อาชีพของชาวนา          หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน

หยาดเหงื่อระเรื่อริน รดต้นข้าวสักเท่าใด 

จำนวน 172 ความเห็น, หน้า่ | -1- 2| 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 30 พ.ค. 2550 (23:09)
เอาใหม่ๆ.......บุณคุณของชาวนา.....

อาชีพของชาวนา     หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน


หยาดเหงื่อระเรื่อริน     รดต้นข้าวสักเท่าไร


ไถแปรแลไถพรวน      ดินแข็งร่วนได้ดังใจ


ลำบากสักเพียงไหน     มิเคยบ่นให้ใครฟัง


อ่อนแรงและอ่อนล้า    แสนปวดขาและเมื่อยหลัง


ร้าวรวดปวดประดัง       หยาดเหงื่อหลั่งจนชุ่มดิน


เจ็บปวดและรวดร้าว     จนได้ข้าวให้เรากิน


หยาดเหงื่อเขาทั้งสิ้น    ที่เรากินจนเติบโต


อย่าดูถูกชาวนา          อย่าชี้หน้าว่าเขาโง่


มีกินจนเติบโต            ถึงบัดนี้นี่เพราะใคร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 31 พ.ค. 2550 (08:50)
อาหารของฝรั่ง แต่ละอย่างดูไร้ค่า
ทั้งแป้งไขมันนา ชีสเยอะพาร่างอ้วนพี

กินไปให้มากนัก ร่างกายจักไม่ผ่องศรี
แข็งแรงแกร่งเคยมี จวบบัดนี้มิเห็นเลย

โรคร้ายภัยสังหาร จักตามผลาญอย่าทำเฉย
ไขมันอุดตันเลย หัวใจเย้ยเป็นบ้างซี

โรคร้ายได้ถามหา สิ่งใดนาพาชีพหนี
อาหารมันไม่ดี อย่ากินนี้สิปลอดภัย

ข้าวไทยไขมันนิด เสริมสร้างจิตคิดผ่องใส
รู้เริ่มเสริมสร้างกาย กินอะไรให้ดูนา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 4 มิ.ย. 2550 (14:10)
...ยามค่ำน้ำค้างตก............หนาวหัวอกคิดถึงใคร
หนุนหมอนน้ำตาไหล.........ไร้ร่างน้องนอนร่วมเตียง
เห็นนกกกเคียงคู่...............โอ้โฉมตรูเคยอยู่เคียง
นอนใกล้ได้ยินเสียง...........เพียงผิวแผ่วแก้วจอมขวัญ
หนึ่งทุ่มกลุ้มหัวจิต..............เฝ้าห่วงคิดจิตไหวหวั่น
ห่างกายไกลห่างกัน............พลันห่วงเจ้าเข้าดวงแด
สองทุ่มกลุ้มหัวใจ..............เป็นอย่างไรเจ้าเพ็ญแข
ไกลกันสุดตาแล...............แม่นิ่มน้องคงหมองตรม
สามทุ่มยิ่งกลุ้มกลัด...........พี่มาพลัดพรากชิดชม
เคยร่วมภิรมย์สม...............ชมโฉมเจ้าเคล้าคลอเคลีย
สี่ทุ่มกลุ้มฤทัย..................โอ้ยาใจแม่มิ่งเมีย
ไกลน้องพี่ใจเสีย...............ละเหี่ยโหยละห้อยหา
ห้าทุ่มกลุ้มไม่สร่าง.............โอ้น้องนางยอดกัลยา
ดึกแล้วแม่แก้วตา...............จะนอนเหงาเปล่าเปลี่ยวใจ
เที่ยงคืนพี่ฝืนข่ม.................อกขื่นขมตรมไม่หาย
หน้าน้องแม่ยองใย..............มาลอยเด่นให้เห็นงาม
ตีหนึ่งคนึงหน้า...................โอ้ขวัญตาแม่นงราม
ตีสองจวบตีสาม..................พี่ไม่หลับขยับกาย
ตีสี่พี่เศร้าจิต......................แม่มิ่งมิตรเจ้าโฉมฉาย
ป่านนี้เป็นเช่นไร.................ไม่หายห่วงเจ้าดวงตา
ตีห้าเสียงไก่ขัน..................โอ้ดวงจันทร์จะไคลคลา
เจ้าคิดถึงพี่ยา.....................บ้างไหมเล่าเจ้ายาใจ
ย่ำรุ่งสุรีย์ส่อง.....................พี่ห่างน้องมานอนไกล
ห่วงหาไม่ห่างหาย................ไม่คลายรักแม้แรมไกล


