แผนรัก...สลับคู่♥ >> มาเล่นเกมส์กันเถอะ ^^

และขอบคุณมากนะคะ คนอ่านคนหนึ่งที่นำชื่อเรื่องไปลงใน hi5 ว่าเป็น Favorite book 55+

ปลื้มมากกกกกก ไม่รู้ว่าได้อ่านจากในนี้รึเป่า ขอบคุณมากๆนะคะ ตื่นเต้นมากๆ

และขอเล่าอีกนิดนึงละกันนะคะ 55+ วันนั้นด้วยความที่ว่างจัด จึงแอบเอาชื่อเรื่อง แผนรัก...สลับคู่ ของตัวเองไป search ใน google

ปรากฎว่าดันไปเจอคนที่ แอบ เอาเรื่องแผนรัก...สลับคู่ ไปเขียนใน Blog ของเวป ZHEZA ประหนึ่งว่าเป็นตัวเองเขียนเอง

อยากจะบอกกับคนนั้นว่า จริงๆไม่โกรธหรอกนะ ออกจะดีใจด้วยซํ้าเพราะ แผนรักมันก็ไม่ใช่เรื่องเด่นดังอะไร ถ้าเค้ามาก๊อปก็แสดงว่ามันคงจะสนุก (คิดเอง)

แต่ความจริงคือ ถ้าอยากมีผลงานของตัวเอง ก็อยากให้เขียนด้วยตัวเองนะคะ อะไรที่เป็นของตัวเองมันย่อมน่าภาคภูมิใจกว่าอยู่แล้ว

ถ้ามาอ่านไปเป็นแนวทางอันนี้โอเคนะ ยินดีมาก แต่ก๊อปทุกพยางค์อันนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน อย่าเลยคะ ^^

(ปล.ถ้าเป็นการเข้าใจผิดก็ขอโทษจริงๆนะคะ มาบอกกล่าวกันได้น้า)

-------------------------------------------------------------------------------------------

แม้จะเจอชุดราตรีของพริ้มเพราแล้ว แต่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศความตึงเครียดในห้องแต่งตัวนางแบบลดลง

นางแบบทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้วที่จะขึ้นไปประชันความงามกันบนเวที เว้นแต่ชุดสวยสีทองเจ้ากรรมที่ยังไม่มีไม้แขวนเสื้อที่มีชีวิตมาสวมใส่เสียที

 เสียงถอนหายใจยาวยิ่งส่งให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆรับรู้ถึงความรู้สึก

“ไม่เป็นไรนะคะคุณพริ้ม” สวมมือเข้าจับมือเรียวให้กำลังใจ พอดีกับที่ทีมงานซึ่งได้รับหน้าที่วิ่งไปตามนางแบบกลับมาที่ห้องแต่งตัว

สีหน้า ท่าทาง ไม่ต่างจากเมื่อกี้

“เค้าบอกว่า พี่เจนนี่ ตกบันไดทางเข้างานนะคะ ตอนนี้ไปโรงพยาบาลแล้ว”

“แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ” เสียงแผ่วถามขึ้น พลางลอบมองชุดสวยฝีมือของตัวเองที่ยังพาดอยู่บนโซฟา

“ได้ยินว่าขาหักคะ แต่ตอนนี้ถึงมือหมอแล้ว”

“โอ้ย แล้วใครจะมาเดินแทนละเนี่ย” นรินทร เจ้าของห้องเสื้อกระแทกก้นลงกับเก้าอี้ ขมวดคิ้วพันอย่างเป็นกังวล

ประตูแง้มออกโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต รวิยาซึ่งค่อยยังชั่วขึ้นจากการตกระเบียงฝืนเดินอ้อมฝูงชนเข้ามาใกล้ติวารัตน์

“มีอะไรวะ” หญิงสาวสะกิดเพื่อนรักถามถึงเหตุการณ์เมื่อเห็นอาการร้อนรนของทุกคนในห้อง

“นางแบบที่จะเดินชุดคุณพริ้มตกบันไดอ่ะ” เสียงกระซิบแผ่วอย่างไม่เอะใจ ก่อนถามต่อ “นี่แกอยู่ข้างนอกไม่รู้เรื่องเลยรึไง”

“เอ่อ...อ๋อ ฉันท้องเสียอะแก อยู่แต่ในห้องน้ำ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย” รวิยายิ้มกว้างกลบเกลื่อน

“อ่าว แล้วนั่นใครน่ะ” นรินทรเด้งตัวขึ้น เชง้อมองผ่านฝูงชนกลางห้อง

ดวงตาโตกลมจ้องเขม็ง แววตาสะท้อนใบหน้าสวยส่งให้ร่างบางสะดุ้งโหยง ถอนหลังไปหลายก้าว

