูคาคาชิ เมื่อได้รับการประชุมแล้วก็ไปเรียกพวกนารุโตะมา
นารุโตะ : มีอะไรเหรอคับ ครู เรียกพวกผมมาซะครบเชีย (ภารกิจอะป่าว..หว่า…)
คาคาชิ : เรื่องมันก็มีอยู่ว่า ท่านโฮคาเงะเพิ่งเรียกชั้นไปบอกว่าอาทิตย์หน้าหมู่บ้านเราจะมีงานฮะนะมิ…
นารุโตะ : งานฮานามี้?? เอ๋ มันอะไรเหรอคับครู
คาคาชิ : เฮ้อ..เธอนี่ไม่ไหวเอาซะเล้ย…ซากุระ..บอกนารุโตะหน่อยสิ
ซากุระ : ค่ะ…นารุโตะที่ครูเค้าพูดถึงน่ะคือ งานฮะนะมิย่ะ ไม่ใช่ฮานามี้ งานฮะนะมิก็คือเทศกาลชมดอกซากุระไง
นารุโตะ : หา..เทศกาลชมซากุระจังเหรอ
ซากุระ : ดอกซากุระย่ะ!! ก็งานที่คนเค้าจะทำข้าวกล่องไปทานใต้ต้นซากุระ ชมดอกซากุระที่กำลังบานซะพรั่งไง นายเนี่ยน้า..
ซาสึเกะ : เจ้างี่เง่าก็เงี้ย
นารุโตะ : หุบปากไปเล้ย เจ้าซาสึเก่
ซากุระ : นารุโตะ!! นายไปพูดอะไรอย่างง้านกับซาสึเกะคุง เค้า…หา!!
คาคาชิ : เฮ้ๆ …………… พวกเธอ ตกลงจะไปรึเปล่า
ซากุระ : ไปอยู่แล้วล่ะค่ะครู้ ก็หมู่บ้านเราน่ะไม่มีฮะนะมิตั้งนานแล้วนี่นา
นารุโตะ : ครูคับไอ้งานนี้มันมีอะไรดีเหรอ
คาคาชิ : อ้าวนารุโตะ ฟังจากซากุระแล้ว เธอยังไม่รู้เรื่องอีกเรอะ…ฮะนะมิน่ะเป็นเทศกาลที่ชมความงามของธรรมชาติช่วงฤดูใบไมผลิไง แล้วเรื่องข้าวกล่องของพวกเธอน่ะชั้นจะเอามาให้เอง ทั้ง 3 คนเลย แล้วซากุระแล้วก็ซาสึเกะจะเอามาเพิ่ม ชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรอ่ะนะ
นารุโตะ : แหม..ผมล่ะรักครูคาคาชิจังเล้ยอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
คาคาชิ : เฮ้ย อย่ากระโดดกอดชั้น ปล๊อย
ซาสึเกะ : ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมไปล่ะ
ซากุระ : งั้นหนูกลับเลยนะคะ
คาคาชิ : อือ………..เฮ้ นารุโตะปล่อยชั้นได้แล้ว (ชั้นหนักนา…)
ทางด้านครูไก ครู อาซึมะและครูคุเรไนทุกอย่างก็เรียบร้อยด้วยดี
ตัดฉากไปที่ –บ้านตระกูลฮิวงะ- (ห้องของเนจิ)
“ ก๊อก ก๊อก “ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องเนจิ
เนจิ : ใครน่ะ
……. : อะ..เอ่อ..ชั้นเอง ฮินาตะ..
เนจิ : เข้ามาสิ
ฮินาตะเดินเข้ามาในห้อง
เนจิ : เธอมีอะไร
ฮินาตะกลืนน้ำลาย…แล้วก้มหน้าพูดว่า “เอ่อ…คือ..วันงานฮะนะมิน่ะ เนจิจะไปด้วยรึเปล่า..”
เนจิ : ก็…ไปล่ะนะ
ฮินาตะ : เอ่อ…ข้าวกล่องของเธอ..แล้วชั้นจะให้บ้านหลักทำมาให้นะ …
เนจิ : อือ..ขอบใจ………………
ฮินาตะ : งั้น…ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ชั้นไปก่อนนะ
เนจิ : ฮินาตะ…ชั้นยังมีอีกเรื่องที่จะถามเธอซักหน่อย
ฮินาตะ : ……..อะ…อะไรเหรอ
เนจิ : คือเมื่อวาน…ชั้นเจอ..ไอ้นี่ ตกอยู่ใต้โต๊ะของชั้นน่ะ ใช่ของเธอรึเปล่า
เนจิหยิบกระดาษแผ่นนึงให้ฮินาตะดู มันดูเหมือนกระดาษที่ฉีกออกมาจากสมุดบันทึกหรือสมุดอะไรซักอย่าง มีข้อความเขียนอยู่ว่า “…นารุโตะคุง....ชั้น…คือว่าชั้น……ชั้นชอบเธอ…”
เนจิ : ว่าไง…ใช่ของเธอรึเปล่า
ฮินาตะรีบดึงกระดาษออกจากมือของเนจิ พร้อมกับพยักหน้า..
เนจิ : เธอชอบหมอนั่นจริงๆเหรอ
ฮินาตะพยักหน้าอีกครั้งแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเนจิ
ฮินาตะหน้าแดง…แล้วพูดขึ้นว่า : นะ..เนจิ..อย่าเพิ่งบอกนารุโตะคุงนะ..เพราะชั้น…จะบอกเขาเอง…..
แล้วฮินาตะก็วิ่งออกจากห้องของเนจิไป…
-ตัดฉาก-
1 สัปดาห์ต่อมา เทศกาลฮะนะมิ
ทุกๆคนรวมตัวกันอยู่ที่สวนสาธารณะใจกลางหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว แต่ซาสึเกะยังไม่มา
ซากุระ : ซาสึเกะคุงเค้าหายไปไหนของเค้านะ
นารุโตะ : โอ๊ยซากุระจัง คนพรรค์นั้นน่ะช่างมันเท้อ (เฮ้อ…พวกชอบทำตัวเด่น คอยดูเจ้าซาสึเก่..เจอชั้นแน่!!)
อิโนะ : บ่นไรของนายยะ นารุโตะ
ชิกามารุ : อิโนะ…ซาสึเกะ มาโน่นแล้ว
ซาสึเกะเดินมาจากด้านหลังของสวนสารธารณะ
ซากุระ : ซาสึเกะคูง…มาแล้วเหรอ
ซาสึเกะ : …….