...กาพย์ยานีเรื่องเก่าของผม...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 4 มิ.ย. 2550 (16:06)
ชอบๆ อิอิ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 4 มิ.ย. 2550 (18:38)
โอโฮ เก่งมากมากครับน้าบิ๊กลอร์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 4 มิ.ย. 2550 (21:37)
ตกลง คืนนั้นไม่ได้นอนใช่มั้ยครับ big-lor อิอิ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 5 มิ.ย. 2550 (08:29)
...จำขืนหลับตาข่ม......แม้นอกตรมต้องข่มใจ
ฝืนหลับน้ำตาไหล.......ไม่คลายโศกวิโยคครวญ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 5 มิ.ย. 2550 (18:23)
นอนลงจงนอนเถิด......ให้บังเกิดกายสุขสม
อย่ามัวนอนเศร้าตรม...ให้ขื่นขมระทมตัว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 8 มิ.ย. 2550 (09:08)
กาพย์ยานีเรื่องต่อมา (ยังแต่งไม่สำเร็จ...แล้วจะพยายามต่อให้จบ)

...รอนรอนอ่อนแสงสูรย์.......สุดอาดูรย์รันทดใจ
สีแสงอันอำไพ...................จะจากไกลลับโลกลา
ส่องแสงลำสุดท้าย..............ทอประกายสวยสง่า
เรืองรองทองทาบทา............จับฟ้ากว้างยามสายัณห์
สิ้นแสงก็สิ้นสี.....................เมื่อราตรีทาบทับพลัน
สิ้นสุดแสงตะวัน..................ความมืดคลื้มเข้าครอบคลุม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 8 มิ.ย. 2550 (23:49)
ถ้าข้าขอร่วมแต่งต่อ จะได้ฤาไม่ พี่ข้า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 9 มิ.ย. 2550 (18:05)
...ด้วยความยินดี...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 10 มิ.ย. 2550 (22:41)
เหอๆ ไม่เอาดีกว่าครับ เดี๋ยวจะทำให้กาพย์อันไพเราะของท่าน ด้อยค่าลงเปล่าๆ มิอาจหาญเทียบชั้นครับ อิอิ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 11 มิ.ย. 2550 (10:38)
...รอนรอนอ่อนแสงสูรย์.......สุดอาดูรย์รันทดใจ
สีแสงอันอำไพ...................จะจากไกลลับโลกลา
ส่องแสงลำสุดท้าย..............ทอประกายสวยสง่า
เรืองรองทองทาบทา............จับฟ้ากว้างยามสายัณห์
สิ้นแสงก็สิ้นสี.....................เมื่อราตรีทาบทับพลัน
สิ้นสุดแสงตะวัน..................ความมืดคลื้มเข้าครอบคลุม
มืดมนสกลทั่ว.....................บ่เห็นตัวเข้ามั่วสุม
ม่านดำเข้าล้อมรุม................ก็ห่อนเห็นที่เป็นจริง
สิ้นแสงที่ส่องทาบ................ก็สิ้นภาพของทุกสิ่ง
ร้างไร้ไออุ่นอิง....................ไม่ร้างไร้ใจทนง
ความมืดที่ทาบทับ................มาจองจับให้จิตหลง
มั่วมัวไม่รู้องค์.....................ไขว่คว้าใครให้นำทาง
หวังเป็นดั่งที่พึ่ง...................ไม่คำนึงว่าหลุมพลาง
ตกร่องปักขวากขวาง............ต้องช้ำตรมเพราะลมลวง
โอ้แสงลำสุดท้าย................สาดส่องใหม่อย่าแหนหวง
แด่ข้าผู้ช้ำทรวง...................หลงลมคนต้องทนตรอม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 11 มิ.ย. 2550 (21:10)
เยอะจริงๆเลย ข้าน้องขอคารวะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 19 มิ.ย. 2550 (14:40)
...เรียมร่ำฤทัยหมาย.........หวังข้างกายมีคู่สม
เคียงกอดพรอดภิรมย์.......ชมเชยชิดทุกนิทรา
แต่หวังคงสูญเปล่า...........เนื่องจากเจ้ามาหนีหน้า
ร้างไกลไม่หวนมา............พาพี่เศร้าต้องเหงาตรม
ก่อนเคยได้คียงคู่.............แม่โฉมตรูช่างงามสม
แม่ร้างห่างชิดชม..............เหมือนหนึ่งดาวทิ้งฟ้าจร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 19 มิ.ย. 2550 (18:11)
ดูดาวดวงฟากฟ้า............ส่องแสงมาทั่วเวหน
ใครเล่าจักเฝ้ายล............มิใช่ตนคนข้าเดียว
อยากได้ใครสักผู้...........มาคอยดูคู่แลเหลียว
รักข้าเพียวคนเดียว.........ไม่ทองเทียวเลี้ยวไปไกล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 20 มิ.ย. 2550 (12:45)
.....เดือนช่วงดวงเด่นฟ้า
ผืนนภากระจ่างขจาย
รัศมีแพรวพราย
กระทบท้องนภาพรรณ

.....ดอกฟ้าระยิบยับ
วาบวับวะวาววรรณ
พริบพริบกระพริบสรร
สเนาะเสียงเรไรรงม

.....สิ้นสูรย์ก็โสมส่อง
ท้องนภาบ่เหงางม
แต่ฉันไร้คู่สม
ต้องตรมเหงาเศร้าคนเดียว

.....มองจันทร์ไม่แจ่มใจ
จะหาใครมาคู่เคียง
ฟ้ามืดก็มืดเสียง
มีเพียงโสมให้เรียมชม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 20 มิ.ย. 2550 (18:32)
แลดูสุริยัน
หายไปพลันนั้นเย็นยิ่ง
จัทร์แรมแซมขึ้นอิง
ตะวันทิ้งดิ่งนาวา

แขไขได้ส่องแสง
ประกายแจ้งแสงส่องหรา
พิศท่วงทั้งทิวา
ไร้จันทราว่ามืดมน

ดั่งดวงใจแห่งข้า
ขาดกายามาทั่วหน
ดวงจินต์หมิ่นกังวล
อยากได้ยลคนข้างกาย

นางใดให้ข้ารัก
แลประจักษ์สกาวใส
สว่างกลางดวงใจ
นั้นคือใครได้จากคุณ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 20 มิ.ย. 2550 (21:13)
แล้วไม่มีผังกันหรือไง
แล้วข้าพเจ้าจะแต่งได้อย่างไรกันนี่
แต่ดูดูไป มีแบบ ห้า และ หก
ห้า และหก ถ้าจะใช่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 20 มิ.ย. 2550 (21:23)
ถูกต้องแล้วครับท่าน
เข้าดูกันในกูเกิล
ดูกันเสียให้เพลิน
เซิร์จดำเนินเดินเข้าไป

กาพยานีย์สิบเอ็ด
ข้ามิเท็จบอกผิดหมาย
เชื่อข้าเถิดท่านนาย
ลองเข้าไปได้ผังมา