จำนวน 388 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| -3- 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 33 24 เม.ย. 2550 (22:49)
ความอยากได้อยากมีและอยากเป็น
คอยเคี่ยาเข็ญคุกคามคนจนป่นปี้
แรกกำเนิดเกิดคนล้วนคนดี
ไม่กี่ปีคนกลับกลายร้ายเหลือคน


กามกิเลสตัณหาพาใจบอด
ไม่ทันจอดเรือก็คว้างคว่ำกลางหน
คุณธรรมไม่น้อมนำพร่ำสอนตน
วุ่นวกวนเวียนว่ายตายทั้งเป็น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 34 24 เม.ย. 2550 (22:50)
ลมหนาวโบยโบกมาอีกคราแล้ว
พัดผ่านแนวภูดอยให้หงอยเหงา
คร่ำใจครวญหวลถวิลถิ่นเคยเนา
เสียงแคนเป่าเคล้าน้ำตาคราจากเรือน



น้ำค้างพรมลมกระหน่ำช้ำในอก
วูบดาวตกอกไหวใจถูกเฉือน
ก่อนอำลาสัญญาใจใครลืมเลือน
ไม่หวนกลับมาเยี่ยมเยือนเหมือนวาจา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 24 เม.ย. 2550 (22:51)
ถึงทุกข์ตรมบ่มเศร้าเหงาวิโยค
ถึงอับโชคโศรกหมองต้องจำฝืน
ด้วยวารวันผันไปไม่กลับคืน
กลั้นสะอื้นกลืนน้ำตาแสนจาบัลย์



คำคนคดโป้ปดคอยมดเท็จ
อาจคือเหตุการณ์รวนเรให้เหหัน
เคยรักใคร่ใจมั่นคงตรงต่อกัน
ขาดสะบั้นลงด้วยลิ้นปลิ้นสอพลอ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 36 24 เม.ย. 2550 (22:59)
ดาวเดือนดับลับหายจากปลายฟ้า
มีเวลาหวนคืนผืนฟ้าใหม่
สาดแสงส่องผ่องเวหาอ่าอำไพ
ชีพดับไปหายลับไม่กลับคืน
เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
กรรมบันดาลนำพายากฝ่าฝืน
ถึงเจ็บปวดชอกช้ำต้องกล้ำกลืน
สู้ทนฝืนรับหน้าชะตากรรม
แต่นี้ไปใจเอยขอให้คิด
แม้เพียงนิดสิ่งชั่วช้าอย่าถลำ
คบคนชั่วมั่วอบายอย่าได้ทำ
เจ็บต้องจำย้ำให้นึกจงตรึกตรอง
โลกใบใหม่ต้องสดใสกว่าใบเก่า
ลืมเรื่องเศร้าโสกสลดรันทดหมอง
เคยบาดเจ็บเจียนบ้าน้ำตานอง
จงปรองดองครองรักมั่นนิรันดร์เทอญ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 37 24 เม.ย. 2550 (23:00)
บางคืนเหงาเศร้าใจใครจะรู้
ยืนหยัดสู้ยิ้มละไมเมื่อใครเห็น
ความเป็นจริงเจ็บข้างในใจลำเค็ญ
กรรมหรือเวรจึงประสบพานพบกัน
ยามแรกรักน้ำต้มผักชมว่าหวาน
อยู่กันนานแม้น้ำตาลก็พาลขม
ไม่คาดคิดชีวิตจะเศร้าตรม
สิ่งโสมมเกิดจากใจใครบางคน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 38 24 เม.ย. 2550 (23:01)
ควรถนอมน้ำใจกันไว้บ้าง
เพื่อสรรค์สร้างชีวาพาสุขสรรต์
มอบความรักเติมน้ำใจให้แก่กัน
ชั่วนิรันดร์รักคงอยู่มิรู้คลาย
จงใคร่ครวญหวลคิดถึงวันวาร
สัญญากันรักชั่วฟ้าดินสลาย
เหตุใดหนอดวงสุดามากลับกลาย
มิทันไรเธอบั่นรักหักแหลกราญ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 39 24 เม.ย. 2550 (23:01)
กลอนนำพาพานพบประสบมิตร
ผู้มีจิตใฝ่ธรรมล้ำเลิศเหลือ
แม้มิใช่ญาติสนิทแนบชิดเชื้อ
เหมือนว่านเครือเดียวกันมั่นในธรรม

รู้ธรรมะ มักชนะในผู้อื่น
มิรู้ตื่นจากหลับใหลใจถลำ
สู่หุบเหววิบากจากผลกรรม
คนมีธรรมชนะในใจตนเอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 40 24 เม.ย. 2550 (23:03)
การที่ได้พานพบประสบมิตร
จะใกล้ชิดสนิทแนบฐานะไหน
สิ่งหนึ่งต้องจดจำให้ขึ้นใจ
คนนั้นไซร้เป็นสิ่งมีชีวิต

พฤติกรรมไม่ว่าบวกหรือลบ
มีอยู่ครบในคนนั้นมั่นสนิท
อย่าตั้งใจกับใครเกินความคิด
เรามิใช่เจ้าชีวิตของใครใคร

ใครอยากเป็นต้นเหตุความล้มเหลว?
คนแสนเลวก็ไม่รับอย่าสงสัย
อย่าคาดหวังกับคนมากเกินไป
ไม่มีใครเป็นทุกอย่างดั่งต้องการ

ทุกคนอยากมีเวลาเป็นส่วนตัว
ไว้ยิ้มหัวร้องไห้ไว้ไขขาน
อย่าให้เวลากับคนจนเกินนาน
สิ่งเคยหวานอาจพาลขมตรมฤทัย

เกิดเป็นคนมิควรเปลี่ยนแปลงคน
แสนสุดทนคนอาจรับไม่ไหว
หากว่าคนเปลี่ยนแปลงคนมากเกินไป
จะเหลือใครให้เป็นตนของคนนี้

อย่าควบคุมชีวิตคนจนเกินงาม
ขวากหนามขวางก็ตามจักหลบหนี
คนจะทำทุกทางทุกวิธี
เพื่อออกจากกฏที่กำหนดคน

อย่าบังคับคนหนึ่งคนมากกว่านี้
หากคนหลุดจากที่แม้เพียงหน
คนจะหันหลังให้คนบังคับคน
แม้นวายชนม์คนมิให้ใครบงการ

เธอจงมองดูฉันนั้นจงดี
ฉันก็มีลมหายใจให้เล่าขาน
ใช่ภาพวาดสวยสดตลอดกาล
ฉันก็มีสองด้านปานทุกคน

อยากรู้จักผู้ใดให้เรียนรู้
อย่าเป็นผู้เปลี่ยนแปลงเสียทุกหน
หากคบใครให้รู้ในใจของคน
มีหรือคนชอบให้ใครเปลี่ยนแปลง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 41 24 เม.ย. 2550 (23:04)
ทรนงหลงตัวไม่กลัวบาป
เที่ยวหยามหยาบคนดีมีเหตุผล
เหลิงอำนาจขาดสติจนลืมตน
ในกมลไร้ศีลธรรมนำครอบครอง
วิถีพุทธแต่ไม่หยุดกามราคะ
ไม่ยอมละเลิกอบายใจมัวหมอง
เที่ยวคิดคดไร้สำนึกไม่ตรึกตรอง
ไม่ทำตามครรลองทำนองธรรม
มือใครยาวสาวได้ก็สาวเอา
ความโง่เขลาเบาปัญญาพาถลำ
หลงเกียรติยศลืมหมดกฏแห่งกรรม
พุทธรรมไม่น้อมนำชำระใจ
เมอื่สิ้นลมหายใจไปจากโลก
วิญญาณโศกจิตหมองไม่ผ่องใส
แทนจุติแดนสวรรค์อันอำไพ
กรรมนำไปในนรกอเวจี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 42 24 เม.ย. 2550 (23:28)
โอ้..อาจารย์จิตแผ้วนี้ปรมาจารย์จริงๆ
แต่งกลอนรักก็เพราะ
แต่งกลอนธรรมก็เก่ง
แต่งกลอนสอนใจก็ดีจัง
นัยถือจริงๆ
แต่ต้องรอให้ตองสี่เตาะแตะไปก่อนนะ
อีกน้านนานเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 44 25 เม.ย. 2550 (06:57)
คห.34 น่าสนใจเรื่องแคนจัง
เป่ายากไหมคะ
หัดเป่ากี่ปีจึงจะเป็น
เสียงมันเพราะมากเลย
มีทั้งเศร้า ทั้งสนุกปะปนกัน
และบางทีฟังดูเหงาๆ
โน้ตเพลงคงเขียนแปลกๆไม่เคยเห็นเลย
อ.จิตแผ้วเคยเป่าหรือเปล่า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 45 25 เม.ย. 2550 (12:48)
มนุษย์เอยเคยพินิจคิดหรือไม่
ชีวิตเจ้าเหลือเท่าไหร่แล้วล่ะนั่น
เหลือกี่ปีกี่เดือนหรือกี่วัน
ยามใดกันที่เจ้าต้องจากไป
เจ้าก็รู้สรรพสิ่งไม่จีรัง
ใยเจ้ายังประมาทเป็นนิสัย
ยังลุ่มหลงงมงายอยู่เรื่อยไป
อีกเมื่อไหร่เจ้าจะตื่นได้สักที
ทั้งกามาราคะโมหะจิต
ทั้งโลภะทุจริตริษยา
ทั้งลุ่มหลงงมงายอวิชชา
มีแต่จะนำพาสู่อบาย
มาปลงจิตให้ว่างวางกิเลส
ผ่อนคลายจิตหาเหตุแห่งวิสัย
สังขาราสุดท้ายต้องสลายไป
เหลืออะไรให้จับกอดกลับคืน
ทรัพย์หรือเล่ายามเจ้าตายคลายสังขาร
แม้นเจ้ามีสักร้อยล้านจับได้ไหม
กายถูกเผาเงินเจ้าไม่ได้ไป
แล้วเหตุใดเจ้าต้องโลภละโมบเอา
ใช้ปัญญาคิดหาตรองดูเถิด
จักได้เกิดความสว่างทางสวรรค์
สะสมบุญเพื่อหลุดพ้นได้สักวัน
ทางนิพพานรอทุกคนอดทนไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 46 28 เม.ย. 2550 (02:24)
เคยไม่สน ไม่ทุกทน มีความสุข
เคยสนุก เคยเฮฮา ช่างสุขสันต์
และไม่เคย กังวลใจ ในทุกวัน
เคยสดใส สุขสันต์ ช่างแสนดี

แต่พอมา วันนี้ เกิดอะไร
เค้าซักไซร้ ถามชอบมั้ย กับเรานี่
เราบอกปัด ใครชอบคุณ ฉุนเต็มที่
แถมทำตัว หยิ่งสิ้นดี ชอบท้าทาย

พอเวลา ผ่านไป ใจเริ่มคิด
นี่เราผิด รู้เป่า พูดแบบนั้น
แถมหัวใจ มือไม้ สั่นพร้อมกัน
โอ้หัวใจ แปรผัน นั้นเจ็บจริง

พอมาคิด อีกที จึงง้อเขา
แต่ก้อได้ บังเงา ไว้เสมอ
ว่าตัวเรา ไม่ได้รัก ไม่ชอบเธอ
แค่เบลอๆ มาทัก แค่นั้นเอง

เห็นเขาเซ็ง เราเซ็ง เพื่อนเซ็งด้วย
เหมือนคนป่วย ติดไข้ ตามรักษา
แต่ดีใจ ที่คราวนั้น ตอบไว้หน้า
ว่าเราหนา ไม่ได้ชอบ แต่อย่างใด

เพราะรู้ว่า เค้ามีคน ที่เค้าฝัน
เป็นเพื่อนกัน พัฒนา จบเติบใหญ่
กลายมาเป็น ความรัก แบบจริงใจ
โอ้ย..ทำไง นี่หวั่นไหว ได้ไงกัน

พอแต่งจบ นึกได้ มีชื่อเขา
ในบทกลอน โดยคนเหงา ร้าวใจนี่
ชื่อของเขา ประดับไว้ เป็นอย่างดี
ดูดีดี บรรทัดสอง กลอน 6 เอย

ชื่อของเขา บ่งบอกถึง ขนาด
ท่านนักปราชญ์ ทั้งหลาย ในที่นี่
ดูบทกลอน บทที่ 6 นั้นดีดี
ดูนั้นซิ อะไรบ้าง บอกขนาดเอย..ง่ะ เศร้า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 47 28 เม.ย. 2550 (10:38)
เพราะมากเลยค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 48 28 เม.ย. 2550 (12:33)
คุณจิตแผ้วท่านอาจารย์ผู้เก่งกาจ
ผมจำอาจเอื้อมขอว่าข้าเป็นศิษย์
ขอให้ท่านอาจารย์ช่วยสักนิด
โปรดอย่าปิดบังเคล็ดการแต่งกลอน

ทั้งกลอนแปดและกลอนสี่ที่สุภาพ
ทั้งกลอนกาพย์ทั้งหลายให้ท่านสอน
คงคลับคล้ายเทวดามาให้พร
มาตักป้อนประสพการณ์ให้ตัวเรา

มีเคล็ดลับอะไรเชิญว่าได้
ถือว่าไปช่วยศิษย์ที่โง่เขลา
ตัวศิษย์เองมีวิชาที่บางเบา
มิเทียมเท่าท่านอาจารย์จิตแผ้วเลย

อยากจะเก่งให้เหมือนทุกทุกคน
น่าฉงนหากว่าท่านยังทำเฉย
ศิษย์ไม่รู้การแต่งกลอนที่ดีเลย
ช่วยเฉลยกระจ่างไขให้ศิษย์แล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 49 29 เม.ย. 2550 (08:57)
อ่าน ผลงานของกวีที่ชื่นชอบ บรมครูคือท่านสุนทรภู่
ฝึกฝนการแต่งกลอนให้มากๆ โดยยึด ฉันทลักณ์ อย่างเข้มงวด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 50 29 เม.ย. 2550 (09:20)
ถิ่นที่อยู่ของสิ่งของต้องรู้ซึ้ง
ประโยชน์พึงเกิดได้ด้วยถูกที่
บ้าง"ปิดกั้น"บ้าง"เชื่อมต่อ"จึงพอดี
บางถิ่นที่ต้องการซึ่งกำแพง
ส่วนบางที่ต้องการซึ่งบันได
ชาญฉลาดแค่ไหนไยกำแหง
แกล้งโง่บ้างเป็นไรไยสำดแง
เที่ยวตะแบง ข้าฯเหนือใครในปฐพี

เก่งแค่ไหนเพียงใดใครก็ตาม
สุดงดงามหากนิ่งได้ในบางที่
มีดสุดคมปลอกสุดทื่อคือสุดดี
ใช้ถูกที่ใช่ทุกที่ดีสุดใจ
ใช้ทุกที่จักต้องถูกกำจัด
ในเวลาชั่วลัดนิ้วมือได้
มีดไร้ปลอกต้องถูกเก็บให้ปลอดภัย
เก่งเพียงใด"บางที่"ไซร้ใช่ต้องการ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 51 29 เม.ย. 2550 (09:23)
แก้คำข้างบน
แกล้งโง่บ้างเป็นไรไยสำแดง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 52 29 เม.ย. 2550 (09:39)
ตอบคำถาม ของ ตองสี่
แคน เป่ายากพอสมควรแต่ก็ไม่เกินความสามารถของคนที่มีธรรม แห่งความสำเร็จของ พระพุทธเจ้า คือ ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา กว่าจะเป่าเป็นเพลงได้ ตัวเราเอง
คือ จิตแผ้วใช้เวลาประมาณ5ปี คือเป่าๆ หยุดๆไม่ต่อเนื่อง หมายถึงซื้อแคนมาหัดเป่าเองที่บ้าน
ซื้อเทปของ อ.สมบัติ ฉิมราช มาฟัง ค้นหาข้อมูล โดย กูเกิ้ล ปัจจุบันก็เลยเป่าได้ ในลายแคนง่ายๆ เช่น เต้ยโขง แต่ชำนาญพอสมควร กับบทเพลงทั่วไป ลูกทุ่ง เพื่อชีวิต ไทยสากล แม้แต่เพลงสากลบางเพลง ที่มีบันไดเสียงทางไมเนอร์ สบายๆ ออกงานแล้วหลายสิบครั้ง งานช่วยเหลือชุมชนครับ บวชนาค ขึ้นบ้านใหม่ งานสีดำ บรรเลงร่วมกับเครื่องดนตรีชิ้นอื่นๆสนุกสนานและให้ความสุขต่อตนเองและคนฟังได้พอสมควรถึงอย่างไรก็ยังไม่ใช่มืออาชีพ แคน ที่เยี่ยมที่สุด อยู่ที่ จ. 101 ของ พ่อ เคน สมจินดา ศิลปินแห่งชาติครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 53 29 เม.ย. 2550 (16:35)
ขอบคุณมากค่ะ
ตองสี่รักการดนตรีทุกชนิด
ที่เล่นได้ มีซออู้ ซอด้วง
เมื่อก่อนที่บ้านตอนยังไม่มีใครล้มหายตายจาก
บ้านเราเล่นกันเป็นวงเลย
อยู่ในแวดวงดนตรีมาแต่เกิดกว่าได้
ที่บ้านตอนพ่อยังไม่เสีย มีเครื่องดนตรีครบ
คนแก่ คนหนุ่มสาวจะมาเล่นกันเป็นวง
ที่บ้านกัน ตั้งแต่เกิดมาก็เห็นแต่ดนตรี
พ่อเล่นระนาดเก่งมากหลับตาก็ตีได้
น้องสาวจบนาฏศิลป์เล่นได้ทุกชนิด
น้องชายจบการดนตรีเล่นเปียโน กีตาร์
พี่ชายระนาดตอนนี้เสียแล้ว ตับแข็ง
แต่กลอนนี่เพิ่งเคยฝึกได้เจ็ดแปดวัน
วันแรกก็ เดิน เดิน ในฟ้ากว้างเป็นกลอนแรกที่แต่งเลย
ฝึกๆไปกับเด็กๆช่วยปะทะกลอนให้
ตั้งใจว่าจะแต่งประกอบนิทานสัก
เรื่องหนึ่งทำแจกเด็กๆตาม รร.
แคนเป็นดนตรีน่าสนใจมาก
ดูน่าจะเล่นยากกว่าดนตรีทุกชนิด
เพราะดนตรีอื่นจับให้ตรงตัวโน้ต
เสียงก็ได้แล้ว