ช่วยถอดคำประพันธ์ เรื่องขุนช้างขุนแผน ตอนขุนช้างถวายฎีกา

จากหนังสือวรรณคดีวิจักษ์ ม.6 หน้า 37





ครานั้นทองประศรีผู้เป็นมารดา ครั้นแจ้งกิจจาไม่นิ่งได้

เด็กเอ๋ยวิ่งตามมาไวไว ลงบันไดงันงกตกนอกชาน

พลายชุมพลกอดก้นทองประศรี กูมิใช่ช้างขี่ดอกลูกหลาน

ลุกขึ้นโขย่งโก้งโค้งคลาน ซมซานโฮกฮากอ้าปากไป

ครั้นถึงยั้งอยู่ประตูวัง ผู้รับสั่งเร่งรุดไม่หยุดได้

ขุนแผนวันทองพระหมื่นไวย เข้าไปเฝ้าองค์พระภูมี



ช่วยแปลให้มันดูสละสลวยหน่อย

และเด็กที่ว่าหมายถึงใคร (บรรทัดที่ 2 อ่ะ)



ความคิดเห็นที่ 4

เด็กเรียน (Guest)
26 ก.ค. 2553 14:36
  1. พี่ผิดจริงแล้วเจ้าวันทอง เหมือนลืมน้องหลงเลือนทำเชือนเฉย







    ใช่จะเพลิดเพลินชื่นเพราะอื่นเชย เงยหน้าเถิดจะเล่าอย่าเฝ้าแค้น







    เมื่อติดคุกทุกข์ถึงเจ้าทุกเช้าค่ำ ต้องกลืนกกล้ำโศกเศร้านั้นเหลือแสน







    ซ้ำขุนช้างคิดคดทำทดแทน มันดูแคลนว่าพี่นี้ยากยับ







    อาลัยเจ้าเท่ากับดวงชีวีพี่ คิดจะหนีไปตามเอาเจ้ากลับ







    เกรงจะพากันผิดเข้าติดทับ แต่ขยับอยู่จนได้ไปเชียงอินทร์







    กลับมาหมายว่าจะไปตาม พอเจ้าไวยเป็นความก็ค้างสิ้น







    หัวอกใครได้แค้นในแผ่นดิน ไม่เดือดดิ้นเท่าพี่กับวันทอง







    คิดอยู่ว่าจะทูลพระพันวษา เห็นช้ากว่าจะได้มาร่วมห้อง







    จะเป็นความอีกก็ตามแต่ทำนอง จึงให้ลูกรับน้องมาร่วมเรือน







    จะเป็นตายง่ายยากไม่ยากรัก จะฟูมฟักเหมือนเมื่ออยู่ในกกลางเถื่อน







    ขอโทษที่พี่ผิดอย่าบิดเบือน เจ้าเพื่อนเสนหาจงอาลัย







    พี่ผิดพี่ก็มาลุแก่โทษ จะคุมโกรธคุมแค้นไปถึงไหน







    ความรักพี่ยังรักระงมใจ อย่าตัดไมตรีตรึงให้ตรอมตาย







    ว่าพลางทางแอบเข้าแนบอก ประคองยกของสำคัญมั่นหมาย







    เจ้าเนื้อทิพย์หยิบชื่นอารมณ์ชาย ขอสบายสักหน่อยอย่าโกรธา ฯ



ความคิดเห็นที่ 5

ple_kaeww@hotmail.com (Guest)
4 ส.ค. 2553 17:10
  1. ๏ ครานั้นสมเด็จพระพันวษา ทรงพระโกรธาโกลาหล
    ทุดอ้ายจัญไรมิใช่คน บนบกบนฝั่งดังไม่มี
    ใช่ที่ใช่ทางวางเข้ามา หรืออ้ายช้างเป็นบ้ากระมังนี่
    เฮ้ยใครรับฟ้องของมันที ตีเสียสามสิบจึงปล่อยไป
    มหาดเล็กก็รับเอาฟ้องมา ตำรวจคว้าขุนช้างหาวางไม่
    ลงพระราชอาญาตามว่าไว้ พระจึงให้ตั้งกฎษฎีกา
    ว่าตั้งแต่วันนี้สืบต่อไป หน้าที่ของผู้ใดให้รักษา
    ถ้าประมาทราชการไม่นำพา ปล่อยให้ใครเข้ามาในล้อมวง
    ระวางโทษเบ็ดเสด็จเจ็ดสถาน ถึงประหารชีวิตเป็นผุยผง
    ตามกฤษฎีการักษาพระองค์ แล้วลงจากพระที่นั่งเข้าวังใน ฯ


    ๏ จะกล่าวถึงขุนแผนแสนสนิท เรืองฤทธิ์ลือจบพิภพไหว
    อยู่บ้านสุขเกษมเปรมใจ สมสนิทพิสมัยด้วยสองนาง
    ลาวทองกับเจ้าแก้วกิริยา ปรนนิบัติวัตถาไม่ห่างข่าง
    เพลิดเพลินจำเริญใจไม่เว้นวาง คืนนั้นในกลางซึ่งราตรี
    นางแก้วลาวทองทั้งสองหลับ ขุนแผนกลับผวาตื่นฟื้นจากที่
    พระจันทรจรแจ่มกระจ่างดี พระพายพัดมาลีตลบไป
    คิดคะนึงถึงมิตรแต่ก่อนเก่า นิจจาเจ้าเหินห่างร้างพิสมัย
    ถึงสองครั้งตั้งแต่พรากจากพี่ไป ดังเด็ดใจจากร่างก็ราวกัน
    กูก็ชั่วมัวรักแต่สองนาง ละวางให้วันทองน้องโศกศัลย์
    เมื่อตีได้เชียงใหม่ก็โปรดครัน จะเพ็ดทูลคราวนั้นก็คล่องใจ
    สารพัดที่จะว่าได้ทุกอย่าง อ้ายขุนช้างไหนจะโต้จะตอบได้
    ไม่ควรเลยเฉยมาไม่อาลัย บัดนี้เล่าเจ้าไวยไปรับมา
    จำกูจะไปสู่สวาทน้อง เจ้าวันทองจะคอยละห้อยหา
    คิดพลางจัดแจงแต่งกายา น้ำอบทาหอมฟุ้งจรุงใจ
    ออกจากห้องย่องเดินดำเนินมา ถึงเรือนลูกยาหาช้าไม่
    เข้าห้องวันทองในทันใด เห็นนางหลับใหลนิ่งนิทรา
    ลดตัวลงนั่งข้างวันทอง เตือนต้องด้วยความเสน่หา
    สั่นปลุกลุกขึ้นเถิดน้องอา พี่มาหาแล้วอย่านอนเลย ฯ



ความคิดเห็นที่ 6

sunisa101@hotmail.com (Guest)
8 ส.ค. 2553 10:17
  1. หมื่นวิเศษรับคำแล้วอำลา รีบมาบ้านขุนช้างหาช้าไม่
    ครั้นถึงแอบดูอยู่แต่ไกล เห็นผู้คนขวักไขว่ทั้งเรือนชาน
    ขุนช้างนั่งเยี่ยมหน้าต่างเรือน ดูหน้าเฝื่อนทีโกรธอยู่งุ่นง่าน
    จะดื้อเดินเข้าไปไม่เป็นการ คิดแล้วลงคลานเข้าประตู

    ครานั้นเจ้าจอมหม่อมขุนช้าง นั่งคาหน้าต่างเยี่ยมหน้าอยู่
    เห็นคนคลานเข้ามาเหลือบตาดู นี่มาล้อหลอกกูหรืออย่างไร
    อะไรพอสว่างวางเข้ามา เด็กหวาจับถองเข้าจนได้
    ลุกขึ้นถกเขมรร้องเกนไป ทุดอ้ายไพร่ขี้ครอกหลอกผู้ดี

    ครานั้นวิเศษผลคนว่องไว ยกมือขึ้นไหว้ไม่วิ่งหนี
    ร้องตอบไปในทันที คนดีดอกข้าไหว้ใช่คนพาล
    ข้าพเจ้าเป็นบ่าวพระหมื่นไว เป็นขุนหมื่นรับใช้อยู่ในบ้าน
    ท่านใช้ให้กระผมมากราบกราน ขอประทานคืนนี้พระหมื่นไว
    เจ็บจุกประจุบันมีอันเป็น แก้ไขก็เห็นหาหายไม่
    ร้องโอดโดดดิ้นเพียงสิ้นใจ จึงใช้ให้ตัวข้ามาแจ้งการ
    พอพบท่านมารดามาส่งทุกข์ ข้าพเจ้าร้องปลุกไปในบ้าน
    จะกลับคืนเคหาก็ช้านาน ท่านจึงรีบไปในกลางคืน
    พยาบาลคุณพระนายพอคลายไข้ คุณอย่าสงสัยว่าไปอื่น
    ให้คำมั่นสั่งมาว่ายั่งยืน พอหายเจ็บแล้วจะคืนไม่นอนใจ



ความคิดเห็นที่ 7

suwena11@hotmail.com (Guest)
16 มิ.ย. 2554 19:54
  1. พี่ผิดจริงแล้วเจ้าวันทอง เหมือนลืมน้องหลงเลือนทำเชือนเฉย







    ใช่จะเพลิดเพลินชื่นเพราะอื่นเชย เงยหน้าเถิดจะเล่าอย่าเฝ้าแค้น







    เมื่อติดคุกทุกข์ถึงเจ้าทุกเช้าค่ำ ต้องกลืนกกล้ำโศกเศร้านั้นเหลือแสน







    ซ้ำขุนช้างคิดคดทำทดแทน มันดูแคลนว่าพี่นี้ยากยับ







    อาลัยเจ้าเท่ากับดวงชีวีพี่ คิดจะหนีไปตามเอาเจ้ากลับ







    เกรงจะพากันผิดเข้าติดทับ แต่ขยับอยู่จนได้ไปเชียงอินทร์







    กลับมาหมายว่าจะไปตาม พอเจ้าไวยเป็นความก็ค้างสิ้น







    หัวอกใครได้แค้นในแผ่นดิน ไม่เดือดดิ้นเท่าพี่กับวันทอง







    คิดอยู่ว่าจะทูลพระพันวษา เห็นช้ากว่าจะได้มาร่วมห้อง







    จะเป็นความอีกก็ตามแต่ทำนอง จึงให้ลูกรับน้องมาร่วมเรือน







    จะเป็นตายง่ายยากไม่ยากรัก จะฟูมฟักเหมือนเมื่ออยู่ในกกลางเถื่อน







    ขอโทษที่พี่ผิดอย่าบิดเบือน เจ้าเพื่อนเสนหาจงอาลัย







    พี่ผิดพี่ก็มาลุแก่โทษ จะคุมโกรธคุมแค้นไปถึงไหน







    ความรักพี่ยังรักระงมใจ อย่าตัดไมตรีตรึงให้ตรอมตาย







    ว่าพลางทางแอบเข้าแนบอก ประคองยกของสำคัญมั่นหมาย







    เจ้าเนื้อทิพย์หยิบชื่นอารมณ์ชาย ขอสบายสักหน่อยอย่าโกรธา ฯ



ความคิดเห็นที่ 8

ถอดให้หน่อยค่ะ (Guest)
26 พ.ค. 2555 19:21
  1. ๏ ครานั้นพระองค์ผู้ทรงภพ ฟังจบแค้นคลั่งดังเพลิงไหม้
    เหมือนดินประสิวปลิวติดกับเปลวไฟ ดูดู๋เป็นได้อีวันทอง
    จะว่ารักข้างไหนไม่ว่าได้ น้ำใจจะประดังเข้าทั้งสอง
    ออกนั่นเข้านี่มีสำรอง ยิ่งกว่าท้องทะเลอันล้ำลึก
    จอกแหนแพเสาสำเภาใหญ่ จะทอดถมเท่าไรไม่รู้สึก
    เหมือนมหาสมุทรสุดซึ้งซึก น้ำลึกเหลือจะหยั่งกระทั่งดิน
    อิฐผาหาหาบมาทุ่มถม ก็จ่อมจมสูญหายไปหมดสิ้น
    อีแสนถ่อยจัญไรใจทมิฬ ดังเพชรนิลเกิดขึ้นในอาจม
    รูปงามนามเพราะน้อยไปหรือ ใจไม่ซื่อสมศักดิ์เท่าเส้นผม
    แต่ใจสัตว์มันยังมีที่นิยม สมาคมก็แต่ถึงฤดูมัน
    มึงนี่ถ่อยยิ่งกว่าถ่อยอีท้ายเมือง จะเอาเรื่องไม่ได้สักสิ่งสรรพ์
    ละโมบมากตัณหาตาเป็นมัน สักร้อยพันให้มึงไม่ถึงใจ
    ว่าหญิงชั่วผัวยังคราวละคนเดียว หาตามตอมกันเกรียวเหมือนมึงไม่
    หนักแผ่นดินกูจะอยู่ไย อ้ายไวยมึงอย่านับว่ามารดา
    กูเลี้ยงมึงถึงให้เป็นหัวหมื่น คนอื่นรู้ว่าแม่ก็ขายหน้า
    อ้ายขุนช้างขุนแผนทั้งสองรา กูจะหาเมียให้อย่าอาลัย
    หญิงกาลกิณีอีแพศยา มันไม่น่าเชยชิดพิสมัย
    ที่รูปรวยสวยสมมีถมไป มึงตัดใจเสียเถิดอีคนนี้
    เร่งเร็วเหวยพระยายมราช ไปฟันฟาดเสียให้มันเป็นผี
    อกเอาขวานผ่าอย่าปรานี อย่าให้มีโลหิตติดดินกู
    เอาใบตองรองไว้ให้หมากิน ตกดินจะอัปรีย์กาลีอยู่
    ฟันให้หญิงชายทั้งหลายดู สั่งเสร็จเสด็จสู่ปราสาทชัย ฯ

แสดงความคิดเห็น

กรุณา Login ก่อนแสดงความคิดเห็น