จำนวน 7 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 16 พ.ย. 2549 (17:32)
ตอนที่1:ตำนาน
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ด้วยความสงบมานาน
ชายหนุ่มคนหนึ่ง หน้าตาคมคาย อายุราวๆ20 ถือจอบกำลังขุดดินอยู่ในสวนของหมู่
บ้าน
"นี่ พี่ชาย ช่วยเก็บแมวของหนูบนต้นไม่ให้หน่อย"เสียงเด็กหญิงตัวน้อยเจรจา
เจื้อยแจ้ว
ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ไม่มีเสียงตอบ เพียงแต่ขุดดินต่อไป
"พี่ชายคะ"เด็กน้อยเรียกเป็นครั้งที่2
"รอสักครู่"ชายหนุมพูดพลางวางจอบลงแล้วปีนขึ้นไปบนต้นไม้ เมื่อจะถึงแมวอยู่
แล้ว เจ้าแมวก็ลงมาจากต้นไม้
"ขอบคุณค่ะ พี่ชาย"เด็กหญิงกล่าว
ชายหนุมปีนลงมาจากต้นไม้และลงมือขุดต่อไป
แต่ทั้งคู่ไม่รู้เลย ว่าถูกมองให้เข้าแล้ว
................
อีกด้านของหมู่บ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านน่งอยู่กับนกแก้วแสนรู้ของตน ซึ่งเข้าใจภาษาคนอย่างดีกว่าคนบาง
คนเสียอีก
"พบแล้วรึ คนคนนั้น"หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มอย่างมีความสุข"บุคคลในคำทำนาย"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว"นกแก้วทวนคำ
..................
"นี่ เอส หัวหน้าหมู่บ้านเรียกน่ะ"เสียงชายหนุมคนหนึ่งเรียกมายังผู้ขุดดิน
"มีเรื่องอะไรรึไง"ชายหนุ่มตอบ"พึ่งให้ฉันมาขุดดินเองนะ"
"ไปเถอะ เรื่องด่วน"คนมาตามตอบ แล้วเดินไป
ชายหนุมหันมามองเล็กน้อย แล้วเดินตามไปทันที
................
"ฟังนะ เจ้าหนู"หัวหน้าหมู่บ้านอายุร่วมร้อยมองมาที่เอส
"ครับ"
"ข้ามีอะไรบางอย่างจะบอกเจ้า ช่วยฟังทีนะ"
"ครับ"เอสตอบ เขาไม่รู้จะพูดอะไรกับหัวหน้า
"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวราวกับเล่านิทาน"มีชนเผ่าบนโลกนี้อยู่สามเผ่า"
"หนึ่งก็คือเอลฟ์ ผู้คนเชื้อสายเทวดา มีพลังเร้นลับนับสิบอย่าง
สองคือปีศาจ มีหลายขนิด พวกนี้แข็งแรง ว่องไว ตามแต่ชนิดของมัน
สามคือมนุษย์ เรานั่นเอง เราไม่มีพลังรี้ลับ ไม่แข็งแกร่ง เทียบกับเอลฟ์และปีศาจไม่ได้แม้แต่น้อย"
"แต่เราก็ได้คิดค้นสิ่งหนึ่งที่พอจะต้านทานพวกนั้นได้ นั้นคือลูกแก้วทั้งเก้า"
"มันคืออะไรครับ"เอสถาม
"มันคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์อยู่ได้ คือลูกแก้วดิน น้ำ ลม ไฟ แสงสว่าง ความมืด สายฟ้า พืช และลูกแก้ว
นิรันดร์"
"ลูกแก้วทั้งเจ็ดมนุษย์เก็บไว้ในที่ปลอดภัยแต่ตอนนี้มันไม่ปลอดภัยอีกแล้ว"
"เพราะอะไรครับ"เอสถาม
หัวหน้าหมู่บ้านเงียบ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 8 ธ.ค. 2549 (17:08)
ตอนที่2 คำพยากรณ์

หัวหน้าหมู่บ้านหยิบศิลาแผ่นหนึ่งมาให้เอส เอสรับไว้แล้วมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อน
จะส่งกลับไป
"อ่านไม่ออกรึ"หัวหน้าหมู่บ้านถาม
"เปล่าครับ"เอสตอบ"เพียงแต่ไม่เข้าใจความหมาย"
หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้างง แล้วถามว่า
"อยากรู้ไหม ว่าเขียนว่าอะไร"
"อยากครับ"
"ข้าจะอ่านให้เจ้าฟัง"หัวหน้าหน้าหมู่บ้านหยิบแผ่นศิลาขึ้นมา
"500ปี หลังจากที่ลูกแก้วทั้งเก้าถูกสร้าง มันจะกระจายออกไปด้วยน้ำมือจอมวาย
ร้าย แต่ว่า10ปีให้หลังจะมีผู้นำกลุ่มไปกอบกู้ลูกแก้วกลับมา"
"แล้วไงครับ"
"ผู้นำของกลุ่มมีคุณสมบัติดังนี้
1.เป็นผู้กำเนิดในหมู่บ้านเอโร ซึ่งก็คือหมู่บ้านเรา
2.เป็นผู้มีปานรูปดาวที่หลังมือ
3.เป็นผู้ช่วยเผ่าพันธุ์แห่งเสือจากที่สูง
4.เป็น1ใน26
5.เป็นผู้เกิดมาพร้อมอาวุธ"
"ไม่ใช่ผมแน่"เอสตอบ
"ทำไมล่ะ"
"1ใน26คืออะไรล่ะครับ"เอสถาม"เกิดพร้อมอาวุธด้วย ผมเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่ใช่นักรบนะ"
"ถ้าใช่เจ้า เจ้าจะออกเดินทางไหม"
"ตกลงครับ"เอสตอบ
"ถ้าเช่นนั้นจงตามมา"หัวหน้าหมู่บ้านเดินนำไปที่ลานหลังบ้าน เอสเดินตาม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 6 ก.พ. 2550 (16:29)
ตอนที่ 3 อดีต



เอสตามหัวหน้าหมู่บ้านไปที่ลานกว้างหลังบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านหันกลับมา

"เจ้ารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตนเองบ้าง"

"ไม่ทราบมากครับ"

"จริงๆแล้วชื่อของเจ้าคือAsh ตังAเป็นอักษรตัวที่1ในอักษร26ตัว"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว"และนั่นเป็น1ในคำทำนาย"

"แล้วคำทำนายที่บอกว่า เกิดมาพร้อมอาวุธล่ะครับ"

หัวหน้าหมู่บ้านนิ่งเงียบไปแล้วเดินไปยกหีบสำริดและส่งให้เอส

"เปิดดูสิ"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

เอสรับหีบมา วางมันลง และเปิดออก

แสงสีเหลืองสว่างวาบออกมาจากหีบ แต่เอสกลับมองเห็นอย่างชัดเจนโดยที่ตาไม่พร่า เอสมองเห็นดาบเล่มหนึ่งวางอยู่ก้นหีบ

"จับข้าสิ"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาในโสตประสาทของเอส"จับข้า"

"ท่านเป็นใครกัน"เอสพูดในใจ

ไม่มีคำตอบกลับมา หัวหน้าหมู่บ้านยิ้ม

"จับดาบสิ แล้วเจ้าจะรู้เอง"

เอสเอื้อมมือไปที่ดาบ

........................

ราวกับภาพต่างรอบตัวมันบิดเบี้ยว ราวกับโลกหมุนผิดทิศ นั่นคือสิ่งที่เอสเห็น

ภาพของหัวหน้าหมู่บ้านบิดเบี้ยวและเล็ดลง เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่กลางสมรภูมิ



มีนักรบคนหนึ่งไม่สวมเกราะ ไม่ขี่ม้า ไม่ถืออาวุธ ยืนอยู่กลางสนามรบ

"ฆ่าข้าซะ แล้วปล่อยเด็กคนนี้ไป"

"ทำไมข้าต้องทำตามข้อเสนอเจ้า"นักรบบนหลังม้าตอบพลางตวัดทวนในมืออย่างรวดเร็วแต่นักรบด้ายล่างจับทวนที่ตวัดมาแล้วทุ่มนักรบคนนั้นตกม้า

"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ"นักรบอีกคนบอก"ไม่รู้จักเอ็ม เทพนักรบเรอะ"

เสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากรถม้าที่น่าจะเป็นของเขา เขาเดินเข้าไปที่รถม้า แล้วเดินเข้าไป

"เจ้าไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะปกป้องเจ้าและลูกแก้วไฟอย่างดี"

เอสเห็นปานที่หลังมือเด็กคนนั้น มันเป็นปานรูปดาวแบบเดียวกับเขา เด็กนั่นต้องเกี่ยวอะไรกับเขาแน่

เอ็มเอาผ้าคาดเอวมาทำเป็นผ้าเพื่อหุ้มตัวเด็กน้อย และหยิบลูกแก้วไฟมากำและวิ่งฝ่าฝนธนูออกไป



ภาพที่เห็นบิดเบี้ยวอีก คราวนี้ภาพที่ปรากฎคือหมู่บ้านเอโร ที่ลานหลังบ้าน ที่ที่เขายืนอยู่เมื่อครู่

มีคนยืนอยู่สองคน คนหนึ่งคือหัวหน้าหมู่บ้าน อีกคนมีบาดแผลหลายแห่ง เขาคือ เอ็ม เทพนักรบ



"ข้าขอฝากหนูน้อยคนนี้ไว้กับเจ้าก่อนนะ"เอ็มพูด "หีบนี่ด้วย"

"ลูกของเบิร์นเรอะ"หัวหน้าหมู่บ้านตอบ"นั่นคงเป็นดาบที่เกิดมาพร้อมเด็กนี่สินะ"

"สมกับฉายา ผู้รู้จริงๆ"เอ็มพูด"ข้าขอลาล่ะ ข้าจะต้องนำลูกแก้วไฟไปให้เบิร์น"

"เราคงเจอกันอีกนะ"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

"ถ้าเจ้ารึข้าไม่ตายซะก่อนนะ"เอ็มกล่าวและเดินจากไป



"อดีตของเจ้า เจ้ารู้แล้วสินะ จากนี้ เจ้าจะรับพลังที่ฝากไว้กับข้าได้รึเปล่า"เสียงก้องในหูอีกครั้ง

ทือของเอสที่กำดาบรู้สึกเหมือนมีอะไรแล่นผ่านจากนั้นก็ทั้งตัว เขารู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น และภาพก็กลับมาที่เดิมอีกครั้ง



"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

"ครับ"เอสตอบ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 7 ก.พ. 2550 (16:54)
ตอนที่4 ออกเดินทาง เพื่อนร่วมทางคนที่1

"เอส การเดินทางครั้งนี้ต้องเป็นความลับที่สุดนะ"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว
"ครับ"
"พรุ่งนี้ก่อนตะวันขึ้น เจ้าจงรีบไปเลยนะ"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว
"ครับ" เอสตอบ "แต่ว่าไม่ให้ใครไปด้วยเลยเหรอครับ"
"ตามใจเจ้า" หัวหน้าหมู่บ้านหันหลังให้ "แต่คนที่ไปกับเจ้าอาจจะตายระหว่างทางก็ได้"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว"อยากให้เพื่อนของเจ้าตายรึเปล่าล่ะ"
"เปล่าครับ"
"แค่นี้ล่ะ ข้าจะไปนอน"
........................

วันรุ่งขึ้น เอสออกเดินทางโดยไม่ได้กล่าวลาใครแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้าน เขาสะพายดาบไว้ที่หลังและนำสัมภาระใส่ย่ามสะพายไว้ที่ไหล่และเดินจากหมู่บ้านไปเงียบๆ

แต่กระนั้นก็มีคนสะกดรอยตามมาจนได้ เอสรู้สึกว่าทุ่งหญ้ากำลังสั่นไหวเล็กน้อย เขาหมอบลงกับพื้น หญ้าที่สูงท่วมหัวปกคลุมตัวเขา เขารู้สึกว่าคนที่ตามมาจะเข้ามาใกล้ทุกที เอสตัดสินใจลุกขึ้นมาแล้วชักดาบออกมาฟันต้นหญ้าที่คลุมคนที่ตามมา
"ว้าย" เสียงของคนคนหนึ่งซึ่งเอสคุ้นเคยกรีดร้องขึ้น "อย่าเล่นอันตรายสิเอส"
"มิราจ" เอสพูดอย่างตกใจ มิราจคือหลานสาวหัวหน้าหมู่บ้านที่เอสเห็นมาแต่เด็ก
"ทำไมเธอตามมา"
"ตามมาไม่ได้รึไง" เธอตอบด้วยน้ำเสียงล้อเล่น
"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ" เอสกล่าว
"ฉันรู้เรื่องจากปู่หมดแล้ว" มิราจตอบ "แต่ฉันก็จะไป"
"ฉันไม่อยากให้เธอไป ฉันไม่อยากเสียใคร" เอสตะโกน "เธอเป็นเหมือนน้องของฉัน ฉันไม่อยากให้เธอตายนะ"
"งั้นฉันไม่ไปก็ได้" มิราจกล่าว "แต่ถ้าฉันจะไปทางนี้คงไม่มีปัญหานะ"
"ตามใจ" เอสพลั้งปากออกไปตามความเคยชินเพราะเขาตามใจมิราจมาแต่เด็ก
"อนุญาตแล้วนะ"
เอสมองไปที่มิราจ เขายิ้ม แล้วเดินไป มิราจเดินตาม ทิ้งให้หมู่บ้านอยู่เบื้องหลัง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 13 มิ.ย. 2550 (19:11)
เราว่านะเนื้อเรื่องมันดีนะ...แต่มันมาสะดุดตรงภาษา เราว่านายเรียงไม่ถูก วางเนื้อเรื่องมะค่อยดีนะ ...แต่เราชอบเรื่องนี้มากแต่อยากให้นายเอาไปปรับปรุงเรื่องภาษาการใช้คำการวางตัวละครวางเนื้อเรื่องให้มันดูแบบมีจิตนาการเยอะอีกนิด1นะ อ้อ!! ..เราโหวตให้ด้วยนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 15 มิ.ย. 2550 (18:47)
ขอบคุณครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 10 ก.พ. 2551 (00:35)

ทำไมชื่อ "เอส" ??

เชื่อมประโยคไม่ค่อยดี โดยเฉพาะตอนที่ 3..

- ภาษา

- ประโยค

- การวางคำ

- ตัวละคร

 

 

 

 

 

 

 

ง.งง