หลังจากพูดคุยดื่มกาแฟกันจนเย็น แสงแดดจางหายไป ลมพัดเย็นโชยอ่อนมาแทนที่ จิตติอาสาไปส่งรวิยาที่บ้านอีกเป็นครั้งที่สอง รถหรูที่เปลี่ยนคันไปเป็นเบนซ์สปอร์ตสีดำไม่ทำให้รวิยาสงสัย เธอจำได้ดีว่าวันนั้นคุณจิตติบอกว่า ‘เดี๋ยวผมไปส่งคุณก่อน แล้วค่อยกลับมาเอารถเข้าอู่อีกที’ ถ้าเป็นอีแก่สีชมพูของเธอ เป็นรอยนิดหน่อยคงไม่ถึงขนาดส่งซ่อม แต่สำหรับผู้ชายที่นั่งอยู่บนกองเงินกองทองอย่างจิตติ สีถลอกเป็นเรื่องใหญ่ บรรยากาศกลับปกคลุมด้วยความเงียบอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่เปี่ยมรอยยิ้ม และนั่นทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงเพลงในรถที่เปิดคลอเบาๆ จิตติยิ้มบ่งบอกว่ารู้จักเพลงนี้ดี “คุณจิตติชอบเหรอค่ะ” รวิยารีบถาม อะไรที่เธอไม่รู้เพราะไม่มีในบทสัมภาษณ์ (ปลอมๆ) มันน่าสนใจทั้งนั้น “ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้างึกๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อีกครั้งกับสิ่งที่ทำให้นึกถึง... เนื้อเพลงทุกคำตรงกับความรู้สึก จนบางครั้งมันทำให้ชายหนุ่มนึกไปว่า เป็นเพลงที่แต่งขึ้นเพื่อเค้าโดยเฉพาะ แสงแดดอ่อนจางหาย คงเหลือแต่แสงไฟสลัวในผับชื่อดังริมถนนเท่านั้น ที่ยังคงให้ความสว่างอยู่ เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั้งผับ เป็นเสียงชื่นชมที่มอบให้แก่ชายหนุ่มที่ยืนปรับระดับความสูงของขาไมค์อยู่บนเวที ผับแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล โดยเฉพาะทุกวันศุกร์ที่ผู้คนแน่นร้านเป็นพิเศษจนต้องลุกขึ้นยืนกันหมด เหตุการณ์ชินตาแบบนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันศุกร์สิ้นปีที่ผ่านมาที่จิตติถูกเชิญมาร้องเพลงที่นี่ในโอกาสเลี้ยงฉลองงานส่งท้ายปีเก่าของร้าน ชายหนุ่มแม้ตอนแรกจะยังมีท่าทีกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่เคยร้องเพลงที่ไหนนอกจากงานมหาวิทยาลัย ซึ่งนั่นก็เกือบๆห้าปีมาแล้ว แต่ด้วยเพื่อนคะยั้นคะยอจึงต้องมาลองดูสักครั้ง เค้าเองก็หวังเพียงแต่ว่าจะไม่ถูกไล่ลงกลางเพลงเท่านั้น แต่สิ่งที่เค้าได้รับ ไม่ใช่ขวดน้ำพลาสติกหรือรองเท้าเบอร์แปด แต่กลับเป็นเสียงปรบมือชื่นชมจากคนฟัง โดยเฉพาะสาวๆที่ต่างชื่นชอบและขอร้องให้กริช เจ้าของผับนำจิตติกลับมาร้องเพลงอีก จนทำให้ชายหนุ่มกลายเป็นนักร้องประจำผับแห่งนี้ไปนี่สุด “เพลงนี้ ผมขอมอบให้กับ...” ชายหนุ่มเงยหน้าจากไมค์มองสาวๆที่นั่งรอฟังอย่างใจจดจ่อ ขืนพูดออกไปคงกลายเป็น Talk of the town ของวันพรุ่งนี้แน่ๆ แล้วใครจะกล้าล่ะเนี่ย... “ทุกๆคนครับ” รีบแก้สถานการณ์อย่างฉับไวทำให้เสียงปรบมือกึกก้อง เสียงไม้กลองเคาะให้จังหวะก่อนเสียงดนตรีจะเริ่มขึ้น... “แม้วันนี้ไม่มีเธอใกล้ๆ แต่รู้ว่าใจเรานั้นไม่เคยจะห่างกัน ใครกี่คนไม่เคยคิดผูกพัน ก็เพราะใจฉันนั้นมีแต่เธอเพียงคนนี้ ด้วยภาระและทางที่เราต้องเดิน แต่ว่าฉันไม่เคยเพลิดเพลินคิดมองใคร อาจจะเผลอก็เพียงแค่สายตา เพราะหัวใจนั้นรู้ว่ามีเธอในใจเท่านั้น อยู่ตรงนั้นเธอคิดถึงฉันมากเท่าไร อยู่ตรงนี้เธอรู้ไว้เลยว่าคิดถึงเธอจนล้นหัวใจ ได้โปรดเธอจงมั่นใจว่า ฉันคนนี้รักเพียงแต่เธอ อยู่ตรงนั้นเธอเองจะเหงาซักเท่าไร อยู่ตรงนี้ยิ่งเหงาเท่าไรก็ยิ่งรู้ว่าฉันรักเธอ ต่อให้เนิ่นนานที่เราไม่เจอะเจอ แต่ทุกนาทีหัวใจเรานั้นไม่เคยจะห่างกัน”

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 4,951 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 78 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว