จำนวน 24 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 9 ก.ค. 2545 (17:38)
มีบทประพันธ์ที่ผมจำได้กระพร่องกระแพร่งเต็มทน ว่าไว้ว่า

...แปลก็ไกวดาบก็แกว่งแข็งหรือไม่
ใช่อวดหยิ่งหญิงไทยมิใช่ชั่ว
ไหนไถถากตรากตรำไหนทำครัว
ใช่ดีแต่จะยั่วผัวเมื่อไร
แรงเหมือนมดอดเหมือนกากล้าเหมือนหญิง
นี่จะจริงดังว่าหรือหาไม่
ศึกถลางปางจะจอดรอดเพราะใคร
เพราะหญิงไทยไล่ฆ่าพม่าแพ้

นี่แหละครับหญิงไทยผู้เป็นสุดรักสุดบูชาของผม
ในประวัติศา่สตร์จะเห็นว่าหญิงไทยมีบทบาท พยุงบ้านพยุงเมืองมาแต่โบราณ ในระดับสังคมชาวบ้านทั่วไป ขณะที่ผู้ชายถูกเกณฑ์ใช้งานต่่างๆตามระบบไพร่ ก็มีแต่หญิงที่ต้องรับภาระสารพัด ครั้นมีศึกสงครามเหลือกำลังชาย ก็หญิงอีกนั่นแหละที่ตัดผมสั้น นุ่งห่มทะมัดทะแมง จับดาบขึ้นเคียงบ่าเคียงไหล่

ยอดหญิงวีรสตรีไทยก็มีปรากฎโดยตลอดมาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่แม่ย่าสุโขทัย สมเด็จพระศรีสุริโยทัย เจ้าครอกศรีอโนชา ย่าโม ท้าวเทพสตรีและท้าวศรีสุนทร

ยกตัวอย่างเจ้าครอกศรีอโนชาเป็นผู้มีคุณสมบัติถึงพร้อมสมกับเป็นคู่บารมีพญาเสือ กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท นอกจากความงดงามอ่อนหวานจนเป็นที่จับตาต้องใจ ถึงกับสู่ขอด้วยพระองค์เอง และเป็นที่สนิทเสน่หาไม่วางวายตลอดพระชนม์ชีพ แล้ว ยังกอรปด้วยความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ จนอาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีส่วนสำคัญเมื่อครั้งผลัดแผ่นดินเข้าสู่ยุครัตนโกสินทร์

หญิงไทยไม่เคยต้องเรียกร้องสิทธิ เพราะสิทธิทั้งหลายอยู่ที่คุณเธอจนหมดสิ้น แม้เมื่ออยู่ที่บ้านสตรีไทยจำนวนมากยังต้องคลานเข้าหาสามี แต่ก็เป็นเพราะคุณสามีซุกตัวอยู่ใต้เตียง ไม่ยอมออกมาเอง จนคุณเธอต้องตามเข้าไปลากตัวออกมา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 10 ก.ค. 2545 (04:42)
เอาตัวอย่างหญิงไทยยุคอุดมการณ์แรงกล้ามาฝากกันบ้างครับ
บทกวีของ จีรนนท์ พิตรปรีชา (ประชาธิปไตน 4 พฤศจิกายน 2516)
ผมชอบสองบรรทัดสุดท้าย ...

สตรีมีสองมือ มั่นยึดถือในแก่นสาร
เกลียวเอ็นจักเป็นงาน มิใช่ร่านหลงแพรพรรณ
สตรีมีสองตีน ไว้ป่ายปีนความไฝ่ฝัน
ยืนหยัดอยู่ร่วมกัน มิหมายมั่นกินแรงใคร
สตรีมีดวงตา เพื่อเสาะหาชีวิตใหม่
มองโลกอย่างกว้างไกล มิใช่คอยชะม้อยชวน
สตรีมีดวงใจ เป็นดวงไฟมิผันผวน
สร้างสมพลังมวล ด้วยเธอล้วนก็คือคน
สตรีมีชีวิต ล้างรอยผิดด้วยเหตุผล
คุณค่าเสรีชน มิใช่ปรนกามารมณ์
ดอกไม้มีหนามแหลม มิใช่แย้มคอยคนชม
บานไว้เพื่อสะสม ความอุดมแห่งผืนดิน

สำหรับผม คุณผู้หญิง จะฉลาดหรือไม่ฉลาด จะอุดมการณ์แรงกล้าหรือรู้จักแต่เดินห้าง
ก็ไม่เป็นปัญหาครับ..... ผมใจกว้าง ....

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 10 ก.ค. 2545 (06:40)
เฮ้อ ผู้หญิงสมัยนึ้ เค้าฉลาดของจริงครับคุณเทาชมพู จนบัดนี้ยังไม่มีใครยอมเชื่อที่ผมบอกเล้ย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 10 ก.ค. 2545 (09:08)
ช้าก่อน น้องภังคี อย่าเพิ่งชวนผู้หญิงเขามาคุย เรามาจิบสุราฮะกึ๊นสรวลเสเฮฮาตามประสาชายให้เป็นที่สำราญใจกันสักครั้งเถิด

เอียงหูมา พี่ยาจะสอนสุดยอดเคร็ดวิชาให้ ที่ได้รับการถ่ายทอดมาตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัยจากครูลิเกโบราณ เมื่อใดที่นางเอกทำแง่งอนปัดป้องด้วยจริตหญิง ท่านก็จะร้องว่า...เอ๊ย...ถ้าไม่ยอม...จะปล้ำ... แล้วก็รำหายเงียบเข้าไปหลังโรงทุกที

น้องลองไปใช้ดูเถิด อย่ามัวแต่เจรจาให้มากความเลย ได้เรื่องอย่างไรแล้วก็จงแจ้งแถลงกล่าวด้วย เผื่อจะเอาไปใช้เองบ้าง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 10 ก.ค. 2545 (11:08)
อ่านแล้ว ขืนเชื่อที่คุณภังคีบอก..สาวคงอัดอั้นพิลึก นั่งคุยกันดีๆ แต่ต้องแสร้งทำโง่นี่... เฮ้อ...
จำเพลงฝรั่งเขาร้องมาแปะหน่อยได้ไหมคะ
ถ้าจะรักใครแล้ว...
Take me for what I am,
for simply being me.....
รักฉันที่ฉันเป็น อย่างที่เห็นเป็นตัวฉัน ))

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 10 ก.ค. 2545 (11:50)
ที่ลวงให้ไฉไลไม่เฉลียว
จะแกล้งเกี้ยวอย่างใดไม่เป็นผล
มุขเก่าเก่าเก็บเถิดหนาพ่อหน้ามน
ถ้าไม่จนใจจริงไม่นิ่งนาน (หรอกย่ะ)

ทุกท่านอย่าไปหลงคำคุณภังคีค่ะ สาวใดไม่ถูกแกค่อนแกขอดยังกะเกล็ดปลานะโชคดี๊ โชคด๊ ที่อยู่ค้างจนป่านนี้ก็เพราะปากนี่แหละ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 11 ก.ค. 2545 (06:54)
โอ๋ย โดนยัยเจ้าสร้อยมาแฉซะแล้ว อย่าไปเชื่อนะครับทุกท่าน หล่อนอิจฉาผู้ชายหนุ่มทรงเสน่ห์อย่างผมตังหาก

เอ่อ คุณพี่ถาวขอรับ ไอ้ที่พี่สอนน้องมันฟังแป ลก แป ลก นา
ผมคุ้นๆว่า มันเป็นบทผู้ร้ายลิเก ที่ร้องว่า"แม้ไม่ยอม เอ๋ย พี่จะปล้ำ เอ๋ย พี่จะปล้ำให้หนำใจ" แล้วก็ต้องหัวเราะแบบน่าเกลียดๆ ยัยนางเอกก็ต้องร้องว้ายยย วี้ด แล้วตัวผู้ร้ายก็เล่นไล่จับกับหล่อนแบบต้องพยายามไม่ให้ถูกตัวหล่อน(เพราะเป็นนางเอก) รอบๆเวที เอ๋ย รอจนได้ยินประโยคว่า" หยุดนะ เจ้าโจรใจทราม..."

เห็นตามคุณครูนวลท่านดีกว่าครับว่ารักใครก็รักที่เค้าเป็น
เอ มีสาวไหนเค้าจะรักผมอย่างที่ผมเป็นมั่งล่ะ เอ้าคุณหลวงนิล หายไปไหน ตั้งกระทู้แล้วปล่อยให้ผมรับหน้าคนเดียว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 11 ก.ค. 2545 (09:12)
คุณภังคีเคยร้องเพลงบุพเพสันนิวาสไหมคะ.....
ผู้ใหญ่ที่เคารพท่านนึงเคยบอกทองรักว่า บุพเพสันนิวาสไม่ได้มีอยู่แต่ในเพลงเท่านั้น แต่บุพเพสันนิวาสนั้นเกิดจากเหตุ 2 ประการ คือ ทำบุญร่วมชาติกันมาแต่ปางก่อน กับได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกันในชาตินี้ สักวันนึงคุณภังคีคงได้พบสาวซักคนนึง ที่เป็นบุพเพสันนิวาสกันมา แล้วเขาคงรักคุณได้อย่างที่คุณเป็นนะคะ อ้อ ! แต่ท่านบอกต่อด้วยค่ะว่า
บางคนก็ไม่มีบุพเพสันนิวาสกับใครเลยในชาตินี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 11 ก.ค. 2545 (09:33)
ผู้หญิงนี่ละหนอ พอมีเรื่องที่เขาว่าลับๆ กระซิบกระซาบกัน ก็รีบเข้ามานั่งสลอนเลยเนาะ

น้องภังคีคงไม่รู้จักภาษิตฝาหรั่งที่ว่า The end justifies the mean. เมื่อนางเอกเป็นของเราแล้ว เราก็ย่อมเป็นพระเอกนะซี่ ถึงจะเป็นแบบมนต์รักอสูรก็เถอะ แต่ก็ยังเป็นพระเอก ฮี ฮี ฮี หู หู หู ฮะ ฮะ ฮะ เคี้ยก เคี้ยก เคี้ยก (หัวเราะแบบนี้เข้าขั้นหรือยัง)

อันว่าความรักที่น่าประทับใจในประวัติศาสตร์ ที่พอจะมีหลักฐานชัดเจน สำหรับผมแล้วไม่มีใครเกินน้ำพระทัยของพระพุทธเจ้าหลวง เช่นการแสดงออกอย่างเมตตาอ่อนหวานต่อเจ้าจอมสดับ เจ้าจอมท่านสุดท้าย

เมื่อแรกถวายตัวนั้น พระพุทธเจ้าหลวงเจริญพระชนมายุล่วงเข้ากว่า 50 พระชันษา ทรงไว้ซึ่งพระราชอำนาจเป็นล้นพ้น มีพระราชกรณียกิจท้วมท้น ยากที่จะปลีกเวลาทรงพระสำราญเช่นคนทั่วไป จึงหากจะปฏิบัติต่อบาทบริจาริกาใดซึ่งเป็นเพียงเด็กสาวสามัญคนหนึ่ง เฉกเช่นเพียงเพื่อสนองความประสงค์ของมนุษย์ทั่วไป อันอาจเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันเป็นปกติธรรมดาในยุดนั้นด้วยซ้ำ ก็ไม่มีผู้ใดบังอาจตำหนิติเตียน และก็จะมีเพียงน้อยคนที่จะรู้เห็นได้ ซึ่งล้วนไม่สามารถกล้าอาจเอื้อมบอกเล่าต่อให้เอิกเกริก แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ พระองค์กลับแสดงพระเมตตา เอื้ออาทร จากก้นบึ้งของพระราชหฤทัย อย่างแสนอ่อนโยนและอ่อนหวาน สะท้อนให้เห็นผ่านบทพระราชนิพนธ์กำกับกำไลพระราชทาน อันเป็นดังของแต่งงาน เช่นชายหนุ่มที่มีหัวใจรักบริสุทธิ์พึงมีมอบให้สตรีอันเป็นสุดที่รัก มีความว่า

กำไลมาศชาตินพคุณแท้
ไม่ปรวนแปรเป็นอื่นย่อมยืนสี
ดังใจตรงคงคำร่ำพาที
จะร้ายดีขอให้เห็นเป็นเสี่ยงทาย
ตาปูทองสองดอกตอกสลัก
ตรึงความรักรับไว้อย่างให้หาย
แม้รักร่วมสวมไว้ให้ติดกาย
เมื่อใดวายสวาสดิ์วอดจึงถอดเอย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 11 ก.ค. 2545 (10:07)
โอ ซาบซึ้งจริงๆขอรับ พี่ถาว
เจ้าจอมท่านเลยใส่กำไลไม่ถอดจนตายจริงๆ

