เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์แล้วที่รวิยาและจิตติไม่ได้ติดต่อกัน แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือ กระวนกระวายอยากจะพบเจอ ‘แค่นี้ก็มากพอแล้ว’ เธอคิด เรื่องนี้เธอได้เอาไปเล่าให้แทบทุกคนที่เธอรู้จักฟัง มันจึงกลายเป็นเรื่องตื่นเต้นที่สุดในชีวิตเธอไปเรียบร้อยแล้ว และแน่นอน ติวารัตน์(ถูกบังคับ)ให้ฟังเรื่องนี้บ่อยครั้งที่สุด ถ้านับจริงๆก็เกือบร้อยรอบ แถมแต่ละครั้ง...เรื่องราวก็จะละเอียดขึ้นเรื่อยๆตามการระลึกได้ของหญิงสาวเพื่อนสนิทอีกด้วย ไม่รู้ว่าจะดีใจดีมั๊ยน้า... “คุณจิตติค่ะ” ติวารัตน์ยิ้มทักทายก่อนนำแฟ้มเอกสารส่งให้ ชายหนุ่มยื่นมือรับด้วยท่าทางนอบน้อม “ท่าทางคุณจิตติเหนื่อยๆนะค่ะ” จิตติที่นั่งประจำโต๊ะทำงานที่ถูกวางทับด้วยเอกสารเป็นตั้งท่าทางเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด หน้าซีดเซียวทำให้คนในบริษัทโดยเฉพาะสาวๆสังเกตได้ และเฝ้าไต่ถามอย่างเป็นห่วง ชายหนุ่มเงยหน้ามองเลขาสาว “ก็ผมไม่เคยทำงานตอนกลางวันมาก่อนนี่นา” ชายหนุ่มทำน้ำเสียงสดใสทำให้ติวารัตน์คลายความกังวลไปได้บ้าง แม้จะขัดกับท่าทางใกล้ตายของเค้าก็เถอะ “ท่าทางผมต้องปรับตัวอีกเยอะ” บ่นเบาๆพลางเซ็นเอกสารในมือ “ว่าแต่คุณเถอะ เป็นเลขาให้ทั้งผมทั้งไอ้วา ไม่เหนื่อยเหรอ” “ไม่ค่ะ” ตอบเสียงสดใสทั้งที่หน้าตาทรุดโทรมไม่แพ้เจ้านาย ชายหนุ่มหัวเราะในคอ “เมื่อวานมีคนบอกผม ว่าคุณวิ่งจัดการเรื่องประชุมจนเกือบจะเป็นลมอยู่แล้ว” เหล่มองสาวสวยตรงหน้า หญิงสาวไม่ตอบ แต่ยิ้มจางๆพอให้รู้ว่ากำลังใจยังดี “เดี๋ยวเรื่องนี้ผมลองคุยกับวาดูก่อนแล้วกัน ยังไงคงต้องหาคนมาช่วยคุณแล้วล่ะ” น้ำเสียงห่วงใยทำเอาเลขาสาวระทวย “ขอบคุณค่ะ” พูดพร้อมก้าวเข้าใกล้รับเอกสาร พอดีกับที่เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมร่างสูงใหญ่สาวเท้าเข้ามาใกล้ “มาพอดี” จุดยิ้มมุมปาก เพื่อนนี่ตายยากดีเหมือนกัน คงจะมีวาริชนี่แหละที่ดูสดใสที่สุด เพราะจากประสบการณ์ทำงานมานานตั้งแต่สมัยคุณปิติ คุณพ่อของเค้ายังดำรงตำแหน่งประธานบริหาร จนตอนนี้คุณปิติขอปลดเกษียณตัวเองไปเล่นกอล์ฟสบายอารมณ์แล้ว วาริชจึงรับหน้าที่แทนทั้งหมด ดังนั้นแค่นี้คงไม่เท่าไหร่... “เฮ้ยมึง หาคนมาช่วยคุณติ้วหน่อยสิวะ” น้ำเสียงห้าวเปลี่ยนทันทีเมื่อคุยกับเพศเดียวกัน “ทำไม คุณติ้วเป็นอะไรเหรอ” ถามพลางเอียงคอมองเลขาสาว สายตาไถ่ถามอาการอย่างห่วงใยเช่นกัน “ดูสิ หน้าซีดเชียว” หลังจากประเมินด้วยสายตาแล้ว เห็นด้วยกับความคิดของเพื่อน “งั้นมึงก็หาเลขาของตัวเองแล้วกัน ส่วนคุณติ้วนี่กลับมาทำงานกับกู” จิตติห่อปาก “เออๆก็ได้” นั่งพิงพนักคิดทบทวน “แล้วกูจะไปหาที่ไหนวะเนี่ย” “เด็กมึงมีตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ” วาริชเหยียดยิ้มอย่างหมั่นไส้ แต่ชายหนุ่มที่เริ่มยืดแขนบิดขี้เกียจไม่ทันสังเกต “กี๋ก็คงไม่ไหว” เริ่มนึกชื่อเด็กในสังกัดขึ้นมาทีละชื่อ “เอ่อ” ติวารัตน์เอ่ยแทรก “ติ้วมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เรียนมาจากที่เดียวกัน คิดว่าน่าจะทำได้...” “สวยรึเปล่า” จิตติเอ่ยแทรกอย่างติดตลก “ถ้าสวยน้อยกว่าคุณติ้วผมไม่เอานะ เดี๋ยวจะน้อยหน้าไอ้วามัน” หันไปค้อนใส่เพื่อน “สวยกว่าแน่นอนค่ะ มันเป็นดาวคณะ” “งั้นจัดมาเลย เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมสัมภาษณ์เอง” ติวารัตน์ดีใจจนอยากกลับไปบอกรวิยาเสียเดี๋ยวนี้ ตรงข้ามกับวาริชที่ถอนใจกับอาการสนใจเลขาใหม่ของเพื่อน เพื่อนรักที่เลือกเลขาจากความสวย ‘ดีเหมือนกัน หม้อเลขา’ ชายหนุ่มที่ยังยืนอยู่เหยียดยิ้มมุมปาก ‘หนูพริ้มจะได้รู้ซะที...’

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 5,040 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 78 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว