จำนวน 1172 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| -6- 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20| 21| 22| 23| 24| 25| 26| 27| 28| 29| 30| 31| 32| 33| 34| 35| 36| 37| 38| 39| 40| 41| 42| 43| 44| 45| 46| 47| 48| 49| 50| 51| 52| 53| 54| 55| 56| 57| 58| 59|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 98 30 มี.ค. 2550 (09:10)
หากผมคาดไว้ไม่ผิดพลากคุณศุภชัยคงส่งเตาไปเพื่อวิจัยและทดสอบค่าพลังงานความร้อนแล้วในรายละเอียดเดี๋ยวคงตามมาส่วนตัวผมคิดว่าทุกอย่างมีสองหน้าและคงยังไม่มีอะไรดีที่สุดแต่หากเรามีจิตและวิญาณที่มุ่งมั่นไปบนเส้นทางที่ดี เป้าหมายคงไม่ไกลซักเท่าไหร่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 99 30 มี.ค. 2550 (09:23)
ถูกต้องตามที่คุณนีโอว่าครับ ผมไม่ได้ส่งตัวอย่างแก๊สพิษไป Test แต่ผมส่งทั้งเตาไป Test เลยครับ เป็นความกรุณาของสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง ที่ผมไม่ขอเอ่ยนาม ได้กรุณา Test ให้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย ที่ผม Test ก็เพราะอยากจะให้เป็นข้อมูลอีกมุมหนึ่ง ที่ต้องการสะท้อนออกมาเท่านั้นเอง ทุกอย่างมี 2 ด้านอย่างที่คุณนีโอว่าครับ ที่นี่ใครจะใช้หรือไม่ใช้ก็สุดแต่การวิจารณญาณของแต่ละคนไป สิ่งที่สำคัญเราต้องการใช้ประโยชน์จากพลังงานทดแทนให้ถึงที่สุดก็เท่านั้นเองครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 100 30 มี.ค. 2550 (09:55)
จริงๆแล้ว ความคิดเกี่ยวกับเตากลีเซอรีนนี้ จุดเริ่มต้นผมไม่ได้คิดขึ้นมาหรอกครับ มาจากที่นี่ >>> http://journeytoforever.org/biodiesel_glycerin.html

เป็นแนวความคิดจะใช้ประโยชน์จาก กลีเซอรีนที่เป็น By product ของเราได้อย่างไร ซึ่งผมก็พบว่า เขาได้อธิบายเกี่ยวกับแก๊สพิษไว้ดังนี้

The glycerine by-product burns well, but unless it's properly combusted at high temperatures it will release toxic acrolein fumes, which mainly form at between 200 and 300 deg C (392-572 deg F).

สงสัยเกี่ยวกับเตากลีเซอรีนอย่างไร ลองเข้าไปหาความรู้ที่นี่ดูนะครับ

>>> http://journeytoforever.org/biofuel_library/ethanol_motherearth/me10.html

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 101 30 มี.ค. 2550 (10:16)
Quick response กันจริงๆ เลย ครับ

ที่ผม โพส ไว้ ไม่ได้ตั้งใจ ที่จะ Dis-Credit ใคร เพราะผมอ่าน แล้ว แค่สงสัย
อีกอย่าง ผม ไม่ได้ ทำไบโอดีเซล เห็นด้วยกับการใช้ประโยชน์จากพลังงานทดแทน

ถ้าจะส่ง ทั้งเตาไป Test ก้อ อย่าลืม เอา Crude Glycerine ไป ให้เค้า ด้วย นะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 102 30 มี.ค. 2550 (10:40)
คุณเองก็สิงห์ปืนไว Post เร็วเช่นกัน ..เรื่องอะไรที่สงสัยเป็นธรรมดาก็หาคำตอบได้ อาจจะถามไถ่กัน ซึ่งบางทีผู้ตอบอาจจะไม่จำเป็นต้องตอบก็เป็นได้ เพราะท้ายที่สุดคุณอยากจะใช้หรือไม่นั้นก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณเอง ซึ่งต้องใช้วิจารณาณในการเลือกที่จะใช้เอง และเช่นกันก็เป็นสิทธิของผมที่จะเลือกใช้อย่างที่ผมอยากจะใช้ ทุกท่านก็มีสิทธิเต็มเช่นเดียวกัน

สิ่งที่ผมพยายามจะนำเสนอก็เป็นความพยายามที่จะนำเสนอให้ครอบคลุมและรอบด้าน เตานี้เรียกว่า เตากลีเซอรีน ซึ่งมาจาก By product ของการผลิตไบโอดีเซล คงจะไม่มีประโยชน์ถ้าหากเอาไป Test กับน้ำมันดีเซลหรือไบโอดีเซลครับ

ต้องขอขอบคุณสถาบันแห่งหนึ่งที่เห็นประโยชน์ต่อส่วนรวมจากการวิจัยเพื่อพัฒนาเชื้อเพลิงทดแทนที่รับวิจัยเตากลีเชอรีนให้กับผลโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย..และไม่ประสงค์จะออกนาม ..ขอขอบคุณอีกครั้งครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 103 30 มี.ค. 2550 (10:48)
"เตากลีเซอรีน ซึ่งมาจาก By product ของการผลิตไบโอดีเซล คงจะไม่มีประโยชน์ถ้าหากเอาไป Test กับน้ำมันดีเซลหรือไบโอดีเซลครับ"

ถ้าคุณจะเอา ทั้งเตาไป Test ก้อ อย่าลืม เอา Crude Glycerine ไป ให้เค้า ด้วย นะครับ

ตอบ คนละเรื่อง........

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 104 30 มี.ค. 2550 (13:02)
สวัสดีครับทุกท่าน
จากการสังเกต กระทู้ถาม-ตอบ มีบางครั้งที่การโพสต์บางความคิดเห็นจะเป็นการใช้ถ้อยค่อนข้างจะรุนแรง คงไม่ต้องบอกว่าด้วยวิธีใด หรือการโพสต์อ้างถึงบุคคลใด ๆ ด้วยคำเสียดสีอย่างสะใจเรา (คนโพสต์) หรือการตอบถาม โต้แย้งกัน จะมีถ้อยคำรุนแรงที่ทำให้รู้สึกว่าไม่น่าเกิดขึ้นเพราะคิดว่าแม้เรื่องเดียวกัน แนวคิดเดียวกัน บางเรื่องก็ยังมีความเห็นต่างกัน การมีความคิดที่ต่างกันมานำเสนอนับว่าเป็นเรื่องดีครับ จะเป็นจุดที่เราได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันครับ เชื่อว่าส่วนใหญ่ของผู้ที่เข้ามาโพสต์กระทู้ของเราก็คือผู้สนใจในเรื่องที่เราสนใจครับ การมีความเห็นทึ่แตกต่างกันไม่ได้แปลว่า ไม่ใช่พวกหรือต้องการ discredit เสมอไป
เราแต่ละคนอาจจะอยู่คนละมุม คนละจุด การให้เกียรติ การเคารพในความคิดเห็นของผู้อื่น น่าจะทำให้สังคมของเรามีเสน่ห์ขึ้นนะครับ

นุ
ร่วมมือร่วมใจ พัฒนาไบโอดีเซลไทย ให้สว่างใสวโชติช่วง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 105 30 มี.ค. 2550 (15:04)
ปาล์มน้ำมันชุมชน...พลังงานทดแทนชุมชน

เกือบไม่ต้องพูดกันอีกมากมายให้เสียเวลาอีกแล้ว ว่าความจำเป็นที่ต้องแก้ปัญหาวิกฤติพลังงานในประเทศไทยมีมากน้อยเพียงใด ถึงแม้ว่าราคาน้ำมันจะต้องปรับลดตัวลงนานๆครั้งก็จริง แต่ระยะยาวแล้วหลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะต้องหาแนวทางแก้ไขอย่างยั่งยืน รัฐบาลพูดๆหยุดๆก็ทำให้เกิดความไม่มั่นใจของกลุ่มผู้ผลิตต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเกษตรกรผู้ปลูก โรงงาน รวมทั้งผู้ใช้น้ำมัน ผู้ใช้พลังงานในประเทศไทยมีหลายกลุ่ม แต่กลุ่มที่ใช้มากที่สุดและได้รับผลกระทบมากที่สุด ก็คือ กลุ่มผู้ผลิต ในที่นี้หมายถึง ผู้ที่จำเป็นต้องใช้น้ำมันเพื่อใช้เป็นต้นทุนในการประกอบกิจการ เช่น ผู้ประกอบกิจการเดินรถ ขนส่ง โรงานหรือแม่แต่ตัวเกษตรกรเอง น้ำมันที่ถือว่าใช้มากที่สุดในประเทศไทย ก็คือ น้ำมันดีเซล อีกทั้งยังเป็นน้ำมันที่ใช้ในการเกษตรและอุตสาหกรรมในสัดส่วนที่สูงมาก ราคาน้ำมันที่ขยับตัวขึ้น-ลงจึงมีผลต่อผู้ประกอบการดังกล่าว พูดง่ายๆก็คือ ขึ้น-ลงทีละ 40-50 สตางค์ จะมีผลต่อกลุ่มผู้ผลิตต่างๆเหล่านี้อย่างมาก กลุ่มผู้ผลิตบางรายยังใช้น้ำมันวันละเป็นหมื่นลิตร เพราะฉะนั้นจึงต้องมีการคิดอย่างละเอียดหากประหยัดได้เล็กน้อยก็จะเป็นตัวเลขมหาศาลในแต่ละวัน แนวทางการลดต้นทุน ก็คือ ต้องใช้พลังงานที่มีราคาถูกลง 1 ในแนวคิดนี้ก็คือการหาพลังงานทดแทน ที่เรียกว่า ไบโอดีเซล ซึ่งสามารถผลิตได้ในประเทศไทย ผลติดตามมาก็คือ ลดการนำเข้า อีกทั้งยังเกิดผลโดยตรงต่อชาติก็คือ ช่วยเกษตรกรและลดมลพิษ สุดท้ายก็คือเป็นการลดการพึ่งพาน้ำมันจาก OPEC ในระยะยาว กระบวนการหนึ่งที่พูดกันมานมนานก็คือการปลูกพืชที่เรียกว่าพลังงานทดแทน อันได้แก่ ปาล์มน้ำมัน และสบู่ดำ ซึ่งทั้งสองพืชนี้สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการทำไบโอดีเซล การประกาศใช้น้ำมันไบโอดีเซลของประเทศไทยนั้น ได้ประมาณการว่าอย่างน้อยวันละ 8.5 ล้านลิตร วัตถุดิบที่นำมาใช้ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องนำมาจากพืชทั้ง 2 ชนิดนี้ ปาล์มน้ำมันเป็นพืชที่ปลูกกันมากในประเทศไทย 40 ปีก็จริง ตาเราปลูกได้เพียงไม่เกิน 3 ล้านไร่ รัฐบาลก็มีนโยบาย และ Planning (วางแผนแล้วนิ่ง) ว่าจะปลูกถึง 10 ล้านไร่ แต่ในช่วงปี 49 ปลูกได้เพิ่มขึ้นเพียงไม่กี่แสนไร่ ถ้าให้ต้นกล้าที่ปลูกเตรียมไว้ของภาคเอกชนเหลืออยู่เกือบ 20 ล้านต้น จะทำอย่างไรกับปาล์มน้ำมันต้องเป็นเรื่องของรัฐบาล
ปลูกปาล์มน้ำมัน...เพื่อน้ำมันไบโอดีเซล
พื้นที่การปลูกปาล์มน้ำมันในประเทศไทยที่มีอยู่เดิมและปลูกใหม่ในปี 49 ที่ผ่านมารวมกันแล้วน่าจะประมาณ 3 ล้านไร่ ซึ่งส่วนใหญ่ก็มีการปลูกภาคใต้ของประเทศไทย วัตถุประสงค์ของการปลูกเดิมก็คือ การใช้น้ำมันมาเข้าสู่โรงงานในระบบน้ำมันพืชเป็นส่วนใหญ่ กระบวนการเดิมก็คือ เกษตรกรที่ปลูกปาล์มน้ำมันจะแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ อันได้แก่ เกษตรกรรายย่อย ซึ่งเป็นเกษตรกรที่อยู่ในระบบของสหกรณ์นิคม และเกษตรกรรายย่อยที่เป็นอิสระ กลุ่มเกษตรกรที่ปลูกปาล์มน้ำมันในระบบสหกรณ์จะมีพื้นที่การปลูกตั้งแต่ 20-50 ไร่ ส่วนเกษตรกรรายย่อยที่ไม่ขึ้นตรงกับกลุ่มสหกรณ์ก็คือ จะมีพื้นที่การปลูกตั้งแต่ 10-20 ไร่จนถึงหลายร้อยไร่ ส่วนเกษตรกรอีกกลุ่มหนึ่งที่ปลูกก็คือ การปลูกในรูปบริษัท พูดง่ายๆก็คือ การทำในรูปบริษัทขนาดใหญ่ที่มีโรงงานสกัดน้ำมันปาล์ม ไม่ว่าจะปลูกโดยระบบไหน เท่าที่ผ่านมาก็คือ หลังการเก็บเกี่ยวออกจากสวนแล้ว ทะลายปาล์มสดจะถูกส่งเข้าหีบในโรงงานที่เรียกว่า โรงงานสกัดน้ำมันปาล์ม โดยอาจส่งโดยตรงถึงโรงงาน หรือผ่านระบบลานเท ซึ่งจะเห็นได้ว่าในภาคใต้นั้นมีโรงงานสกัดน้ำมันปาล์มอยู่เป็นจำนวนมาก และในทำนองเดียวกันก็จะมีลานเทอยู่เป็นจำนวนมากเช่นกัน เกษตรกรรายย่อยบางกลุ่มบางพวกก็มีความนิยมที่จะส่งผลผลิตขายลานเท ซึ่งจะได้ราคาใกล้เคียงกัน และอาจมีความสะดวกในเรื่องการขนส่งและระบบการจ่ายเงิน แต่เกษตรกรรายใหญ่ที่มีผลผลิตเยอะส่วนใหญ่จะส่งผลผลิตเข้าโรงงานสกัดน้ำมันปาล์ม ไม่ว่าจะส่งในระบบไหน ราคาผลผลิตปาล์มก็ไม่ได้ถูกกำหนดโดยผู้ปลูกเลย คนที่ออกคำสั่งว่าราคาทะลายปาล์มสดในแต่ละวันนั้น ไม่ใช่เกษตรกรอย่างแน่นอน จึงเท่ากับว่ามีการกำหนดกลไกการตลาดแต่ไม่ใช่คนปลูก อย่างนี้จึงไม่เกิดการยุติธรรมในเรื่องราคา ผลผลิตปาล์มน้ำมันที่ส่งแล้วสกัดเป็นน้ำมันปาล์มออกมานั้น ส่วนใหญ่จะถูกส่งเข้าสู่โรงงานระยะสอง หรือเรียกว่าโรงงานน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในภาคกลางแถวๆกรุงเทพฯ และปริมณฑล ระบบการปลูกปาล์มน้ำมันในประเทศไทยตั้งแต่เดิมมานั้น แทบจะไม่ได้เข้าสู่ระบบไบโอดีเซลเลย แต่เมื่อมีนโยบายที่จะใช้น้ำมันปาล์มเพื่อเป็นวัตถุดิบในการทำไบโอดีเซล ก็คงต้องคิดถึงระบบการปลูกใหม่ที่ไม่มีผลกระทบต่อวงจรเดิม
ในระบบการปลูกปาล์น้ำมันแบบเดิมที่กระจายตัวอยู่ในภาคใต้นั้น ถ้าหากมีการขยายพื้นที่ปลูกในพื้นที่ปลูกเดิม โดยการนำเอาผลผลิตเข้าสู่โรงงานไบโอดีเซลก็อาจจะมีปัญหาเรื่องการทับซ้อนของเส้นทางการนำผลผลิตมาใช้ในกระบวนการน้ำมันพืช และกระบวนการน้ำมันไบโอดีเซล แต่พื้นที่การปลูกปาล์มน้ำมันในภาคใต้ก็ยังคงพอมีเหลืออยู่จำนวนหนึ่ง(ไม่มากนัก) ที่จะปลูกเพื่อขยายผลผลิตเข้าสู่กระบวนการโรงงานไบโอดีเซล แต่ถ้าปลูกแล้วนำผลผลิตเข้าสู่ระบบไบโอดีเซลและนำบางส่วนเข้าสู่ระบบน้ำมันพืช ก็จะทำให้เกิดปัญหาขึ้นมาในเรื่องผลผลิตที่เกินปริมาณความต้องการ เพราะปัจจุบันนี้น้ำมันปาล์มเหลือใช้ในแต่ละปีกว่า 2 แสนตัน ถ้าหากว่านำเอาระบบโรงงานไบโอดีเซลไปใช้ รับรองได้เลยว่า 2 แสนตันที่เหลือนี้ถูกใช้หมดอย่างแน่นอน และก็ยังไม่เพียงพอกับปริมาณความต้องการด้วยซ้ำไป การขยายพื้นที่ปลูกปาล์มน้ำมันในพื้นีท่ภาคใต้ จึงน่าจะต้องมีการวางระบบให้ดีไม่ให้ผลผลิตที่ได้จากการขยายพื้นที่ใหม่ไปทับซ้อนกับระบบอุตสาหกรรมน้ำมันเดิมที่ใช้ในการบริโภค การปลูกในระบบไบโอดีเซล ถ้าจะมีการจดทะเบียนผู้ปลูกก็อาจจะเป็นวิธีการหนึ่ง แต่ถามว่าจะบังคับหรือกำหนดทิศทางการจำหน่ายคงจะเป็นไปได้ยากสำหรับประเทศไทย ดังนั้น คงจะต้องใช้นโยบายให้ชัดเจนสำหรับผู้ปลูกที่ขยายพื้นที่ปลูกใหม่ ซึ่งอาจต้องใช้ระบบการปลูกแบบชุมชนโดยให้ชุมชนนี้รวมตัวกันปลูกแล้วใช้ผลผลิตในชุมชน โดยไม่มีการส่งออกไปจำหน่ายนอกชุมชนในระบบโรงงานน้ำมันปาล์มขนาดใหญ่ ชุมชนน่าจะมีโรงหีบของชุมชนเองซึ่งเป็นระบบเดืยหมู สกรูเพรส โดยกำลังการหีบวันละ 5-6 ตันต่อ 1 เครื่องหีบ การลงทุนโรงหีบขนาดเล็กนี้ ถือได้ว่าต่ำมาก ซึ่งจะเพียงพอกับการรวมตัวของเกษตรกรที่อาจจะเป็นการรวมกลุ่มแบบวิสาหกิจชุมชน เนื้อที่การปลูกเพื่อให้พอดีกับการหีบและทำไบโอดีเซลชุมชนก็จะประมาณ 3-5 พันไร่ ซึ่งอาจมีการรวมตัวของเกษตรกรไม่เกิน 100 ครอบครัว เมื่อผลิตไบโอดีเซลแล้วมีการหีบน้ำมันปาล์ม ต่อจากนั้นก็อาจมีการทำโรงงานไบโอดีเซลขนาดเล็กขึ้นในชุมชน เพื่อท้เป็นธุรกิจต่อไป หรือบางชุมชนอาจจะส่งออกน้ำมันปาล์มดิบเพื่อทำไบโอดีเซลมาตรฐานระดับจังหวัดหรือภูมิภาคต่อไป
การปลูกปาล์มน้ำมันในพื้นที่ปลูกใหม่ ซึ่งไม่ใช่ภาคใต้นั้นก็ยังเป็นนโยบายหนึ่งที่รัฐบาลวางไว้ ประเทศไทยยังมีพื้นที่ที่มีศักยภาพในการปลูกปาล์มน้ำมันในพื้นที่อื่นที่ไม่ใช่ภาคใต้อีกเป็นจำนวนมาก แต่ปัจจุบันยังไม่ได้มีการวิจัยเจาะลึกทางวิชาการว่าจะปลูกได้ดีลัใช้เทคนิคอะไร มีงานวิจัยที่เริ่มทำมาแล้ว นั่นคือ โครงการของกระทรวงพลังงานที่มอบหมายให้มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ดำเนินการที่มีชื่อเรียกว่า “โครงการศึกษาความเป็นไปได้ของการปลูกพืชน้ำมัน และพัฒนารูปแบบการผลิตพลังงานจากพืชแบบครบวงจร ในพื้นที่ตัวอย่างเขตภาคเหนือ” ซึ่งได้ทดสอบการปลูกปาล์มน้ำมันในภาคเหนือ จึงเท่ากับว่าเป็นโครงการที่จะให้คำตอบในอีกไม่นานวันข้างหน้านี้ ได้หรือไม่ได้ผลอย่างไรต้องรออีกสักระยะหนึ่ง แต่มีบางพื้นที่ก็ได้มีข้อสรุปแล้วว่าปลูกได้แน่นอน ปัญหาสำคัญก็คือ ปลูกแล้วจะมีระบบอย่างไรในการทำปาล์มน้ำมันให้ยั่งยืนเพื่อกระบวนการไบโอดีเซล กระบวนการที่น่าจะเป็นไปได้ก็คือการปลูกในระบบชุมชน ซึ่งเกษตรกรจะต้องรวมตัวกันปลูก ผลิต และทำโรงหีบในชุมชน โดยพื้นที่ปลูกไม่จำเป็นต้องรวมกันให้ได้ 60,000 ไร่ แล้วสร้างโรงงานสกัดน้ำมันปาล์มขนาดใหญ่ ในระบบนี้จะใช้พื้นที่ของการรวมกลุ่มของเกษตรกรเองประมาณ 3,000-5,000 ไร่ แล้วทำโรงหีบขนาดเล็ก ที่เรียกว่า เดือยหมู สกรูเพรส ต่อจากนั้นก็จะมีการผลิตไบโอดีเซลชุมชนในรูปแบบการทำปาล์มน้ำมันแบบครบวงจร ที่เรียกว่า วิสาหกิจชุมชน การปลูกในพื้นที่ปลูกใหม่จะมีปัญหาเรื่องการทับซ้อนในระบบการจำหน่ายน้อยกว่าภาคใต้ ดังนั้น การปลูกในพื้นที่ปลูกใหม่ ไม่ว่าจะเป็นภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคเหนือ ถ้าจะทำคงต้องมีการวางแผนระบบตั้งแต่เริ่มต้นเป็นต้นไป เมื่อเกิดวิสาหกิจชุมชนผลิตน้ำมันไบโอดีเซลขึ้นเป็นหย่อมๆในระดับอำเภอขึ้นมาแล้ว ถ้าพูดในภาพรวมทั้งประเทศ ก็อาจไปถึงอุตสาหกรรมที่เรียกว่า มีการผลิตน้ำมันพลังงานทดแทนในประเทศอย่างถูกต้อง ยั่งยืน การผลิตพืชพลังงานทดแทนนั้น ไม่ใช่เป็นเรื่องของคนๆเดียว จะต้องเป็นเรื่องของคนที่รวมกลุ่มกัน จะต้องเป็นเรื่องของนักวิชาการ จะต้องเป็นเรื่องของชาติจึงจะประสบความสำเร็จ สนใจรายละเอียดคลิก Thaiodiesel.com

หมายเหตุ: คัดลอกจาก http://www.kasetcity.com/Thaibioenergy/Story/QAview.asp?id=49

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 106 31 มี.ค. 2550 (09:02)
พอดีเมื่อวานมีผู้สนใจอยากจะศึกษาเกี่ยวกับไบโอดีเซลที่เจอผมในเวปนี้เลยได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นถามไถ่ความเป็นมาได้ความรู้กันไปรวมทั้งผมเอง ในกระดานสาธารณะก็อย่างนี้แหละครับมีความเห็นจากหลากมุมมองที่หลายครั้งไม่ใช่เรื่องแปลกแต่หากไปคนละแนวทางก็อาจจะเกิดความเข้าใจผิดง่าย คุณศุภชัยไม่จำเป็นต้องส่งกรีเซอรีนดิบหรอกครับคุณเด็กต่างดาว เพราะทางที่ทดสอบเขาก็มีเยอะครับ ผมว่าเราต่างก็รู้ว่าเวลาทดสอบอะไรก็ต้องพยายามจำลองสถานะการณ์จริงไว้ เบสิกครับ.

เข้าเรื่องไบโอดีเซล
เมื่อวานผมก็พลาดไม่ได้ไปร่วมสัมมนาประชุมเกี่ยวกับสบู่ดำที่ระยองซึ่งเขามีสหกรณ์ที่พยายามถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับสบู่ดำอย่างครบวงจร หากท่านใดสนใจก็ติดต่อได้นะครับ สบู่ดำและปาล์มยังเป็นความหวังให้เราๆและลูกหลานในอนาคตต้องไม่มองข้ามเพราะมันไกล้ตัวที่สุด แม้จะแลไม่ค่อยคุ้มนักก็ตาม...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 107 31 มี.ค. 2550 (09:31)
พี่นีโอ ต้มเบียร์เร็วๆนะครับ
ได้คัมภีร์เส้าหลินไปแล้ว
หวังว่าผมจะได้ชิมในเร็ววัน 555

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 108 31 มี.ค. 2550 (09:45)
ผมก็ได้นั่งแอบอ่าน แหล่งรวมความรู้เรื่องไบโอดีเซลในนี้มาไม่นาน
แต่ก็ได้ความรู้มามากมาย จนถึงขั้นเริ่มคิดที่จะทำบ้าง
ผมถือว่ามีประโยชน์มาก ที่มีคนหลายๆคนเสียสละเวลา เงินทุนต่างๆของตัวเอง
ทดสอบทดลอง และนำความรู้ มาเผยแพร่ โดยไม่คิดมูลค่าใดๆ
ผมถือว่าเป็นสิ่งดีมากๆ ที่หาได้ยากยิ่งในสังคมสมัยนี้
ที่จะยอมเสียเวลาเสียเงินทุนโดยไม่คิดถึงผลตอบแทน
แต่แล้ว......ก็มีสิ่งที่มักจะเกิด กับทุกสังคมที่มีผลประโยชน์
คือการขัดขากันเอง ผมละเบื่อจริงๆ ไปไหนๆก็เจอ
นี่แหละครับคนไทย เมื่อใดที่มีปัญหา เมื่อใดที่ถูกรังแก เราจะไม่ยอม เราจะสามัคคี กันเสมอ
แต่เมื่อใดที่ไม่มีปัญหา มีความสงบสุข เมื่อนั้น คนไทยจะเริ่ม หันมาตีกันเอง.......เฮ้อ

ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าคนใหม่ๆที่เข้ามาอ่าน จะพยายามเข้าใจเรื่องราวภายในบอร์ดนี้ให้มากว่าอะไรคืออะไร
คำโบราณว่า ไว้ แต่ยังใช้ได้ถึงวันนี้ฝากเอาไว้คำนึง ถึงนักวิชาเกินทุกท่าน
“ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด”

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 109 31 มี.ค. 2550 (11:26)
มีบทความน่าสนใจเรื่องการตลาดน่าสนใจดีครับ ไม่ทราบว่าจะเหมือนกับบ้านเราหรือเปล่า

Local B100 And Why ‘Niche Markets’ Matter: A US Biodiesel Industry Primer

Biodiesel Industry Trends and B100

Biodiesel Blends Marketing
The US biodiesel industry, under the leadership of the National Biodiesel Board, somewhat discourages use of biodiesel as B100, or pure biodiesel, and instead focuses their marketing efforts towards sale of biodiesel as low-level blends with petroleum diesel (B20) or as an additive. One example is ‘B5’ - 5% biodiesel and 95% petroleum, which at this blend level has fairly small (5%-ish) reduction in emissions and human health impact over the petroleum version. Instead of calling this blend P95 (Petroleum 95%) it’s sometimes incorrectly marketed as ‘biodiesel’, utilizing all the positive press/name recognition that B100 biodiesel receives. The biodiesel industry generally considers B100 as an insignificant ‘niche market’, which ignores environmental, social, and other reasons why many consumers wish to see B100 available to them as a fuels choice. In addition, the focus on blends marketing leaves the biodiesel industry open to attacks from what is referred to as the ‘anti-diesel lobby’, including attempts to ban diesel vehicle use in various applications such as municipal fleets, and a lot of attacks on biodiesel as a viable alternative. The antidiesel lobby generally supports converting diesel infrastructure to competing alternative diesel fuels such as CNG and sometimes using other fuels such as Fisher-Tropsch synthesis, both of which have ties to powerful energy industries (natural gas and coal) that biodiesel does not have.

Factors in Biodiesel Industry’s Marketing Strategy
Part of the industry strategy which discourages B100 marketing, is driven by the overall conservatism within the auto industry- which famously resists change and especially resists the adoption of alternative fuels. This sometimes takes the form of concerns or lack of support from engine manufacturers, fuel injection equipment manufacturers and oil companies (although the same exact companies warranty B100 use in Europe). This resistance takes place in the area of regulatory/policy lobbying. For instance, the California Department of Measurement Standards received negative commentary regarding it’s new biodiesel sales rules from Exxon/Texaco, Engine Manufacturers Association, Western States Petroleum Association, and Alliance of Automotive Manufacturers, and these petitioners effectively urged the banning of B100 sale. It is also found in the development of the ASTM specifications governing fuels composition. For instance, at the request of petroleum industry members of ASTM, the ASTM D-6751 spec for biodiesel contains some specifications that are irrelevant to biodiesel operation, one of the examples being the distillation curve, which later allows the claim that biodiesel sales should be restricted because there’s too much of a difference between the petro spec that engines are designed for and the biodiesel spec, such as in the distillation curve spec. Most famously, the resistance to biodiesel adoption by the auto industry takes place in the area of warranty coverage (for example VW of America has stated, illegally (in violation of the Magnuson-Moss Act), that any use of biodiesel will entirely void the warranty on VW vehicles).




B100 Customer Service, Customer Education, and ‘Hand-holding’
Another part of the industry strategy is probably a response to the fact that B100 use requires greater customer education and customer service due to the differences between biodiesel and petroleum diesel (ie cold weather issues and initial solvency/fuel filter clogging concerns, and some long term storage stability concerns). Greater levels of customer service (‘hand-holding’) is needed and the traditional petroleum sales/agribusiness infrastructure is not set up to supply this in the normal course of business. Lower level blends require fewer of these special precautions, and less work in educating customers than higher blends require.


Current High Costs of Commercial Biodiesel
Another aspect of the industry blends strategy is that the greater cost of biodiesel (currently about $3.30 a gallon for B100 compared to $1.80 a gallon for petrodiesel) is a big deterrent to it’s sales. If the same gallons of biodiesel made by a manufacturer, are divided up into B02 blendstock instead of being sold as B100, it is easier to ‘sell’ this product and the price at the pump (hardly higher than petroleum diesel) doesn’t give consumers ‘sticker shock’. The marketing work is much easier when selling the same number of gallons as ‘blendstock’ rather than as B100.



Market Penetration and the Blends Marketing Strategy
Another aspect of the biodiesel industry marketing strategy is driven by their analysis of ‘market penetration’. This primarily affects the industry’s focus on selling the fuel to fleets (as B20 or less). This strategy states that there’s more money to be made, more easily, by impacting 10% of the huge fleet market in the form of blends sales, than in trying to penetrate for instance 50% of the tiny US passenger car diesel market (which is overall far smaller in number of gallons of diesel purchased annually).


Grassroots Biodiesel B100 Advocates:

From my contact with the biodiesel industry I feel that it’s useless to attempt to change these policies from within a group like the NBB or within the approach of most larger biodiesel producers. Some of us feel that what is needed for more B100 use and availability, is for a sort of ‘parallel’ development of B100 production and distribution, rather than relying on the industry and on petroleum infrastructure to bring B100 to us. This independent, B100-centered distribution already exists in northern California- our primary success with biodiesel sales as B100 has been when it is distributed by dedicated B100 activist businesspeople, who are prepared to do the customer service and support that petroleum distributors are not equipped to do. We have had several failed attempts by petroleum distributors at stocking the product, and they had trouble justifying the lower profits and the high amount of customer service needed. Currently, B100 is primarily distributed in Northern California by Yokayo Biofuels, Biofuel Oasis, and Biofuel Station, by Pacific Biofuels, and by biodiesel co-ops like Sonoma County Biodiesel Co-op, and they have been as much of a source of accurate information and public education as any of the other biodiesel educators out here. Recently, biodiesel activists have formed the Biodiesel Council of California in an attempt to coordinate statewide activity by consumers, producers, and distributors who support B100 use primarily. This was especially timely as we have had to deal with regulatory oversight of B100 sales (through California Department of Food and Agriculture) and legislative/policy action (through a state assembly bill that defines biodiesel standards for B20).



Small Scale Commercial Production:



The current regulatory climate regarding legal small scale biodiesel production differs from locality to locality. It is important to understand that there is a big difference between homebrewers and small-scale commercial producers.



Homebrew Regulations:

Homebrewers are usually operating in a regulatory grey area, although some have received the endorsement of their various local regulatory officials. Fire marshals, hazardous materials departments (not found in every area), federal and state tax agencies, federal and local environmental protection agencies, landlords, insurance providers, and building departments are often the regulatory agencies under whose jurisdiction homebrewers may fall. As is common in other pursuits, homebrewers operating in agriculturally zoned areas have much more of a ‘green light’ from their regulatory agencies than those in cities or suburban areas. Many homebrewers take a ‘don’t ask, don’t tell’ policy regarding regulations, and hope that their self-policing is adequate as far as safety and environmental regulations are concerned. Often the level of regulatory concern is directly tied to how much of the process chemicals and the oil/biodiesel a homebrewer stores on site, as well as their storage/operating practices.



Small-scale Commercial Production Regulations:

Smallscale commercial production falls under the same set of regulations as other small oleochemical operations- ie soap or detergent manufacturers, rendering, and other types of operations, rather than those regulations governing petroleum refining, which in general shouldn’t apply to the processes biodiesel manufacturing employs. Judging from the experience of distributors of nontoxic, nonflammable commercial biodiesel, it may require some work to convince local zoning boards or or regulatory agencies that your operation shouldn’t be regulated like a petroleum refinery or petroleum distribution business. To save every small scale biodiesel business person from reinventing the wheel locally, it would be useful to develop a clearinghouse of past precedent that smallscale operators have set with their regulatory agencies, as regulators are much happier working from precedent.



EPA Registration:

In addition, producers of fuel for onroad use (other than homebrewers) are subject to EPA rules regarding registration of fuel and fuel additive producers under the Clean Air Act (published in 40 CFR part 79). This ruling states that any manufacturer of a fuel or fuel additive must either submit an extremely expensive set of Tier I and Tier II health effects test results to the EPA (with a small business exemption from Tier II). This testing costs somewhere in the 2 million dollar range, and the regulations state that there are high fines to be levied on any producer who sells onroad fuel without registering with the EPA (employees of the relevant office of the EPA have stated that homebrewers are exempt, but that inhouse production for small fleet use, co-ops, people ‘trading’ fuel for things other than cash, or other group use is generally NOT exempt). The only practical way to avoid submitting your own test data is to join the National Biodiesel Board, pay their annual fees (from $5,000 per year for normal membership and from $2500 a year nonvoting associate membership), and submit their own data to the EPA when registering. This NBB data will go into the public domain in 2015.

There has been much discussion of the validity of some of the EPA’s classification of biodiesel as a class of fuel that requires this testing (there is a ‘baseline’ class of fuels which would exempt small businesses from both Tier I and Tier II, but due to some technicalities biodiesel is no longer classified as a ‘baseline’ fuel). It is possible that this classification could be challenged someday.

There was also a taxpayer-funded Department of Energy submission of Tier I, but as the testing was not conducted properly, the data was not accepted by the EPA (wrong test engine used for emissions tests, etc). There is occasional discussion, which has gone to a fairly advanced level of planning, about paying for a Tier I re-attempt of ‘our’ own (estimated cost $100,000, may not need to be paid all at once, and may or may not be able to salvage some of the original taxpayer funded data). This would either create a public domain set of data which could be used by anyone who does not need Tier II to register (ie small businesses), or could instead be used to found an organization of small producers who would pay for the data and have use of it at lower rates and under different conditions than the NBB and perhaps be able to eventually ‘get the money back’, unlike membership in the NBB where the money stays within the NBB.

Recently, after great pressure from B100 and small producer advocates, the National Biodiesel Board changed their membership and Health Effects Data access policies, to lower the minimum annual membership fees and to create a category for smallscale commercial producers. The category is a nonvoting associate membership, and costs $2500 per year regardless of volume produced, for producers making anything under 250,000 gallons per year. In contrast, membership for larger producers costs 1 cent per gallon per year produced, or cheaper for larger volume producers.



In-House/On-Farm Production and Small-Scale ‘Niche Market’ Production


It appears to some B100 advocates that the best route to more B100 availability, and to more ecologically sustainable biodiesel production, and also the route to the existence of biodiesel producers who are more accountable to their customers on issues of quality and sustainability, is to create more smallscale, locally-owned biodiesel production and distribution businesses rather than relying on product shipped from faraway producers with the current biodiesel industry outlook. Currently most plant technology providers make larger scale plants which are out of the price range of producers under 500,000 gallons per year production. One exception is the Biodiesel Industries Mini-MPU “research plant”, which comes at a cost of about $50,000 (?) and makes about 150 gallons per day. Many people from the homebrewer community think that plants this size could be produced cheaper or more effectively handle larger volumes, If this is true, we could make the technology available to more potential producers which could make biodiesel more economically than the large industry can. Some examples of this scenario include local waste oils collection- it is not practical for the biodiesel industry to collect every drop of waste oil in every corner of the US and ship it to distant centralized biodiesel processing plants and to then ship it back to every niche market for sale, but it is relatively easy to build small plants right at the oil source/fuel market and to eliminate the financial and ‘embodied energy’ costs of transportation. Other examples include farmers raising crops that produce waste oils (ie cotton for instance) who could utilize the biodiesel produced if they could make it on-farm without great input of either capital or labor. Another example includes municipal fleets- which have a hard time justifying the high cost of B100 right now- but which could probably produce biodiesel with an in-house processing facility if a cheap, semi-automated one existed. This last example is being explored with existing technology such as the MiniMPU.



Small scale production technology differs from homebrewer technology in a number of ways that homebrewers may be unaware of. Obviously one area is regulations- businesses spend a lot of money on compliance with various environmental and safety regulations that homebrewers either ignore or are not affected by until they become businesses. Another area is that process technology generally employs more expensive materials due to materials compatibility issue generally ignored by homebrewers. This is due to both safety issues (ie plastics used by some homebrewers are fairly unsafe in case of fire) and due to materials compatibility issues of biodiesel storage stability and the metals found in common plumbing (ie biodiesel should be produced with stainless steel equipment for the most part, and copper, zinc, brass and iron that are found in plumbing aren’t a good idea in a commercial plant due to concerns about degradation of the biodiesel’s storage stability). Homebrewers often ignore the labor involved in their hobby, and often conduct operations inefficiently which would all have to change before their techniques can be applied to commercial or in-house fleet production.



Many more homebrewers are making the jump to commercial production techniques in recent years, thanks to the Iowa State University biodiesel production courses, which are a great primer on commercial production. See www.me.iastate.edu/biodiesel for more information.



Open-Design and Small-Scale Commercial Production?

I personally believe that small-scale commercial biodiesel production can be similar to homebrewing in one important area- the development of techniques by a sort of ‘open-source’ design process. Open-design, a similar concept to ‘open-source’ development in computer software, is already being practiced in other appropriate technology realms in which larger businesses aren’t doing research. Biodiesel has obvious parallels with other ‘appropriate technology’ work and the level of volunteerism and enthusiast/activist participation is similar to that of other AT work (ie such as the development of low-tech cooking stoves or water sterilization technologies for refugee camps, where the technology will not lead to a product where profit is to be made, but where activists have tried with varying degrees of success to work on technology development). Other important analogies to note are the ways that the organic farming movement developed- with enthusiasts and activist businesses and with the support of activist consumers, and self-regulation and self-policing as to quality control.

In the larger-scale biodiesel production technology field, there is a trend whereby companies which develop successful biodiesel plants tend to turn around and sell their plant designs to other biodiesel companies. In the larger-scale production, there is a lot of emphasis on volume and efficiency, which requires more exacting technologies rather different from the needs of homebrewers who tend to use lower-tech processes and tend to substitute capital costs for waiting time (one example being the “time and gravity” approach of homebrewers to settling product, rather than expensive centrifuges used in industry).

I personally feel that smaller-scale production facilities can fall on the ‘lower-tech’ side of the scale, closer to homebrewing but with some of the inefficiencies eliminated and with some automation incorporated. I also believe that unlike largescale biodiesel production, this lower-tech approach lends itself well to sharing of information with others in the smallscale commercial production technology business. Currently it is certainly in the interest of would-be small producers to share info with each other – something that’s not generally been happening openly as small producers tend to be secretive about their business development- and I also believe that there are enough people now who are qualified to design an efficient, low-cost smallscale biodiesel production plant that we should attempt an ‘open-source’ biodiesel plant design for fleet/small producer/on-farm niche market use under 500,000 gallons per year. In coming months, I plant to work on facilitating such a project at this website and at the www.groups.yahoo.com/group/local-b100-biz list. My primary interest is 50,000 gallon per year production and I know of several of us who have worked at adapting homebrewer techniques to this scale of production technology.

จากเวป biodiesel tutorial.com ลิ้งค์ไม่ได้ก๊อปมาด้วยครับคงไม่เป็นไรนะครับ

ถ้าท่านใดเห็นว่าไม่ควรโพสต์บทความยาว ๆ ก็แจ้งด้วยนะครับ
ผมเกรงว่าจะเปลืองหน้าเวป แต่เห็นว่าน่าสนใจจึงอยากจะนำมาฝากครับ

นุ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 110 31 มี.ค. 2550 (11:34)
ขอบคุณคุณjojoครับที่กรุณาให้ยืมคัมภีร์เส้าหลิน(ที่ผมขวนขวสยหามาตั้งนานนม) เห็นทีจะต้องเก็บตัวไปหมกมุ่นกับวิชานี้ซักระยะ ข้าผู้ด้อยซึ่งความรู้ด้านการผลิตเบียร์จะพยายามทำให้เป็นที่ประจักษ์สู่พวกพ้องว่าไบโอดีเซลก็ทำได้ สบู่ก็ทำดี แต่ถ้าจะให้เจ๋งระหว่างรอไบโอตกตะกอนก็หันไปทำเบียร์ซะ สุนทรีย์สุดๆ

คำเตือน ดื่มเบียร์เยอะทำให้ประสิทธิภาพในการทำไบโอดีเซลลดลงและอาจจะกลับบ้านไม่ถูก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 111 31 มี.ค. 2550 (13:01)
เห็นว่ามีประโยชน์ก็เอาบอกกันเถอะคุณนุ ..ผมว่ายังจะดีกว่า..บางคนครับ..ผมเองก็ชักจะเริ่มเบื่อแล้วเหมือนกันครับ..

*** เตากลีเซอรีนถ้าเข้าใจก็สามารถควบคุมไฟให้ได้ตามความต้องการได้ ..สังเกตุปากกระบอกเผาใหม้เป็นสีแดง ก็แสดงว่าความร้อนสูงมากจึงทำให้เหล็กปากกระบอกเตาร้อนแดงอย่างที่เห็นในภาพนี้ครับ...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 112 1 เม.ย. 2550 (02:28)
วันนี้อ่านเวปภาษาอังกฤษแล้วมีศัพท์ไม่เข้าใจ ก็เลยต้องใช้โปรแกรมช่วยแปลให้
จึงนึกได้ว่าน่าจะเอาโปรแกรมมาฝากเพื่อน ๆ แบ่งไปใช้งานบ้าง
เป็นของคนไทยครับ
Download ได้ที่นี่ครับ http://www.thaibuddy.com


สามารถแปลศัพท์จากหน้าจอได้เลยครับ มีประโยชน์สำหรับผู้ใช้ที่มีปัญหาเวลาเข้าเวปภาษาอังกฤษแล้วต้องเปิด dict. บ่อย ๆ ครับ

ท่านใดทราบแล้วก็ขออภัยครับ

นุ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 113 1 เม.ย. 2550 (07:38)
เยี่ยมครับคุณนุ นับว่าเป็นประโยชน์มากเลยครับ ภาษาอังกฤษนี่ถ้าหากเราไม่ค่อยได้ใช้เข้าหม้อไปเหมือนกันครับ

---------------------------

แปลกเหมือนกันครับ ..พอผมลงเรื่องส่งเตากลีเซอรีนไป Test บางคนก็ถามโดยยิงคำถาม 4-5 ข้อราวกับว่า ผมเป็นจำเลย..ยังไงยังงั้น โดยว่า ..คำถามด้วยความสงสัย ..ลองอ่านคำถามอีกครั้งซิครับ..ถ้าเป็นคุณถูกถามแบบนี้..คุณจะรู้สึกว่าเป็นคำถามที่ผู้ถาม..ถามด้วยความสงสัยหรือไม่ครับ ?...

>>>>

ถ้าดู จาก รูป เตาเผากลีเซอรีน ที่ โพส มาให้ดู

"วิเคราะห์หาเรื่องความร้อนและเรื่องแก๊สพิษ" จาก กระทู้ข้างบน อ่าน แล้ว เกิดความสงสัยขึ้นมา

1. ขั้นตอนการเก็บ Gas ส่ง Lab เพื่อไป วิเคราะห์ ทำอย่างไร เพราะจากรูปที่แสดงเป็นระบบเปิด วิธีการเก็บตัวอย่างแก๊สเอาไปวิเคราะห์ ต้องทำด้วยความระมัดระวัง มีระบบเก็บ อย่างดี มิเช่นนั้น ผลที่ได้ จะผิดพลาด เสียเวลาและเสียเงิน

2. การเผาใหม้สมบูรณ์ ดู จาก ค่า CO2 และ CO ในกรณี ที่เผาใหม่สมบูรณ์ 100% จะมีผลวิเคราะห์แต่ CO ออกมา (แก้ไข ด้วย ถ้า มีอะไร ขัดแย้ง)

3. เรื่อง แก๊สพิษ ที่ออกมา การที่จะวิเคราะห์ ว่า มี แก๊สพิษออกมาจริงหรือ ป่าว นั้น ต้องวิเคราะห์ เปรียบเทียบกับ แก๊สพิษมาตราฐาน ที่ คุณ กำลังสงสัยอยู่ ซึ่ง แก๊สมาตราฐาน หรือ standard gas ราคานั้น แพงแน่นอน....สมมุติว่า มีแก๊สพิษเกิดขึ้นมาจริงๆๆ ผลที่เกิดขึ้นกับร่างกาย คุณ ไม่ได้เกิดตอนนี้หรอกครับ .......

4. เรื่องความร้อน ที่จะวิเคราะห์ คุณหมายถึง ค่าพลังงานความร้อน หรือ ป่าว ? หรือ อุณหภูมิความร้อน

5. เรื่องค่าใช้จ่ายการวิเคราะห์ แพง นะ ถ้า ส่ง Lab คุณจะยอมจ่าย หรือ ป่าว ?

---------------------------

ผมเคยเอาเตากลีเซอรีนของผมไปเผยแพร่ ใน Web >>> http://biodiesel.infopop.cc/eve มีหลายคนสนใจครับ เมื่อเช้ามี ชาว Philippines เปิดกระทู้แบบ Private Messaging ถึงผมถามถึงวิธีการทำเตาด้วยตัวเองได้อย่างไร ...

>>>

Host: rasza 1 participant
Active: (none)
Invited: suppachai

rasza Posted 31 March 2007 06:38 PM
I was impressed of how knowledgable you seem to on glycerin burner design.

I am very much convince you can help me make a home made style burner for glycerin...

I need to find ways to solve my glycerin accumulations...

Please make the instruction easily understandable by a non technical person...

How does one make the burner? Can you please help me?


rasza Location: Philippines | Registered: 12 July 2006

>>> http://biodiesel.infopop.cc/eve?a=tpc&m=4461047391&r=4461047391#4461047391


-----------------

*** นี่แหละครับคือ..บทสรุปของมุมมองที่แตกต่าง ...???????

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 114 1 เม.ย. 2550 (15:25)
-------------------------
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 101
10:16 30 มี.ค. 2550 IP:203.193.116.50

Quick response กันจริงๆ เลย ครับ

ที่ผม โพส ไว้ ไม่ได้ตั้งใจ ที่จะ Dis-Credit ใคร เพราะผมอ่าน แล้ว แค่สงสัย
อีกอย่าง ผม ไม่ได้ ทำไบโอดีเซล เห็นด้วยกับการใช้ประโยชน์จากพลังงานทดแทน

ถ้าจะส่ง ทั้งเตาไป Test ก้อ อย่าลืม เอา Crude Glycerine ไป ให้เค้า ด้วย นะครับ

เด็กต่างดาว

-------------------------

จากข้างบน
โดยส่วนต้วผม มีความเห็นว่าคุณเด็กต่างดาวคงไม่มีอะไรแอบแฝงจริง ๆ ครับ
น่าจะมีความรู้เรื่องการทดสอบในแล็บจึงมาแชร์ความคิดเห็นกัน

ก็ให้กำลังใจคุณศุภชัยครับ
เราต่างก็มาแบ่งกันรู้ การให้ความรู้ด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์ เป็นการให้ที่ประเสริฐแล้ว
ยิ่งเราไม่ถือโทษโกรธกัน ก็นับว่ายิ่งทำให้จิตใจเราสูงขึ้นไปนะครับ

ขอบคุณครับ
นุ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 115 1 เม.ย. 2550 (18:38)
ผมกำลังจะหาซื้อ เครื่องกลั่นเมทานอล จากกลีซอลรีนที่ออกมาจากการทำไบโอดีเซล ใครพอจะแนะนำผมได้บ้างครับว่า จะซื้อได้ที่ไหน หรือหากจะทำเองควรจะใช้งบสักเท่าไหร่ หรือใครสามารถทำขายผมได้บ้างและเครื่องละเท่าไหร่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 116 2 เม.ย. 2550 (09:51)
ผมเคยลงรายละเอียดเครื่องกลั่นเมทานอลไว้น่าจะอยู่ในภาคแรกนะครับ ตอนที่หาอยู่นั้นมันราคาเปิดไว้ที่ราวๆ70-80,000บาทสำหรับถังกลั่นแสตนเลสทั้งตัวอย่างดี ผู้ผลิตเขาทำเตากลั่นน้ำมันหอมระเหยและอีกหลายอย่าง เขาว่ามันสามารถผลิตได้ชุดละ80-100ลิตรและสามารถกลั่นได้บริสุทธิ์มากๆซึ่งผมเองก็ไม่ได้เห็นการสาธิต ร้านเขาอยู่บางขุนเทียนเลยโลทัสไปนิดซ้ายมือมองเห็นไม่ยาก มีหอกลั่นเหล้าด้วยถ้าจำไม่ผิด(แต่นั่นก็เกินปีมาแล้ว) หากจะทำเองแล้วแก้แบบของผมโดยให้มี Reflux colume ที่ใส่ Zeolite ไว้ดูดไอน้ำผมว่าน่าจะดีมากๆเพราะที่ทำแบบคนยากจนทำ ความบริสุทธิ์มันได้มากสุดที่ 90-94%แถมยังเร่งไม่ได้ต้องค่อยกลั่น(ค่อยๆนะครับ ค่อยๆ เน้นค่อยๆ)คนที่เร่งมักจะได้น้ำออกมาโดยไม่รู้ตัว หากเป็นไปได้น่าจะมีมวลสมาชิกที่ทำอยู่รับซื้อไปกลั่นน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด ทำแบบไต้หวัน ทำกันคนละอย่างจะได้ไม่ทับกันและทุกคนก็จะเกื้อกูลกันแบบเจ้าใหญ่ยังต้องเกรงใจเพราะเจ้ารายย่อยเขามีขีดพลังความสามารถที่จะล้มยักษ์ได้ อีกอย่างถ้าทำได้ความบริสุทธิ์ที่คงที่ผมก็จะหันไปใช้จะได้ให้ของใหม่มันถูกลง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 2 เม.ย. 2550 (18:15)
ขอบคุณครับ คุณนีโอดีเซลที่ให้ข้อมูล