จำนวน 388 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| -7- 8| 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16| 17| 18| 19| 20|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 115 12 พ.ค. 2550 (15:55)
เสียดายความคิดเห็น ของมิตรแก้ว สหายคำ และบทกลอนที่เพียรแต่ง ขอเรียนถามตรงๆว่า
ความคิดเห็นที่ถูกลบไปนั้นกระทบกระเทือนความรู้สึกหรืออะไรทำนองนี้หรือไม่ประการใด
ของใครหรือเปล่าบทกลอนของ จิตแผ้วเองบางอันก็แรงอยู่ แต่ ไม่ถึงขั้น ของ ท่านศรีปราชญ์ หรือ ท่านอังคาร หรือ คุณจิตร ภูมิศักดิ์ หรอกกระมัง และอย่าได้คิดหาญเทียบท่านเหล่านั้นเลยเดี๋ยวขี้กลากจะกินหัว ตามที่เฝ้าสังเกตดูก้มีคนชื่นชมอยู่พอสมควรถือว่าเป็นกำลังใจสำคัญให้ครูบ้านนอกคนหนึ่งที่นิยมชมชอบศิลปวัฒนธรรมของชาติ คือการแต่งกลอน 8 สุภาพ ได้มีกำลังใจใช้เวลาว่างจากการอบรมสั่งสอนนักเรียนชักชวน น้องนุ่ง ซุ่งซอง พี่อ้ายต้ายหัว เพื่อนฝูง ยุงกัด มิตรแก้ว สหายคำ หรือแม้แต่บรรดา เด็กๆ นักเรียนนักศึกษา พ่อค้า ประชาชน ทั้งหลายมาอนุรักษ์สมบัติชาติไว้ โดยไม่ได้ต้องการชื่อเสียงใดๆ เป็นกระทู้ที่สองแล้ว เมื่อก่อนที่เรือนไทยนั้น หัวข้อกระทู้ว่า เมื่อริจะเป็นนักกลอนอย่านอนเปล่า รวมกันสองกระทู้นี้ มีบรรดาญาติมิตรทั้งหลายร่วมแสดงความคิดเห็นเกือบหมื่น ก็มากโขอยู่ น้อยใจอยู่บ้างนิดหนึ่งตามประสาปุถุชนที่ยังละไม่หมด จาก โลกธรรม 8 แต่ก้ไม่มากมายเพราะพอจะมีธรรมะ อยู่ แต่ถ้าจะให้เลิกก็บอก ฉันมาคำเดียว(กำลังร้องเพลงอยู่) คงต้องพักบ้างโรงเรียนเปิดเทอมวันจันทร์นี้แล้ว คาบแรกอบรมจริยธรรมเลย ต้องพบกับครู 18ท่าน นักเรียน 350กว่าคนในฐานะ หัวหน้าระดับชั้นม.3 บทบาทและหน้าที่ไม่เปิดโอกาสให้ได้ประพฤติชั่วได้โดยง่ายเลยแต่ทำผิดมีแน่นอน เพราะผิดเป็นครู และอาชีพครูเป็นอาชีพที่มีเกียรติและเชื่อถือได้ อาชีพไหนๆก็ต้องได้รับการอบรมสั่งสอนจากครูแทบทั้งสิ้น ไม่ใช่มาลำเลิกบุญคุณเอากับใครแค่อยากจะแสดงความภาคภูมิใจในวิชาชีพเท่านั้น ขุน รำยอง ตำนานการต่อสู้ของครูโรงเรยนราษฏร์ในสมัยก่อนได้รจนาไว้ดังนี้ว่า


