อาชีพของชาวนา          หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน

หยาดเหงื่อระเรื่อริน รดต้นข้าวสักเท่าใด 

จำนวน 172 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| 8| -9-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 154 19 พ.ย. 2550 (11:29)
๏มามาเชิญมาเถิด.............จะดีเลิศจะเกิดผล
หากร่วมกันหลายคน..........จะสร้างผลอัศจรรย์
๏นั่งต่ออยู่คนเดียว............มันเปล่าเปลี่ยวเสียอย่างนั้น
มีคนมาประชัน..................ถึงจะมันส์สนุกดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 155 25 พ.ย. 2550 (22:41)
ผมแต่งกาพย์ไม่ค่อยไหว ไว้โอกาสหน้านะขอรับ ติ๊งหน่อง!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 156 26 พ.ย. 2550 (14:51)
๏เอออออ๊บอ๊บอ๊บ..........เสียงเจ้ากบร้องใช่ไหม
อ๊บอ๊บร้องทำไม.............ชะเดี๋ยวไปจำมากิน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 157 12 พ.ค. 2551 (19:58)

อ๊บอ๊บเสียงกบร้อง               สอดส่องมองหาเจ้ากบ

ในที่สุดเราก็พบ                   เสียงอ๊บอ๊บจากในบึง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 158 14 พ.ค. 2551 (12:14)
เจ้ากบมันลอกคราบ...เสียงกิ๊บก๊าบกลายเป็นเป็ด.แอ๊บแอ๊บ.....อ๊าบ..อ๊าบๆเสียงแสบสาบ...กลายเป็นแมลงสาบตัวเหม็นๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 159 12 มิ.ย. 2551 (21:42)
<P>ขออนุญาตินำไปปรับใช้นะคะ ขอบคุณค่ะ</P>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 160 21 มิ.ย. 2551 (19:02)
<P>&nbsp;</P>
<P>&nbsp;งง</P>
<P>&nbsp;</P>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 161 21 มิ.ย. 2551 (21:42)

...แสนเหงาแสนเปล่าเปลี่ยว.........อยู่คนเดียวในโลกนี้

ที่ใดหนอจึ่งมี............................คนหนึ่งที่เรารอคอย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 162 21 มิ.ย. 2551 (21:57)
<P>ออกมาสู่โลกกว้าง&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ยามอ้างว้างอย่าท้อถอย</P>
<P>อย่าปล่อยใจเลื่อนลอย&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; มัวเฝ้าคอยใครสักคน</P>
<P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 163 9 ก.ค. 2551 (22:04)
พรั่งพร้อมด้วยพลเพื่อน
จะเตรียมเคลื่อนเลือนลาจาก
คงคิดถึงเธอมาก
เพราะต้องห่างจากเธอไป..

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 164 19 ก.ค. 2551 (14:53)
ช่วยแต่งกาพย์ยานีเกี่ยวกับความรัก 30 บท ได้เปล่าค่ะ
จะขอบคุณมากเลยค่ะ ช่วยหน่อยนะค่ะจะส่งครูแล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 165 21 ก.ค. 2551 (12:51)

ตะวันผันแสงแรงอ่อน.....จิตใจร้าวรอน
ซุกซ่อนระทมขมใน

อกเอ๋ยคิดถึงคนไกล....คร่ำครวญหวนไห้
กรายห่างอ้างว้างกายา

ยามคืนค่ำพร่ำเพ้อหา....น้ำนองสองตา
อุราหนาวเหน็บเจ็บทรวง

จันทร์เอยเคยส่องผ่องดวง....กลับลาลับล่วง
ปล่อยสรวงห่วงหาอาลัย

เคยคิดถึงกันบ้างไหม....โปรดแจ้งแถลงไข
เพื่อใจดวงนี้คลายตรม ๚

คืนนี้แสนสุขหนักหนา.....เคียงคู่พี่ยา
อุราสดชื่นฉ่ำใจ

พี่พาชมดาวพราวใส.....แสงส่องยองใย
เต้นยิบระยับจับตา

ถ้อยคำใครหนอทอมา....หวานแว่วพจนา
กำซาบซ่านซึ้งถึงทรวง

อ้อนวอนเดือนดาวพราวสรวง....ก่อนลาลับล่วง
เป็นพยานรักครองสองเรา

ก่อนจากฝากใจไป่เร้า.....ระนาบทาบเงา
แฝงเฝ้ายามพี่นิทรา

หลับฝันถึงน้องบ้างหนา....นิมิตนำพา
สองเราเคียงอยู่คู่กัน ฯ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 166 25 ก.ค. 2551 (16:43)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 167 27 ก.ค. 2551 (18:23)

นมัสการครับรักนะจู๊บๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 169 26 ส.ค. 2551 (17:04)
กาพยานีย์ดีจังลองอ่านเเล้วก็ดีนะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 170 26 ส.ค. 2551 (17:06)
โลกก็ร้อน อยากผ่อนคลาย ให้หายร้อน
จึงวิงวอน ชาวประชา หน้าสดใส
ทำเป็นทอง ไม่รู้ร้อน กันต่อไป
โลกวอดวาย เจอวิกฤต ไม่ช่วยกัน

สิ่งเล็กน้อย ช่วยแบ่งเบา เอาไม่มาก
แค่เริ่มจาก ที่ต้วเรา เขา-เธอ-ฉัน
ถุงพลาสติก ใช้ลดลง ต้องช่วยกัน
เปลี่ยนแปรผัน ใช้ถุงผ้า พากันทำ

ใช้สินค้า เป็นมิตรกับ สิ่งแวดล้อม
เราต้องพร้อม ช่วยกันคิด ใช่เรื่องขำ
สิ่งที่เกิด ก็มาจาก การกระทำ
ของมนุษย์ ที่ตอกย้ำ ซ้ำเติมลง

มาวันนี้ ถึงวันที่ เราต้องช่วย
จะไม่ยอม ให้โลกม้วย หรือดับสูญ
จงร่วมแรง และร่วมใจ กันเกื้อกูล
โลกไม่สูญ ร่วมใจสร้าง อย่างถาวร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 171 12 ก.ย. 2551 (09:56)
ผมชื่อดุลครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 172 13 ก.ย. 2551 (11:41)

ที่นี่เมืองไทย

ต่างคน ต่างความคิด
ไม่ได้ผิด ที่คิดต่าง
ซ้ายขวา หรือตรงกลาง
แค่แตกต่าง ทางความคิด

คิดซ้าย ซ้ายสุดสุด
เจอขวาสุด สุดขอบชิด
ซ้ายขวา ต่างก็มิตร
ร่วมกันคิด นี่คือไทย

โอบอ้อม และอารีย์
มีอยู่ที่ นี่เมืองไทย
พลั้งพลาด ให้อภัย
คือน้ำใจ ไทยทุกคน

หนักเบา เราหยุดยั้ง
ตรึกตรองชั่ง ตั้งใจตน
ซ้ายไทย ขวาไทยชน
หนีไม่พ้น ล้วนคนไทย...

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 177 10 พ.ย. 2551 (19:47)
ขอบคุณกับมีงานส่งครูแย้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 178 18 พ.ย. 2551 (09:27)

     หนาว

หนาวนี้ เห็นทีแย่
เป็นเพราะแพ้ อากาศหนาว
น้ำค้าง ที่แพรวพราว
เป็นเกร็ดขาว เกาะเกลื่อนไพร

หนาวนี้ ยิ่งหนาวหนัก
เมื่อคนรัก มาร้างไกล
อ้างว้าง กลางทรวงใน
หนาวหทัย ทับทวี

คนรัก มาตีจาก
ยังไม่มาก เท่าน้องพี่
ทะเลาะกัน และราวี
ไม่มีที่ จะหยุดยั้ง

หนาวเหน็บ แสนเหน็บหนาว
แสนปวดร้าว จนเจียนคลั่ง
ต่างพูด ต่างไม่ฟัง
ต่างหันหลัง ไม่เหลียวแล

หนาวนี้ คงหนาวนาน
ไม่ประสาน ไม่ร่วมแก้
คนไทย มีแต่แพ้
คงต้องแย่ และหนาวนัก...