บ้านหลังเล็กยังคงเปิดไฟชั้นล่างสว่างต่างจากบ้านหลังอื่นๆในละแวกเดียวกันที่ต่างปิดไฟเข้านอน

มือเรียวสวยยังคงจับปากกาสีลูกกวาดขีดเขียนอย่างมั่นใจท่ามกลางเอกสารที่กองเต็มโต๊ะ ขณะที่เพื่อนสาวที่มีตำแหน่งเดียวกันนอนดูรายการโปรดในโทรทัศน์อย่างสบายอารมณ์

“แกไม่มีงานทำบ้างรึไง” ติวารัตน์ค้อนเพื่อนสาว เป็นเลขาเหมือนกันแท้ๆ ทำไมเธอถึงดูเหนื่อยกว่ารวิยาหลายเท่าตัว

“ไม่มีอ่ะ ฉันไม่มีเห็นมีอะไรทำเลย” หญิงสาวตอบพลางหยิบขนมใส่ปาก

“อ๋อ...ไม่น่าล่ะ” ติวารัตน์เหยียดยิ้ม คำถามที่เธอถามรวิยาไปเรื่อยเปื่อย ไม่คิดว่าจะนำมาเข้าเรื่องที่เธอกำลังจะถามได้พอดี “แกเลยมีเวลาว่างไปคิดแผนแกล้งคุณจิตติได้บ่อยๆ”

คิ้วเรียวขมวดพันอย่างสงสัย ตาสวยมองเพื่อนสาวที่กำลังเบะปากทำเสียงล้อเลียนเธอ “ฉันสงสารคุณจิตติจังเลย ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว...”

“อะไรของแกเนี่ยติ้ว”

“คุณพริ้มเพรารู้จักคุณกี๋อะไรนั่นได้ไง เพราะแกใช่มั๊ย”

“แล้วแกรู้ได้ไงว่าพริ้มเพรารู้จักยัยกี๋อ่ะ” รวิยาเด้งตัวขึ้นนั่งมือเรียวเขย่าขาเพื่อนถามขึ้นอย่างสนใจ

“ก็คุณจิตติบอกฉัน ไหนแกบอกว่าจะไม่ทำแล้วไง แกนี่มันไม่รักษาสัญญาเลยนะวิยา”

“ฉันไม่รักษาสัญญาอะไร ฉันไม่คุยกับแกแล้ว ไปนอนดีกว่า” หญิงสาวรีบตัดบทวิ่งขึ้นบันไดโดยไม่สนใจเสียงเรียกไล่หลังของเพื่อนสาว



9 สิงหาคม 2550

“อ่ะ เธอมีแผนอะไรล่ะ” วาริชนั่งลงหลังจากเค้าและหญิงสาวตรงหน้าจับมือตกลงเป็นหุ้นส่วนเพื่อทำการใหญ่ด้วยกันเรียบร้อยแล้ว

“ฉันยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณจิตติเลย คุณเล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“จิตติน่ะเหรอ” ชายหนุ่มเบะปากอย่างหมั่นไส้ “มันเป็นคนเจ้าชู้ เห็นสาวสวยคนไหนก็สนใจไปซะหมด”

“แล้วคุณพริ้มเพราล่ะ” ปากเรียวเอ่ยถาม แววตาเปล่งประกายแสดงความสนใจ

“ช่วงตอนที่หนูพริ้มอยู่มันก็ไม่ค่อยแสดงออกหรอก พอหนูพริ้มไปมันก็ออกฤทธิ์ทันทีเลย แต่หนูพริ้มก็พอจะรู้นะ ว่าจิตติมันเป็นยังไง ส่วนผู้หญิงคนอื่น เค้าเรียกกันว่า ผู้หญิงของจิตติ ถ้าเธอเข้าไปในผับที่จิตติมันร้องเพลงอยู่ ลองไปนับดู สองในห้าของผู้หญิงทั้งหมดในผับล้วนแล้วแต่เป็นของจิตติทั้งนั้น”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ” เสียงแหลมแสดงอาการตกใจ ข้อมูลนี้ไม่เคยมีในหนังสือเล่มไหนๆมาก่อน

“ใช่สิ นี่แล้วเธออ่ะ ชอบจิตติมันเนี่ย ฟังแล้วจะทนความเจ้าชู้มันได้รึเปล่า” รอยยิ้มเหยียดจุดขึ้นมุมปาก สำหรับวาริช ผู้หญิงที่หลงรักจิตติถือว่าโง่ทั้งนั้น

“ฉันคิดแผนออกแล้วล่ะ แต่ต้องอาศัยคุณช่วย”

“จริงเหรอ แผนอะไรอ่ะ ชายหนุ่มขยับห่างออกจากพนักเก้าอี้ฟังอย่างสนใจ”

“คุณรู้จักผู้หญิงของคุณจิตติทุกคนใช่มั๊ย”

ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงพยักหน้าถี่ๆ ท่าทียังคงตั้งใจฟัง

“คุณกับฉันก็ไปตามหาผู้หญิงของคุณจิตติด้วยกัน เสร็จแล้วฉันก็จะถ่ายรูปแล้วก็ส่งเมล์ไปให้คุณพริ้มเพราดู คุณมีเมล์คุณพริ้มเพราใช่มั๊ย”

“ใช่”

“เราจะสมัครเมล์ใหม่ แล้วส่งไปในฐานะ ผู้หวังดี ทีนี้คุณพริ้มเพราเห็นหน้าผู้หญิงของจิตติแต่ละคนแล้ว พอกลับมาก็จะต้องมาจัดการแน่ๆ เป็นการกำจัดคู่แข่งของฉันไปในตัว แถมคุณพริ้มเพราก็จะไว้ใจคุณจิตติน้อยลง เมื่อไม่เชื่อใจกัน ก็อยู่กันไม่ได้ แล้วก็ต้องเลิกกันไปในที่สุด”

“โห” ชายหนุ่มอ้าปากค้างก่อนหยอกล้อหุ้นส่วน “เรื่องแบบนี้หัวไวนะเธอ”

“แล้วจะทำมั๊ยละคะ คิ้วเรียวยักใส่อย่างยียวน”

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มพยักหน้า เลิกคิ้วจินตนาการตามคำบอกเล่าของหญิงสาวหุ้นส่วน แผนของหญิงสาวตรงหน้าทั้งแยบยล และร้ายกาจ

จิตติไว้ใจเพื่อนรักเช่นเค้ามาก ข้อนี้ชายหนุ่มรู้ดี รวิยาก็เพิ่งเข้ามาใหม่

ดังนั้น จิตติไม่มีทางที่จะสงสัยเค้าและรวิยาอย่างแน่นอน

‘แกเสร็จฉันแน่...จิตติ’

------------------------------------------------------------------------------

PieR2 --> ยังคะ 555+ ไม่อยากจะบอกเรยยยว่า นี่มันยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเรยย แต่กลัวจะเบื่อกันซะก่อนนะคะ เพราะถ้าดูจากตอนแรกที่ลงไป มันก็จะปีนึงแร้วน้า แต่ PieR2 และทุกคนยังไม่เบื่อ ทองกวาวก็ดีใจมากๆเรยยคะ 

และที่ถามเรื่องหนุ่มในดิสเพลน้า

ใช่คะเค้าเป็นนายแบบโฆษณา ที่กำลังมีอยู่ตาม TV ตอนนี้ก็โฆษณาฮัทช์ ที่คนขายบอกว่า จดทะเบียนกันเรยยมั๊ยครับบบ,,ไง จำได้รึเป่าเอ่ยยย  ^^

เห็นแล้วอยากจดด้วย 555+

ทองกวาวชื่นชอบมากเป็นการส่วนตัวเรยย เรยยเอาขึ้นเป็นดิสเพลตลอด

พายคงไม่เบื่อนะคะ 55+

ส่วนที่ไม่รู้จักนี่ก็ไม่เชยหรอกคะ พายเป็นหนึ่งในคนส่วนใหญ่คะ แหะๆ

ปล. ขอเรียกว่า พายเรยยแล้วกันนะค้า (ประหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทเรยย 55+พายคงไม่โกรธนะคะ ^^)