จำนวน 7 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 4 ส.ค. 2549 (10:42)
ไกลออกไปจากนครหลวงและปริมณฑล
"เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ หือ โมโร" เสียงนักบวชหนุ่มใหญ่ร่างสูงโปร่ง เค้าหน้าดูหนุ่มกว่าอายุจริงราว 15-20 ปี เอ่ยถามศิษย์ที่ชื่อ "โมโร" ซึ่งมีความหมายว่า "นกยูง" ถึงสาเหตุที่ศิษย์คนโปรดออกมานั่งอยู่ที่ก้อนหินใหญ่แต่เพียงผู้เดียว ในเวลาเที่ยงเช่นนี้
"กระผมกำลังฝึกสมาธิขอรับ" โมโรน้อยวัย 11-12 ปี ตอบอย่างระวังสำรวม
"ฝึกงอช้อนที่ซ่อนอยู่จีวรรึ" นักบวชหนุ่มถามพลางยิ้มอย่างเอ็นดู
"อาจารย์รู้ได้อย่างไรขอรับ ว่าในจีวรของผมมีช้อน" โมโรทำสีหน้างง ๆ แต่ก็รีบข่มตาสร้างมโนภาพว่าช้อนกำลังงอลง ๆ อย่างต่อเนื่อง ไม่ยอมหยุด
"เจ้าไปรู้มาจากไหนฮึ ? โมโร ว่าการเพ่งกระแสจิตจะทำให้ช้อนงอได้" อาจารย์หนุ่มที่มีชื่อว่า "สินธพ" ถามสืบต่อ พลางเห็นว่าเรื่องนี้น่าสนใจอยู่บ้าง
"กระผมอ่านจากหนังสือขอรับ ในหนังสือกล่าวถึงชาวอิสราเอลผู้หนึ่ง ชื่อ...ดูเหมือนจะชื่อ "ยูริ" อะไรสักอย่าง เขาสามารถใช้พลังจิตงอช้อนได้ขอรับ..." โมโรอธิบายยืดยาว ตอนนี้เขาล้วงเอาช้อนออกมาจากจีวร เพ่งตาดูว่าช้อนจะมีส่วนใดบิดงอบ้างหรือยัง แต่ก็พบว่าช้อนยังคงปกติอยู่
"เรามาพูดถึงหลักการกันก่อนดีกว่า โมโร..." สินธพผู้เป็นอาจารย์ถือโอกาสพูดในสิ่งที่ตระเตรียมมาจะพูดกับศิษย์ในวันนี้พอดี
"ว่าทำไม...ช้อนจึงงอได้... ที่จริงแล้วช้อนงอได้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกจริงมั้ย" โมโรรับคำอาจารย์โดยการพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมตั้งอกตั้งใจฟังต่อ
"ลำพังเราใช้มือบิดช้อน ช้อนก็งอได้เหมือนกัน แต่ช้อนที่งอด้วยมือ กับงอด้วยพลังจิต มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างกันไป..."
"สิ่งนั้นคืออะไร เจ้าทายสิ โมโรผู้ฉลาด" สินธพหันหน้ามาคาดคั้นถามเอาคำตอบ
"ช้อนถูกแปลงธาตุขอรับ..." โมโรครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากตอบ
"ช้อนที่งอด้วยมือ ??? ...หรือพลังจิต...ตอบให้ชัด" สินธพเอ่ยถามต่อ พยายามยั่วให้ลูกศิษย์ใช้ความคิด
"ช้อนที่งอด้วยพลังจิตขอรับ" โมโรตอบ
"เจ้ารู้หรือไม่ โมโร ว่าชายคนที่ชื่อ "ยูริ" ที่เจ้าว่าเขาสามารถงอช้อนได้ เขาทำอย่างไร จึงสามารถกระทำเรื่องราวที่แปลกประหลาดเช่นนั้นได้..." สินธพถามต่ออีก
คราวนี้โมโรยิ้ม พลางอธิบายเสียยาวยืด "เมื่อครั้งที่ยูริยังเด็ก เขาได้ไปเที่ยวเล่นที่เนินเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง เพื่อดูฟ้า ดูดวงอาทิตย์ ต่อมาเขากลับเห็นวัตถุเปล่งแสงได้ลอยขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับเนิน หลังจากนั้น..."
"หลังจากนั้นอะไร โมโร" สินธพถามพลางเร่งพลังของตน ในบัดดลนั้น ร่างของสินธพก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับก้อนหินใหญ่ที่โมโรนั่งขัดสมาธิอยู่
โมโรทำตาโต แต่ก็ยังสูดลมหายใจยาวก่อนตอบ "หลัีงจากนั้น ยูริก็ถูกยิงแสงใส่ขอรับ..."
คำพูดยังไม่ทันจบ สินธพก็ยืดฝ่ามือออกอย่างนุ่มนวล ที่ใจกลางฝ่ามือปรากฏพลังหมุนวน พร้อมมีแสงสว่างเรือง ๆ อยู่ทั้งที่กลางฝ่ามือ และภายในมุ่นมวยผมที่เกล้าสูงขึ้น
โมโรเสมือนถูกพลังดึงดูดบางอย่าง เด็กน้อยพยายามหยัดกายลุกขึ้น แต่ไม่สำเร็จ ที่หน้าผากราวกับถูกเหนึ่ยวนำให้เปล่งพลังหมุนวนตามไปด้วย
โมโรนึกอะไรออกอย่างหนึ่ง แทนที่ตนเองจะหนี เขากลับนั่งลงหลับตาพริ้ม พร้อมทั้งยกช้อนขึ้น หูแว่วเสียงเหมือนช้อนเดือดดังฝอด ฝอดอย่างแผ่วเบา
ลืมตาขึ้นมาอีกที โมโรก็พบว่าอาจารย์สินธพลงไปยืนบนพื้นดินอย่างมั่นคงแล้ว ส่วนช้อนที่ตนเองถืออยู่ ตอนนี้ บิดเป็นเกลียว ที่ส่วนเกลียวแต่ละข้อไม่ได้มีสภาพเหมือนถูกบิดด้วยมือ แต่กลับเหมือนมันสูญเสียอนุภาคอะไรบางอย่างในตัวมันออกไป
"เจ้าคิดว่าัมันเป็นการแสดงอิทธิฤทธิ์หรือเล่นกลล่ะ โมโร..." อาจารย์สินธพถามหยั่งเชิงอีกครั้ง ภายหลังจากที่เห็นลูกศิษย์เริ่มเข้าใจถึงวิธีการอะไรบางอย่่างขึ้นมาบ้าง
"มันดูเหมือนมายากลมากกว่าขอรับ..." โมโรตอบ
"เพราะว่า..." โมโรไม่รีรอให้อาจารย์ถามต่อ ชิงตอบก่อน
"มันเป็นมายากลเกี่ยวกับอนุภาค...มันทำให้อนุภาคหายไป..."
สินธพยิ้มเย็นก่อนตอบ "ใช่...โมโร มันเป็นมายากลที่ทำให้อนุภาคหายไป..."
"ในโลกของอนุภาค อนุภาคเกิดขึ้นมาใหม่ได้ และสูญหายไปได้เสมอ จะทำให้มันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าก็ได้ ทำให้มันเลี้ยวโดยพลันก็ได้ หรือจะให้มันหมุนวนไปตลอดก็ได้ วิ่งฝ่าอากาศได้ด้วยความเร็วสูงมาก ๆ และหยุดกึกทันทีที่เราต้องการก็ได้ จนชั้นแต่จะแยกธาตุมันแล้วเปลี่ยนเป็นธาตุใหม่ก็ย่อมได้..."
"กระผมเข้าใจแล้ว...มันเหมือนจานบิน...เหมือนจานบินเลยที่ทำได้แบบนี้..." โมโรถึงบางอ้อ เรียนจานบินในห้องเรียนมาตั้งนาน ไม่เข้าใจ แต่พอออกมานั่งงอช้อน กลับเข้าใจเรื่องจานบินเสียนี่
"หมายความว่า มีวิธีการอะไรบางอย่าง ที่ทำให้วัตถุแสดงตัวเอง เสมือนกับมันเป็นอนุภาค...ใช่มั้ยขอรับ อาจารย์..." โมโรถาม
"ใช่แล้ว โมโร วิธีการนั้น เป็นกระบวนการเดียวกับที่จิตใช้เวลาจะสร้างพลัง และเป็นกระบวนการเดียวกับการกำเนิดขึ้นของดวงดาว..." สินธพอธิบาย
"เอาไว้ พอเจ้าเข้าใจอะไร ๆ มากขึ้นกว่านี้ เราจะพาเจ้าขึ้นไปดูการก่อตัวของดวงดาวด้วยกัน..." สินธพตัดบท "ตอนนี้ใกล้เวลาสาธยายมนต์ช่วงบ่ายแล้ว เรากลับศิลาศรมกันเถิด...ประเดี๋ยวทุกคนจะคอย..."
จากนั้น หนึ่งอาจารย์หนึ่งศิษย์ก็จับมือกัน ลอยละเลี่ยพื้น บางครั้งเท้าของทั้งคู่ก็จะลงมาแตะสัมผัสพื้น แต่หลังจากสัมผัสแล้วก็จะพุ่งเฉียดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดูคล้ายการร่อนจานผ่านไปบนผิวน้ำไม่มีผิดเพี้ยน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 4 ส.ค. 2549 (14:47)
เวลา 02.20 น. ภายในห้องนอนห้องหนึ่ง
"อุ๊บ ! ...อู๊ย... ตกเตียงอีกแล้วเหรอเนี่ย..." ดร.สินธูครางเบา ๆ แต่ยังจำความรู้สึกแปลก ๆ นั้นได้
มันเหมือนร่างกายไถลไป บางทีก็แฉลบไปมา รู้สึกเหมือนเท้าไม่แตะพื้น ครั้งสุดท้ายรู้สึกมันหวาม ไม่มีที่ยึดเกาะอะไรทั้งมือทั้งเท้า แล้วก็เลยเคว้ง ตกแอ็ก ! ลงมา
โธ่...ที่แท้ก็ตกเตียง
ทำไมถึงมองเห็นตัวเองเป็นนักบวช ดร.สินธูก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่เดี๋ยวนี้มันฝันถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนบางครั้ง...
รู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องจริง
"แล้วเด็กคนนั้นใครกัน? หรือว่า...จะเป็นลูกเรา" ดร.สินธุรำพึงเบา ๆ "ไม่น่ะ... ริกะเสียไปหลายปีแล้วนี่"
หลังจากที่ริกะ ภรรยาของตนเสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุ ดร.สินธูก็ไม่เคยมีสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกับใครอีก จนบางครั้ง คิดว่าตนเองคงจะปลงได้แล้ว เลยคิดออกบวช...บวชนาน ๆ แบบไม่ต้องสึก
แต่อีกใจก็ยังตัดไม่ขาดถึงเรื่องความโลภความหลง ยังหวังจะได้ตำแหน่ง ยังอยากจะได้ลาภยศ...
เอ้อ...เอาเป็นว่าลองบวชใจไม่บวชกายไปก่อนก็แล้วกัน !
คงจะเป็นด้วยสาเหตุนี้ละมัง ที่ทำให้เขาต้องมาฝันเห็นตัวเองเป็นนักบวชอยู่เนือง ๆ
แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี "โมโร" นี่ลูกใครหว่า !

เช้าตรู่วันใหม่...
ดร.สินธูนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ พอดีเสียงกริ่งโทรศัพท์ดังระรัวขึ้น เขาจึงเดินออกกำลังกายไปรับสาย
"ด๊อกเตอร์คะ..." เสียงตามสายพูดสวนมาทันทีแบบไม่ให้ตั้งตัว
เสียงยัยนี เลขาฯ ป้าเม้าท์นี่ ดร.สินธูนึกในใจ มีอะไรอีกล่ะเนี่ย...โทรมาแต่เช้า สงสัยจะมีเรื่อง
"จะเข้ามาแต่เช้าหน่อยได้มั้ยคะ..." เสียงยัยหนูนีถามต่อแบบไม่หายใจหายคอ
"นี่...นี่...เดี๋ยวนะนี เดี๋ยวก่อน อาจารย์ยังไม่ทันฮัลโหล เธอก็พูดสวนมาแล้ว เธอรู้ได้ยังไง ว่าใครรับสาย ?" ดร.สินธูแกล้งเอ็ดหนูนีเสียงดัง
"อ๊าว..." หนูนีลากเสียงยาว "...ก้อ...ด๊อกเตอร์อยู่บ้านคนเดียวไม่ใช่เหรอคะ ?...หนูก็นึกว่า..."
"ใครบอกเธอล่ะ..." ดร.สินธูแกล้งอำแม่หนูสายสุนีเล่น
"ฉันมีพี่ชายมาอยู่ด้วย...เค้ามากับเด็ก ๆ จะมาอยู่สักเดือนสองเดือน" ดร.สินธูก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมจะต้องตอบไปแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าความฝันเมื่อคืนยังค้างอยู่ในหัวสมอง
"เพราะฉะนั้น...คราวหน้าคราวหลัง โทรศัพท์มา ถามเสียก่อนว่าฉันอยู่ไหม? ประเดี๋ยวพี่ชายฉันรับ เสียงเหมือนกันเธอจะงง แล้วเขาก็จะงงด้วย..." ดร.สินธูพูดต่อเป็นเรื่องเป็นราว ราวกับเป็นเรื่องจริง
"เอ้าทีนี้...มีอะไร ว่ามา..." ดร.สินธูวกเข้าเรื่องที่ทำให้สายสุนีต้องโทรมาในวันนี้
"คือ ดร.มาลินีสั่งให้หนูโทรมาบอกด๊อกเตอร์ว่า...ให้ด๊อกเตอร์ช่วยไปเป็นกรรมการตัดสินงานสิ่งประดิษฐ์รอบแรกให้แกหน่อยน่ะค่ะ..." สายสุนีอธิบาย
"คือ...แกไม่ค่อยสบาย ป่วยเป็นหวัดนก..."
"ไฮ้...นี่ยัยนี เธอนี่ก็พูดเรื่อยเปื่อย คนเป็นไข้หวัดนกน่ะ ถึงตายเชียวนะเธอ ถ้าป้าเมาท์เธอเป็นอะไรไป แล้วใครจะใช้เธอให้ไปซื้อขนมเบื้องมาเลี้ยงแขกล่ะทีนี้..." ดร.สินธุเย้า
"ก็ด๊อกเตอร์ไงคะ...ชอบทานไม่ใช่เหรอ?" สายสุนีเย้ากลับบ้าง
ผมเนี่ยนะ ชอบกินขนมเบื้อง คุณเชื่อมั้ย คงมีคนอยู่ไม่กี่คนหรอกน่า ในโลกนี้ ที่เคยถูกขนมเบื้องบาดปาก ก็ผมนี่แหละ ตอนเด็ก ๆ เข็ดเลยตั้งแต่บัดนั้น
แล้วดันเป็นอาจารย์ก็มาเจอหัวหน้าสาขาชอบกินขนมเบื้องเข้าให้อีก เจอกันวันแรกนึกว่าจะอยู่กันไม่ยืดเสียแล้ว
นี่อยู่มาได้ยังไงตั้ง 4-5 ปี ไม่รู้เหมือนกัน
ภายในงานประกวดสิ่งประดิษฐ์ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดขึ้น ปีนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่ก็เน้นไปที่ผลงานการประดิษฐ์เชื้อเพลิง หรือพลังงานทดแทน หรือไม่ก็พวกอุปกรณ์ประหยัดพลังงานพวกนี้
ดร.สินธูมาสะดุดตาที่อุปกรณ์หน้าตาแปลก ๆ ที่เจ้าตัวผู้คิดค้นอธิบายว่าเป็นเครื่องแปรธาตุเป็นทอง...
"เครื่องอะไรนะ...?" ดร.สินธูถามซ้ำ เข้าใจว่าตนเองหูฝาดไป
"เครื่องแปรธาตุเป็นทองครับ..." เจ้าของผลงานซึ่งเป็นชายหนุ่มอายุราว 22-23 ปี ผมสั้น ใส่เจลหวีลงมาปรกหน้า ดูค่อนไปทางเป็นนักร้องหรือนักดนตรีเสียมากกว่าเป็นนักประดิษฐ์ ตอบย้ำมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ไหน...มันทำงานยังไง ไหนลองอธิบายซิ" ดร.สินธูซัก ใจนึกไปถึงความฝันเมื่อคืน เรื่องการใช้พลังจิตบิดช้อน
และในฝันนั้นยังพูดถึงการแปรธาตุอะไรอยู่ด้วย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 5 ส.ค. 2549 (10:07)
ภายหลังจากการตัดสินรอบแรกเสร็จสิ้นลง ในบ่ายวันนั้น
ผลปรากฎว่าเครื่องแปรธาตุเป็นทองนั้นไม่ผ่านเข้ารอบสอง ด้วยสาเหตุสั้น ๆ จากคณะกรรมการตัดสินว่า มันเป็นเหมือนนิยายแฟนตาซีมากเกินไป...
และธาตุที่ได้ มันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากตะกั่วที่เป็นธาตุเดิมของมันสักเท่าไหร่ ซึ่งเจ้าตัวนักประดิษฐ์ให้เหตุผลว่า
"พลังงานที่ใช้ยังไม่เพียงพอ...ผู้ประดิษฐ์ต้องการขอรับการสนับสนุนด้านเทคโนโลยีจากคณะกรรมการตัดสินเพิ่มเติม จึงจะสามารถพิสูจน์ให้เห็นจริงได้..."
ซึ่งเหตุผลนี้ คณะกรรมการตัดสินไม่อาจยอมรับได้ว่าเป็นเหตุผลอันสมควร จึงตัดสินให้ตกรอบแรกไป !
แต่สิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในใจของ ดร.สินธูก็คือเรื่องราวที่ได้พูดคุยกับนักประดิษฐ์วัยรุ่นผู้นั้น
"อาจารย์ไม่รู้เหรอครับ ว่าการแปรธาตุเป็นทองนี้เป็นเรื่องจริงที่มีอยู่ในทุกชนชาติ ทุกทวีป และก็ทุกยุคทุกสมัยด้วย..."
"เมื่อก่อนชาวอียิปต์ก็แปรธาตุเป็นทองได้ วังของพวกเขาเลยเต็มไปด้วยเครื่องประดับที่ทำจากทอง..."
"ยุคกรีก-โรมันยังมีหลักฐานบันทึกไว้เลยครับ ว่าชาวอียิปต์เอาทองคำที่ตนเองมี ออกมาแลกสินค้าจำเป็นอื่น ๆ "
"พวกเค้าเอาทองมาจากไหนตั้งมากมายล่ะครับ ถ้าไม่ได้ผลิตมันขึ้นมาเอง..."
"แล้วยังพวกอินคาในอเมริกาใต้อีก ตอนทหารสเปนไปพบพวกเขา คนพวกนี้ยังล้าหลังเป็นชาวป่าชาวถ้ำก็ไม่ปาน..."
"แต่มีทองคำเป็นกระสอบ ๆ เก็บไว้หลังบ้าน บางทีก็กองไว้ในไร่ราวกับฝักข้าวโพด..."
ดร.สินธูครุ่นคิด
"อืม...หรือว่ามันจะเป็นเรื่องจริง ..."
"ในโลกนี้ยังมีอะไรอีกหลาย ๆ เรื่องที่เรายังไม่รู้จริง ๆ ...เพราะฉะนั้น อย่าคิดเลยว่าเราเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่รู้เจนจบไปเสียทุกเรื่อง... แต่ว่า..."
"เฮ้อ ! เรื่องตะกั่วแปรเป็นทองได้นี่ รับยากจริง ๆ แฮะ..."
แล้วคืนนี้ เรายังจะฝันถึงสองคนศิษย์-อาจารย์นั่นอีกหรือเปล่าน้อ ?...ถ้าฝันก็ขอให้เขาสองคนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ด้วยก็แล้วกัน"
แน่ะ ! หากินกับความฝันก็เป็นกะเค้าเหมือนกันหนอเรา
ดร.สินธูตบท้ายความคิดของตัวเองด้วยรอยยิ้ม
แต่เป็นรอยยิ้มที่ออกจะมีรสชาติเฝื่อนขมอยู่บ้างในความรู้สึก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 8 ส.ค. 2549 (08:51)
ฝนคืนนี้ตกหนักจนเกือบจะท่วมเข้ามาในบ้าน...
ดร.สินธูตรวจดูประตูหน้าต่างทุกบาน ว่ามีจุดไหนบานไหนฝนสาดหรือน้ำรั่วซึมเ้ข้ามาบ้าง
เสียงลมพัดอู้อยู่ด้านนอก สลับกับเสียงฟ้าร้อง แสดงให้รู้ว่าคืนนี้สงสัยพระพิรุณคงเทลงมายังพื้นพิภพอย่างไม่ปรานีปราศรัยแน่
ดร.สินธูสั่นศีรษะไล่ความคิดที่รบกวนจิตใจอยู่ตั้งแต่บ่าย เรื่องแปรธาตุเป็นทองเอย เรื่องสองศิษย์อาจารย์ที่เข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในความฝันเอย...
ขณะที่กำลังเปิดตู้เย็นเพื่อหาเครื่องดื่มอะไรเย็น ๆ สักกระป๋องสายตาเผอิญมองลอดบานกระจกออกไป...
"หือ...เด็กที่ไหนเนี่ย ฝนตกออกจั้ก ๆ อย่่างนี้ ยังมีกระจิตกระใจออกมาเดินเล่นนอกบ้าน..."
ดร.สินธูรำพึง เบา ๆ เมื่อเห็นเด็กคนหนึ่ง ทำ่ท่าเหมือนจะเป็นเด็กชาย เพราะผมสั้น แต่...
สวมเสื้อคลุมแบบเดียวกับเจ้าหนูโมโรนั่นเลยแฮะ...
เอาอีกแล้ว ! ว่าจะไม่คิด ไม่คิด เฮ้อ...
ดร.สินธูสลัดศีรษะไล่ความมึนงงอึกครั้ง แต่คราวนี้แปลก... ยิ่งสลัดยิ่งเหมือนตนเองกำลังเข้าสู่ภวังค์ไปทีละน้อย
หูได้ยินเสียงหวี่ ๆ สายตายิ่งไม่อาจละไปจากกระจกใสตรงข้างหน้าต่างได้...
เด็กชายลึกลับผู้นั้น ตอนนี้ ก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้านแล้ว
แสงไฟโคมที่หน้าประตูส่องเค้าหน้าสงบนิ่งนั้นได้อย่างชัดเจน...
เป็นโมโร !
เด็กชายที่ปรากฏตัวในฝันผู้นั้น ไม่ผิดแน่แล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 8 ส.ค. 2549 (14:19)
ฝนที่ตกกระหน่ำอย่างหนัก ทำให้โกวิทย์หรือโก๋ ต้องจอดจักรยานยนต์ "ไทเกอร์" หลบเข้าข้างทาง
แล้ววิ่งเข้ามาหลบอยู่ที่ศาลาที่พักผู้โดยสาร เพื่อรอให้ฝนซึ่งตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาในขณะนี้นั้น ซาลงบ้าง
ศาลาที่พักผู้โดยสารแห่งนี้อยู่ริมถนนวิภาวดีรังสิต ช่วงบริเวณที่ไม่มีทางเดินเท้า ส่วนพื้นศาลานั้นยกสูงกว่าระดับดินเล็กน้อย
ทำให้น้ำเริ่มเอ่อเข้ามาภายในพื้นศาลาบ้างแล้ว
ชายหญิง 2 คน ที่เข้ามาหลบฝนอยู่ก่อนโก๋ ตอนนี้ขึ้นไปยืนบนม้านั่งเพื่อให้พ้นน้ำที่เริ่มนองเข้ามา ซึ่งเปรอะไปด้วยดินโคลนและใบไม้
ยังไม่ทันที่โก๋จะตัดสินใจที่จะก้าวขึ้นไปยืนบนม้านั่งอีกตัวหนึ่งที่เหลือ...
รถตู้สีครีมคันหนึ่งก็ขับปาดเข้ามาจอดเทียบศาลาจนน้ำกระจาย...
"ไอ้น้อง ไปกับพี่หน่อย..." ชายคนหนึ่งหน้าตาดุดัน เปิดประตูชะโงกศีรษะออกมาจากรถตู้ มองอย่างขมึงทึงมาทางโก๋
"ได้ข่าวว่าทำทองได้... เจ้านายพี่เค้าเลยอยากเจอตัว..."
คนพูดพูดไม่ทันจบคำ โก๋ก็รู้สึกว่าตัวเองเข่าอ่อน เพราะเพิ่งเห็นว่าในมือคนพูดมีปืนพกกระบอกดำมะเมื่อมกำแน่นอยู่ด้วย เพียงแต่ยังไม่ได้หันปากกระบอกปืนมาทางโก๋เท่านั้นเอง
"ผะ...ผม...ผม..." โก๋พยายามจะพูด หรือทำอะไรสักอย่าง จากหลายอย่างที่คิดได้ในขณะนั้น
คือเตะน้ำใส่ แล้ววิ่ง หรือพุ่งลงคลองหลังศาลา แล้วว่ายน้ำหนี...
ยังไม่ทันทำอะไร ศีรษะของโก๋ก็ถูกผลักอย่างแรงจากทางด้านหลัง
ผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งคงจะวิ่งมาจากที่นั่งคนขับ อ้อมมาด้านหลังโก๋เมื่อไรไม่ทันรู้ตัว ทั้งผลักทั้งถีบโก๋อย่างแรง จนโก๋หัวซุนเข้าไปในรถตู้ !
หลังจากนั้น ผู้ชายที่นั่งอยู่บนรถตู้ก็ล็อคคอโก๋ แล้วลากขึ้นรถ ก่อนที่คนข้างนอกจะปิดประตูปังอย่างไม่ปรานีปราศรัย
บนรถยังมีชายอีก 2 คน ระดมต่อยโก๋เข้าที่ใบหน้าและหน้าท้องอย่างแรง เมื่อโก๋พยายามดิ้นรนและสู้ตามสัญชาตญาณ
อีก 2-3 นาทีหลังจากนั้น โก๋ก็สิ้นฤทธิ์ และถูกมัดด้วยผ้าผูกตาจนมิดชิด
ก่อนที่รถตู้จะขับฝ่าสายฝนออกไปโดยไม่แคร์ต่อสายตาของคนที่ยืนอยู่ในศาลาเลยแม้แต่น้อย
****************
ฝนเริ่มซาลงบ้าง เมื่อโมโรเดินโดยมีน้ำหยดติ๋ง ๆ เป็นทางเข้ามาภายในบ้าน
จนในนาทีนี้ ดร.สินธูยังรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ไม่หาย
ย้อนกลับไปสัก 10 นาทีก่อน ตอนที่ ดร.สินธูเดินไปถึงประตูบ้าน ขณะนั้น ความรู้สึกสองจิตสองใจก็ยังคงรบรากันอยู่อย่างหนัก
เราจะเปิดประตูรับเขาดี ?
หรือไม่เปิดรับดี...
เด็กนั่นอยู่ในความฝัน แล้วทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ !
นี่มันเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่...
นี่เรากำลังฝันอยู่หรืออะไรกันแน่ ?
มารู้ตัวอีกที เด็กคนนี้ก็ได้เดินเข้ามาแล้ว...
ช่วงก้าวเท้าของเขาไม่สั้นไม่ยาว ดูปกติ และจังหวะการก้าวเท้าก็มั่นคงสม่ำเสมอ แต่ตัวของเขา...กลับเคลื่อนที่เร็วช้าสลับกันไปอย่่างน่าฉงน
ดร.สินธูกลั้นใจพูดออกไปประโยคแรก
"หนู...หนู...เอ่อ...มากับใคร ?"
เด็กชายหันขวับมาตามเสียง พร้อมทั้งพูดคำพูดประโยคหนึ่ง ด้วยสำเนียงแปลก ๆ
เสียงสั้น ๆ แต่กังวาน ไม่ใช่ภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ...
ดูจะไม่ใช่ภาษาที่พูดกันบนโลกด้วยซ้ำไป !!
ดร.สินธูนิ่งอึ้งไปพักใหญ่...
นั่นเป็นประโยคแรก และเป็นประโยคสุดท้ายที่คนทั้งสองได้พูดคุยกันในคืนวันฝนตกใหญ่นั้น...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 9 ส.ค. 2549 (11:41)
เสียงดนตรีร็อคจากโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ "ต้อ" ต้องงัวเงียลุกขึ้นจากเตียงเพื่อมารับสาย
"ฮาลโหล..." ต้อลากเสียงยาว หลังจากกดรับสาย มัวแต่งัวเงีย งัวเงีย เลยไม่ทันได้ดูเบอร์ที่โทรเข้า
เสียงคนพูดที่ปลายสายทางโน้นแผ่วโหย แต่ฟังดูคุ้นเหลือเกิน
"เฮ้ย...ต้อ...มาช่วยข้าหน่อย...ข้าจะตายอยู่แล้ว..อู๊ยส์..." เสียงซี้ดที่ลากตามมาทำให้ต้อเพิ่งจะจำเจ้าของเสียงได้
"เฮ้ย...ไอ้โก๋...ไอ้โก๋รึเปล่าวะ...เอ็งเป็นอะไรวะโ๋ก๋ ทำไมทำเสียงแปลก ๆ " ต้อร้อนรน ใช่สิไอ้โก๋มันยังไม่ได้กลับห้องเลยนี่หว่า !
ห้าทุ่มเข้าไปแล้ว !!
ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงทางปลายสายก็ตะโกนกลับมา
แต่คราวนี้ ไม่ใช่เสียงของโก๋แล้ว...
"ถ้ามึงไม่มาช่วยเพื่อนมึงละก็...มันตายแน่..."
"ตกลงมึงใช่มั้ย...ที่ทำทองได้"
"เฮ้ย...เดี๋ยว ๆ แล้วคุณเป็นใคร ทำไมจะต้องจับเพื่อนผมไปฆ่าไปแกงอะไรด้วย..." ต้อประท้วง ในขณะที่ตัวเองก็ยังมึนงงอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น
"ตื๊ด.. ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..." เสียงทางปลายสายตัดไปเสียก่อน ก่อนที่จะพูดกันจนรู้เรื่องรู้ราว
ต้อพยายามคิดว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องล้อเล่นอะไรสักอย่าง
แต่มาจับคำพูดประโยคสุดท้าย ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า มันอาจไม่ใช่เรื่องล้อเล่น...
ใช่...มันอาจจะเป็นเรื่องทองนั่นก็ได้ !

*****************

5.30 น. เช้าตรู่ของวันใหม่...
ดร.สินธู ซึ่งนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นมาตลอดทั้งคืน แต่เพิ่งจะมาผล็อยหลับด้วยความเพลียเอาเมื่อตอนค่อนแจ้ง สะดุ้งตื่นขึ้น...
ฝันอีกแล้ว...
ฝันถึงเจ้าเด็กโมโรนั่น ฝันถึงอาจารย์นักบวชผมมุ่นมวย ที่ชื่อสินธพ
แต่จับสังเกตเอาจริง ๆ จัง ๆ โมโรตัวจริงที่ตนเพิ่งพบเมื่อคืน ดูจะตัวโตกว่าโมโรในฝันเมื่อค่อนแจ้งเล็กน้อย
ดูหน้าเข้มขึ้นมาอีกหน่อย แต่แววตานั้นยังคงเยาว์วัยไม่แตกต่าง
ในฝันนั้น...ดร.สินธูได้ป่ายปีนขึ้นไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
ที่นั่นมีแต่หินขนาดใหญ่เรียงซ้อนกัน หนาชั้นขึ้นไปเรื่อย ๆ
ที่นี่ละมัง ที่ในคราวก่อนสองคนศิษย์-อาจารย์ใช้คำว่า "ศิลาศรม"
ที่กลางลานหินกว้าง ห่างออกไปเพียง 2-3 เมตร โมโรกำลังนั่งสนทนากับสินธพผู้เป็นอาจารย์ โดยไม่แสดงอาการว่าเห็นการมาของ ดร.สินธูแม้แต่น้อย
ขณะนั้น โมโรเอ่ยถามอาจารย์สินธพเรื่องความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น จากการกลับมาอีกครั้งของอาณาจักร "มู" ซึ่งโมโรใช้คำว่า "แผ่นดินแม่ของเรา"
อาจารย์สินธพได้ตอบว่า...
"คนจะเปลี่ยน หมายถึงวิถีชีวิตเปลี่ยน จิตใจก็จะเปลี่ยน ธรรมชาติเปลี่ยน สุดท้ายก็คือโลกเปลี่ยน..."
"โลกเคยถึงกับเปลี่ยนแกนหมุนมาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อคราวที่ธรรมชาติลงโทษชาวมูอย่างหนัก เมื่อหมื่นกว่าปีก่อน"
"สมัยก่อนหากกลุ่มนักบวชชั้นสูงไม่แสวงหาที่ที่ปลอดภัยไว้ล่วงหน้า ชาวมูก็คงไม่เหลือรอดอยู่จนปัจจุบัน"
"วันที่อาณาจักร "มู" กลับมาอีกครั้ง ก็คือวันที่มีการค้นพบภูมิความรู้ของชนชาวมู ที่สั่งสมต่อเนื่องกันมานับเป็นเวลากว่าหนึ่งแสนปี..."
"ในช่วงเวลาแรก ๆ ปฏิกิริยาตอบโต้ของภูมิความรู้นี้จะรุนแรงมาก ความโลภหรือความชังจะแผ่ขยาย อันเนื่องมาจากผลกรรมของคนเหล่านั้นที่กระทำไว้ในอดีต ได้สะท้อนกลับคืนมาอีกครั้ง..."
"และยังจะต่อเนื่องมาจนถึงวันนี้..."
"คนพยาบาทก็จะยังไม่อาจดับความพยาบาท...คนโลภคนกระหายก็ยังไม่อาจดับความโลภ ความกระหายที่แผดเผา ลนใจตนอยู่..."
"เจ้าต้องนำข่าวนี้ไปบอกกล่าวแก่คนของเราที่อยู่ในมิติสนามพลังแห่งโลก ให้เขาเตรียมการระวังระไว และผ่อนปรนปัญหารุนแรงที่อาจจะเกิดขึ้น...
"พร้อมทั้งสร้างความเข้าใจที่ถูกต้อง เกี่ยวกับภูมิความรู้ของชาวมูที่ต่อไปจะต้องพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ...บนโลก"
โมโรทำคิ้วขมวด พร้อมทั้งเอ่ยถามสืบต่อถึงเรื่อง "ความวิบัติของธรรมชาติที่จะเกิดขึ้น"
ซึ่งนักบวชสินธูได้ตอบว่า
"ด้วยวิธีการของชาวมู ประจุลบจักเกิดขึ้นและกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ส่วนหิน เหล็กและไม้บนดินจะกลายเป็นประจุบวกไปทั้งหมด...
"ด้วยเหตุนี้ เทพตลาล็อค เทพเจ้าแห่งสายฟ้าจะร่อนเหิรด้วยปีกนกไปทั่วท้องนภาแห่งโลก แผ่นดินโลกจักถูกโจมตีด้วยไฟ เหมือนดังเช่นยุคสมัยของอาณาจักรมู เมื่อกาลก่อน..."
"การป้องกันนี้ เมื่อกาลก่อนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ในยุคนี้ อาจทำได้ด้วยความรู้ที่คนของเรา ได้เข้าไปเตรียมการไว้บนโลกแล้ว"
จบประโยคนี้ ทั้งสองคนดูเหมือนจะปรายตามองมาทาง ดร.สินธูอย่างกึ่งตั้งใจกึ่งผ่านเลย
จังหวะนี้ที่ ดร.สินธูประสานสายตากับทั้งโมโรและสินธพอย่างจัง จนสะท้านไปทั่วในความรู้สึก และสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็พอดีแสงแดดแรกของวันใหม่พอดี
โมโร ! ใช่สิ เมื่อคืนโมโรเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก ซึ่งเป็นที่สำหรับรับรองแขก นอนหลับเป็นยังไงบ้าง ตื่นหรือยังก็ไม่รู้...
หลังจากนึกขึ้นมาได้ ดร.สินธูจึงเดินก้าวเท้าเบา ๆ ไปยังห้องดังกล่าว
เห็นประตูห้องเปิดอ้าอยู่ แต่เจ้าตัวได้หายไปแล้ว !

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 10 ส.ค. 2549 (11:18)
ตลาดสดวรวรรณ-พรรณี ยามเช้าคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่จะเป็นแม่บ้านที่เข้ามาจับจ่ายใช้สอยซื้อหาอาหารสดและอาหารปรุงสำเร็จ เพื่อกลับไปให้สมาชิกในครอบครัวรับประทานเป็นอาหารเช้า
เช้าวันนี้แปลกกว่าทุกวัน เนื่องจากที่บริเวณด้านขวาของแผงขายอาหารสำเร็จที่มีลูกค้าประจำค่อนข้างหนาตา มีเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งยืนจับจ้องอยู่
แม่ค้าเจ้าของแผงหน้าตาใจดียิ้มแย้มแจ่มใส อธิบายให้ลูกค้าฟังเกี่ยวกับเด็กชายผู้นี้ว่า
"คงจะเป็นใบ้ละมัง ไม่รู้หิวหรือยังไง...เดินมามองดูกับข้าว"
พูดพลางปรายตามองไปที่เด็กชาย ที่เจ้าตัวตอนนี้เสมือนกับกำลังเงี่ยหูฟังคำสนทนาอย่างสนใจใคร่รู้
"มาตั้งแต่เช้าแล้ว ดูไปดูมา...ไม่ใช่ดูเฉย ๆ นะ ดูแล้วสูดกลิ่นด้วย..." แม่ค้าพูดอย่างติดตลก พลอยทำให้ลูกค้าคนถามหัวเราะขันตามไปด้วย
"โมโร..." เสียงเรียกดังมาจากทางด้านหลัง เป็นการเรียกกึ่งอุทานด้วยความตกใจ
เจ้าตัวคนพูดคงไม่รู้ตัวเหมือนกัน ว่าได้เรียกชื่อเด็กชายผู้นี้ออกไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนที่ผ่านมาตนเองยังไม่แน่ใจนัก ว่าเขาคนนี้จะใช่โมโรศิษย์ของนักบวชสินธพในความฝันหรือไม่?
ดร.สินธูปราดเข้ามาจับแขนโมโร พลางขอโทษขอโพยแม่ค้าขายกับข้าว ซึ่งก็คุ้นเคยกันอยู่พอสมควร
"อ๋อ...หลานอาจารย์เองเหรอคะ อ้าวตายไม่รู้หรอกค่ะเนี่ย...แหมหล่อเหมือนกันเลย" แม่ค้าปากหวานใส่ ดร.หนุ่มวัยยังไม่ถึง 40
แต่ ดร.สินธูไม่มัวช้า จูงแขนโมโรแหวกฝ่ากลุ่มลูกค้าออกจากตลาดไปอย่างรวดเร็ว
***********
ที่สถานีตำรวจนครบาล ไตรภพ หรือต้อ ยังนั่งกุมขมับอยู่ที่ม้านั่ง
เมื่อสักครู่ต้อพยายามโทรติดต่อเข้าไปที่เบอร์โก๋ แต่ไม่มีใครรับสาย
ตามคำแนะนำของร้อยเวรผู้รับแจ้งความ ต้อจะต้องคุยกับโก๋ หรือคนที่จับตัวโ๋ก๋ไปให้ได้ ว่าขณะนี้โก๋อยู่ที่ไหน อย่างน้อยให้รู้ว่าตอนนี้โก๋ยังปลอดภัยดีอยู่
จากนั้น ให้พยายามต่อรองขอพบตัวโก๋ เพราะเท่าที่ทราบคนร้ายไม่ได้สนใจทรัพย์สินของโก๋เป็นการเฉพาะ แต่สนใจความสามารถบางอย่างของทั้งโก๋และต้อ
ดังนั้น พวกเขาไม่น่าจะทำร้ายโก๋ถึงชีวิต และไม่น่าจะทำร้ายต้อด้วย
อันที่จริง คนร้ายน่าจะต้องการพบตัวต้อด้วยซ้ำไป ฉะนั้น เมื่อต้อติดต่อกับโก๋ หรือคนร้ายได้แล้ว ให้แจ้งข้อมูลให้ตำรวจทราบโดยเร็วที่สุด
ระหว่างกำลังคิดเพลิน ๆ ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังขึ้น
"คุณไตรภพ..." เสียงร้อยเวรเรียกต้อ ปลุกต้อให้ตื่นจากภวังค์
"ครับ..." ต้อลุกพรวด เมื่อเห็นร้อยเวรถือกระดาษแผ่นหนึ่งเดินเข้ามาหา
"พอได้เรื่องบ้างแล้ว...ผมเช็คแล้ว เพื่อนคุณที่ชื่อโก๋ถูกจับตัวไปเมื่อคืนระหว่างเวลาประมาณ 2-3 ทุ่ม ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนวิภาวดีรังสิต..." ร้อยเวรอธิบายยาว ตามข้อมูลในใบโทรสารที่ได้รับมาจากสถานีตำรวจนครบาลที่เกิดเหตุ
"เรามีพยาน 2 คน เห็นเหตุการณ์พอดี แล้วยังเจอจักรยานยนต์ยี่ห้อไทเกอร์ หมายเลขทะเบียนตามที่คุณแจ้งจอดอยู่ริมถนนด้วย"
ร้อยเวรยิ้มกว้าง ก่อนพูดต่อ "ตอนแรกผมนึกว่าคุณเป็นคนบ้าโรคจิตเสียอีก คุณพูดอะไรของคุณเรื่องทำทงทำทอง..."
"เฮ้อ...คุณต้องเข้าใจผมนะ วันหนึ่งวันหนึ่ง มีคนเข้ามาแจ้งความอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะ บางทีก็จริง บางทีก็กุเรื่องขึ้นมา.."
"นี่โชคดีนะ ที่มันเป็นคดีที่เกิดสด ๆ แล้วค่อนข้างสะเทือนขวัญ... คดีลักพาตัวแบบนี้ เจ้าของพื้นที่ต้องขอแชร์ข้อมูลกับคนอื่นอยู่แล้ว เลยทำให้เราง่าย..."