โอม กูคือครู จงรู้กันซะวันนี้
กูมีศักดิ์ กูมีศรี มีครูบามีอาจารย์
ใช่ กูคือครู อย่าลบหลู่เหยียบวิญญาณ
หน้าที่และการงาน มือกูปั้นประเทศไทย
อักขระอาจหายหกตกหล่นไปบ้างต้องขอกราบอภัยท่านผู้เป็นเจ้าของ ด้วยความปรารถนาดีอย่างกัลญานมิตร จาก "จิตแผ้ว"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 116 12 พ.ค. 2550 (17:31)
คนเป็นครูรู้อยู่สูทั้งหลาย
ศิษย์หญิงชายได้เรียนเพียรฝึกฝน
แม้นเรียนจบจากครูกันทุกคน
ร้อยปีพ้นเธอก็ยังเป็นศิษย์ครู

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 12 พ.ค. 2550 (21:07)
ด้วยสิบหกพฤกษภามาถึงแล้ว
คุณครูดีจิตแผ้วต้องไปสอน
แต่คงวกกลับมาดูแลห้องกลอน
ด้วยอาทรเพื่อนอยู่ไม่รู้คลาย

เพื่อนห้องกลอนก็จะคอยคุณครูอยู่
เฝ้าเพียรสู้กาพย์เชิงกลอนไม่ห่างหาย
เฝ้าฝึกปรือถือแบบอย่างคุณครูไง
ที่บอกใบ้ในข้างบนกระทู้กลอน

หากไปนาน ระวังหน่อยกลอนค่อยหาย
แปรกลับกลายไปเป็นอื่นนะผู้สอน
จะแอบก้อปปี้ไปลอกเลียนกลอน
จึงช่วยวอนหมั่นมาดูอยู่ทุกวัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 118 12 พ.ค. 2550 (21:35)
แด่.. คนช่างฝัน นักปั้นใหญ่
ขอฝากใจ รู้จัก สมัครเพื่อน
ต่างมีฝัน คล้ายว่า คราช่างเตือน
เราต่างเหมือน ใจกัน ฝันฝากที

เธอปั้นดิน ร่อนกรวด บอกรวดร้าว
ฉายแสงวาว น่ารัก ในศักดิ์ศรี
โชว์ฝีมือ ของครู ผู้เด่นดี
ขอเธอมี วิญญาณยิ่ง มิ่งขวัญใจ

ฉันไม่ต่าง จากเธอไป ให้กว่านี้
ทุกวันมี วาดฝัน ที่สุกใส
ขอศิษย์รัก จักก้าวหน้า แกร่งกล้าไกล
หลอมดวงใจ แนบสนิท อุทิศตน

โรงเรียนฉัน ไม่หรู อยู่บ้านป่า
เขาพนา ดงไม้ ในไพรสณธ์
ต้องเดินทาง ทุกวันไป ไม่กังวล
มุ่งอดทน ร้อนหนาว บางคราวคง

มีเรื่องราว หนหลัง ฝังฝากไว้
ประทับใจ ยากนัก จักลืมหลง
เด็กน้อยน้อย ของฉัน ช่างบรรจง
เฝ้าพวง ชมครูว่า น่ารักจัง

คุณครูครับ ผมลา เพราะมาสาย
ทำเขินอาย ซ่อนอะไร ไว้ข้างหลัง
ใกล้เลิกเรียน เพียรมา อย่างกล้าจัง
สิ่งที่หวัง ผลมะม่วง แสนหวงนา

คุณครูครับ ผมมอบให้ ได้ไหมเอ่ย
เพราะผมเคย ทานแล้ว อร่อยหนา
กลัวเสียใจ จึงได้รับ จับหยิบมา
แต่ทว่า ฝากรอยฟัน ที่กัดกิน

ฉันสุดแสน ตื้นตัน ร้าวรานนัก
ว่าศิษย์รัก คนดี ที่ถวิล
จวบนานมา ยังคนึง ถึงอาจิน
นับวันสิ้น ชีพนี้ มิลืมลง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 12 พ.ค. 2550 (21:40)
อันวันก่อนตอนระเบิดใส่คุณนพฯ
เป็นเพราะพบจุดระเบิดเกิดปราศัย
พูดอย่างนี้เหมือนไม่มีดีน้ำใจ
ขออภัยให้ข้านะท่านเอย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 120 12 พ.ค. 2550 (22:17)
ธรรมดาสามัญชนคนทั่วไป

ย่อมพอใจในสิ่งของต้องประสงค์

เฝ้าหวงห่วงสิ่งที่รักพะวักพะวน

จนลืมตนกระทำชั่วมั่วอบาย





ประพฤติชั่วทั้งใจ กาย วาจา

เมื่อพิจารณาเนืองๆเรื่องทั้งหลาย

ต้องพลัดพรากจากของรักกันทุกราย

ของชอบใจต้องไกลจรไม่ย้อนคืน





เขาย่อมละผละสิ้นความพอใจ

ละความรักความใคร่โดยไม่ฝืน

อย่างสิ้นเชื้อสิ้นเชิงเพลิงไร้ฟืน

รักดาษดื่นให้บางเบาบรรเทาลง





เพราะอาศัยอำนาจประโยชน์นี้

หญิง-ชายที่ครองเรือน,ภิกษุสงฆ์

นักบวช,ชี,พราหมณ์,พระ ละ ลด ปลง

ตัดใจจาก รัก ใหลหลง ลงเนืองๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 121 12 พ.ค. 2550 (22:21)
สาธุคุณบุญข้ามาจากท่าน
จิตแผ้นอันจันทราที่ถาแสง
ดั่งตะวันพันดวงปวงร้อนแรง
กำเนิดแสงแรงเรืองเฟื่องปัญญา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 122 12 พ.ค. 2550 (22:47)
บทกลอนนี้ขอมอบ เพื่อตอบแทนน้ำใจของ คุณหมูน้อยในกะลา มิตรแก้วสหายคำ ผู้มีความกรุณาเชิญชวนให้มาแต่งกลอนและให้กำลังใจตอนแรกเริ่มเข้ามา วิชาการ.คอมใหม่ๆ คุณหมูยังได้ฝากซีดีเพลงบรรเลงดนตรีอีสานไปให้ฟังแก้เหงาอีก ม่วนขนาด แถมแต่งบทกลอนให้อีกเป็นเวลาตั้ง หลายเดือนผ่านมาแล้วนานแสนนานก็ไม่ได้ตอบ แกซักทีถือโอกาสนี้ว่าสดๆเลยนะ หมู