คุณทองรักคร้าบ แม้นเราไม่มีวาสนากับหญิงใดในชาตินี้ มีเพื่อนชายหญิงที่น่าร้ากเช่นที่นี้ก็สุขจ๊าย จริง จิ่งแล้วจ้ะ เคี้ยก เคี้ยก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 11 ก.ค. 2545 (11:00)
ถ้าคิดอย่างนั้น ก็เอากลอนบทนี้ไปแต่งต่อนะน้องภังคี

แม้โลกนี้สิ้นสตรีที่พึงเชย
ไม่ขอมีคู่เลยจะดีกว่า
จะเฝ้ารอแต่หนึ่งมิตรนิตยา
คู่วาสนาร่วมสร้างแต่ปางก่อน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 11 ก.ค. 2545 (11:42)
คุณถาวภักดิ์ เล่นมุขนี้ ผมก็เกิดคันมือซีครับ

แม้นชาตินี้ไร้สตรีที่พึงจิต
มีมิ่งมิตรเพื่อนพ้องไม่หมองศรี
อีกพี่สาวเทาชมพูผู้แสนดี
เพียงเท่านี้ สามภ. ก็สุขใจ

ผมตั้งใจจะเขียนว่าสองภ.คือ ผมกับภังคี แต่คุณภาธรโผล่มาวันจันทร์นี้ต้องประท้วงแน่ เอา เป็นสามภ. เจ้าเก่า ก๊วนเดิมล่ะครับ
ผมว่าคุณทองรักอ่านประโยคต้นๆของภังคี สะดุ้งเฮือกแน่ก่อนจะหัวเราะอย่างโล่งใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 11 ก.ค. 2545 (11:54)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 12 ก.ค. 2545 (05:40)
กระทู้นี้สาว ๆ กับหนุ่ม ๆ มาเถียงกันใหญ่
จริง ๆ แล้วคุณ นกข แกเช็คเรทติ้งอีกแล้วน่ะครับว่า สาว ๆสมัยนี้จะอยากเป็นแบบไหน แกจะได้ใช้มุขถูก
จริง ๆ ผมว่าคำโบราณ เนี่ยเกี่ยวกับผู้หญิง ผู้ชายเนี่ยสนุกดีนะครับ อย่าง เค้าว่าสำหรับผู้จะจีบหญิงเนี่ย
ดักลอบต้องหมั่นกู้ เจ้าชู้ก็ต้องหมั่นเกี้ยว
คิดว่ายังใช้ได้เกือบทุกยุค คือถ้าชอบก็ต้องจีบเข้าไป ต้องพยายามหน่อย เผื่อจะสำเร็จ
อ่ะกลับมาตอบให้ตรงหัวข้อกระทู้ ผมว่าสาว ๆ สมัยนี้น่ะ ถ้าเก่งจริง ๆ เธอจะไม่แสดงความอวดฉลาดครับ แต่เธอจะเฉลียว และจะใช้วิธีดักหน้าดักหลัง ให้เราติดกับเธอเอง คุณเธอจะไม่บอกเราตรง ๆ หรอกว่ารู้ทัน หรือเปิดโปงแผนการต่อหน้า แต่เธอจะมีวิธีเตือนเราว่าเธอรู้นะ อย่าไปทำอีก หรือว่าอย่าได้คิดจะทำเลยแหละ
รูป สวย รวยทรัพย์ อับปัญญา พ่อตาตาย แม่ยายโง่ เนี่ย มันเป็นอุดมคติครับ หาคงไม่ได้หรอก เพราะว่าไม่มีง่าย ๆ แล้วในยุคนี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 12 ก.ค. 2545 (07:51)
คุณทองรักขา งงหรือคะ คุณภูวงหมายถึงตรงที่คุณภังคีเค้าขึ้นต้นว่า...
"คุณทองรักคร้าบ แม้นเราไม่มีวาสนากับหญิงใดในชาตินี้...
อ่านแล้วกลัวมันจะเลื้ยวเข้ามาหาคุณทองรักไงล่ะค้า ฮิ ฮิ พออ่านต่อก็โล่งเลยใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 12 ก.ค. 2545 (08:37)
ถ้าคุณ นกข. จะเช็คเรตติ้งตัวเอง เพื่อจะได้ทำตัวถูก
งั้นแวะเข้ามาบอกสเป็คให้ค่ะ

