สงสัยว่า กลอน "พ่อแม่ไม่มีเงินทองจะกองให้..." แต่งเมื่อใด

สงสัยว่า กลอนนี้...



พ่อแม่ไม่มีเงินทองจะกองให้

จงตั้งใจพากเพียรเรียนหนังสือ

หาวิชาความรู้เป็นคู่มือ

เพื่อยึดถือ เอาไว้ ใช้เลี้ยงกาย...



แต่งเมื่อใด โดยใคร

ขอบคุณครับ



ความคิดเห็นที่ 45


13 ธ.ค. 2551 10:38
  1. อ่านเล่น ๆ แล้วแต่ใครจะเชื่อ (อย่าว่ากานนะ) เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
    อ่านเล่น ๆ แล้วแต่ใครจะเชื่อ (อย่าว่ากานนะ) เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี




ความคิดเห็นที่ 69

20 ธ.ค. 2553 21:34
  1. ป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี



ความคิดเห็นที่ 70

20 ธ.ค. 2553 21:34
  1. ป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี



ความคิดเห็นที่ 34

14 ก.ค. 2551 18:32
  1. อ่านเล่น ๆ แล้วแต่ใครจะเชื่อ (อย่าว่ากานนะ) เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี




ความคิดเห็นที่ 35

14 ก.ค. 2551 18:34















  1. อ่านเล่น ๆ แล้วแต่ใครจะเชื่อ (อย่าว่ากานนะ) เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
    อ่านเล่น ๆ แล้วแต่ใครจะเชื่อ (อย่าว่ากานนะ) เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนึงในจ. พิษณุโลก เด็กคนนี้ชื่อเอเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ สาม วันนั้นเป็นวันสอบซ่อม เอได้มาที่ รร เพื่อที่จะสอบซ่อม ระหว่างที่รอเพื่อน ๆ อยู่นั้น เอ ก้อเหลือบไปเห็นสิ่ง ๆ หนี่ง เขาเดินเข้ไปใกล้ ๆ กับสิ่ง ๆ นั้น มันคือกล่องใส่กระดาษกล่องหนึ่ง เอนั้นไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร แต่เขาก้อได้เก็บกล่องนั้นไป หลังจากที่เขาสอบซ่อมเสร็จแล้ว เอและเพื่อน ๆ ก้อกลับบ้านทันที พวกเขาอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ตกกลางคืนเอและเพื่อน ๆ ก้อไปสนาม เดะเล่นและเปิดกล่อง ๆ นั้น ข้างในกล่องมีกระดาษสีดำเขียนอยู่หนึ่งแผ่น ในกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า * สวัสดี ราวชื่อเปลวเป็นเด็กนักเรียนคนนึง เราถูกฆาตกรโลคจิด ข่มขืนและค่าหมกอยู่ในป่าแห่งหนี่ง ที่นั่นหนาวเหน็บไม่มีแม้แต่เสียงหายใจของมนุษย์ เราพยายามร้องให้คนมาช่วยแต่ก้อไม่มีคายมา ตอนนี้เราเหงาเหลือเกิน จะมีครายมาอยู่เป็นเพื่อนเราบ้างไหม ถ้าเทอไม่อยากให้เราลากเทอมาอยู่เป็นเพื่อนกันเรา จากนี้ไปเป็นเวลา 7 ชั่วโมง ขอให้เทอก็อปข้อความข้างบนนี้ ส่งต่อให้สืออะไรก้อได้ เป็นจำนวน 2 coppy แต่ถ้าเธอไม่ทำตาม อีก 7 ชั่วโมงนี้ฉันจะไปตามเทอมอยู่เป็นเพื่อน * หลังจากที่เอได้อ่านนั้น เอก้อไม่เชื่อและไม่ยอมทำตาม 7 ชั่วโมงให้หลัง เอและเพื่อน ๆ ก้อตาย โดยที่ไม่มีสาเหตุ ***********************************- เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง จนถึงขณะนี้ หมอและตำรวจยังไม่สามารถรู้ได้ว่า คายที่เป็นคนฆ่าเด็กเหล่านั้น __________ ตอนนี้พวกเทอได้อ่านกระทู้นี้ ก้อคงได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด นั่นคือ เทอจะต้อง copy ข้อความนี้เป็นจำนวน 2 copy แต่ถ้าเทอไม่ทำตามที่เด็กคนนั้นขอ เทอจะต้องไปอยู่เป็นเพื่อกับเด็กคนนั้น อีก 7 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้พวกเทอทุกคนโชคดี
     



ความคิดเห็นที่ 33

kol
11 ก.ค. 2551 18:01
  1. เด๋วแจ้งลบให้หมดเลย แช่งคนอื่นระวังจะโดนเองนะ




ความคิดเห็นที่ 14

กวีพเนจรและบทกลอนแห่งตำนาน
22 ธ.ค. 2550 23:40
  1. ประกาศ!

    แด่...พี่น้องและผองเพื่อนผู้สนใจวิชากวีชาววิชาการทุกท่าน ขณะนี้ทางห้องแต่งกลอนของเว็บวิชาการได้มีการจัดตั้งกระทู้ สำหรับผู้ที่สนใจฝึกฝนวิชาการแต่งกลอน โดยจะมีบุคลากรผู้มีความสามารถมาให้ความรู้แก่ท่าน หรือแม้แต่ตัวท่านเอง หากคิดว่ามีความรู้ความสามารถเพียงพอ ก็สามารถมาร่วมเป็นหนึ่งในบุคลากรอาจารย์ได้เช่นเดียวกัน

    ผู้สนใจ สามารถเข้าไปรับชมได้ที่...

    ห้องพักผ่อนหย่อนใจ -> แต่งกลอน -> กระทู้พี่สอนน้องแต่งกลอน

    หรือคลิกไปยังลิงค์... http://www.vcharkarn.com/include/vcafe/showkratoo.php?Pid=133061


    หวังว่ากระทู้ของเรา จะสามารถเป็นแหล่งความรู้หนึ่งในเว็บวิชาการได้ไม่มากก็น้อยครับ ขอบคุณครับ



ความคิดเห็นที่ 31

11 ก.ค. 2551 17:55
  1. 23  ไอ้บ้านี่มาก่อกวนอีกแล้ว โรคจิตว่ะ สาดเอ้ย เกะกะ




ความคิดเห็นที่ 32

11 ก.ค. 2551 17:58
  1. เอาตั้ง 23 ถึง 30เลย สาตๆ




ความคิดเห็นที่ 7

Oldleng
27 ส.ค. 2550 16:07
  1. ถึง คุณเจ้าของกระทู้(push-kin)

    เคยเห็นกลอนบทนี้ตั้งแต่ปี 48 ที่มาที่ไปยังไม่ชัดเจน ที่ว่าแต่งปี 50 ไม่น่าจะใช่
    ลองดูที่ link ข้างล่างครับ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3626805/K3626805.html



ความคิดเห็นที่ 48

5 เม.ย. 2552 08:18
  1. อะไรกาน....เฮ้อประสาท




ความคิดเห็นที่ 10

International Relation
13 ก.ย. 2550 08:48
  1. ผมได้ยินตั้งแต่เด็กๆ 15 ปีที่แล้ว

    และท่องได้ด้วยเพราะติดใว้ที่ฝาฝนัง

    ในบ้าน ไพเราะมากเลย



ความคิดเห็นที่ 43

2 ธ.ค. 2551 20:00
  1. ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว




ความคิดเห็นที่ 4

17 ก.ค. 2550 09:53
  1. ภาคใต้ล้ำเลิศ ระเบิดมากมี ประเพณีเผาโรงเรียน
    แวะเวียนจิ๊กปืนทหาร สืบสานตำนานยิงครู เชิดชูสึนามิ



ความคิดเห็นที่ 1

ครูคิม
8 ก.ค. 2550 09:45
  1. สวัสดีค่ะ

    ดิฉันเจ้าของกลอน .. ไม่ได้เป็นครูภาษาไทย แต่แต่งขึ้นมาจากแรงบันดาลใจที่ได้อ่านกลอนของคุณครูท่านหนึ่งที่ได้รำพันว่า"การเป็นครูนั้นลำบาก พบกับปัญหาสารพัด ไหนจะต้องนำกระบวนการวิจัยมาใช้ในชั้นเรียนอีก ท่านรู้สึกท้อแท้ใจกับการที่ได้มีอาชีพครู"

    ส่วนตัวดิฉัน ไม่ได้เรียนจบมาจากสายครูโดยตรง เรียนมาจากสาขาอื่น ...แต่บังเอิญสมัยนั้นเขารับผู้ที่จบสาขาอื่นมาเป็นครู...และในวัยเด็กอยากจะเป็นครูและอยากจะสอนวิชา...เมื่อได้เป็นครูก็ได้สอนตามที่ฝันใฝ่ค่ะ

    อยู่โรงเรียนบ้านนอก เกือบจะชายแดนเชียวหละ ...หมดสงสัยหรือยังคะ



ความคิดเห็นที่ 3

ครูคิม
9 ก.ค. 2550 19:21
  1. เพิ่งเขียนขึ้นเมื่อประมาณต้นเดือนพฤษภาคม 2550 ไปอยู่เวรที่โรงเรียนเวลาว่าง และดูเงียบ ก็ลอง (ฝึก) แต่งดูค่ะ อ่านทบทวนดูก็รู้สึกว่ามีขาด ๆ เกิน ๆ ไม่ไพเราะสักเท่าไรเลยนะคะ พร้อม ๆ กับอีกหลายตอนฝากมาให้อ่านเล่น ๆ (ไม่ต้องถือเป็นวิชา เพราะอาจจะไม่ถูกต้องฉันทลักษณ์)



    1. มีคนถามในเวปว่าเขียนกลอนเกี่ยวกับ "หนังสือที่อ่านคือ สิ่งที่พ่อไม่เคยรู้" ไปไว้ที่บอร์ดใด ก็เลยนึกสนุกฝึกตอบเป็นกลอนดังนี้



    อันกานท์กลอน อักษรา ภาษาจิต

    เรียบเรียงคิด จากใจ ใส่เติมแต่ง

    อีกเสริมส่ง พลังใจ ให้ร้อนแรง

    เปล่งเป็นแสง ให้เพื่อนมั่น สร้างสรรงาน



    ฉันอ่านได้ จบไป อย่างช้าช้า

    กลับศึกษา คราใหม่ ให้แตกฉาน

    สีห้ารอบ ได้รู้ อุดมการณ์

    นานแสนนาน ซึมซับ จับวิญญา



    แม้นเข้าใจ หมายมั่น ในขั้นแรก

    เพราะไม่แผก เพี้ยนผิด ชีวิตฉัน

    จึงต้องการ ให้อ่าน ทั่วหน้ากัน

    ทั้งทหาร ตชด. นปพ.ไทย



    ขอมุ่งมั่น ฟันฝ่า ดั่งหน้าที่

    เพื่อเพื่อนดี คนนี้ อย่าหวั่นไหว

    ขอเคียงข้าง เธออยู่ คู่หทัย

    ก้าวต่อไป จนกว่า จะเห็นงาม



    ฉันไม่เก่ง เรื่องไอที มีน้อยมาก

    หากเพื่อนอยาก ทำสิ่งใด ใคร่ขอถาม

    โปรดบอกฉัน ขั้นตอน วอนให้ความ

    ฉันจะตาม เท่าที่ มีปัญญา



    ฉันไม่รู้ ตอนลิ้งไป ในห้องอยู่

    ลองคลิกดู อ่านไป ใยกังขา

    คลิ๊กไม่ได้ ก็มี นะเพื่อนยา

    โปรดบอกว่า ต่อไป ให้ฉันที

    .....................................

    2. เป็นกำลังใจให้คนเขียนหนังสือ



    หนังสือดี มีหัวใจ ขอได้อ่าน

    สื่อประสาน แนวทาง ที่สร้างสรรค์

    ด้วยชีวิต วิญญา ค่าอนันต์

    ที่มุ่งมั่น ฝันใฝ่ ให้สังคม



    สะท้อนภาพ วรรณกรรม เลิศล้ำค่า

    ตำรวจกล้า นปพ. ที่ขื่นขม

    สู้ตรากตรำ งานหนัก ทั้งระทม

    หากชีพล้ม ห่มธงชาติ ประกาศคุณ



    เมียและลูก อยู่หลัง ผูกรักใคร่

    รออาศัย อาคาร ทางการหนุน

    หาเลี้ยงชีพ เพิ่มไว้ เป็นใบบุญ

    หากรอทุน เพียงเงินเดือน สะเทือนใจ



    เฝ้าวิงวอน ขอพร สิ่งศักดิ์สิทธิ์

    ทั่วทุกทิศ ปกป้อง คุ้มครองไท้

    นับวันรอ ผ่อนพัก จักปลอดภัย

    กลับมาให้ ไออุ่นรัก ลูกสักครา



    ภาพสลด รันทดใจ ไม่อยากพบ

    ลูกเมียครบ สงบนั่ง ดั่งหินผา

    ทุกคนเงียบ รอคอย กาลเวลา

    ร่างที่มา เป็นศพใคร ไร้ชีวัน



    เมียร่ำร้อง ก้องฟ้า ใครจะรู้

    เสียงวอนกู่ วิโยค อย่างโศกศัลย์

    เสียงลูกน้อย คร่ำครวญ หวนรำพัน

    ว่าพ่อนั้น จบชีวี นี้เพื่อใคร



    ชีวิตพ่อ ตั้งใจ รับใช้ชาติ

    พ่อฝันวาด อนาคต ลูกสดใส

    เมื่อโตขึ้น ต้องเป็น ตำรวจไทย

    พ่อภูมิใจ แม้ทุกข์ตรม ระทมกาย



    พ่อปลูกฝัง สานรัก ประจักษ์ยิ่ง

    ชีวิตจริง มีคุณค่า คณาหลาย

    ชีวิตพ่อ แม้สิ้นไป ไม่เสียดาย

    พ่อถวาย ทั้งชีวิน แผ่นดินไทย



    เหตุการณ์ใต้ สามจังหวัด ชี้ชัดแน่

    เกิดมาแต่ หนหลัง ครั้งไหนไหน

    ดชด. นปพ. อยู่แดนไกล

    ทหารไทย นักรบกล้า สุดอาดูร



    ลูกนักรบ ทั่วไทย ให้สำนึก

    น้อมรำลึก พระคุณพ่อ ก่อเกื้อหนุน

    พ่อยิ่งใหญ่ ในทั่วแดน ควรแทนคุณ

    ขอไออุ่น อยู่ชิดใกล้ ตลอดกาล



    วอนลูกรัก ผูกรักพ่อ อย่ารอช้า

    ชุบชีวา ให้พ่อเปรม เกษมสานต์

    เลี้ยงดูพ่อ กำลังใจ ให้สราญ

    จวบวันนาน แนบชีวี อย่างที่เคย

    หนังสือดี มีหัวใจ ที่ไม่ท้อ

    สิ่งที่พ่อ ไม่รู้ได้ ใครจักเผย

    สิ่งที่พ่อ ไม่เคยรู้ ดูเหมือนเคย

    ดูเฉลย จากสื่อดี มีหัวใจ

    ...............................