ขอบพระคุณไมตรีที่มอบให้

งามน้ำใจงามแท้แน่นักหนา

กรำงานหนักยังหยุดพักส่งสารา

เอ่ยวาจาปากกาแทนแสนชื่นใจ





หากได้ไปร้อยเอ็ดเมื่อเสร็จกิจ

โปรดพินิจมิตรแท้แม้พอไหว

วอนน้องท่านสานต่อก่อสายใย

ช่วยเหลือให้ความใฝ่ฝันนั้นเป็นจริง





ด้วยเล็งเห็นน้องพี่นี้กว้างขวาง

อาจมีบ้างมิตรสหายทั้งชายหญิง

เกิดแดนดินถิ่นนั้นนั่นจริงๆ

วานนำสิ่งต้องประสงค์มอบส่งมา





ด้วยพำนักห่างไกลไม่สามารถ

ยุรยาตรไปได้ให้กังขา

แน่นในอกสะทกท้นล้นอุรา

กรรมใดหนาดลจึงพรากจากแผ่นดิน





ถิ่นเคยอยู่เคยเนาเคยเคล้าคลอ

เคยพะนอดวงใจใฝ่ถวิล

เคยวิ่งเล่นเคียงคู่เคยอยู่กิน

ยังแดนดินถิ่นอีสานบ้านเกิดตน





แคนของข้า นั่นหรือคือเครื่องหมาย

ลูกผู้ชายชาวอีสานทุกขุมขน

อัครเครื่องดนตรีนี้มีมนต์

คำค่าล้นฤาจักเทียบเปรียบปูนปาน







ตัวจะอยู่แดนใดใจยังคิด

ถึงมวลมิตรน้องพี่ที่อีสาน

แคนจักช่วยบรรเทาเศร้าดวงมาน

แช่มชื่นบานสุขบ้างคราห่างเรือน









ตอนนั้นอยากได้แคนจาก พ่อเคน สมจินดา ศิลปินแห่งชาติชาวร้อยเอ็ดอย่างมาก เจอใครก็วานทีเล่นทีจริงไปเรื่อยว่าถ้าผ่านไปร้อยเอ็ดซื้อแคนมาฝากด้วย เดี๋ยวนี้ก็ได้แล้วสมใจ เพื่อนอีกนั่นแหละที่จัดการให้

เพื่อนจึงสุดแสนวิเศษ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 123 13 พ.ค. 2550 (10:27)
ถามคุณจิตแผ้วค่ะ
ความคิดเห็นที่ 61 - 97 หายไปไหนคะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 13 พ.ค. 2550 (12:58)
เป็นคำถามที่มีคำตอบอยู่เพียงคำตอบเดียวสำหรับ ข้าพเจ้า จิตแผ้ว คือ มิอาจทราบได้เลยว่าเป็นเพราะเหตุใด ยังงุนงงอยู่ไม่หายว่า หายไปได้อย่างไร ท่านผู้รู้ช่วยตอบคำถาม คาใจนี้ด่วน เพราะ เหมือนดั่งกับว่า ความผิดอยู่ที่เจ้าของกระทู้ที่ลบความคิดเห็น ซึ่งไม่มีเหตุผล ที่
จิตแผ้วจะลบความคิดเห็นของเพื่อนสมาชิกที่ให้เกียรติเข้ามาให้ความอบอุ่นไปได้เลย ขอให้เข้าใจ นะครับ Junu

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 13 พ.ค. 2550 (13:48)
เจ้าเอยหายไป
ใยจึง่ไม่พบ
ฤ เจ้าหลีกหลบ
ลบแล้วหรือไร

คลิกไปเรื่อยเปื่อย
เหนื่อยอ่อนหทัย
เจ้าหนููอยู่ไหน
ไร้แล้วร่องรอย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 13 พ.ค. 2550 (14:42)
เข้าใจค่า ดิฉันอยากรู้เหมือนกันว่าหายไปไหน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 127 13 พ.ค. 2550 (15:19)
ถ้าสามารถตามหาแล้วพบ เหมือนตามหา นีโม่ คงจะดีทีเดียว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 128 13 พ.ค. 2550 (15:32)
ถึงจะเป็นนิ้วมือเหมือนๆกัน
แต่ละอันนั้นล้วนมีหน้าที่
คุณสมบัติก็ต่างเลวหรือดี
ขนาดมีเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน


เปรียบคล้ายคล้ายมนุษย์แต่ละคน
ย่อมรับผลแห่งกรรมที่ทำนั้น
ล้วนแล้วแต่ผิดแผกแตกต่างกัน
ตนเองสรรสร้างค่า"ชะตาชีวิต"


ด้วยเหตุนี้หน้าที่ของมนุษย์
คือที่สุดเที่ยงแท้แน่สนิท
ต้องยอมรับคุณค่า"ชะตาชีวิต"
ตนลิขิตเขียนไว้ในความจริง


โดยพร้อมหน้าและกล้าจะเผชิญ
ก้มหน้าเดินฝ่าฟันไปด้วยใจสิงห์
ทำให้ดีที่สุดไว้ไม่ประวิง
โดยไม่ท้อต่อทุกสิ่งสถานการณ์


จะต้องให้ความเห็นอกและเห็นใจ
ชะตาชีวิตที่เลวร้ายเกินไขขาน
ของผู้อื่นที่ด้อยกว่าด้วยดวงมาน
ไร้รังเกียจเดียดฉันท์หยันไยไพ


จะต้องแสดงความชื่นชมยินดี
ชะตาที่ชีวีแสนสดใส
โรจน์เรืองดั่งเปลวทองผ่องอำไพ
ด้วยหัวใจไร้ริษยาอิจฉาคน