หรือว่าท่าทางการเดินเหมือนคนเจ็บขาของเธอจะทำให้เจ้าของห้องเสื้อรู้ว่าเธอเป็นคนขโมยชุดไปเมื่อกี้

“ไหน ขอดูหน่อยสิ” อุ้งมือจับไหล่มนสองข้าง หมุนร่างบางไปมาราวกับจะอยากสำรวจทุกพื้นที่ของร่างกาย ก่อนฉีกยิ้มกว้าง หันกลับมาคว้าชุดสวยที่ยังคงไร้ไม้แขวนเสื้อที่มีชีวิตมาทาบทับ

“พี่ว่าหนูใส่ชุดนี้ได้นะเนี่ย ช่วยมาเดินแบบให้พี่หน่อยนะ”

“เอ่อ...วิยาเหรอคะ” ตาสวยเบิกโพลง รีบหันไปหาเพื่อนรักที่กำลังพยักหน้าถี่สนับสนุนให้เธอตอบรับคำเชิญที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอได้ในคืนเดียว

“แต่วิยาไม่เคยเดินแบบเลยนะคะ กลัวจะไปทำขายหน้าบนเวทีอ่ะคะ”

“ไม่หรอกคะ พี่วิยาต้องเดินแบบได้แน่ๆ เดินให้พริ้มนะคะ”

ยิ้มกว้างสดใส แววตาไม่แฝงเร้นซึ่งความนัย มือเล็กบอบบางที่เกิดจากการไม่เคยทำงานหนักเข้ารั้งแขนเรียวเบาๆ ดังเด็กน้อยที่ดึงแขนผู้เป็นแม่เพราะอยากได้ของเล่นตรงหน้า

นี่หรือที่เธอได้รับจาก...ศัตรู

“นะคะ ช่วยพริ้มเถอะนะ”

‘จะบ้าเหรอ ถ้าฉันช่วยแกแล้วตะกี้ฉันจะขโมยชุดแกไปซ่อนให้เหนื่อยทำไม’

นั่นเป็นสิ่งที่ใจหนึ่งคิด

แต่อีกใจหนึ่ง...

แน่นอน รวิยาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร เด็กสาวตัวเล็กร้องขอ หันไปทางเพื่อนรัก ก็ยิ้มกว้างลุ้นอย่างเต็มที่

 ขณะที่สองด้านของจิตใจกำลังถกเถียงกันเพื่อหาข้อสรุป เสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงในสูทสีเทาย่องเบาๆเพื่อไม่ให้รบกวนการสนทนา แต่ก็ไม่ทำให้ผู้คนในห้องทั้งหมดละความสนใจจากเค้าไปได้

“พี่วา พี่วามาพอดีเลย ช่วยบอกให้พี่วิยาเดินแบบชุดพริ้มให้หน่อยสิคะ พี่เค้าไม่ยอมเดินอ่ะ” เด็กสาววิ่งเข้าใกล้ เกาะรั้งแขนชายหนุ่มดึงเข้ามากลางวง

ตาสีเข้มนิ่งเฉยเหมือนร่างกายที่ไร้การเคลื่อนไหว ทว่าในแววตาสะท้อนใบหน้าสวยของหญิงสาวตรงหน้า แล้วสะบัดหน้ากลับไปถามพริ้มเพราอย่างอารมณ์ดี

“เดินแบบเหรอ เดี๋ยวนี้เค้าไม่เลือกหน้าตานางแบบกันแล้วเหรอเนี่ย” เสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคย แต่ในวันนี้มันมาพร้อมกับใบหน้าอันสดใส ก่อนชายหนุ่มจะเบือนหน้ากลับมาที่รวิยาอีกครั้ง “จะไหวเร้อ...”

“ไหวสิคะ” เสียงสวยกระแทกสวนกลับทันควันอย่างขุ่นเคือง ก่อนตาเบิกโพลงเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าได้พูดอะไรออกไปหลังจากได้ยินเสียงใสข้างตัว

“พี่วิยาจะเดินให้พริ้มใช่มั๊ยคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะพี่วิยา” เจ้าของชุดยิ้มกว้างเมื่อชุดสวยที่ตั้งใจออกแบบมาเป็นอย่างดีจะมีไม้แขวนเสื้อมีชีวิตที่สวยไม่แพ้กันมาสวมใส่

 ผิดกับสาวเจ้าที่ยังคงอ้าปากค้าง ตาจ้องคู่กรณีเขม็ง