    3. เปรียบเทียบความคล้ายคลึงในวัยเด็กและคนเขียนหนังสือ



    ในวัยเด็ก เล็กอยู่ ฉันรู้ว่า

    เคยรอท่า คุณพ่อ แล้วรอหาย

    เมื่อตีสี่ พ่อออกไป ฉันสบาย

    กว่าจะได้ ตื่นตามพลัน ไม่ทันเวลา



    หกโมงเช้า แม่ไม่บอก ฉันต้องรู้

    พ่อเป็นครู ฝึกทหาร ผลัดอาสา

    ผลัดหนึ่งหน้า หรือผลัดสอง ต้องทุกครา

    แปดโมงมา กลับบ้าน กลางวันไป



    ห้าโมงเย็น ฉันกลับ แม่รับขวัญ

    บอกพ่อนั้น ไปกองร้อย แล้วไฉน

    ให้อบรม ทหารใหม่ ทุกคืนใย

    เวลาได้ สามทุ่ม ฉันเข้านอน



    ตอนพ่อกลับ นับเวลา สี่ห้าทุ่ม

    พ่อมาคลุม ผ้าห่มให้ ลูบใต้หมอน

    ฉันงัวเงีย รับรู้บ้าง เป็นบางตอน

    เช้าตื่นนอน เหมือนทุกวัน แต่ฉันรอ



    เสาร์อาทิตย์ คิดว่า จะได้พบ

    เฝ้าประจบ บางอย่าง ที่อยากขอ

    รีบตื่นนอน ตอนเช้า เฝ้าพนอ

    โอ้ว่าพ่อ ไปรอเข้า ทหารเวร



    แม่จ๋า พ่อรู้ไหม ลูกได้สอบ

    เขียนคำตอบ ถูกใจ ไม่ต้องเข็น

    พ่อแม่ไม่ อับอาย ขายหน้าเป็น

    แม้ไม่เด่น อยากบอกพ่อ แม้รอนาน



    จวบจนกาล ผ่านไป แม้ไกลห่าง

    นึกอ้างว้าง บางครา น่าเอ่ยขาน

    แต่พ่อบอก ลูกทหาร ต้องทนทาน

    แม้พบพาน สิ่งทรหด ต้องอดทน



    พ่อจากไป ไกลแสน ชายแดนหล้า

    สี่สิบห้า วันกลับ ฉันสับสน

    รอจดหมาย ของพ่อบ้าง อย่างกังวล

    ขอสิ่งดล ให้พ่อ พ้นภัยพาล



    ฉันยังจำ เหตุการณ์ แม้ผ่านพ้น

    ความหมองหม่น บังเกิดได้ ในค่ายทหาร

    แสนอาดูร สุดโศกใจ ในชีวัน

    ยอดทหาร พลีร่างลับ ดับชีพลง



    เฮลิคอปเตอร์ สีขาว ราวกับว่า

    ส่งสัญญา เตือนใจ ไม่ประสงค์

    ร่างใครหนอ สิ้นไป ในไพรพง

    มองหน้าแม่ สงบลง และนิ่งนาน



    แม่จ๋าแม่ ศพใคร หรือใช่พ่อ

    แม่บอกรอ ผู้พัน มาประสาน

    ดึงตัวฉัน สวมกอด นานแสนนาน

    รถผู้พัน เลยผ่าน บ้านฉันไป



    น้านวลน้อย วิ่งมา ที่หน้าบ้าน

    น้าสนาน ร้องครวญ และหวนไห้

    น้าสมจิตร ร้องดิ้น เกือบสิ้นใจ

    น้าอรทัย เป็นลมพับ ไปกับตา



    ทหารกล้า ทุกนาย รับใช้ชาติ

    เกี่ยรติประกาศ ปูนบำเหน็จ เจ็ดขั้นหนา

    ฐานันยศ ปรากฏไกล ในพารา

    ศพคลุมผ้า ธงชาติ ผงาดงาม



    เรื่องราวนั้น ฉันเห็น อยู่เป็นนิจ

    รู้ชีวิต ทหารไทย ไม่อยากถาม