จงปีติยินดีกับชีวิต
ที่ลิขิตด้วยกรรมดีมีเหตุผล
ให้สำนึกรู้ในใจของตน
ชีวิตคนล้วนผลกรรมน้อมนำไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 131 13 พ.ค. 2550 (17:28)
ชีวิตจริงทุกสิ่งไม่เที่ยงแท้
ยอมรับแม้ทุกอย่างที่ผกผัน
สตินั้นน้อมรับทุกสิ่งอัน
ไม่ยืนยันสิ่งใดใดไว้มั่นคง

หากว่าแม้นทุกคนทำใจได้
ปัญญาไงอยู่ได้สุขทุกแห่งหน
คนที่ไร้ปัญญาอาจทุกข์ทน
เพราะเป็นคนทำใจไม่ได้เอย

พระองค์ฯท่านจึงได้ตรัสวัชไว้ว่า
มีปัญญาสุขได้แม้นไม่น่าสุขเอ๋ย
ส่วนคนไร้ปัญญาเฝ้าทุกข์เอย
ทั้งเฉลยว่าสิ่งนั้นไม่ทุกข็ทน



พระราชดำรัส พ่อหลวงฯ

คนมีปัญญามีสุขได้ ในสิ่งที่ไม่น่าสุข
คนไร้ปัญญามีทุกข์ได้ในสิ่งไม่น่าทุกข์

ฉลองลำดับคนดูที่ 1,000 ของอ.จิตแผ้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 132 13 พ.ค. 2550 (19:57)
ข้านับถือเหล่าท่าน อาจารย์
หวังจะได้พบพาน หนึ่งบ้าง
พร่ำสอนศิษย์สักวัน เราหมู่ นักเรียน
ข้าจักได้สู่สร้าง สิ่งที่ ชูชัย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 133 13 พ.ค. 2550 (20:29)
คนเรามีดีอยู่ที่ตรงไหน
เคยสงสัยไหมกวีนี้เพื่อนฉัน
ใช้ชีวิตจิตใจไปวันวัน
ทั้งผกผันสุขบ้างไม่ร้างรา

ทั้งเก่งนั้นนี้ก็ชอบช่วยตอบไข
แล้วอะไรดีที่สุดขอปุจฉา
อันคนเราต้องรู้จักทักจิตรา
หาคุณค่าความเก่งเชลงชู

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 134 13 พ.ค. 2550 (20:39)
ทุกทุกอย่างน่าจะมีเพียงเหมาะสม
ไม่จำเป็นต้องลับคมถึงเก่งหนา
เอาพอดี เหมือนพ่อหลวงท่านตรัสมา
อย่ซู่ซ่าเกิดกำลังจะพังเอา

รู้โน่นนิดรู้นี่หน่อยก็พลอยได้
ขอเพียงใช้ชีวีเหมือนอย่างเขา
ไม่โลภมาก ไม่หลงมากลำบากเอา
จิตคงเขลาถ้าหลงไปในเวลา

........................................
คำสอนพ่อ ตรัสว่า
กินน้อย ใช้น้อย เก็บน้อย เก็บส่วนเกินไว้ช่วยเหลือสังคม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 135 13 พ.ค. 2550 (20:43)
สาธุคุณบุญกำเนิดอันเฉิดฉาย
พี่ตองสี่นี้เทศน์ปรานให้ดั่งฝน
เอ๊ะว่าไปไม่นานเมื่อได้ยล
ที่ว่าฝนยลไปน้ำลายคุณ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 136 13 พ.ค. 2550 (20:57)
....... ไปโรงเรียนจึ่งได้ ..... พบครู
เพียรหมั่นขยันสิหนู ........... ท่านฉ้วย(ช่วย)
สรรพวิทย์คิดเชิดชู ............ ศิษย์แกล้ว
คุณท่านตอบแทนด้วย ........ มั่นไว้ในธรรม