ซากุระ : ทำไมมาช้าจังล่ะ ซาสึเกะคุง
ซาสึเกะ : เห็นครูคาคาชิมั้ย…
นารุโตะ : ครูคาคาชิมีอารายเรอะ (รึว่ามันลืมข้าวกล่องของพวกเรา..)
ซากุระ :เรื่องครูคาคาชิน่ะ ช่างมันก่อนเถอะ เดี๋ยวครูเค้าก็คงมาแล้วล่ะ
ฮินาตะ : นารูโตะคุง..ซากุระจัง…มานั่งด้วยกันสิ
ซากุระ : อื้อ
กลุ่มนารุโตะเดินเข้ามาหาพวกฮินาตะที่จองนั่งไว้แล้ว
นารุโตะ : มากันหมดเลยนิ…แต่แล้วเจ้าคิบะกับหมาของมันหายหัวไปไหนซะล่ะ
ฮินาตะชี้นิ้วไปทางด้านหลังของนารุโตะ นารุโตะหันไปมอง เห็นคิบะกำลังเดินตรงมา
นารุโตะ : ไง เจ้าคิบะไม่ได้เจอกันนาน…ท่าทางงี่เง่าเหมือนเดิมเล้ย
คิบะ : นารุโตะ แกเนี่ยน้า ปากเหมือนเดิมเลยว่ะ
ฮินาตะ : นารุโตะคุง คิบะคุงเค้าแค่ล้อเล่นน่ะ …เค้าคงไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นหรอก…
ขณะที่คิบะกำลังฉุนนารุโตะอยู่ ซากุระก็มองเห็น ครูคาคาชิพอดี
ซากุระ : ครูคาคาชิมาแล้ว!!
นารุโตะ (หันหน้าขวับมาทันที) : เฮ้ๆ ครูค้าบ…ข้าวกล่องของผมล่ะ
คาคาชิ : มาถึงก็ทวงเลยนะนารุโตะ เธอเนี่ย…เอ้ารับไป…
คาคาชิส่งข้าวกล่องให้ซาสึเกะ ซากุระและนารุโตะ
ซากุระ (เปิดดูข้าวกล่องแล้วนิดนึง) : ขอบคุณค่ะครู…ข้าวกล่องน่าทานจัง..(ในใจซากุระ..โธ่เอ๊ย อีของแบบนี้แม่ชั้นยังทำเจ๋งกว่า…ฝีมือมีแค่นี้เองเร้อ…’จอกฟ่ะ )
นารุโตะ (เปิดดูข้าวเรียบร้อยแล้ว) : แหมครู ทำไมมันไม่ค่อยมีหมูเลย..(ไอ้เราก็นึกว่าจะใส่กุ้งเทมปุระเยอะๆ…ครูเนี่ย ขี้ตืดกว่าที่คิดแฮะ)
ซาสึเกะ :ครูครับ
คาคาชิ : มีอะไรเหรอซาสึเกะ
ซาสึเกะ : เอาคืนไปได้รึยัง…
คาคาชิ : เธอเก็บไว้ก่อนละกัน
ซาสึเกะ : ครูทำไมไม่เก็บไว้เองละครับ
คาคาชิ :ก็มันเป็นความลับน่ะสิ อยากบอกใครนะ ว่าครูเก็บไว้ที่เธอ
นารุโตะ : เก็บอะไรเหงอคับครู.
ซาสึเกะ : ก็อะจึ๊ยยย…สวรร—
คาคาชิ : เฮ้ย…ซาสึเกะ อย่าบอกใครเด็ดขาดนะ!!
ซาสึเกะ : เฮ้อ…..
ซากุระ : อ๋อที่มาช้านี่ก็เพราะครูคาคาชิให้ซาสึเกะคุงเก็บอะจึ๊ยยย สวรรค์รำไร ไว้นี่เอง
ซาสึเกะ : ไม่ได้เก็บไว้ที่ชั้นหรอก ครูเค้าให้ชั้นเอาไปซ่อน--
คาคาชิ : หยุดซะทีได้มั้ยพวกเธอ!! จำไว้นะอย่าพูดเรื่องนี่อีก ครูไปก่อนละ พวกโจนินต้องไปทานข้าวกับท่านโฮคาเงะ
พรึบ!! แล้วครูคาคาชิก็หายตัวไป
ซากุระ : พิลึกจังเลย ครูเนี่ย
อิโนะ : อ้าว…แล้วนั่นมัน
อิโนะชี้ไปด้านหน้า…กลุ่มเนจิ !!
ฮินาตะ : อ้าว..พวกเนจิมาแแล้วเหรอ…
ลี : สวัสดีครับทุกคน..…คุณซากุระ ผมนั่งด้วยนะครับ
ซากุระ : จะทำอะไรก็เชิญย่ะ…ชั้นไม่รับรู้ด้วยหรอก..(ในใจซากุระ เจ้าคิ้วเหลี่ยมนีอีกแล้ว…มาจนได้น้า…)
เนจิ : มากันครบเลยเหรอ..
ฮินาตะ : อะ…อื้อ
อิโนะ : แหม.คุณฮิวงะ เนจิ.ไม่นึกว่าคุณจะมาด้วยนะค้า~~~
เนจิ : อ้าว…เจ้าบ้าๆบอๆ พวกนี้ก็มาเรอะ
อิโนะ กำลังคิดในใจว่า…หนอย..ใครบ้าๆบอๆยะ)
เนจิ : ฮินาตะ บอกนารุโตะเรื่องนั้นรึยัง
ฮินาตะ(หน้าแดงก่ำมาก มองทุกๆคนด้วยสายตาลอกแลกแล้วพูดขึ้นว่า) : เอ่อ..ชั้นว่าชั้นบอกเค้าวันอื่นดีกว่า
เนจิ : งั้นก็ตามใจเธอ…
โจจิ : จะพูดกันอีกนานมะ…ชั้นจะกินแล้วนา..
