หลังจากเก็บภาพความประทับใจกันจนเต็มอิ่ม วาริชและรวิยาก็กลับมาตามเส้นทางเดิมอีกครั้ง เพื่อมากลับสักการะหลวงพ่อบ้านแหลม ไกด์สาวก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเช่นเดิม

“ตำนานเค้าเล่ากันมาว่าหลวงพ่อบ้านแหลมลอยน้ำมา กับหลวงพ่อซึ่งเป็นพี่น้องกัน 5 องค์ องค์แรกขึ้นประดิษฐานที่วัดโสธร องค์ที่สองขึ้นสถิตที่วัดไร่ขิง องค์ที่สามขึ้นสถิตที่วัดบางพลี องค์ที่สี่ขึ้นสถิตที่วัดบ้านแหลม และองค์ที่ห้าขึ้นสถิตที่วัดเขาตะเครา”

“อย่างนี้วันหลังเราไปอีกสี่วัดที่เหลือกันบ้างมั๊ย”

ยิ้มสวยส่งก่อนก้มลงกราบหลวงพ่ออีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะออกเดินทางต่อไปยัง อัมพวา

“นายเคยมารึยัง” ใบหน้าสวยหันมองชายหนุ่มที่ขับรถตามทางอย่างใจเย็น

“ยังเลย แต่ไอ้จิตติมันเคยมาแล้วล่ะ” เสียงเรียบราวกับไม่รู้สึกสาทว่ามือใหญ่กำพวงมาลัยแน่น

‘เห็นบอกจะไปดูหิ่งห้อยด้วยกัน นี่ป้าก็นึกว่าพ่อวาไปด้วยนะเนี่ย...’

คำพูดของคุณหญิงแพรวพรรณแม้จะผ่านมายาวนาน แต่มันยังสะท้อนลึกในใจ

เมื่อสี่ปีที่แล้ว รถพอร์ชสีขาวงาช้างก็คงขับมาทางนี้ โดยที่คนขับคือจิตติ และคนที่นั่งด้านข้างคนขับคือ...

‘พริ้มเพรา’

“เหรอๆ คุณจิตติเคยมาแล้วเหรอ” ขึ้นเสียงสูงกลบความเงียบภายในรถคันหรู

“มากับหนูพริ้มนะ”

สิ้นเสียงเข้ม แผ่นหลังบางกระแทกกับเบาะผ้า กอดอกขุ่นเคือง พ่นลมออกจากปากบางอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะส่งเสียงแหลมใส่ “เลิกพูดถึงสองคนนี้ซักวันเหอะ ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิด”

ชายหนุ่มเหลือบตามองข้างตัว อมยิ้มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวผู้คลั่งไคล้ในตัวเพื่อนรักกลับกลายสีหน้าเป็นเบื่อหน่าย

เค้าเองก็เป็นเช่นเดียวกันเธอเหมือนกัน

“อัมพวาเนี่ย เป็นตลาดน้ำตอนเย็นนะ ไม่เหมือนกับที่เราไปเมื่อเช้า รู้สึกว่าจะเริ่มมีตอนสามโมงเย็นนะ”หญิงสาวนำตัวแทรกผู้คนมากมายที่ต่างเข้ามาเที่ยวชม และชาวบ้านที่นำสินค้ามาขาย แต่ก็ไม่ลืมที่จะให้ความรู้พร้อมยึดข้อมือใหญ่เพื่อให้ชายหนุ่มเดินตามมาได้ง่าย

ทั้งสองต่างเดินตามทาง แวะซื้อของทานเล่นอร่อยมากมายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนที่กรุงเทพ ทั้งอาหารแปลกใหม่ ขนมลืมกลืน กาแฟสูตรอร่อย เสียดายเพียงแต่ไม่สามารถมีของฝากสวยๆ  ทั้งของติ้วเพื่อนรัก จิตติ พริ้มเพรา และฝากพนักงานที่บริษัทได้

ก็ทุกคนคิดว่าทั้งสองไปสัมมนาที่สระบุรีนี่นา

ลมเย็นอ่อนพัดโชย ใบหน้าเปื้อนยิ้มของหญิงสาวแสดงถึงความสุขแบบล้นปรี่ มือเรียวยังคงจับข้อมือใหญ่แน่นเพราะกลัวว่าจะหลงทางจากกัน ยิ่งส่งให้ทั้งสองแนบชิด

“ร้านนั้นอ่ะ ถ่ายรูปแล้วเอาไปทำเป็นโปสการ์ดได้นะ สนใจมั๊ย” ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่คำถามสำหรับวาริช เพราะทันทีที่พูดจบมือบางก็รั้งเจ้าของมือใหญ่ให้เดินตามมาทางร้านของโปสการ์ดอย่างไม่สนใจในคำตอบของชายหนุ่มสักนิด

หลังจากนั้นไม่นานทั้งคู่ก็เดินออกมาจากร้าน พร้อมโปสการ์ดที่เป็นใบหน้าตัวเองอย่างที่ตั้งใจไว้คนละหนึ่งใบ ก่อนที่จะเดินต่อไปรอเวลาให้แสงอาทิตย์สีส้มสว่างค่อยๆลับหายไปจากขอบฟ้าที่ถูกแบ่งด้วยผืนน้ำทอประกาย

