จำนวน 185 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2- 3| 4| 5| 6| 7| 8| 9| 10|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 12 มิ.ย. 2550 (15:55)
คนหัดแต่งขอเลียนแบบหน่อย

อยู่ไหนใยใจเศร้า.......บ่นซึมเซาเพราะโกรธกัน
เริ่มรักลำบากครัน...........เพราะตัวเรามิเข้าใจ
๐ ความหลงแลความห่วง..แฝงความหวง ณ ในใจ
แม้นเธออยุ่แห่งไหน........สุดหัวใจที่เปรมปรีดิ์.

......................ต่อไม่ได้แล้วค่ะ งง.....................................................................

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 12 มิ.ย. 2550 (20:16)
แต่งไม่เป็นอ่าครับ สอนที

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 12 มิ.ย. 2550 (20:51)
ครับ คุณ โนวา

กมลฉันท์ 12
สุระกล่าวประโคมพจน์.................มิสลดและแดดาย
วรมิตร ณ หญิงชาย....................จะสบายภิรมย์ดี
ดนุบอกประกาศิต.......................ธ ลิขิตสุวาที
ชนะตนจะจงมี...........................อภิสุขสวัสดิ์บุญ
นิติกรอบระบอบชัด.....................ปฏิบัติ ณ แต่คุณ
กิจะใด ณ เป็นสุน - ....................ทรยงประสงค์เทอญ
ผิกระทำระเบียบนี้......................ชิวมีสราญเพลิน
ชนพลจะยอเยิน........................ดนุนั้นกระทำดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 12 มิ.ย. 2550 (21:07)
อินทรวิเชียรฉันท์ 11

อ้าฉันทกลอนกานท์.............ฤดิมานประสงค์แจง
ฉันท์นั้นประพันธ์แพลง.........สติต้องตระหนักไป
อันฉันทลักษณ์บท..............จิระจดประจำใจ
ที่เป็นเพราะฉันท์ใด.............ผิวแผกและแปลกกัน
อันคำลิขิตเขียน.................ละก็เพียรระวังทัณฑ์
หนักเบาจะต้องสรรค์...........นิติบทลิขิตมา
ส่วนวรรณยุกต์นั้น...............บ่มิพรั่นสะดุ้งนา
สุดแท้มโนพา.....................จะไฉนก็ใคร่ดู
ควรยึดตระการเสียง............เสนาะเรียงลุควรชู
ดังนี้จะเป็นครู....................ประลุศาสตร์วิชาฉันท์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 13 มิ.ย. 2550 (09:13)
...จะแต่งฉันท์ต้องรู้จัก 2 คำนี้ก่อน
1. ครุ คือพยางค์ที่มีเสียงหนัก ได้แก่ พยางค์ที่ประกอบด้วย สระเสียงยาว (ทีฆสระ) และ สระเกินทั้ง ๔ คือ สระ อำ ใอ ไอ เอา และพยางค์ที่มีตัวสะกดทั้งสิ้น เช่นตา ดำ หัด เรียน ฯลฯ (ในแผนผัง แทนด้วย ไม้หันอากาศ)
2. ลหุ คือพยางค์ที่มีเสียงเบา ได้แก่พยางค์ที่ประกอบด้วย สระสั้น(รัสสระ) ที่ไม่มีตัวสะกด เช่น พระ จะ มิ ดุ แกะ ฯลฯ (ในแผนผัง แทนด้วย สระอุ)


เพราะในฉันทลักษณ์ฉันท์มีการบังคับเสียงของพยางค์ในวรรคไว้ด้วย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 13 มิ.ย. 2550 (18:42)
ผมเคยแค่อ่านของสรภัญญะที่เป็นบทมาให้ แต่ไม่เคยแต่งเองสักที รบกวนส่งมาเป็นแผนแม่แบบได้ไหมครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 13 มิ.ย. 2550 (21:24)
เข้าไปในกูเกิ้ล ดูครับ แล้วพิมพ์คำว่า ฉันท์ แค่นี้แม่บทมันก็จะขึ้นมา

เช่น มาลีนี้ฉันท์ 15 แม่บทคือ

มธุร/พจน/รำพัน..................พื้น/พิเสกสรรค์
สถาวร

มธุร/พจน/สารสอน..............เชิญ/วิมลสมร
บำรุงองค์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 14 มิ.ย. 2550 (18:36)
ขอบคุณครับ คงจะต้องรออีกสักปีสองปีผมถึงจะมาแต่งได้อย่างคุณนะครับ อิอิ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 14 มิ.ย. 2550 (21:22)
คงไม่ต้องรอถึง 2 ปีหรอกครับคุณโนวา คนเก่งอย่างคุณแค่นี้ไม่คณามือ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 14 มิ.ย. 2550 (21:26)
คณามือหรือคันหน้ามือก็ไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยแต่งมาก่อนเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 16 มิ.ย. 2550 (19:13)
ต้องศึกษา และแต่งบ่อย ๆ จะรู้ว่าเวลาเราแต่งฉันได้ ความภูมิใจจะมากกว่าแต่งกลอน หรือโคลง หลายเท่าครับ พยายามหน่อยแล้วกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 16 มิ.ย. 2550 (19:22)
อยากแต่งฉันท์จังเลย แต่ใช้คำไม่เก่ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 16 มิ.ย. 2550 (19:24)
แม่บท สัทธราฉันท์ 21 ( ถือว่าเป็นฉันท์ที่ยากเอากการที่สุดในบรรดาทุกฉันท์เลยครับ )

ลำดับนั้นวัส/การณ์พราหมณ์..................ธก็ยุศิษยตาม
แต่ง/อุบายงาม..................................ฉงนงำ

ปวงโอรสลิจ/ฉวีดำ-.............................ริ ณ วิรุทรก็สำ-
คัญ/ประดุจคำ....................................ธ เสกสรรค์

สามัคคีเภทคำฉันท์ ( ชิต บุรทัต )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 16 มิ.ย. 2550 (19:27)
คุณพี่นพบุราดิศร ฝึกฉันท์นานเนาว์ไหม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 17 มิ.ย. 2550 (11:57)
คนแต่งฉันท์ได้ ต้องเป็นคนที่ฝึกนานพอควร และอ่านหนังสือหลายประเภท (เขาว่ามา)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 19 มิ.ย. 2550 (13:01)
...อ่านมาก็มาก
ฝึกมาก็เยอะ
แต่ก็ยังแต่งเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้ซักที
สงสัยฉันจะตายเพราะฉันท์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 19 มิ.ย. 2550 (18:03)
สรุปว่าฉัน(ท์)นั้นดูไม่ดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 19 มิ.ย. 2550 (20:57)
ฝึกมานานพอควรคนับ ตั้งแต่ ม.2

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 19 มิ.ย. 2550 (21:01)
อิทิวังฉันท์ 20

ภูมิ/บดี/สดับ/อุปา/ยตาม....................ณ / วาท/วัส/การ/พราหมณ์
ณ/บังอาจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 19 มิ.ย. 2550 (21:05)
โทษทีครับ ชื่อ อิทิสังฉันท์ 20