อิโนะ : เออๆ นายน่ะกินไปเงียบๆเลย
และแล้วพวกโจจิก็เริ่มกินข้าวกล่องที่เตรียมมา
ฮินาตะ : เอ่อ…เนจิ นี่ของเธอ
ฮินาตะพูดพลางส่งกล่องข้าวให้
เนจิ : อือ…………ไงๆ ก็ขอบใจล่ะนะ
ระหว่างที่ทุกคนกำลังทานข้าวกล่องอยุ่….นารุโตะก็หยิบกุ้งเทมปุระจากกล่องของคิบะขึ้นใส่ปาก
นารุโตะ : เออ…ใช้ได้เหมือนกันนี่…เจ้าคิบะ
คิบะ : เรอะ..นั่นแหละชั้นอุตส่าทำให้อากามารุเชียวนะ อร่อยใช่ม้า..
นารุโตะ : เฮ้ย แกเอาของหมามาใส่ในกล่องข้าวได้ไงฟะ (แต่รสชาติก็ใช้ได้นี่หว่า)
คิบะ : ก็นั่นกล่องข้าวอากามารุนี่นา ของชั้นอยู่นี่ต่างหาก
คิบะชูกล่องข้าวอีกกล่องขึ้นมา
นารุโตะ : แกหลอกให้ชั้นกินเรอะ
คิบะ :ใครหลอกแก…แกกินของแกเองนา…ชั้นไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย
นารุโตะ : หนอยแน่…เจ้าคิบะ
ฮินาตะ : อะ..เอ่อนารุโตะคุง ทานของชั้นก็-- (ยังพูดไม่จบ)
นารุโตะ (รีบพูดทันควัน) : อ้าว เรื่องสำคัญขนาดนั้นทำไมไม่รีบบอกล่า
ชึบ!! นารุโตะคีบของในกล่องข้าวฮินาตะอย่างรวดเร็ว…
ซากุระ : นารุโตะ นายเนี่ยความเกรงใจมีมั้ยยะ
นารุโตะ : แหม..ซากุระจัง..จะมาเกรงใจอะไรกันตอนนี้…. เนอะฮินาตะ
ฮินาตะ(หน้าแดงน้อยๆ) : อื้อ
อิโนะ : ดอกซากุระนี่ สวยจังเลยเนอะ ต่างกับยัยซากุระลิบลับเลยแฮะ….
ซากุระ : หนอย..เมื่อกี๊…พูดอะไรยะ ยัยอิโนะ
อิโนะ : ชั้นก็แค่พูดตามความรู้สึกของชั้นล่ะนะ
ซากุระ : ว่าไงนะ~~~
เท็นเท็น : อ๊ะ..ท่านโฮคาเงะนี่นา
โฮคาเงะกำลังทานข้าวอยู่กับพวกโจนิน แล้วอยู่ๆครูคาคาชิก็เดินเข้ามหาซาสึเกะ
ซาสึเกะ : มีอะไรเหรอครับครู
คาคาชิ : ซาสึเกะ เอาอะจึ๊ยยยฯ มาได้แล้วล่ะ
ซาสึเกะ : ก็ครูยังไม่บอกผมเลยว่าให้ผมเก็บไว้ทำไม
คาคาชิ : ก็คือว่า ในหนังสือนั้นอ่ะนะมีวิชานินจาที่สุดยอดอยู่ด้วย..เป็นวิชาที่ครูกำลังฝึกเพื่อโค่นไกไง
ซาสึเกะ :โค่นครูไก?
คาคาชิ : ตอนนนี้ครูกับไกกำลังแข่งกันอยู่สู้กัน 3 รอบใครชน 2 ใน 3 ก็ชนะไปน่ะ แต่ในหนังสือเล่มนั้นมีคาถาที่ยอดเยี่ยมอยู่ มีคาถานั้นอย่างเดียวที่ชั้นคิดว่าจะโค่นไกได้…
ซาสึเกะ : แล้วทำไมครูไม่เก็บไว้เองล่ะครับ
คาคาชิ : ก็ตอนนี้หนังสือเล่มนั้นต้องเก็บไว้ให้มิดชิดน่ะสิ…ถ้าฝากไว้ที่เธอก็คงจะปลอดภัย….เอ้า..เอามาได้แล้ว
ซาสึเกะ : งั้นครูไปเองละกัน ผมฝากไว้ที่ครูไกนั่นแหละ
คาคาชิ : เธอว่าไงนะ!!
ซาสึเกะ : ครูก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เรอะ ผมฝากอะจึ๊ยยฯไว้ที่ครูไก
คาคาชิ : ซาสึเกะ ! ทำไมไม่บอกก่อน..หา!!
ซาสึเกะ : อ้าว…ผมไม่รู้ด้วยละ ตอนฝากครูเล่นไม่บอกอะไรเลยนิ
คาคาชิได้ยินจากซาสึเกะแบบนั้นแล้ว…ก็มีทางเดียวคือต้องไปหาไก
คาคาชิ : ไก…ซาสึเกะ เด็กจากกลุ่มชั้น ฝากอะไรไว้ที่นายรึเปล่า
ไก : ก็มีหนังสืออยู่เล่มนึง เอาคืนไปสิ
ไกโยนหนังสือใส่คาคาชิ คาคาชิรีบเปิดดูข้างใน มีหน้าหนึ่งขาดไป
คาคาชิ : อ้าว…แล้วหน้านี้หายไปไหน
ไก : ชั้นไม่รู้ด้วยละ ชั้นยังไม่ได้เปิดดูเลย
คาคาชิ : ว่าไงนะ~~~
แล้วคาคาชิก็เลยทะเลาะกับไก… ส่วนหนังสือหน้านั้นอยู่ที่ซาสึเกะนั่นเอง
ซาสึเกะเอากระดาษแผ่นนั้นมาอ่านดูข้างในเขียนว่า
พื้นฐานคาถานี้ก็คือ บ๊อง!!-กี้ด!!-บ๊อง!! ตั้งสมาธิให้วอกแวก รีดเร้นจักระออกมาติ๊ดนึง สุดยอดแห่งคาถาทั้งหลาย ++คาถามหารัญจวน++
ซาสึเกะ : เชอะ…เนี่ยนะ คาถาสุดยอด…..(มีแต่พวกเซอะเบอะ)
และแล้วซาสึเกะจึงเอากระดาษแผ่นนั้นไปทิ้งแล้วก็ร่วมงานเทศกาลฮะนะมิกับพวกนินจาต่อไป จนจบงาน
เมื่องานเทศกาลจบลง
นารุโตะ : ฮินาตะ ข้าวกล่องเธอใช้ได้เลย…
ฮินาตะ : ขะ..ขอบใจนะ นารุโตะคุง
ซากุระ : กลับบ้านดีกว่า
ชิกามารุ : อื้อ
อิโนะ : นั่นสิ…
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ทางด้านครูคาคาชิ (ยังคงอยู่ที่งานฮะนะมิ…)
คาคาชิ : ไก…นายแอบเอาคาถาลับไปฝึกใช่ไหม สารภาพมา!!
ไก : เฮ้ย..ชั้นไม่รู้ด้วยละเว้ย
คาคาชิ : ยังจะมาแก้ตัวอีก---
ไก : บอกว่าไม่รู้ก็ไม่รู้สิ
คาคาชิ : หน็อยแน่---
จบแล้ว 555+

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 71 6 เม.ย. 2550 (14:03)
คาคาชิติ้งต๋อง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72 17 เม.ย. 2550 (09:11)
ไปเจอมานะเห้นว่าหนุกดี ก็เลยเอามาแบ่งปันเคยเห็นกันยัง เนจิ น่ารักจังวันหนึ่งหลังจากที่เนจิและเท็นเท็นได้เป็นจูนินไปเรียบร้อยแล้ว เท็นเท็นมาหาเนจิที่บ้านตอนเช้า เท็นเท็นตัดสินใจเคาะประตูบ้าน ก๊อก ก๊อก มีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมา เท็นเท็น : เนจิอยู่มั้ยคะ ชายผู้นั้นพยักหน้า เท็นเท็น : คุณ…… ชายผู้นั้น : ชั้นชื่อ ฮิวงะ ทาคาชิ เป็นญาติของเนจิน่ะ เท็นเท็น : หนูชื่อ เท็นเท็นค่ะ เป็นเพื่อนเค้า ทาคาชิ : เข้ามาข้างในสิ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้ เท็นเท็น : ค่ะ เท็นเท็นเดินตามทาคาชิเข้ามาในตัวบ้าน บ้านใหญ่จัง เท็นเท็นคิดในใจในขณะที่ ทาคาชิพาเธอเดินอ้อมบ้านหลังใหญ่มาถึง บ้านอีกหลังหนึ่งที่หน้าตัวบ้านติดป้ายว่า “ฮิวงะ บ้านสาขา” ทาคาชิ : เนจิอยู่ที่นี่แหละ ชั้นจะพาเข้าไปด้านในเอง เท็นเท็นเดินตามไปถึงห้องรับแขก ทาคาชิ : เธอนั่งรอตรงนี้แหละ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้เอง เท็นเท็น : เอ่อ..ค่ะ แล้วทาคาชิก็เดินลับหายไป -5 นาทีถัดมา- เนจิเดินออกมาในชุดที่อยู่บ้านและไม่ได้ใส่ที่คาดหน้าผาก เท็นเท็นสะดุ้งเล็กน้อย เนจิ : เท็นเท็น..มีอะไรกับชั้นเหรอ เท็นเท็น : …เนจิ ชั้น..ชั้น….เอ่อ..พรุ่งนี้ว่างมั้ย เนจิ : ทำไมเหรอ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ ชั้นอยากให้เธอไปเจอชั้นที่ป่าหน้าหมู่บ้านหน่อย ประมาณบ่ายโมงได้มั้ย เนจิ : ให้ไปเจอตอนไหนล่ะ เท็นเท็น : ก็ประมาณบ่ายโมง… เนจิ : งั้นก็ได้ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ชั้นจะไปรอนะ เนจิ : อือ..แล้วเจอกัน เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นตอบพร้อมส่งยิ้มให้เนจิ เท็นเท็นรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงก่ำ เนจิ : เท็นเท็น เธอเป็นอะไรของเธอน่ะ เท็นเท็น : ชั้นไม่เป็นไรหรอก เนจิ : เธอทานข้าวเช้ามารึยัง เท็นเท็น : เอ่อ..ยัง เนจิ : เหรองั้นก็เข้ามาทานด้วยกันสิ แต่วันนี้เธอดูแปลกๆไปนะ ไม่สบายรึเปล่า เท็นเท็น : เนจิ..ชั้นสบายดี เนจิ : งั้นก็ตามมา เท็นเท็น : ชั้นกลับไปทานข้าวที่บ้านก็ได้ เนจิ : ไหนๆเธอก็มาถึงบ้านชั้นแล้ว อยู่ทานข้าวซักหน่อยจะเป็นไรไป เท็นเท็น :งั้นก็ได้ เท็นเท็นเดินตามเนจิไปช้าๆ สังเกตภายในบ้านไปด้วย… อืมม์บ้านแบบญี่ปุ่นโบราณเลยแฮะ… เท็นเท็นคิด … สมกับที่เป็นตระกูลเก่าแก่…. เนจิเปิดประตูบานหนึ่งออกมา ด้านในมีโต๊ะไม้ตังอยู่กลางห้อง รอบๆมีเบาะรองนั่งวางเป็นระเบียบ แต่น่าแปลกที่ภายในห้องไม่มีใครเลย เนจิ : นั่งสิ เท็นเท็น : เนจิ..แล้วคนอื่นๆไปไหนกันหมดล่ะ เนจิ : คนอื่นๆไหน เท็นเท็น : ก็ฮิวงะ ทาคาชิหรือไม่ก็คนอื่นทีอยู่บ้านเดียวกับเธอไง เนจิ : ที่นี่มีชั้นอยู่คนเดียว ส่วนทาคาชินั่นเค้าเป็นลุงชั้นเอง ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เท็นเท็น : แล้วเค้าอยู่ไหนล่ะ เนจิ : อยู่บ้านทางนั้นน่ะ เนจิชี้ไปนอกหน้าต่าง มีบ้านอยู่อีกหลังจริงๆด้วย เท็นเท็น : ชั้นว่าบ้านของตระกูลเธอมันแปลกๆนะ เนจิ : ก็เป็นแบบนี้แหละ พวกบ้านหลักอยู่แยกกับบ้านสาขาอยู่แล้ว ส่วนพวกบ้านสาขาก็แยกหลังกันออกไป แล้วแต่ครอบครัวน่ะ เท็นเท็น : แล้วเธออยู่คนเดียวได้เหรอ เนจิ : ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เท็นเท็น : ก็เธอยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ เนจิ : แต่ชั้นอายุ 13 แล้วนะ ที่จริงตอนแรกที่นี่มีชั้นกับพ่อ ..