ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องฟ้าอีกครั้ง ยังดีที่มีแสงระยิบระยับจากดวงดาวคอยแต่งเติม ราตรีนี้จึงไม่ทำให้เด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่บนลิ้นชักข้างหน้าต่างเหงาจนเกินไป เสียงลมหายใจรดกระจกใสแผ่วเบาครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดฝ้า นิ้วซุกซนจึงเข้าขีดเขียนวาดรูปตามประสาเด็ก แต่เธออาจช้าเกินไป ทำให้หญิงสาวต้องคอยเป่าปากใส่กระจกใสบ่อยครั้งเพื่อเติมฝ้าบางๆจนกลับมาเขียนได้อีกครั้ง หรือคำว่า ‘จิตติ’ อาจจะยาวเกินไปสำหรับการเขียนผ่านฝ้าบนกระจกแบบนี้ก็เป็นได้... “คุณพริ้มเจ้า” เสียงเคาะกระจกดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกจากพี่เลี้ยงคนเหนือของหญิงสาว นาฬิกาลายการ์ตูนน่ารักบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ถ้าไม่มีเรื่องด่วน พี่เลี้ยงสาวอนามัยจัดคนนี้คงไม่มาเคาะประตูเรียกแน่นอน “ว่าไงจ้ะ” พริ้มเพราเปิดประตู ใบหน้าซีดปราศจากสีแต่งแต้มส่งผลให้พี่เลี้ยงสาวยิ้มกริ่ม เธอคงชอบคุณหนูของเธอในแบบธรรมชาติที่เธอคุ้นเคยมากกว่า “มีคนมารอพบเจ้า” “ใครเหรอ” หญิงสาวรีบถาม เวลานี้ผู้คนในกรุงเทพที่คุ้นชินกับเวลาปกติน่าจะหลับใหลบนเตียงนุ่ม ต่างจากเธอที่ยังหลับตาไม่ลงเสียที “เค้าไม่ให้บอกเจ้า ให้ลงไปพบเอง” “เหรอ” ทำท่าครุ่นคิดก่อนหอบร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงบันได แม้จะยังไม่ชินกับขั้นบันไดที่บ้านหลังนี้ แต่ความตื่นเต้นบีบให้เธอไม่สามารถรีรอได้ เพียงหวังว่าจะเป็น... “พี่จิตติ” หญิงสาวหยุดยืนกวาดตาสวยมองไปด้านหน้า ตะกร้าไม้ทรงสูงขนาดเล็กหลายใบบรรจุดอกกุกลาบสีขาวและสีแดงสลับกัน ถูกจัดวางเรียงเป็นรูปหัวใจขนาดประมาณสามคนโอบด้านหน้าเธอ พริ้มเพราอมยิ้ม หวนนึกถึงคำพูดทีเล่นทีจริงที่บอกจิตติผ่านทางเอ็มเอสเอ็นเมื่อสามเดือนที่แล้ว และตั้งแต่วันนั้น เค้าและเธอก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย...จนกระทั่งวันนี้ เสียงฝีเท้าขยับเข้าใกล้ ชายหนุ่มก้มตัวลงดึงกุหลาบสีแดงสดออกจากตะกร้าก่อนเดินตรงเข้าใกล้ร่างบาง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” เสียงนุ่มที่คุ้นเคยไม่ทำให้หญิงสาวแสดงท่าทียินดีหรือตื่นเต้น มือเรียวรับกุหลาบอย่างเฉยชา ทั้งที่ในใจแทบจะละลายอยู่ตรงนี้… “ลืมเหรอ” “ถ้าลืมจริง...ป่านนี้นอนอยู่บ้านแล้ว ไม่ไปเคาะเรียกร้านดอกไม้ที่ใกล้ปิดให้เค้าออกมาด่าเอาแบบนี้หรอก” ร่างสูงที่สูงกว่าหญิงสาวเกือบสามฟุตพูดติดตลกตามสโลแกนเดิม ‘จิตตินักเอนเตอร์เทนไม่เคยต้องทำให้สาวๆผิดหวัง’ “พี่ประชุมน่ะเลยไปรับหนูพริ้มไม่ได้ ขอโทษนะครับ” “ไม่เป็นไร” ตาโตกลมหลบลงไม่กล้าสบกับชายหนุ่มที่เขยิบเข้าใกล้ เปลี่ยนไปมองดอกไม้ช่อยักษ์แทน “แล้วนี่อะไร เต็มบ้านเลย” “ก็ดอกไม้สามคนโอบไง หนูพริ้มบอกว่าอยากได้” “เหรอ...” หญิงสาวไม่อ่อนข้อแกล้งทำหน้าครุ่นคิดราวกับว่าลืมไปนานแล้ว ทั้งที่ในใจ แม้ไม่อยากได้ดอกกุหลาบสามคนโอบนั่นจริงๆ แต่เหตุการณ์ใดที่เกิดขึ้นแล้วมีจิตติร่วมอยู่ด้วย เธอจำได้ทั้งนั้น ไม่เห็นจำได้เลย พริ้มพูดเล่นรึเปล่า จิตติหันกลับไปมองดอกไม้มากมายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงไปมากตามสภาพของคนที่นำมันมา พูดเล่น… “พริ้มเอาคีย์บอร์ดมาคืนด้วยนะ แล้วก็ซื้อของฝากมาเต็มเลย มีน้ำหอมที่พี่จิตติชอบด้วย พี่จิตติต้องชอ...” “พี่คิดถึงหนูพริ้ม” เสียงนิ่มเอ่ยแทรกอย่างตื่นเต้น ทำให้คู่สนทนาหยุดพูดมองแววตาจริงจังของชายหนุ่ม แววตาที่ต่างจากเมื่อตอนพูดเล่นตะกี้โดยสิ้นเชิง “คิดถึงมาก หนูพริ้มคิดถึงพี่รึเปล่า...”

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 4,952 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 78 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว