รวิยาเดินเข้ามาในร้านกาแฟเจ้าประจำอย่างคุ้นเคย ปกติเธอจะนั่งริมกระจกด้านที่ติดกับสวนหย่อมน่ารักที่เจ้าของร้านจัดไว้ แต่วันนี้ดันมีคนอื่นมานั่งแทน 'ช่างเหอะ...โต๊ะที่เห็นวิวสวยขนาดนั้นใครๆก็อยากนั่ง' รวิยาถอนใจแล้ววางกระเป๋าลงบนโต๊ะอีกตัวฝั่งตรงข้ามแทน "พี่โจ้" ทักด้วยน้ำเสียงสดใส เจ้าของร้านที่ควบคุมคุณภาพกาแฟในร้านโดยการชงด้วยตัวเองมาตลอด หันหน้ามาตามเสียงที่คุ้นเคย "ว่าไงจ้ะ" โจ้ยิ้มทักทายอดีตน้องรหัสคนสวย ทั้งโจ้และรวิยาต่างเรียนคณะบริหารจากมหาวิทยาลัยชื่อดังมาเหมือนกัน ชายหนุ่มร่างท้วมท่าทางสุภาพเป็นพี่รหัสในคณะของรวิยาทำให้ทั้งคู่สนิทกันมากอย่างไม่ต้องสงสัย แม้จะเพียงแค่ปีเดียวเพราะหลังจากนั้นรวิยาก็ย้ายออกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอื่น (หมายถึงซิ่วนั่นแหละ) "เอาเหมือนเดิม วิยานั่งตรงนี้นะ" ชี้นิ้วไปทางโต๊ะที่วางของไว้ "เฮ้ย คาปูชิโน่หมดว่ะ" โจ้สวนคำ "แก้วสุดท้ายเพิ่งชงให้คนที่นั่งโต๊ะประจำแกไปอ่ะ" โจ้เบาเสียงพูดให้ได้ยินกันแค่สองคนแล้วเบ้ปากไปทางผู้ชายที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอย่างเอร็ดอร่อย รวิยาแอบหันไปมองเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เค้ารู้ตัว 'เฮ้ย!!' ภาพเหตุการณ์เมื่อวานแล่นกลับเข้ามาในสมองเธออย่างรวดเร็ว ความโกรธแค้นจุกขึ้นมาถึงคอ ผู้ชายที่ทำท่าเหยียดหยามเธอในรถหรูคันนั้น ตอนนี้เค้ามานั่งในร้านประจำของเธอ แย่งที่นั่ง แย่งกาแฟ 'ทุเรศที่สุด' คิ้วขมวดพัน กัดริมฝีปากสวยอย่างโกรธแค้น ทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องเหตุการณ์เมื่อวันก่อนอย่างโจ้งงเป็นไก่ตาแตก พอดีกับที่ชายหนุ่มลุกออกจากโต๊ะเดินอ้อมไปทางด้านหลังเพื่อเข้าห้องน้ำ "เดี๋ยววิยามานะ" รวิยาเดินตามออกไปทันทีโดยไม่สนใจฟังคำทัดทานของพี่รหัส "นี่นาย" รวิยากระชากแขนเสื้อสูทสีดำสุดแรงจนชายหนุ่มหันมามองอย่างุนงง ดูเค้าจะจำเธอไม่ได้ จึงต้องเตือนความจำกันหน่อย "เมื่อวานนายขับรถเกือบจะชนฉัน" ชายหนุ่มเริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ พยักหน้าอย่างกวนอารมณ์ ท่าทางยโสโอหังเพิ่มความเกลียดชังให้แก่คู่สนทนาเป็นร้อยเท่า "ต้องการอะไรครับ เงินเหรอ" แววตาเจ้าเล่ห์ กับรอยยิ้มเหยียดพูดต่อ "เอาเท่าไหร่ดี" "สารเลว คนอย่างนาย" มองตั้งแต่จรดเท้าด้วยท่าทางเหยียดหยิ่งไม่แพ้กัน "ท่าทางจะรวย รวยจนขอโทษคนอื่นไม่เป็น เป็นแต่เอาเงินฟาดหัวล่ะซิ" ชายหนุ่มหุบยิ้ม เปลี่ยนสีหน้าท้าทายเป็นโมโหร้าย กระชากแขนบอบบางทั้งสองเข้าหาตัว ทำให้ใบหน้าสวยอยู่ใกล้หน้าเค้าแค่เอื้อม "ไม่เคยมีใครกล้าพูดแบบนี้กับผม" กัดฟันกรอด ก่อนจะสูดหายใจลึก แต่ก็ยังบีบแขนแน่น หญิงสาวตกใจ ดวงตาเบิกโพลงรับกับความเปลี่ยนแปลงเพียงเสี้ยววินาทีของชายหนุ่ม "เอาล่ะ ถึงคุณจะอยากได้เงิน ผมก็ไม่มีให้หรอก" เสียงรอดไรฟันออกมาแข็งกร้าว ความโมโหพลุ่งพล่านทั่วร่าง "เอาเป็นรอยจูบของผมไปขัดดอกก่อนแล้วกัน" ชายหนุ่มเปลี่ยนมือที่บีบแขนมาจับคอระหงกระชากเข้าชิด กดบี้ริมฝีปากลงบนปากเล็กเรียวของหญิงสาว มันรุนแรงและเนิ่นนาน หญิงสาวลืมตาเบิกโพลง ความรู้สึกภายใจมันปั่นป่วนไปหมด โกรธเกลียด ตกใจ และหวั่นไหว... หลังหนุ่มเคล้าคลึงริมฝีปากหญิงสาวจนหนำใจ เค้าคลายวงแขนกว้างออกพอให้รวิยาได้เห็นแววตาของเค้า เพียงสบตาก็ชะงักราวกับว่ามีเสียงเพรียกเตือนย้ำให้เห็นสายตาเยือกเย็นเหยียดหยามของชายหนุ่ม ท่าทางรังเกียจคลายความหวั่นไหวแปรเปลี่ยนกลับเป็นขุ่นเคือง สะบัดมือฟาดที่แก้มชายหนุ่มอย่างแรง เพี๊ยะ!! เสียงดังก้องเข้าถึงโสตประสาทชายหนุ่ม หน้าสะบัดไปตามแรงมือหญิงสาวที่เหวี่ยงมา เจ็บมาก...แต่ทน ต้องรักษาฟอร์มหน่อย ชายหนุ่มยังแสยะยิ้มเยาะ รวิยาหยุดนิ่ง ถ้าอ้าปากพูดอะไรน้ำตาคงไหลออกมาแน่ จะปล่อยความอ่อนแอออกมาให้เค้าเห็นไม่ได้ หญิงสาวจึงต้องสะบัดหน้าเดินหนีออกไปจากหน้าห้องน้ำโดยเร็ว "วิยา" โจ้เรียกอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นหญิงสาวที่รักเหมือนน้องแท้ๆวิ่งเลิกลักออกมาจากทางห้องนำไม่ยอมสบตา ดวงตาสวยฉ่ำแดงกล่ำ "วิยากลับก่อนนะ" ก้มหน้าตอบก่อนดึงกระเป๋าที่วางบนโต๊ะมาสะพายข้างตัวแล้วเดินออกจากร้านไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินยิ้มย่องออกมาจากห้องน้ำ ท่าทางมีความสุขมากจนผิดสังเกต เห็นท่าทางทั้งสองแล้วก็นึกหวั่นเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรวิยากันแน่

ด อ ก ท อ ง ก ว า ว
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 4,933 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 5 ปี
แบ่งปันความรู้ 78 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว