บ้านสองชั้นหลังเล็กๆเหมาะแก่การอยู่เพียงลำพังเปิดไฟสว่างแม้จะเป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว ติวารัตน์ถือจานใส่ขนมขบเคี้ยวเดินมาวางที่โต๊ะเล็กหน้ารวิยาซึ่งยังไม่ได้ทำอะไรเลยตั้งแต่มาถึงบ้านเพื่อนนอกจากนอนอ่านหนังสือเล่มนั้น "นี่กะจะจำให้ได้ทุกตัวอักษรเลยใช่มั๊ยเนี่ย" รวิยาไม่ตอบ แต่หันมายิ้มให้หนึ่งทีเท่ากับเป็นการบอกว่า 'ใช่' "เออ" รวิยาลุกขึ้นให้เพื่อนนั่งข้างๆ "แกยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าแกได้หนังสือเล่มนี้มาจากไหน" "ขอมาจากคุณวา" "วาไหน" "คุณวาริช หัวหน้าฉันไง เค้าเป็นเพื่อนกับคุณจิตติ สนิทกันมากเลย" "จริงเหรอ" รวิยาเขย่าแขนเพื่อนอย่างตื่นเต้นก่อนค้อนติวารัตน์ไปหนึ่งที "แกไม่เห็นจะเคยบอกฉันเลย" "ฉันก็เพิ่งรู้นี่แหละ เออ แต่ฉันมีเรื่องจะบอกแกอีกเรื่อง" หันมาจับไหล่เพื่อนทั้งสองข้าง "แกทำใจดีๆนะ" รวิยาพยักหน้า เพื่อนที่แสนเว่อร์ของเธอ ตอนนี้ทำให้เธอตื่นเต้นจนหายใจไม่ออก "คุณจิตติ...มีแฟนแล้ว" รวิยาไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง ทุกอย่างหยุดนิ่งแทบจะรวมไปถึงหัวใจ "ชื่อพริ้มเพรา ตอนนี้เรียนแฟชั่นอยู่ที่ฝรั่งเศส คุณวาบอกว่าเป็นแฟนที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่เค้าจับหมั้น ประมาณคลุมถุงชนน่ะ" "ไม่จริ้ง..." ผู้ได้รับข่าวขึ้นเสียงสูงตามอารมณ์ "จริงแก" ตอบด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวที่เห็นเพื่อนกำลังจะบ้า "ที่สำคัญ คุณพริ้มเพราเรียนจบแล้ว และกำลังจะกลับมาเดือนหน้า คุณวาบอกว่า อาจจะมีงานแต่งทันที... ฉันไปนอนก่อนนะแก ง่วงมากแล้ว" ทิ้งระเบิดไว้ แล้วตัวเองก็หนีไปนอนเฉย ปล่อยให้รวิยานั่งนิ่งอยู่ลำพัง ในสมองมันตื้อไปหมด 'จะแต่งงาน!!' 'ไม่มีทาง ฉันยังไม่มีโอกาสได้เห็นคุณจิตติแบบตัวเป็นๆเลยจะปล่อยให้แต่งกับคนอื่นได้ไง ยัยพริ้มเพรา ทำไมโชคดีอย่างนี้นะ มันจะกลับมาเที่ยวบินไหน เอาระเบิดไปปามันดีมั๊ยเนี่ย' 'โว้ย!! หงุดหงิด' เช้าแล้ว รวิยานอนอยู่ที่โซฟาหลังจากเมื่อคืนมัวแต่เคียดแค้นหญิงสาวที่ชื่อพริ้มเพราจนเผลอหลับไปในที่สุด ส่วนติวารัตน์ เธอไปทำงานแต่เช้าแล้ว เพราะวันนี้มีประชุมด่วนที่เธอต้องจัดการอย่างเต็มๆ แถมวาริชบอกว่ามีคนที่จะแนะนำให้เธอรู้จัก และเธอต้องสอนงานเค้าด้วย คนเก่งอย่างติวารัตน์ แค่นี้สบายอยู่แล้ว... ติวารัตน์เดินผ่านผู้คนในบริษัทอย่างมั่นใจ เธอทำงานในตำแหน่งเลขานุการของประธานบริหารบริษัทดีไซน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ท่าทางปราดเปรียวคล่องตัว และความสามารถในการทำงาน ประกอบกับคำพูดคำจาฉะฉานทำให้เธอกลายเป็นพนักงานที่น่าจับตามองที่สุดคนหนึ่ง ไม่แพ้วาริช ที่รั้งตำแหน่งประธานบริษัทเลย วาริชและเธอสนิทสนมกันมากเพราะทำงานร่วมกันมานานจนได้ยินวาริชเรียกเธอว่า ติ้ว ซึ่งเป็นชื่อเล่นของเธอเองบ่อยๆ ติวารัตน์เป็นคนคุยสนุกและให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง ในขณะที่วาริชมีท่าทางเงียบขรึม ท่าทีของเค้าไม่ได้เป็นมิตรเอาซะเลย คนที่ไม่รู้จักเค้ามาก่อนมักจะไม่อยากคุยด้วยเท่าไหร่ หนีไปคุยกับเลขาสาวซะมากกว่า คงมีเพียงแต่ติวารัตน์เท่านั้นที่รู้ว่าจริงๆแล้ววาริชเป็นคนน่ารักและอ่อนโยนแค่ไหน ติวารัตน์หยุดยืนใกล้วาริชที่กำลังคุยกับชายหนุ่มอีกคนตามประสาเลขารู้ใจ "นี่ติ้ว เลขาฉัน" ติวารัตน์ก้มลงยกมือไหว้ชายหนุ่มที่วาริชแนะนำให้รู้จักทันที แต่พอเงยหน้าขึ้น... 'จิตติ' "นี่จิตติ เดี๋ยวมันจะมาฝึกงานกับคุณ" ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ มันทำให้เธอแทบจะละลายอยู่ตรงนี้ จิตติ ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับความสดใส รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวได้ในพริบตา รูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาวผุดผ่อง เคราบางๆที่คางน่าหลงใหลแทนที่จะดูสกปรก ประกอบกับหน้าตี๋เซอร์อินเทรนด์ที่สะกดสาวได้ทั้งเมือง 'หล่อจริงๆ' เธอคิด 'ฉันยังหลงขนาดนี้...แล้ววิยาล่ะ' นอกจากบุคลิกภายนอกที่บรรยายมาแล้ว คารมของเค้ายังทำให้ผู้หญิงหลงใหลได้ง่ายๆอีกด้วย "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณติ้ว" พูดขึ้น แววตาเป็นประกายก่อนหันไปหยอกเพื่อน "เลขาสวยขนาดนี้ ไม่น่าล่ะมาทำงานทุกวันไม่มีอู้เลยนะมึง" หญิงสาวหัวเราะคิก น่ารักอะไรอย่างนี้... "ไอ้วาบอกว่าคุณเก่งด้านการบริหารมาก ผมอยากมีความรู้ด้านนี้บ้าง คงต้องขอความรู้จากคุณติ้วแล้วนะครับ" ติวารัตน์พยักหน้า ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้ เชื้อเชิญจิตติไปที่ห้องทำงานส่วนตัวที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวาน แล้วอธิบายงานคร่าวๆทันที

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 5,040 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 78 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว