|
ความงามแห่งทุกข์
โพสต์เมื่อ:
18:13 วันที่ 21 พ.ค. 2550 ชมแล้ว:
4,255
 ตอบแล้ว:
136
...ระรอกน้ำกระเพื่อมซ้ำเป็นเกลียวกลับ..ประกายวับวาบวามดูงามเหลือ
สะท้อนดวงตะวันรอนแสงอ่อนเจือ.........สีระเรื่อเรืองรองดุจทองทา สุริยนเย็นย่ำลงต่ำคล้อย......................รวิถอยศศิลอยมาคอยท่า หมุนเปลี่ยนเวียนผ่านกาลเวลา...............สนธยาเคลื่อต่ำคอยย้ำเตือน ให้หวนคิดชีวิตนี้มีผันผก.......................สุขและโศกเวียนวนระคนเหมือน โสมและสูรย์หมุนสลับลับโลกเยือน........ไม่คลาดเคลื่นเดือนปีทุกวี่วัน ถึงเคราะห์กรรมพัดโหมเข้าโถมทับ.........จงระงับสติคิดอย่าบิดผัน ตามความทุกข์โศกตรมที่โรมรัน.............คิดว่ามันผ่านมาแล้วก็ไป ไม่คงอยู่คู่เคียงเที่ยงแท้......................หาทางแก้ด้วยปํญญาสง่าใส ทุกข์บรรเทาเราก็โล่งปลอดโปร่งใจ........เหมือนอุทัยใสสว่างกระจ่างตา   ความเห็นเพิ่มเติมที่ 117 26 ก.ค. 2550 (15:32) นิรชาได้ยินชื่อออกบ่อยบ่อย อันข้าฯน้อยว่าเป็นกลอนเก่าน๊า ฝีมือเจ๋งเล็งเอาไม่เบานา แต่ทว่าไหงมาบอกน้องฝากตัว คนแถวนี้เอง (IP:125.25.156.41) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 118 26 ก.ค. 2550 (15:49) จะไปหาเรื่องเขาไมเนี่ย....  มาตามหาลูกสาว (IP:124.120.50.67) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 119 26 ก.ค. 2550 (15:54) อ้าวป๋า หาว่าข้าฯเกเรเหรอ ลูกสาวของท่าน (IP:125.25.156.41) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 120 26 ก.ค. 2550 (16:02) ไมได้ว่า...แต่เห็นว่ามันไม่งาม.. มาตามหาลูกสาว (IP:124.120.50.67) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 121 26 ก.ค. 2550 (19:00) ความงามแห่งความทุกข์ มีสุขบ่มปนเพริศไป สุขทุกข์เคล้าหทัย เกาะกินใจใครทุกวัน หทัยดูหวาดหวั่น ประพรั่นไปไฉนนั่น ระแวงทุกวี่วัน มีใครกันเฝ้ารักเธอ จะถอยราก้าวหนึ่ง ถึงผาชันจิตใจเผลอ ร่วงตกเหวใจนะเออ เธอนะเธอเป็นฉันใด ความเห็นเพิ่มเติมที่ 122 26 ก.ค. 2550 (19:54) อันคนเรามีขันติเป็นที่ตั้ง อย่าพลาดพลั้งทะเลาะกันไปหนา เดี๋ยวโกรธกันพลันเพี้ยนเปลี่ยนกันมา ขันติว่าเป็นขันแตกแปลกกันดี ความเห็นเพิ่มเติมที่ 123 27 ก.ค. 2550 (14:55) ...ทุกข์คือความไม่สบายกายและจิต จำแนกคิดสิบเอ็ดประการบันดาลผล หนึ่งคือความเกิดคือทุกข์ทน สองคือความแก่ตนคือทุกข์กาย สามความตายพาให้ใจเป็นทุกข์ สี่เศร้าใจไม่สนุกพาสุขหาย ห้าความตรอมขมตรมระทมใจ หกไม่สบายกายก็เป็นทุกข์ เจ็ดนั้นหรือคือความไม่สบายใจ แปดพบสิ่งไม่รักเข้ารานรุก เก้าพลัดพรากจากของรักจึงไร้สุข สิบเป็นทุกข์ก็เพราะความคับแค้นใจ สิบเอ็ดปรารถนาแล้วแต่ผิดหวัง ไม่เป็นดังดวงใจที่หมายไว้ สิบเอ็ดข้อนี้คือทุกข์ถมฤทัย พึงจำไว้ไม่อยากทุกข์อย่าปลุกมัน ความเห็นเพิ่มเติมที่ 124 30 ก.ค. 2550 (10:19) ของเราไม่มีเข้าสักข้อ สงสัยจะสุขหมดนะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 125 30 ก.ค. 2550 (10:50) มีหมดทุกข์ข้อเลยนิ เราคงจะเป็นคนทุกข์หนาสาหัส ความเห็นเพิ่มเติมที่ 126 30 ก.ค. 2550 (14:31) ทุกข์ทนทุกข์กายทุกข์ตายทุกข์ทม ทุกข์รักไม่สมทุกข์พรากจากใจ ทุกข์คับทุกข์แค้นทุกข์แสนไฉน ทุกข์ยากทุกข์ไร้ทุกข์ใครใครทุกข์ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 127 30 ก.ค. 2550 (14:52) ทุกขเวทนาน่าสงสาร ทุกข์นี้นั้นเกิดมาไม่น่าสน ทุกข์เกิดได้ไม่ว่าใครในทุกคน ทุกข์มีผลแต่เสียหายไม่น่าแล ความเห็นเพิ่มเติมที่ 128 30 ก.ค. 2550 (15:32) นำความทุกข์ทิ้งหมดไป อย่าไปจมจ่อมกับมัน ใครว่าใครทั้งนั้น ขอให้ฉันสนุกไป อารมณ์กลอนสนุก ไม่มีทุกข์เศร้าโศกใจ ใครใครที่ไหนไหน อยากได้กลอนสนุกกัน ความเห็นเพิ่มเติมที่ 129 10 ส.ค. 2550 (11:49) ๐ เมื่อเกิดมามีอะไรติดกายบ้าง ยามวายวางมีอะไรติดไปเล่า จงตริตรองลองคิดสักนิดเอา ว่าตัวเราทำอะไรให้เป็นคุณ ตัวเปลือยร่างเปล่าเมื่อเราเกิด ถือกำเนิดเกิดตนเริ่มต้นศูนย์ เริ่มเติบโตดีเลวเริ่มเพิ่มพูน ทวีคูณดีร้ายในกายตน จงใช้จิตลองคิดพินิจบ้าง ดี-เลวข้างใดเล่าที่เราสน บุญหรือกรรมที่เราทำประจำตน สร้างกุศลผลบุญก่อพอหรือยัง อย่ารีรอก่อกุศลเมื่อยามแก่ สังขารแย่เรี่ยวแรงน้อยถดถอยหลัง จงเร่งทำขณะที่มีกำลัง สั่งสมสร้างความดีมีเป็นทุน สิ้นชีวีกุศลดีที่ทำไว้ ไม่ไปไหนกายลับกลับเกื้อหนุน แม้นร่างกายไฟเผาเป็นเถ้าจุล ชนรุ่นหลังยังนับถือลือความดี ความเห็นเพิ่มเติมที่ 130 10 ส.ค. 2550 (16:25) ในความสุขมีทุกข์ทุกที่ ความสุขีมีทุกข์ไม่สุขสันต์ ทั้งสองอย่างต่างมีกันและกัน คอยผลักดันชีวานำพาไป ความเห็นเพิ่มเติมที่ 131 10 ส.ค. 2550 (20:56) งามจิตพินิจจ้อง งามใจปองต้องการหนา งามกายไร้จิตรา งามแต่หน้าข้ามิเอา ความเห็นเพิ่มเติมที่ 132 11 ส.ค. 2550 (08:39) ความงามใดไหนจะเท่างามแห่งรัก แท้ประจักษ์รักแท้มิแปรผัน งามแห่งรักของแม่แท้ทุกวัน มิแปรผันเป็นสิ่งใดไปได้เลย พอแม่ก่อกำเนิดเกิดลูกน้อย ตัวกระจ้อยแม่แสนรักนะเจ้าเอ๋ย เฝ้าฟูมฟักกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกเอย เคียงเขนยกอดถนอมเจ้าจอมใจ เฝ้าดูแลทุกข์สุขอยู่เคียงข้าง มิแรมร้างคนดีไปแห่งไหน ปลอบประโลมลูกคลายทุกข์ให้สุขไป ร้อยดวงใจร้อยมาลัยให้แม่เอย ความเห็นเพิ่มเติมที่ 133 8 มี.ค. 2551 (19:50) อ๋อหลอ คนดี (IP:125.25.158.108) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 134 8 มี.ค. 2551 (20:12) นายโผล่มาอีกจนได้นะมีหลายไอพีจังเลยเปน10มังที่นับๆมาอ๋อเหรอแปลว่า ต..ล..อิอิ นิ่ม (IP:118.172.107.240) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 135 9 มี.ค. 2551 (22:54) ไม่เคยเข้ากระทู้นี้เลย ความเห็นเพิ่มเติมที่ 136 10 มี.ค. 2551 (21:20) อดีตกาลนานเนาเราจำได้ พนาไพรขจีมีมากแสน ทั้งพืชสัตว์หาได้ในทั่วแดน มิแร้นแค้นอดอยากปากหมองกัน แต่ว่านี้มองไปใจอดสู ดูเถิดดูไพรป่ามหาศาล เหลือเพียงตอติดดินเป็นตำนาน เป็นพยานก่นด่ามนุษย์เรา ผืนแผ่นดินที่เคยเขียวชอุ่ม คอยโอบอุ้มธาราบนป่าเขา บัดนี้แห้งแตกระแหงดั่งใจเรา ช่างน่าเศร้าไร้น้ำใจให้โลกา ทำเช่นนี้ใครเล่าจะรักษ์โลก แสนวิโยคกำสรดเสียจริงหนา คนก่อกรรมทำไปคิดไหมว่า อีกไม่ช้าผลออกมาเป็นเช่นไร สรรพสัตว์สูญหายมลายสิ้น มนุษย์เล่าจะหากินได้จากไหน สัตว์ต่างต่างต้องอยู่คู่ป่าไพร ตัดป่าไม้ไม่ละอายน่าระอา อันธาราไหลรินดั่งสายเลือด คงแห้งเหือดไร้น้ำยากจะหา ไร้พืชผล,เนื้อสัตว์,น้ำอันล้ำค่า อีกไม่ช้ามนุษย์เราจะสิ้นลม |
ขอบคุณผู้สนับสนุนHot Links |
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
 สสวท. |
 มูลนิธิ พสวท. |
 พสวท. |