ตั้งแต่ที่พ่อฉันเสียไป ฉันก็อยู่ที่นี่คนเดียว เท็นเท็น : แล้วเรื่องอาหารล่ะ ทำเองเหรอ เนจิ : จะมีพวกคนรับใช้ของบ้านหลักส่งอาหารมาให้ เท็นเท็น : แล้วเขารู้รึเปล่าว่าชั้นจะทานข้าวที่นี่ เนจิ : คงจะรู้…. นั่นไงอาหารมันมี 2 ที่ เท็นเท็นมองไปด้านหน้า จริงๆด้วยอาหารถูกจัดมา 2 ที่ ขณะนั่น เนจินั่งลงบนเบาะรองนั่ง เนจิ : เท็นเท็น..ทานข้าวกันเหอะ เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นรุ้สึกว่าหน้าตัวเองแดงก่ำอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง ทำไมนะ..นี่ชั้นเป็นอะไรไป….. “ เอี๊ยด….. “ เสียงนี้ มีใครสักคนกำลังเปิดประตูดังมาจากนอกบ้าน… “ ตึก ตึก ตึก……..ก๊อก ก๊อก “ มีเสียงเหมือนคนเดินเข้ามาเคาะประตูหน้าห้องทานข้าว เนจิ : ใครน่ะ มีเสียงตอบกลับว่า ชะ..ชั้นเอง เท็นเท็นคิดว่า เสียงนี้มันคุ้นๆนะ อืมม์……………………………..เป็นเสียงผู้หญิง..ไม่สิเด็กผู้หญิงต่างหาก เนจิ : อ้าว..เธอเองเรอะ เข้ามาสิ เด็กผู้เหญิงคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง เธอคือ ฮิวงะ ฮินาตะ!! ฮินาตะ : ขะ…..ขอโทษค่ะ มีแขกเหรอคะ เนจิ : ไม่เป็นไร เธอมาที่นี่มีอะไรรึเปล่า ฮินาตะ : ท่านพ่อฝากมาบอกว่า ทานข้าวเสร็จแล้วให้ช่วยไปพบท่านด้วย เนจิ : มีเรื่องอะไรกันอีกเหรอ ฮินาตะ : ท่านพ่อไม่ได้บอกไว้ค่ะ เนจิ : งั้นเรียนท่านด้วยว่า ถ้าเสร็จแล้วชั้นจะไป ฮินาตะหันหลังกลับแล้ววิ่งออกจากห้องไป เนจิและเท็นเท็นลงมือทานข้าวโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกัน เท็นเท็นอยากจะพูด แต่ไม่รู้ทำไมชั้นถึงไม่กล้านะ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย…เท็นเท็นรีบทานข้าวไวๆ เริ่มรู้สึกไม่อยากสบตากับเนจิเพราะกลัวว่าหน้าจะแดงขึ้นมาอีก เนจิ : งั้นชั้นไปก่อนนะ เท็นเท็น : อื้อ….เจอกันพรุ่งนี้ เนจิ : อือ แล้วเท็นเท็นก็เดินตามเนจิออกไปจนถึงหน้าประตูบ้าน เนจิก้าวไปในบ้านใหญ่หลังแรก ส่วนตัวเธอเองเดินออกจากบ้านไปเงียบๆ เดินไปเรื่อยๆ จนไปชนใครคนหนึ่ง อ้าว..ซาสึเกะคุงนี่นา… ชั้นรู้สึกเฉยๆกับซาสึเกะคุงตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย…ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย เท็นเท็น : ขอโทษค่ะ ซาสึเกะ : อือ..ไม่เป็นไร แล้วซาสึเกะก็รีบเดินจากไป เท็นเท็นเดินกลับบ้านและเฝ้ารอวันพรุ่งนี้ - เช้าของวันรุ่งขึ้น- เท็นเท็นอาบน้ำแต่งตัวและทานข้าวเช้าอย่างใจลอย วันนี้แหละชั้นต้องบอกกับเนจิให้ได้ว่าคิดยังไงกับเค้า ตอนเช้านี้ว่างนี่นา..ชั้นไปปรึกษากับซากุระดีกว่า ซากุระท่าทางจะมีประสบการณ์แฮะ เอาละไปดีกว่า เท็นเท็น : หนูไปบ้านเพื่อนนะคะแม่ แม่ของเท็นเท็น : จ้า…แล้วอย่ากลับได้มันดึกนักล่ะ เท็นเท็น : ค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 73 17 เม.ย. 2550 (18:49)
อยากให้คาคาชิคูง~งมีบทเยอะๆ รักน้าจ๊า..........คาคาชิคูง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 74 22 เม.ย. 2550 (09:34)
เนจิและเท็นเท็นได้เป็นจูนินไปเรียบร้อยแล้ว เท็นเท็นมาหาเนจิที่บ้านตอนเช้า เท็นเท็นตัดสินใจเคาะประตูบ้าน ก๊อก ก๊อก มีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมา เท็นเท็น : เนจิอยู่มั้ยคะ ชายผู้นั้นพยักหน้า เท็นเท็น : คุณ…… ชายผู้นั้น : ชั้นชื่อ ฮิวงะ ทาคาชิ เป็นญาติของเนจิน่ะ เท็นเท็น : หนูชื่อ เท็นเท็นค่ะ เป็นเพื่อนเค้า ทาคาชิ : เข้ามาข้างในสิ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้ เท็นเท็น : ค่ะ เท็นเท็นเดินตามทาคาชิเข้ามาในตัวบ้าน บ้านใหญ่จัง เท็นเท็นคิดในใจในขณะที่ ทาคาชิพาเธอเดินอ้อมบ้านหลังใหญ่มาถึง บ้านอีกหลังหนึ่งที่หน้าตัวบ้านติดป้ายว่า “ฮิวงะ บ้านสาขา” ทาคาชิ : เนจิอยู่ที่นี่แหละ ชั้นจะพาเข้าไปด้านในเอง เท็นเท็นเดินตามไปถึงห้องรับแขก ทาคาชิ : เธอนั่งรอตรงนี้แหละ ชั้นจะไปตามเนจิมาให้เอง เท็นเท็น : เอ่อ..ค่ะ แล้วทาคาชิก็เดินลับหายไป -5 นาทีถัดมา- เนจิเดินออกมาในชุดที่อยู่บ้านและไม่ได้ใส่ที่คาดหน้าผาก เท็นเท็นสะดุ้งเล็กน้อย เนจิ : เท็นเท็น..มีอะไรกับชั้นเหรอ เท็นเท็น : …เนจิ ชั้น..ชั้น….เอ่อ..พรุ่งนี้ว่างมั้ย เนจิ : ทำไมเหรอ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ ชั้นอยากให้เธอไปเจอชั้นที่ป่าหน้าหมู่บ้านหน่อย ประมาณบ่ายโมงได้มั้ย เนจิ : ให้ไปเจอตอนไหนล่ะ เท็นเท็น : ก็ประมาณบ่ายโมง… เนจิ : งั้นก็ได้ เท็นเท็น : พรุ่งนี้ชั้นจะไปรอนะ เนจิ : อือ..แล้วเจอกัน เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นตอบพร้อมส่งยิ้มให้เนจิ เท็นเท็นรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงก่ำ เนจิ : เท็นเท็น เธอเป็นอะไรของเธอน่ะ เท็นเท็น : ชั้นไม่เป็นไรหรอก เนจิ : เธอทานข้าวเช้ามารึยัง เท็นเท็น : เอ่อ..ยัง เนจิ : เหรองั้นก็เข้ามาทานด้วยกันสิ แต่วันนี้เธอดูแปลกๆไปนะ ไม่สบายรึเปล่า เท็นเท็น : เนจิ..ชั้นสบายดี เนจิ : งั้นก็ตามมา เท็นเท็น : ชั้นกลับไปทานข้าวที่บ้านก็ได้ เนจิ : ไหนๆเธอก็มาถึงบ้านชั้นแล้ว อยู่ทานข้าวซักหน่อยจะเป็นไรไป เท็นเท็น :งั้นก็ได้ เท็นเท็นเดินตามเนจิไปช้าๆ สังเกตภายในบ้านไปด้วย… อืมม์บ้านแบบญี่ปุ่นโบราณเลยแฮะ… เท็นเท็นคิด … สมกับที่เป็นตระกูลเก่าแก่…. เนจิเปิดประตูบานหนึ่งออกมา ด้านในมีโต๊ะไม้ตังอยู่กลางห้อง รอบๆมีเบาะรองนั่งวางเป็นระเบียบ แต่น่าแปลกที่ภายในห้องไม่มีใครเลย เนจิ : นั่งสิ เท็นเท็น : เนจิ..แล้วคนอื่นๆไปไหนกันหมดล่ะ เนจิ : คนอื่นๆไหน เท็นเท็น : ก็ฮิวงะ ทาคาชิหรือไม่ก็คนอื่นทีอยู่บ้านเดียวกับเธอไง เนจิ : ที่นี่มีชั้นอยู่คนเดียว ส่วนทาคาชินั่นเค้าเป็นลุงชั้นเอง ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เท็นเท็น : แล้วเค้าอยู่ไหนล่ะ เนจิ : อยู่บ้านทางนั้นน่ะ เนจิชี้ไปนอกหน้าต่าง มีบ้านอยู่อีกหลังจริงๆด้วย เท็นเท็น : ชั้นว่าบ้านของตระกูลเธอมันแปลกๆนะ เนจิ : ก็เป็นแบบนี้แหละ พวกบ้านหลักอยู่แยกกับบ้านสาขาอยู่แล้ว ส่วนพวกบ้านสาขาก็แยกหลังกันออกไป แล้วแต่ครอบครัวน่ะ เท็นเท็น : แล้วเธออยู่คนเดียวได้เหรอ เนจิ : ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เท็นเท็น : ก็เธอยังเด็กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ เนจิ : แต่ชั้นอายุ 13 แล้วนะ ที่จริงตอนแรกที่นี่มีชั้นกับพ่อ ..ตั้งแต่ที่พ่อฉันเสียไป ฉันก็อยู่ที่นี่คนเดียว เท็นเท็น : แล้วเรื่องอาหารล่ะ ทำเองเหรอ เนจิ : จะมีพวกคนรับใช้ของบ้านหลักส่งอาหารมาให้ เท็นเท็น : แล้วเขารู้รึเปล่าว่าชั้นจะทานข้าวที่นี่ เนจิ : คงจะรู้…. นั่นไงอาหารมันมี 2 ที่ เท็นเท็นมองไปด้านหน้า จริงๆด้วยอาหารถูกจัดมา 2 ที่ ขณะนั่น เนจินั่งลงบนเบาะรองนั่ง เนจิ : เท็นเท็น..ทานข้าวกันเหอะ เท็นเท็น : อื้อ เท็นเท็นรุ้สึกว่าหน้าตัวเองแดงก่ำอีกครั้ง หัวใจเต้นแรง ทำไมนะ..นี่ชั้นเป็นอะไรไป….. “ เอี๊ยด….. “ เสียงนี้ มีใครสักคนกำลังเปิดประตูดังมาจากนอกบ้าน… “ ตึก ตึก ตึก……..ก๊อก ก๊อก “ มีเสียงเหมือนคนเดินเข้ามาเคาะประตูหน้าห้องทานข้าว เนจิ : ใครน่ะ มีเสียงตอบกลับว่า ชะ..ชั้นเอง เท็นเท็นคิดว่า เสียงนี้มันคุ้นๆนะ อืมม์……………………………..เป็นเสียงผู้หญิง..ไม่สิเด็กผู้หญิงต่างหาก เนจิ : อ้าว..เธอเองเรอะ เข้ามาสิ เด็กผู้เหญิงคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง เธอคือ ฮิวงะ ฮินาตะ!! ฮินาตะ : ขะ…..ขอโทษค่ะ มีแขกเหรอคะ เนจิ : ไม่เป็นไร เธอมาที่นี่มีอะไรรึเปล่า ฮินาตะ : ท่านพ่อฝากมาบอกว่า ทานข้าวเสร็จแล้วให้ช่วยไปพบท่านด้วย เนจิ : มีเรื่องอะไรกันอีกเหรอ ฮินาตะ : ท่านพ่อไม่ได้บอกไว้ค่ะ เนจิ : งั้นเรียนท่านด้วยว่า ถ้าเสร็จแล้วชั้นจะไป ฮินาตะหันหลังกลับแล้ววิ่งออกจากห้องไป เนจิและเท็นเท็นลงมือทานข้าวโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกัน เท็นเท็นอยากจะพูด แต่ไม่รู้ทำไมชั้นถึงไม่กล้านะ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย…เท็นเท็นรีบทานข้าวไวๆ เริ่มรู้สึกไม่อยากสบตากับเนจิเพราะกลัวว่าหน้าจะแดงขึ้นมาอีก เนจิ : งั้นชั้นไปก่อนนะ เท็นเท็น : อื้อ….เจอกันพรุ่งนี้ เนจิ : อือ แล้วเท็นเท็นก็เดินตามเนจิออกไปจนถึงหน้าประตูบ้าน เนจิก้าวไปในบ้านใหญ่หลังแรก ส่วนตัวเธอเองเดินออกจากบ้านไปเงียบๆ เดินไปเรื่อยๆ จนไปชนใครคนหนึ่ง อ้าว..ซาสึเกะคุงนี่นา… ชั้นรู้สึกเฉยๆกับซาสึเกะคุงตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย…ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย เท็นเท็น : ขอโทษค่ะ ซาสึเกะ : อือ..ไม่เป็นไร แล้วซาสึเกะก็รีบเดินจากไป เท็นเท็นเดินกลับบ้านและเฝ้ารอวันพรุ่งนี้ - เช้าของวันรุ่งขึ้น- เท็นเท็นอาบน้ำแต่งตัวและทานข้าวเช้าอย่างใจลอย วันนี้แหละชั้นต้องบอกกับเนจิให้ได้ว่าคิดยังไงกับเค้า ตอนเช้านี้ว่างนี่นา..ชั้นไปปรึกษากับซากุระดีกว่า ซากุระท่าทางจะมีประสบการณ์แฮะ เอาละไปดีกว่า เท็นเท็น : หนูไปบ้านเพื่อนนะคะแม่ แม่ของเท็นเท็น : จ้า…แล้วอย่ากลับได้มันดึกนักล่ะ เท็นเท็น : ค่ะ ตัดไปที่บ้านซากุระเท็นเท็น:ก็อกก็อก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 75 3 พ.ค. 2550 (09:48)
เดินไปหาซากุระเจอกันที่ริมสะพานเฮ้ซากุระจังเท็นเท็นพูดมีอีก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 76 3 พ.ค. 2550 (11:16)
คาคาชิอ่ะนะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 77 26 พ.ค. 2550 (16:41)
สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 78 2 มิ.ย. 2550 (19:41)
ขอยคุณมากกกกกค่าๆๆๆ
เอางี่ดีก่า
เราแต่มักเรื่องนี่กำรังแต่งอยู่ที่ใช่เวลานานก้อเพราะมันต้องวาดรูปด้วยแต่เอ๋ไม่มีใครซั่งนี่หว่าแล้วเราทำทำไมแหมๆก้อมันรักซาสืเกะนี่หว่าโทชิโร่ด้วยจากเรืองเทพมรระว้ายพูดอะไรออกไปเนี่ยแย่จริงๆโฮ่ๆๆๆแต่ก้อเอาเหอะเข้าเรื่องเรื่องนี้ยังแต่ไม่จบเลยเอามาลงสะและแต่ไปร่วงน้าเลยดีกว่าเอาๆได้เวลาจวนแล้วไปการเลย

ณที่สวนรุมพีนีวันเฮ้ยไม่ช่ายแหมๆแค่มุกเรียกน้ำย่อยค่ะแต่เอ่เราว่าน้าเราน้าจะแต่เรื่องใหม่ดีกว่าเอาแต่การเยย

ณ ที่ป่าหินมะพานเฮ้ยไม่ใช่ ถ้าไม่ตลกก้ออย่าเอาอะไรมากนะค่ะแค่เด็กอายุ12เองเอาอาไรกับมานเอาด่าตัวเองเอ้ยมัวแต่รีลาวะดีอยู่ได้เฮ้ยรีลาเข้าเรื่องเข้าเรื่อง

ณ ที่หมู่บ้านโคโนะฮะนาสุเระวันที่35เดือน13เล่านินจาผุ้น้ารักคือดิฉันเองโฮ่ๆๆๆนี่ใยซากุระเน่าอัดปลากระบองมัวแต่ชมตัวเองอยู่ได้ฉันตางหากละที่เป็นนินจาผู้น้ารักโฮ่ๆๆๆนี่ยัยอิโนะคนขายหมาเน่าอัดกระบ๋องเงียบๆไปเลยนะยะ
อิโนะ/ ว่าไงนะย่ะ
ซากุระ/แล้วไงละโฮ่ๆๆ
และแล้วทั้ง2คนก้อกัดกันจนได้ เออ เสียงดันขึ้นเสียงเสียงๆนั้นเป็นของผู้ชายเขาก้อคือ ซาอินั้นเอง
ทั้งซากุระและอิโนะก้อยุดกัดกันแบบหมาๆแล้วพูดขึ้นว่าเสียงใครฟะมาขัดจังหวะกำรลังกัดกันแบบหมาๆ
ซาอิ/เสียงผมเองครับ
ซากุระ/อ่าวซาอินี้เองมาทำอะไรที่นี้
ซาอิ/เออคือก้อมาเดินเล่นอ่ะครับ
อิโนะ/มาเดินเล่นหรอ
ซาอิ/ครับและได้ยินว่าที่นี่มีงานด้วยละครับก้อเลยรองมาดูแต่เขาบอกว่ามีตั้งแต่1ทุมอะครับ
ซากุระ/งั้นหรอ
ซากุระ/ขอบใจมากๆนะซาอิ
ซาอิ/ไม่ป็งไรครับ เอ่เกรีอบลืมไปเขาบอกอีกว่าจะมีพวกยมมะภูดมาเที่ยวงานด้วยละครับ
(อ่านนี้เอากาตูน2เรื่องมาผสมกันคือเรื่องนารุโตะและเทพมรณะค่ะมานเป็นความชอบส่วนตัวข้าพเจ้าบ้า2เรื่องนี้มากเลยค่ะเอาเข้าเรื่อง)
ณ ที่โซลโซซายตี้ เสียงละคังดังขึ้น และประกาศว่าขอเชียนหัวหน้าหน่วยทุกท่านและรองหัวหน้าหน่วยทุกคนมาที่ห้องประชุมต้อน12.00น.ด้วย
โทชิโร่/อารัยกันฟะวุ่นวายจิงๆ
รันงิคุ/โถ่ห้วหน้าก้อวันเนี่ยเป้นวันที่เราจะได้ไปเทียวโลกมะนุนไงละ
โทชิโร่/แล้วไง
อิชิมารุ/อ่าวไม่ดีจายหรอครับคุณหัวหน้าหน่วยตัวน้อย
รันงิคุ/นี่งิน/งินก้อคืออิชิมารุ/นายกวนโอ้ยตั้งแต่เช้าเลยนะถึงเจ้าจะเป็นหัวหน้าหน่วยเจ้าก้อยังทำตัวเป้นเด็กอยู่ดี
อิชิมารุ/แหมๆก้อเดียวนี้ข้ามีเวลากวลโอ๊ยตลอด24ชัวโมงแล้วนี่น่าแล้วก้อคุณหัวน้าหน่วยตัวน้อยเขาทำหน้าบูดๆนี่น้าก้อเลยแหย่เล่นๆเท่านั้นเอง
รันงิคุ/เอาเข้าไปหัวหน้าเขายิ่งทำหน้าบูดขึ้นอีกบูดกว่าเดิมอีกด้วย
อิชิมารุ/ดูจิน้ารักจางเยย
โทชิโร่/หนอยนี่พวกเจ้าหาว่าข้าเป็นเด็กหรือไง
รินงิคุ/ก้อนั้นสินะก้อหัวหน้ายังเป็นเด็กอยุ่นี่น้าไม่น่าละเขาถึงให้ข้าเข้ามาเป็งรองหัวหน้าหน่วย10กับหัวหน้าอิชิกายะ/อิชิกายะคือโทชิโร่/เพราะว่าเขาคงเขาให้ข้ามาดูแลหัวหน้าหน่วยตัวน้อยซึงเปลียบซะเหมือนแม่ที่คอยดูแลลูกน้อยอยู่ค่างๆเสมอห่วงใยไม่ถิ้งห่างจากลูกน้อยจะคอยเป็งกำลังให้ลูกเสมอนะจ๊ะนี่แหละคือสันชาดตะยายของข้าผู้เปลียบซะเหมือนแม่ที่รักลูกวันนี้ข้าได้เป็งแม่คนแล้วรืนี่มันชังอืกๆเอ๋แต่ว่าไม่นะโอ้ไม่นะถ้าลูกน้อยไม่มีพ่อเขาจะทำอยางไงอืกๆเขาต้องถ้าหาพ่อตลอดโดยที่แม่ไม่มคำตอบ
อิชิมารุ/อืกๆๆน้าสงสาอ่าแงๆเอาอยางงี้แล้วกันข้าจะเป้งจะพ่อเอง
รันงิคุ/ขอบใจเจ้ามากนะงิน
โทชิโร่/เฮ้ยนี้พวกเจ้าเฮ้ยมัดซืโมโตะ/มัดสืโมโตะก้คือรันงิคุ/เจ้ากอดข้านะแน่กะเกินไปข้าหายใจไม่ออกแล้วเฟ้ยแล้วใครใช้พวกเจ้ามาเปงพ่อกับแม่ข้าฟะ
รันงิคุ/ขอบใจเจ้าจิงๆนะอิชิมารุ
อิชิมารุ/ไม่เป็งไรหรอกมัตสืโมโตะที่หลังก้อเลียกข้าว่าที่รักสิหรือพ่อก้อยังดี
โทชิชิโร่/ฟังข้าพูดระรึปล่าวฟะข้าหายใจไม่ออกแล้วเฟ้ย
อิชิมารุ/ตั้งแต่ข้าเป้นเพื่อนตั้งแต่เด็กกับเจ้าข้าก้อไม่เคยซบหน้าอกอันงดงามแถมยังใหญ่ถึงขนาดนี้ของเจ้ามาก่อนข้าค่อยแต่มองจองมองจองเข้าไปจองเข้าไปอยู่ทุกวันๆเจ้านี้แหละคือสีสันในชิวีตข้าถ้าข้าถ้าไม่มีเจ้าข้าคงไม่มีวันเลือดกำดาวไหลเพาะได้รับไออุ่นจากหน้าอกของเจ้ามันชังแสนวิเศาเหลือเกินที่ข้าดูดูมาใน13หน่วยพิทักยังไม่มีใคเถียบเจ้าได้เลยแม่ราชะณีหนองโพ/ขนาดนั้นเลือดกำดาวของอิชิมารุเริ่มไหลไหลลงๆแล้วอิชิมารุก้อขยับหน้าไปมาแล้วพุดว่า
อิชิมารุ/นุม นุมเหลือเกินวิเศษจิงๆ ทางมัตสืโมโตะ
มัตสืโมโตะ/ระหรออิชิมารุงินงั้นก้อตูมมมมมมมมมมมมมม
อิชิมารุ/แอ๊ะจ๊ากกกกเจ้าทำข้าทำไมเนีย
รังงิคุ/ยังจะมาถามอีกเจ้าเป็นเป้นคนที่ปากกวนโอ้ยที่สุดละก้อนักฉวยโอกาศที่โง่ที่สุดหืมจงตายซะเถอะอ้าย จงครำครวไฮเนโกะ/แปลงว่าแมวขี้เถ้า/ย้ากกกกกกกกกกกกก
โทชิโร่/เฮ้ยๆๆๆๆห้องข้าห้องข้า
มัดสืโมโตะ/ฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆเลยแล้วแก้มเล้าให้สะใจไปเลยข้าอยากจะลองเนื้อคนปากหมาก๊วนโอ้ยมานานแล้วย้ากกกก
อิชิมารุ/กากกกกกหวาโอ้ยยยยยยยยยยยยยกากกแอ้ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
โทชิโร่/หนอยพวกเจ้าออกไปจากห้องของข้าเดียวนี้
อิชิมารุ/มัตสืโมโตะ/ครับ/ค่ะ
อิชิมารุ/เอ่เราจะครับทำไมเนียเราก้อเปงหัวหน้าหนัวยกะเขาน้า
โทชิโร่/เดียวก่อนมัตวืโมโตะ
มัตสืโมโตะ/คะค่ะ

เดียวมาแต่ต่อน้าพรุ่งนี้