จำนวน 388 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| -4- 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 54 29 เม.ย. 2550 (20:53)
การเป่าลมเข้า-ออกในแคนเทียบได้กับการเลื่อนคันชัก ของ ซอ ไวโอลิน วิโอล่า สะล้อ ลิ้นของคนเป่าที่ชำนาญช่วยเพิ่มสีสันให้กับการบรรเลงได้อย่างน่าพิศวง มือสองข้างใช้ปิดรูที่ลูกแคนแต่ละลูกซึ่งให้เสียงดนตรีออกมาเป็น โด เร มี ฟา ตามท่วงทำนองของเพลง แคนจะมีลูกแคนเรียงกันเป็นแพ ซ้าย- ขวา เสยีงของตัวโนต ซ้าย-ขวา เสียงเดียวกันแต่ต่างระดับเสียง หลายครั้งที่ต้องปิดรูพร้อมกันเพื่อความไพเราะ เป็นเครื่องดนตรี ที่มหัศจรรย์ จนมีคนขนานนามว่า แคน-อัครมหาเครื่องดนตรีแห่งลุ่มน้ำโขง แสนยินดีเป็นที่ยิ่งที่ได้มีโอกาสพานพบคนที่รักการดนตรีเช่นกัน เรียนจบมาได้ ทุนการศึกษาส่วนหนึ่งได้จากการเล่นดนตรี ที่เชียงใหม่เมื่อ 20 ปีก่อน กีต้าร์ อีเลคโทน พิณ แคน พอได้แบบไม่อายใคร พอสมควรอยู่ครับแต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นมืออาชีพ ดนตรีนั้นมีคุณค่าเหลือเกิน ดั่งจินดาค่าบุรินทร์โดยแท้ การแต่งกลอนก็เพิ่งจะมาหัดแต่งจริงๆจังๆตอนสมัครเป็นสมาชิก วิชาการ.คอมนี่เอง 1-2ปีประมาณนั้น ขอบคุณ คุณหมูน้อยในกะลา สหายต่างวัยที่ให้การเอื้อเฟื้อเป็นแรงใจที่ "เรือนไทย" เพราะไปเปิดกระทู้ ว่า" เมื่อริจะเป็นนักกลอนอย่านอนเปล่า"แต่เดี๋ยวนี้ ปิดรับความคิดเห็นเพิ่มเติมไปแล้ว
"เรือนไทย"ก็กลับมาแล้ว ในโฉมใหม่ แวะเวียนไป เข้าบ้านไม่เป็นจึงไม่กล้าขึ้นบ้าน กลัว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 55 29 เม.ย. 2550 (21:05)
ที่เป่าลมใช้ลมหายใจ เคยเป่าเมาท์ออร์แกน
นึกถึงเพลงก็สามารถเป่าออกมา
เป็นเพลงนั้นได้เลยโดยไม่ต้องดูโน้ต
แบบเป่าอัตโนมัติ ปากมันจะไปเอง
โดยไม่ต้องคิดมาก ชอบเป่าเพลง
แล้วดเศร้าๆทุกที หรือคนที่ชอบ
ดนตรี และศิลปะจะหวั่นไหวทาง
อารมณ์ง่ายก็ไม่ร้เหมือนกัน
มองเรือนไทย มีแต่ผู้ใหญ่
รู้สึกเกรงใจมาก เข้าไปดูสิ่งที่เป็นประโยชน์
ถ้ายังไม่ปิด ก็ไม่กล้าไปโพสต์หรอก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 56 29 เม.ย. 2550 (21:08)
อย่าพิพากษาตัดสินใครให้ถูกผิด
ในพินิจความเห็นของเราเท่านั้น
นิ่งกับที่มีหรือเห็นทุกมุมกัน
ของทุกอันย่อมทรงค่าถ้าสรรดี
ของไร้ค่าในที่ราบทราบหรือไม่
ค่ายิ่งใหญ่บนขุนคีรีศรี
ของบนบกประโยชน์ล้นพ้นทวี
อาจจะมีอันตรายในธารา

เมื่อมีจิตเมตตาจะรู้จัก
แทนคุณผู้ฟูมฟักแน่นักหนา
มองโลกกว้างช่วยเสริมสร้างญาณปัญญา
ให้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเทียบธานินทร์
มหาบุรุษผู้มีปัญญามาก
มองโลกจากจิตกรุณามาทั้งสิ้น
ผู้ใจสูงเว้นเบียดเบียนเป็นอาจิณ
ก่อแดนดินสันติภาพคนกราบกราน
สันติภาพมาจาก อโหสิ และ อภัย
อย่าฆ่าใครเพื่อระงับดับสังหาร
จะโลกนี้หรือโลกใหนในกลกาล
เบียดเบียนกันเพื่อระงับดับไม่มี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 57 29 เม.ย. 2550 (21:12)
แคนก็เหมือนกันหากชำนาญแล้วก็ไปได้เลยดังใจจินต์ทุกเพลงที่ร้องได้ก็เป่าได้ไม่ต้องดูโนต เป่าออกจากใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 58 30 เม.ย. 2550 (00:43)
แคนดนตรีอีสานโบราณนัก
สวยสลักจักแกะไม้เป็นลายสวย
ร้อยเรียบเรียงท่อนไม้ไผ่ได้นาดนวย
เริงระรวยสวยเสนาะเพราะจับทรวง

แต่ดนตรีอีสานโบราณแล้ว
คงไม่แคล้วกร่อนสลายไร้คนหวง
เครื่องดนตรีที่ใหม่กว่าเข้ามาลวง
เหมือนดั่งดวงประทีปตะวันบัง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 59 2 พ.ค. 2550 (14:18)
ลูกอีสานอ่านด้วยช่วยฟูมฟัก
จงอนุรักษ์แคนไว้ดั่งใจหวัง
แคนลำเค็ญเป็นของเก่าเศร้าใจจัง
ขอกำลังใจด้วยช่วยฟื้นฟู

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 60 2 พ.ค. 2550 (15:08)
แวะมาเยือนเพื่อนไกลแต่ใจใกล้
พออ่านไปปะความสามสิบสี่
เดือนเมษากลับหนาวในฤดี
น้ำค้างหยาดลงที่กลางดวงใจ
ที่บ้านฉันไม่หนาวกลับอ้าวเหลือ
น้ำเค็มเจือเป็นน้ำกร่อยไม่ค่อยใส
มองนาวาแล่นท้าลมพาไป
สักเมื่อไรลมหวนทวนมาคืน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 61 2 พ.ค. 2550 (18:51)
ชีวิตเรานั้นเปรียบเทียบต้นไม้
เหมือนที่ใหญ่แต่ดูไปก็ไม่เหมือน
ต้นใดคดแต่เล็กก็แชเชือน
บิดเบี้ยวเบือนเลือนความงามแห่งพฤกษ์ไพร

เหมือนดั่งคนอันที่ว่าเป็นมนุษย์
ประเสริฐสุดเกิดมามีชีวิตได้
แต่หากเลี้ยงอย่างไม่ดีและตามใจ
จักทำให้เด็กกลายเป็นเห็นแก่ตน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 62 5 พ.ค. 2550 (16:45)
แวะมาเยี่ยมครับ
ยังแต่งไม่ออก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 63 5 พ.ค. 2550 (17:14)
แค่แวะมาเยี่ยมก็ดีแล้วล่ะครับ กลอนน่ะจะแต่งเมื่อไหร่ก็ได้ครับ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ครับ ค่อยๆเรียบเรียงคำให้สละสลวยแล้วก็เอามาอวดกันบ้างนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 64 7 พ.ค. 2550 (17:12)
ขออภัยห่างหายหลายเพลา

สงสัยว่าจะมีใครนึกถึงไหม

ถ้ายังจำกันได้ก็ดีใจ

ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรไม่ว่ากัน



เข้ามาเยี่ยมคราวนี้ดีใจหลาย

คนมากมายมาทายทักช่างสุขสันต์

เข้ามาดูส่งสำเนียงเสียงประชัน

มาสร้างสรรค์กลั่นคำเป็นทำนอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 65 7 พ.ค. 2550 (20:30)
ชีวันคนเหมือนแขวนวนบนเส้นด้าย
หากพลาดไปได้นิดเดียวเหี่ยวใจหาย
ไม่มีทางพลั้งไปแล้วไม่แคล้วตาย
ตกเส้นด้ายไปซอกลึกดึกวังเวง

ไม่ประมาทปราชญ์ที่ดีมีว่าไว้
ถึงจักได้ไซร้ของดีมีพระเจ๋ง
หากเกิดเหตุเสร็จหลวงพ่อขอโกยเอง
รู้รักเฮงตัวเองไว้จักได้ดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 66 8 พ.ค. 2550 (16:47)
แม้จะนั่งนอนเปล่าก็เร่าร้อน
อยากหายใจเป็นกลอนอักษรสรรค์
เข้ากระทู้จิตแผ้วมานานวัน
พรสวรรค์บทกวีหาแห่งใด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 67 8 พ.ค. 2550 (17:04)
พรสวรรค์ของตองสี่หามีไม่
ทุกวันใช้พรแสวงเข้าฝึกฝน
สิบแปดวันผ่านมาเข้าตาจน
ยามสับสนคว้าโน่นนี่ทุกวี่วัน

พอคำกลอนไม่พัฒนาจะชะงัก
และหยุดพักเพื่อหาทางพลิกผัน
ซุ่มหาคำสละสลวยไปด้วยพลัน
กลับมาทันต่อกลอนครูพฤษภา

สวัสดี...ครูพฤษภา...ตองสี่เอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 68 8 พ.ค. 2550 (17:54)
หกกว่าปีแห่งความหลังฟังแล้วหวน
ยังอ่านทวนกลอนทั้งหลายที่ได้แต่ง
จากวันนั้นถึงวันนี้ที่แสดง
ฝีมือแต่งกาพย์กลอนกระฉ่อนไกล

ปล.เปลี่ยนคำว่ากระฉ่อนเป็นกระฉอกซะดีกว่าไหมเนี่ย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 69 8 พ.ค. 2550 (19:00)
สวัสดีเพื่อนพ้องคุณตองสี่
ยินดีร่วมแสวงหาพรสวรรค์
มาแลกเปลี่ยนวจีกลอนต่อกัน
เนิ่นนานวันเราสองลองฝึกไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 70 8 พ.ค. 2550 (19:51)
ขอขอบคุณคุณครูพฤษภา
ที่จะมาช่วยได้ให้หายเหงา
และช่วยฝึกต่อกลอนช่วยบรรเทา
ความหวังเฉานั้นอาจฟื้นคืนอีกที

ด้วยต่อไปถ้าไม่ได้ความคืบหน้า
ตองสี่ก็จะขอลาตามวิถี
เรียนอะไรก้เหมือนเป็ดไปทุกที
เรียนครานี้คงว่ายไวได้เหมือนปลา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 71 8 พ.ค. 2550 (20:25)
อันตัวตูดูเหมือนดั่งลูกนก
ลูกวิหกหน้าตลกน่าขำขัน
บินไม่ได้ยังตะกายตกไปพลัน
ชีพชีวันมันแทบหายไปจากตัว

จะมีใครคนไหนได้มาช่วย
ดูแลด้วยช่วยได้ไม่ตัดหัว
หรือจะปล่อยทิ้งไว้ให้ไกลตัว
รอแมวมั่วเดินเข้ามาพาไปกิน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 72 8 พ.ค. 2550 (20:36)
คงเป็นเจ้าลูกนก เกเรอยู่
ถึงไม่อยู่กับรังให้เป็นที่
ด้วยปีกยังไม่แข็งแกร่งแรงไม่มี
ยังเที่ยวหนีตกตะกายไปไกลจากรัง

หากยังเล็กปีกไม่แข็งไม่แกร่งกล้า
คงรู้ว่าตกรังได้ไม่หุนหัน
ไม่นำพาชีวิต ก้แล้วกัน
เจ้าเหมียวมันคาบไปกินนั่นแหละดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 73 8 พ.ค. 2550 (21:35)
อันตัวนพบุราดิศรตอนยังเด็ก
ตัวก็เล็กเล่นระเริงลื่นล้มไหล
ลุกขึ้นมาขาถลอกปอกเปิกไป
จึงร้องไห้เพราะความเจ็บเหน็บตามตัว

แม่ของนพฯพบเข้าจึงเคล้าปลอบ
ตามระบอบบุพการีมีลูบหัว
แล้วปลอบใจไม่ร้องไม่ต้องกลัว
เจ้าอย่ามัวร้องไห้ไม่ดีเลย

เอาอย่างนี้แม่จะเล่าเอาเรื่องแต่ง
มาดัดแปลงแจงบอกออกเฉลย
อยากฟังไหมหยุดร้องพ่อทรามเชย
แม่จักเปรยเดี๋ยวนี้นิทานไง

กาลครั้งหนึ่งซึ่งมีนกที่ซนเหลือ
ชอบกินเนื้อหนอนนามองตาใส
ครั้นกินหมดกำสรดสลดใจ
เพราะไม่อิ่มกินไปนั้นไม่พอ

คิดว่าตัวกล้าแกร่งแข็งแรงแล้ว
คงคลาดแคล้วอันตรายทั้งหลายหนอ
ยามแม่หลับรับรู้ทำชูคอ
โผลบินล้อลมบนจนล่วงลง

อนิจจาแย่แล้วนั่นแมวนี่
อยากจะหนีขึ้นไปแต่ใจหลง
ไร้สติตายแน่เฝ้าพะวง
แมววิ่งตรงหมายขย้ำให้หนำใจ

เดชะบุญสุนทรแต่ก่อนเก่า
แม่นกเรารีบโฉบช่วยเราไว้
จึงรอดตายคลายพะวงปลงตกไป
แม่นกไซร้สอนลูกอย่าหลงตัว

เจ้ายังเด็กเล็กมากมักพลาดพลั้ง
รู้หรือยังละเราเจ้าทูนหัว
หากแม่ไปไม่ทันอาสัญชัวร์
เพราะเจ้ามัวกลัวจนสติตาย

แม้นเรื่องร้ายแค่ไหนใช้สติ
จงดำริคิดอ่านการณ์ทั้งหลาย
เจ้าก็เหมือนลูกนกที่เกือบวาย
สติหายตายแน่แม่รับรอง