แสงสีทองจากดวงอาทิตย์ส่องสะท้อนผ่านกระจกบานเลื่อนบานใหญ่ กระทบใบหน้าเรียวงามที่นั่งนิ่ง แววตาจ้องตรงไปยังเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานหรู ท่าทางมุ่งมั่นที่แม้แต่เสียงเคาะประตูก่อนเปิดออกของเพื่อนรักประธานบริษัทก็ไม่อาจต้านทาน

“เช้าไปมั๊ยมึง” ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “เจ็ดโมงเช้ายังไม่ใช่เวลาเข้างานนะ”

“ทำไมวะ” เสียงแหบเข้มซึ่งเกิดขึ้นเสมอเวลาไม่ได้พูดอยู่กับสาวๆ จิตติยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง และไม่สนใจจะมอง ในเมื่อเค้ารู้ดีว่าเป็นวาริชตั้งแต่ได้ยินเสียงเคาะประตูแล้ว “กูจะขยันบ้างไม่ได้เหรอ”

“ผิดวิสัยมึงนิ” ชายหนุ่มลากเก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานลงนั่ง

“กูเป็นลูกน้องมึง กูขยัน มึงก็ดีใจเถอะ อย่ามาเสียเวลาสงสัยกูเลย” ยืดหลังพิงพนักแต่ยังไม่วางปากกา “กูต้องรีบเคลียร์งานวะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้ากูจะหยุด”

“ไปไหนวะ”

“ไปเที่ยวกับหนูพริ้ม”

สิ้นเสียงเข้มกังวาล ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง เสียงอะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามาไม่ได้กระทบถึงจิตใจของวาริชอีก เมื่อในเวลานี้ หูทั้งสองข้างอื้ออึง ลมหายใจขาดหวงไปยาวนาน

“ที่ไหน” เสียงเข้มแหบพร่ารอดไรฟัน ต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง เพียงแต่จิตติซึ่งก้มหน้าลงกลับไปอ่านเอกสารอีกครั้งไม่ทันได้สังเกต

“กูก็ไม่รู้ว่ะ ให้หนูพริ้มเลือกแล้วกัน เออ แต่มึงไม่ต้องคิดจะตามไปเลยนะ กูขอไปเที่ยวกันสองคนบ้าง”

เสียงหายใจเข้าดังและยาวเหมือนกำลังอดกลั้นของวาริชดังขึ้น ก่อนคำพูดที่ตามมาเพื่อกลบเกลื่อนอาการ

“กูต้องทำงาน กูไม่ได้มามีเวลาว่างไปเที่ยวเล่นได้เหมือนมึงหรอก”

หลังจบบทสนทนา ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน กำไว้แน่น กดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย ท่าทางร้อนรนแสดงออกมาทางสายตาและการเดินวนไปมารอบโต๊ะทำงาน เวลาสั้นๆเพียงไม่กี่อึดใจสำหรับเค้ามันช่างยาวนาน ก่อนจะได้ยินเสียงปลายสายดังขึ้น

“ฮัลโหล”

“อยู่ไหนน่ะเธอ” น้ำเสียงร้อนรนเปล่งออกมากจากชายหนุ่มที่ใจร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“อยู่บ้าน” ตาสวยมองนาฬิกาแขวนผนังที่ห้องรับแขก “นี่มันเจ็ดโมงเองนะ”

“เธอรีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อาทิตย์หน้าจิตติจะไปเที่ยวกับหนูพริ้มแล้ว ทั้งอาทิตย์”

ปลายสายเงียบเสียงชั่วครู่ หลังสมองทำงานอย่างหนัก ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ในช่วงบ่ายของวันที่ดวงอาทิตย์ส่องกระทบก้อนเมฆครามจนเปลี่ยนสี หากแต่ไม่ได้ทำให้จิตใจของร่างสูงรุ่นร้อนตาม ชายหนุ่มนั่งลงโซฟานุ่มสีเทา ส่งยิ้มเย็นให้หญิงวัยกลางคนซึ่งนั่งโอบแขนรอบเอวหญิงสาวร่างเล็ก

“หนูพริ้มน่ะ ชอบไปทะเล ตอนหนูพริ้มเด็กๆเนี่ยต้องไปทุกปีเลย” คุณหญิงแพรวพรรณเลื่อนมือขึ้นลูบผมนิ่มอย่างเอ็นดู

“งั้นไปทะเลแล้วกันนะหนูพริ้ม”

ไม่เอ่ยตอบชายหนุ่ม แต่หันไปหาผู้เป็นแม่แทน “แม่ให้ไปเหรอคะ”

“แม่น่ะเหรอ จะไม่ให้ลูกไปเที่ยวกับพ่อจิตติ”

รอยยิ้มของจิตติผุดขึ้นทันตาเมื่อสิ้นประโยคของว่าที่แม่ยายที่แสนจะใจดี ผิดกับหญิงสาวที่นั่งหน้ายุ่ง ไม่ใช่เพราะไม่อยากไปกับแฟนหนุ่ม หากเป็นเพราะผู้เป็นแม่ที่ไม่คิดจะหวงห้ามลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

เสียงกดแป้นพิมพ์รวดเร็วเพียงปลายนิ้วสัมผัสบ่งบอกได้เป็นอย่างดีถึงความชำนาญ ปลายมือเรียวยกนิ้วทั้งสิบขึ้นเหนือแป้น สีหน้าพึงพอใจสะท้อน ก่อนเสียงปริ๊นเตอร์เครื่องใหญ่จะทำงาน

มือเรียวดึงกระดาษออกจากเครื่อง ก่อนเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน จัดเก็บกระดาษแผ่นบางที่มีข้อความประทับไว้ประมาณครึ่งหน้าลงในแฟ้มเอกสาร สันแฟ้มถูกระบุถึงประเภทของเอกสารไว้เป็นอย่างดี

‘ตารางนัดหมายการประชุม’

“ทีนี่นายก็ไปบอกคุณจิตติได้เลย” เสียงใสดังขึ้นในห้องทำงานของประธานบริษัท ทว่าใบหน้าสวยกลับไร้ซึ่งความเปล่งประกายสดใสในแววตา อาจเป็นเพราะความอิจฉาที่บดบังจนมืดมิด

“ไม่เห็นจะมีชื่อจิตติเลย” เอกสารถูกพลิกไปมาเกือบสิบครั้ง แต่ไม่ได้ทำให้คู่หูเข้าใจในแผนการครั้งนี้

“คุณจิตติไม่ได้ไป มีแต่ฉันกับนายสองคน”

“จะบ้าเหรอเธอ ไม่ให้จิตติไปมันก็ไปกับหนูพริ้มน่ะสิ แล้วจะไปกันสองคนนี้นะ” ชายหนุ่มก้มลงดูเอกสาร “สระบุรี ไปกินสเต๊กรึไง”

เสียงถอนหายใจยาวอย่างจงใจให้วาริชรู้ถึงความเบื่อหน่าย อาจเป็นเพราะแผนการครั้งนี้ซับซ้อนเกินไป ทำให้หุ้นส่วนสมองทึบของเธอสับสน

“เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าติ้วถาม ก็บอกว่าเป็นสัมมนาด่วน ถ้านายบอกไอ้ติ้วไม่สงสัยหรอก แล้วก็ห้ามถามคุณจิตติเด็ดขาดว่าเค้าจะไปที่ไหนกัน เรื่องนั้นเราต้องสืบเอาเอง”

ชายหนุ่มรับคำ มือยังกำกระดาษที่มีข้อความเรื่องการสัมมนาด่วนที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งมีรายชื่อผู้เข้าร่วมสัมมนาคือ เค้า และ รวิยา

แม้จะไม่เข้าใจในการกระทำของหญิงสาวเสียเลย แต่ที่ผ่านมารวิยาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

อีกทั้งตัวเค้าเอง ก็ต้องยอมรับว่าไม่ฉลาดพอที่จะคิดแผนการเจ้าเล่ห์ได้อย่างเทียมเท่า

นั่นจึงทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะเชื่อเลขาสาวอย่างง่ายดาย

ในเมื่อลงเรือที่มีชื่อว่า ริษยา ลำเดียวกันแล้ว ถึงอย่างไรก็ต้องพายไปให้ถึงฝั่งที่มีพริ้มเพรายืนรออยู่ให้ได้

----------------------------------------------------------------------------- 

ช่วงเม้ากระจุยยยยย,,

คุณพายย >> แน่นอนคะ ถ้าเป็นคุณพายยังไงก็ต้องตามใจกันเต็มที่อยู่แล้ววว,, 555+

เป็นไงบ้างคะคุณพาย ติดตามอ่านกันมาอย่างยาวนานนน สนุกขึ้นบ้างรึยัง ^^

เริ่มชอบมากขึ้นหรือน้อยลงก็บอกได้เรยยยนะคะ