จำนวน 2 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 8 ก.ย. 2549 (16:13)
ประเทศไทยมีปัญหาเรื่องการเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขัน เพราะเรื่องนี้ต้องใช้ระยะเวลานานกว่าจะเห็นผล ทำให้รัฐบาลสนใจแต่เรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

อย่างเช่นการปฏิรูปการศึกษา ไม่ว่าใครมาเป็นรัฐบาลก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ นอกจากจะเป็นเรื่องการปรับโครงสร้างองค์กร การที่เวียดนามพัฒนาบุคลากรได้เร็วเพราะรัฐบาลส่งเสริมจริงจัง รวมทั้งประชาชนมีความขยันที่จะศึกษาหาความรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวเอง

จะเห็นได้ว่าที่เวียดนามเวลานี้มีโรงเรียนภาษาเยอะมากไม่เฉพาะภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น แม้กระทั่งภาษาไทยก็มีมาก เพราะคนที่นั่นเข้าใจว่าถ้ารู้ภาษาแล้วจะทำให้เขามีโอกาสมากขึ้น ผู้ที่เรียนภาษาไทยก็หวังที่จะไปทำงานในบริษัทไทยที่ไปลงทุนที่นั่น ซึ่งขณะนี้มีไม่น้อยหลังจากที่หลายอุตสาหกรรมค่าแรงในเมืองไทยสูง เช่น โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า

ในอนาคตเวียดนามมีโอกาสเทียบชั้นไทยแทบทุกเรื่องภายในเวลาไม่นาน การเติบโตทางเศรษฐกิจแต่ละปีจะอยู่ระดับสูงไม่ต่างจากจีน

หากเราไม่ต้องการให้เวียดนามแซงหน้าไทยต้องกระตุ้นให้เด็กไทยสนใจวิทยาการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านวิทยาศาสตร์ หรือ สังคมศาสตร์ ส่วนผู้อยู่ในวัยแรงงานตั้งแต่ 20-60 ปี ต้องทำงานให้เต็มประสิทธิภาพ ไม่อู้ ไม่ทำงานแบบเช้าชามเย็นชาม และสนใจที่จะหาความรู้ใส่ตัวอยู่ตลอดเวลา เรื่องเหล่านี้เราทำคนเดียวได้ผลไม่มากต้องทำกันทั้งประเทศ

หรือไม่ก็เลิกสนใจจีดีพีมาสนใจว่าทำอย่างไรคนไทยจะมีความสุขแบบพอเพียงและยั่งยืน เพราะถ้ายังสนใจว่าใครจะก้าวล้ำไปถึงไหนก็จะทำให้เราต้องสปีดตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 29 ธ.ค. 2549 (16:03)
ผมคิดว่า สาเหตุที่หลายประเทศย้ายฐานผลิตซอฟท์แวร์ไปยังเวียดนามและจีน
น่าจะเป็นเพราะค่าแรงและทรัพยากร มากที่สุดครับ(ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา ที่ใครๆก็ชอบของถูก และคุฯภาพดี
ถ้าจะดึงดูดให้คนหันมาลงทุนที่ประเทศไทย ก็จะต้องลดค่าแรงให้น้อยกว่าที่เวียดนาม ซึ่งทำไม่ได้อย่างแน่นอน

อีกทั้งระบบการศึกษาของเวียดนาม รองรับตลาดแรงงานอยู่แล้ว
ต่างจากของบ้านเรา ที่ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานระดับ ปวช. ปวส. เพราะแห่กันไปเรียนปริญญาตรีหมด

ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่าเวียดนามตั้งเป้าหมายว่าจะเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่ภายใน20 กว่าปีนี้ ซึ่งน่าจะทำได้ไม่ยากนัก เพราะวางแผนกันมาอย่างดิบดีร่วม 20 กว่าปีได้ครับ

เรื่องนี้เห็นจะต้องว่ากันยาวครับ