" หุ่นเท่ห์ เปย์เก่ง เบ่งน้อย ห้อยปริญญา มารดาตาย"

พอไหวไหมคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 12 ก.ค. 2545 (08:53)
คุณสร้อยสนขา
ที่ว่าโล่งใจน่ะ โล่งใจแทนคุณภังคีหรือค้า
สวัสดีค่ะ แม่หญิงเรไร
สเป็คแม่หญิงนี่ยอดจริง ๆ เลยค่ะ
เอแต่ถ้าไม่สวยขนาดแม่หญิงนี่
ขอยืม\' เป็คนี้ไปใช้จะได้ไหมคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 12 ก.ค. 2545 (17:18)
แน้...
ผมเปล่าเช็คเรตติ้งหรือหากลยุทธการตลาด (จีบสาว) ซักหน่อย ก็ในเรือนไทยเราคุยกันเรื่องวรรณคดีไทยได้ไม่ใช่หรือครับ

ส่วนตัวผม ผมเชื่อยังงั้นจริงๆ ว่าสาวที่ไม่เฉลียวผมเห็นจะไม่เอามาเป็นเพื่อนคู่คิด คู่ชีวิต แต่เพียงคบหาสมาคมกันไปคงได้

สูตรแม่หญิงเรไรผมสอบตกตั้งกะข้อแรกครับ หุ่นก็ไม่เท่ เปย์ก็ไม่เก่ง (จริงๆ แล้วอยากจะเปย์ให้ได้เก่งๆ เหมือนกัน แต่มันไม่ค่อยมีจะเปย์น่ะสิ...)

ขออ้างวรรณคดีไทยอีกเรื่องไหวไหมครับ มีคุณพ่อตาแม่ยายสมัยนี้คนไหนบ้างที่ยังเห็นว่า ไอ้หนุ่มที่มาขอลูกสาวนั้น " จะยากจนอย่างไรก็ไม่ว่า แต่พร้าขัดหลังมาจะยกให้"...

ผมจะได้ไปหาพร้ามาเหน็บหลังมั่ง ฮิฮิๆๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 13 ก.ค. 2545 (05:35)
คุณ นิลฯ ขอรับที่แม่ของนางพิม บอกว่า ขอมีแค่พร้าขัดหลังมาด้ามเดียวแล้วยกให้น่ะ
เธอยกให้แป้บเดียวน่ะครับ พอลับหลังลูกเขยปุ๊บ เธอก็เตรียมจะจับลูกสาวใส่ตะกร้าล้างน้ำยกให้เศรษฐีอย่างขุนแผนเลย
แหมเสป็คแม่หญิงเนี่ย ไม่เลวเลยขอรับ
จริง ๆ ถ้าขาดบางข้อ แต่คารมดี ความรู้แน่น แล้วก็มีที่อยู่โรแมนติค แถมมีพร้าติดหลังมาด้ามนึง อย่าง คุณหลวงนิลฯ เพื่อนกระผมเนี่ย จริง ๆ ก็ยังน่าพิจารณานะขอรับแม่หญิงฯ
มีคนเค้าบอกว่า เลือกนักมักได้แร่นะขอรับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 15 ก.ค. 2545 (07:37)
ถ้าแร่ยูเรเนียมก็ไม่เลวครับ แม่หญิง ผมจะช่วยหาตลาดให้ แยะๆยิ่งดี ลูกค้าเพียบ

คุณหลวงครับ บางครั้ง เวลาที่เราต้องตา ถูกใจใคร ถึงเวลานั้น ไม่ได้มองแล้วครับ ว่าวางสเปคไว้แค่ไหน สำหรับผมขอแค่อยู่ใกล้แล้วสบายใจก็พอใจแล้ว ปัญหาตอนนี้คือ รู้สึกสบายใจบ่อยไปหน่อย ขนาดเข้ามาที่นี่ก็สบายใจนี่ซี