ร่างสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องจัดเลี้ยง สายตายังคงจับจ้องเข้าไปในงานอย่างเป็นกังวล จนไม่ทันเห็นหญิงสาวที่ยืนคุยโทรศัพท์ใกล้บันไดวนของห้องจัดเลี้ยง

“โอ๊ย” แรงปะทะทำให้หญิงสาวเซถลาเกือบหงายหลัง โชคยังดีที่ชายหนุ่มมีสติดึงแขนนิ่มไว้ได้ทัน

เมื่อยืนได้ตรง หญิงสาวร่างท้วมในชุดสีแดงสดจึงแผดเสียงสูงอย่างเกรี้ยวกราดโดยไม่ทันได้เงยหน้ามอง “อะไรกันเนี่ย ไม่มีตารึไง เดินไม่รู้จักระ...” อ้าปากค้างเมื่อเงยหน้าขึ้น ก่อนแผดเสียงแหลมอย่างไม่ห่วงสุขภาพหลอดเสียง “คุณจิตติ”

“เอ่อ ครับ” ถึงจะคุ้นชินกับการที่สาวๆรุมกรี๊ด แต่แนวคลุ้มคลั่งเช่นนี้เค้าก็ยังไม่เคยเจอมาก่อน  

“จิตติจริงๆด้วย อ๊ายยยย!! ติดตามมาตั้งนานแล้ว เพิ่งเจอตัวจริง หล่อมากๆ” เสียงกรี๊ดยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง ขณะที่ยังคงตื่นเต้นกับชายหนุ่มตรงหน้า ร่างท้วมก็ค่อยๆถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะชนกับร่างบางที่ยืนอยู่ริมบันได

“เอ่อๆ ระวังครับ” เสียงนิ่มไม่ได้ทำให้หญิงหยุดความตื่นเต้น และไม่ทำให้หยุดถอยหลังด้วย

“คุณจิตติ อ๊ายยๆๆ หล่อมากๆเลยคะ”

‘พลัก...’

“กรี๊ดด...” เสียงกรี๊ดดังลั่นกว่าเก่าเมื่อร่างบางเจ้ากรรมที่ถูกดันโดยร่างท้วมกลิ้งตกบันไดวนไปอย่างรวดเร็วจนถึงขั้นสุดท้าย

ตาตี่เรียวเบิกโพลงขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ก่อนตั้งสติวิ่งลงไปช่วงหญิงสาวเคราะห์ร้ายที่นอนตัวบิดอยู่ที่ชั้นล่าง 

ร่างใหญ่ในสูทสีเทาเดินเข้ามายืนที่กลางงาน ตาก็เหลือบมองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบพริ้มเพราตามที่คาดไว้ อีกทั้งหุ้นส่วนคนสวยก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เข้างานมา

‘หายไปไหนกันนะ’

ห้องแต่งตัวด้านหลังเวทีในเวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนละลานตา ทั้งนางแบบ ผู้ดูแลเสื้อผ้า ผู้จัดแต่งทรงผม ช่างแต่งหน้า จนแทบจะขยับตัวไม่ได้

ต่างจากห้องเก็บชุดราตรีที่ได้รับการออกแบบจากห้องเสื้อชื่อดังมากมาย ซึ่งเงียบสงบไร้ผู้คนรบกวน แสงไฟสลัวสีส้มส่องให้ชุดสีสดใสถูกแขนเรียงบนราวสูงดูสวยแปลกตา ทว่าไม้แขวนเสื้อสีทองที่มีป้ายติดไว้ว่าเป็นเสื้อที่ออกแบบโดยพริ้มเพรากลับว่างเปล่า

เพราะมันถูกกำอยู่ในมือเรียวของหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่หลังกองเสื้อผ้าเก่าต่างหาก

เสียงสดใสเปล่งทักทาย ท่าทางนอบน้อม ใบหน้าสวยคม

ทั้งหมดนี้สินะ ที่ทำให้จิตติหลงรัก

ความอิจฉาเข้าครอบงำจิตใจ แผ่ซึมไปทั่วพร้อมเลือดที่ไหลเวียนในร่างกาย ชุดสวยสีทองในมืออุ่นที่เปล่งประกายเมื่อต้องแสงไฟยิ่งทำให้หญิงสาวจุกแน่น

ร่างบางลุกขึ้นช้าๆ แววตาสะท้อนหน้าต่างกระจกเลื่อนบานใหญ่แล้วหันกลับมามองเสื้อสวยในมือ ก่อนแผนชั่วร้ายจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง

ประตูห้องแต่งตัวเปิดออกช้าๆ ก่อนพริ้มเพราและติวารัตน์จะค่อยๆเดินเข้ามา เพื่อผ่านเข้าไปดูชุดตามที่ได้คุยกันไว้

“คุณพริ้มคะ แย่แล้วคะ” ทีมงานผู้แลชุดคนหนึ่งวิ่งเข้ามาใกล้ ท่าทางร้อนรนทำให้หญิงสาวอดตื่นเต้นด้วยไม่ได้

“มีอะไรคะ”

“ชุดของคุณพริ้ม หายไปคะ”

ประตูห้องเก็บเสื้อผ้าถูกเปิดออกกว้างจนเกือบชิดผนัง ซึ่งพอที่จะให้พริ้มเพรา ติวารัตน์ และผู้ดูแลคนอื่นๆเข้าไปดูที่เกิดเหตุได้

“นี่คะ” ผู้ดูแลงานเดินเข้ามาใกล้ราวแขวนชุด “ชุดของคุณพริ้มเพราหายไป หายไปชุดเดียวด้วยนะคะ”

“มันอาจหลุดจากไม้แขวน ร่วงอยู่แถวๆนี้ก็ได้นะคะ” เสียงใสที่หนักแน่นของเลขาสาวสวนคำ เมื่อเห็นรอยเศร้าหมองบนแววตาสวยของหญิงสาวเจ้าของชุด “ลองช่วยๆกันหาดูก่อนแล้วกันนะคะ”

สิ้นเสียงสวย ทุกคนต่างกระจายตัวออกจากกลางห้องเพื่อช่วยกันหาชุดราตรี ยกเว้นติวารัตน์ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม แววตาสะท้อนประตูบานเลื่อนทางระเบียงที่เปิดแง้มอยู่ ทั้งที่ความจริงมันควรถูกปิดอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันชุดสวยในห้องที่อาจหลุดปลิวตามลมหายไป พลางนึกถึงเพื่อนสาวที่หายตัวไปตั้งแต่ได้เจอกับพริ้มเพราในงาน

‘เป็นแกเหรอ...วิยา’

--------------------------------------------------------------------

คุณพายย,, - เข้าอ่านเร็วมากกกกกก 55+ ดีใจจัง ^^

ยังสนุกอยู่มั๊ยคะ? ไม่สนุกหรืออยากให้ปรับปรุงบอกได้เรยยค้า

คุณ ganyarut - ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาติดตามกัน ^^

สนุกรึเป่าหรืออยากให้แก้ตรงไหน บอกได้เรยยนะคะ

จะได้สนุกเหมือนเรื่องของคุณ ganyarut ไงค้า ^^