    เป็นเช่นนี้ เวียนอยู่ ทุกคู่ยาม

    หวั่นครั่นคร้าม บางวัน ไม่มั่นใจ



    ความรู้สึก ของฉัน ณวันนี้

    ไม่ต่างที่ เอกราชเป็น เช่นไฉน

    สิ่งที่พ่อ ไม่เคยรู้ คืออะไร

    ใครบอกได้......ยกนิ้วให้ ยอดกตัญญู

    .................................................

    4. มีครั้งหนึ่งล็อกอินไม่ได้ จึงใช้ชื่อครูพฤษภา จึงมีผู้สงสัยก็เลยฝึกตอบเป็นกลอน



    สวัสดี นายสติ ผู้ริเริ่ม

    ฉันขอเพิ่ม ฝึกกลอน อักษรศรี

    หากไม่เพราะ จับใจ ในวจี

    ขอเป็นที่ มองข้ามไป ให้ผ่านเลย



    ไม่ล็อกอิน ครูพฤษภา คือฉันแน่

    ในบางที รู้สึกแย่ ไม่เปิดเผย

    ความมั่นใจ ไม่มี เหมือนที่เคย

    เลิกแล้วเอย ต่อไปนี้ มีนามจริง

    .........................................

    5. ฝึกเขียนกลอนเพื่อชื่นชม ..ที่ได้ไปเยี่ยมโรงเรียนเตรียมทหาร



    สวัสดี คุณMathGuy ด้วยใจยิ่ง

    เข้าใจสิ่ง เด่นดี ที่สรรเสริญ

    แม้พานพบ สบตา คราบังเอิญ

    ห้าวันเพลิน คุ้มที่เห็น เป็นพยาน



    หากได้อ่าน คมเสธแดง แต่งแต้มไว้

    ท่านขานไข เล่ากล่าว ชาวทหาร

    นักเรียนเตรียม จปร. ตลอดกาล

    ชีวิตผ่าน ทหารกล้า น่าสนใจ



    โรงเรียนเปิด งานหนัก อยากพักผ่อน

    ฝึกเขียนกลอน ผิดบ้างนะ อย่าสงสัย

    สัมผัสบ้าง ข้ามบ้าง จงผ่านไป

    ขออภัย ด้วยแรกรัก ในนักกลอน



    วจีใด ไม่ไพเราะ เสนาะโสต

    ขอได้โปรด บอกได้ ในอักษร

    ทั้งชี้แนะ นำได้ ในขั้นตอน

    ขอจบก่อน แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์

    .................................

    ก็ไม่มีอะไร แค่เห็นมีผู้สนใจ ก็รู้สึกปลื้ม...นิด ๆ ขอขอบคุณที่ให้ความสนใจ สอนภาษาเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ภาษาไทยค่ะ ถ้าให้ครูภาษาไทยมาอ่านก็คงขำกลิ้ง



ความคิดเห็นที่ 2

9 ก.ค. 2550 15:06
  1. แล้วปีไหนหรือครับ



ความคิดเห็นที่ 42

1 ธ.ค. 2551 11:16
  1. ขอบคุณ

     




ความคิดเห็นที่ 13

18 ธ.ค. 2550 20:04
  1. .....



ความคิดเห็นที่ 11

ศรา_อีปราส
13 ก.ย. 2550 12:11
  1. น่าจะนานมากแล้วนะ 10 ปี ไม่สิ 15ปีที่แล้วยังได้ยินอยู่เลย

แสดงความคิดเห็น

กรุณา Login ก่อนแสดงความคิดเห็น