เมื่อแสงอาทิตย์หมดหน้าที่นำทางให้แก่ทั้งคู่แล้ว ในเวลานี้คงมีแต่แสงไฟดวงเล็กสีเหลืองนวลของหิ่งห้อยนับพันที่ส่องแสงระยิบระยับแข่งกันเท่านั้นที่คอยช่วยให้แสงสว่างได้

“ตอนนี้แหละ เป็นช่วงที่ดีที่สุดของการดูหิ่งห้อยแล้ว ถ้าดึกกว่านี้แสงหิ่งห้อยจะยิ่งลดลงนะ” ไกด์สาวเปิดหน้าจอมือถือขึ้นดูทั้งที่พอเดาได้ว่าเป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

เรือลำเล็กล่องไปตามลำน้ำสีเข้ม หิ่งห้อยน้อยใหญ่ผลัดกันส่องแสงระยิบระยับ หยอกล้อนักท่องเที่ยวที่เข้ามาชื่นชม รวมถึงวาริชและรวิยาที่ยังคงตื่นตาตื่นใจกับความสวยงามจนลืมทุกอย่าง

วัน เวลา...

แผนการร้ายกาจในวันพรุ่งนี้…

จิตติ... พริ้มเพรา...

หลังจากการเดินทางอย่างยาวนานจบลง ทั้งคู่เดินทางมาที่บ้านพักแห่งหนึ่งซึ่งรวิยาบอกว่าเป็นบ้านพักแบบ Home-Stay ที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง ซ้ำยังราคาไม่แพง วาริชเช่าบ้านไว้สองหลังของเค้าหลังนึง และของไกด์สาวอีกหลังนึง

“นี่เธอ ตื่นแต่เช้านะ พรุ่งนี้ต้องไปหัวหินต่อ อย่าลืมล่ะ”

ไม่ลืมหรอกน่า หญิงสาวยิ้มสดใส เจอกันพรุ่งนี้นะ

ชายหนุ่มยิ้มอ่อน พยักหน้าตอบรับ ก่อนเสียงแผ่วจะดังขึ้น ขอบคุณนะ

“อะไรนะ” หญิงสาวไม่ทันได้ฟัง หันกลับมาถามอีกครั้ง

“ขอบคุณนะ วันนี้ฉันสนุกมาก”

หญิงสาวยิ้มรับเมื่อเห็นว่าลึกลงไปในแววตาของวาริชก็พูดคำเดียวกันนั้นกับเธอเช่นกัน ก่อนประตูไม้บานเล็กจะปิดลงช้าๆด้วยมือเรียว น่าแปลกที่ส่วนลึกในใจยังไม่อยากให้ถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขึ้นมาจากขอบฟ้าอีกครั้ง 

ทั้งที่เธอจะได้เจอกับจิตติแท้ๆ

เช่นเดียวกับวาริชที่พยายามก้าวขาอย่างเชื่องช้าที่สุดเพื่อไม่ให้ร่างสูงของตนเองไปถึงบ้านหลังเล็กที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเร็วจนเกินไป

อาจเพราะกลัวว่าเวลาดีๆเช่นนี้จะไม่มีอีกแล้วก็เป็นได้

----------------------------------------------------------------

กลับมาแร้ววววว,, จิงจิงกลับมานานแระค่ะแต่ไม่มีโอกาสได้แต่งต่อซักที ทั้งที่มาแอบดูอยู่ทุกวันเรยย ^^

ตอนนี้บอกได้เรยยว่าแต่งแบบสดสดเช่นเดิม สังเกตว่าถ้าตอนไหนที่เพิ่งมาเพิ่ม (1) (2) ไม่ได้เขียนไว้ตั้งแต่แรก

แบบนี้แสดงว่าสดมากกกกกกกกก,, ^^

ไม่ได้เตรียมการมาก่อนว่าจะมีตอนต่อเนื่องที่มีชื่อเดียวกัน

อาจจะห่วยห่วยไปบ้างยังไงก็ขอโทดด้วยน้าค้า

คุณ ณ จันทร์ (คุณฟ้า) >> ไม่เป็นไรค่า งั้นให้กำลังใจแบบนี้เรื่อยเรื่อยก็ได้คะ แค่นี้ก็ปลื้มมากมากแร้วว

คุณคนรักวิทย์ >> พยายามจะอัพอย่างเต็มที่แร้วคะ แต่ช่วงนี้มันวุ่นวายมากมาก ^^
 
กลัวคุณคนรักวิทย์จะรอจนเบื่อซะก่อน อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ เรื่องนี้ท่าจะอีกยาววววววว 55+

แล้วตกลงคุณคนรักวิทย์ชอบคู่ไหนคะ ^^

คุณพาย >> คุณพายยยยยยกลับมาแร้วววววว,, !! ดีใจมากมากเรยยค่า

นึกว่าเขียนไม่ถูกใจคุณพาย คุณพายเรยยไม่ยอมมาอ่านต่อแร้วววซะอีก

คิดถึงคุณพายมากมากเรยยค่า