ฟองคลื่นสีขาวสาดซัดผ่านผืนทรายเม็ดละเอียดขึ้นมาแตะเท้าเรียว ก่อนถอยกลับลงน้ำทะเลสีฟ้าใสสะอาดอย่างเร็วราวกับว่าไม่กล้านำตัวมาเปรียบเทียบความงามกับหญิงสาวที่ยังคงยืนกางแขนกว้างรอสายลมเข้าปะทะ ร่างบางอย่างไม่เกรงกลัว ตาสวยซึ้งสะท้อนภูเขาลูกใหญ่ตรงหน้าซึ่งอยู่ห่างไกลจากฝั่งที่เธอยืนอยู่ไม่มาก ใจลอยไปไกล...เพราะกำลังนึกถึงใครบางคน

แต่ไม่ใช่คนนี้...

“วิยา” สีหน้าเปลี่ยนทันทีเมื่อเสียงเรียกปนตะคอกที่เธอคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รีบหันกลับไปมอง “จิตติมาแล้วนะ”

“ดีแล้วล่ะ” คลี่ยิ้มสดใสแม้ในใจยังคงความอิจฉาไว้เต็มล้นปรี่ ก่อนหันกลับไปมองท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนปนก้อนเมฆสีขาวยิ่งกว่าสำลี “บรรยากาศดีๆแบบนี้อาจเป็นโอกาสดีของเราสองคนนะ”

“เริ่มแผนได้แล้วใช่มั๊ยละ”

รวิยาไม่ตอบคำถาม เธอรู้ดีว่าท่าทางสูดอากาศบริสุทธิ์อย่างอารมณ์ดีของเธอก็เป็นคำตอบที่หุ้นส่วนจะรับรู้ได้อยู่แล้ว

“ไอ้วา” ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเข้ม

“เฮ้ย มึงกับหนูพริ้มมาที่นี่เหรอวะ” แสร้งน้ำเสียงตกใจตามแผนการที่ตระเตรียมไว้ เค้าต้องไม่รู้มาก่อนว่าจิตติจะมีที่นี่

"เออดิ แล้วมึงมาทำไม มึงต้องไปสัมมนาที่สระบุรีไม่ใช่เหรอวะ อย่าบอกนะเว้ยว่าทิ้งวิยาไว้สัมมนาคนเดียว" บ่นชุดใหญ่ก่อนวาริชจะสวนขึ้น

"ไม่ได้ทิ้ง วิยาก็มาด้วย" สิ้นประโยคพอดีกับที่รวิยาเปิดประตูห้องออกมารับลมเย็น ยิ้มให้จิตติอย่างสดใสปนกับความประหลาดใจ เพราะเธอต้องทำเป็นว่าเธอไม่รู้ว่าเค้าจะมาที่นี่...ตามแผน

"คุณจิตติ มาได้ยังไงคะเนี่ย"

"วิยาไม่ไปสัมมนาแล้วเหรอ"

"เค้ายกเลิกนะคะ เราสองคนเห็นว่ายังว่าง แล้ววิยาก็อยากมาเห็นรีสอร์ทที่คุณจิตติออกแบบ เลยขอให้คุณวาพามาดู ไม่ทราบว่าจะมาเจอคุณจิตติที่นี่ด้วย" เสียงใสซื่อสอดคล้องกับรอยยิ้มจริงใจ จิตติฝืนยิ้มอ่อน สองคนคงไม่รู้จริงๆว่าเค้ากับพริ้มเพราจะมาที่นี่ ครั้นจะไล่ให้ทั้งสองกลับบ้านทั้งๆที่หญิงสาสวตรงหน้าเดินทางมาเพราะสนใจในผลงานของตนก็คงจะไม่ใช่เรื่องดี

ร่างสูงนั่งลงข้างวาริชอย่างยอมรับสภาพ จะอย่างไรในวันนี้เค้าคงได้ร่วมทริปกับวาริชและรวิยาอยู่แล้ว

“เออนี่ ฝั่งตรงข้ามมันมีลานเบียร์เปิดใหม่ว่ะ มึงสนใจมั๊ย” วาริชรีบตัดบทชักชวนตามที่ได้นัดแนะกับหุ้นส่วนไว้

“เออ ไปดิ” แม้มือยังคงคนกาแฟในแก้วกระเบื้องใบสวย แต่ฟองนุ่มเหนือเบียร์เย็นก็น่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ หนุ่มเจ้าสำราญเช่นจิตติไม่พลาดเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

“แต่กูไม่ไปนะ” วาริชยิ้มกว้างรีบสวนคำเพื่อสร้างสถานการณ์

“แล้วจะปล่อยให้กูไปกินคนเดียวรึไง ไอ้นี่นิ ไม่ไปจะมาชวนกูทำไมวะเนี่ย”

“กูไม่ค่อยสบาย ก็...” เหลือบมองหุ้นส่วนที่ตีหน้าเฉยราวกับไม่รู้เรื่องราว “เอาเลขามึงไปแทนแล้วกัน”

“จะดีเหรอ”

“ได้คะ เดี๋ยววิยาไปเป็นเพื่อนคุณจิตติเองนะคะ” รวิยายิ้มกว้างอย่างไร้เลศนัย ราวกับหากว่าเธอจะไป ก็เป็นเพราะไปเป็นเพื่อนคุณจิตติเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด

ทั้งที่ในใจ...

เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเพราะแสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์ที่ใกล้ตกดิน สลับสีฟ้าขาวจากก้อนเมฆเป็นสัญญาณบอกเวลา ร่างเล็กจึงตื่นจากนิทรา วิ่งออกมารับลมเย็นริมหาดทราย

“ตื่นแล้วเหรอ หนูพริ้ม”

หญิงสาวหันมองตามเสียงเรียกสดใส “พี่วา มาได้ยังไงคะเนี่ย”

พี่มาพักผ่อนน่ะ เผอิญที่บริษัทเค้ายกเลิกสัมมนา พี่กับวิยาเลยไม่มีอะไรทำ

ร่างเล็กยิ้มกว้างก่อนพูดขึ้นอย่างไร้นัยยะแอบแฝง พี่จิตติก็มาด้วยนะ พี่วาเจอพี่จิตติรึยังคะ

‘จิตติ’

ปากเรียวปิดสนิททว่าฟันเรียงสวยขบกันแน่น

‘เพียงตื่นนอนมาก็พูดถึงมันแล้วเหรอ’

‘แล้วเมื่อไหร่...พี่จะเข้าไปถึงใจหนูพริ้มได้ล่ะ’

"เจอแล้วจ้ะ" เสียงเข้มต่ำกดลง หากแต่วิยาไม่สังเกต และยังคงถามขึ้นต่ออย่างไม่รู้ว่า สิ่งที่เธอทำเหมือนการกดใบมีดแหลมลงบนใจของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างช้าๆ

"แล้วพี่จิตติเค้าไปไหนเหรอคะ"

เสียงหายใจถอนดังก่อนฉีกยิ้มกว้างกลบเกลื่อน ใจคิด ‘ดีเหมือนกัน ถามถึงมัน’

‘จะได้เข้าแผนซะที’

"มันไปกินเบียร์กับวิยาน่ะ"

"อุตส่าห์มาถึงทะเล ยังจะกินเบียร์อีก" ถอนหายใจก่อนขุ่นเคืองก่อนเอียงคอถามชายหนุ่ม "แล้วพี่วาไม่ไปด้วยเหรอคะ"

"เบียร์น่ะ กรุงเทพก็กินได้ และบรรยากาศแบบนี้ ไม่มีในกรุงเทพนะ"

คำตอบง่ายๆเรียกรอยยิ้มจากคนฟังได้เป็นอย่างดี

แววตาเปล่งประกายสะท้อนน้ำทะเลสีฟ้า เฝ้านึกถึงคนที่อยู่ไกล ที่ไม่เคยได้ดั่งใจสักครั้ง

'หากคนคนนั้นจะตอบคำถามแบบนี้บ้าง ก็คงจะดี...'

 
------------------------------------------------------

มาแร้วค่า,, คุยเรยแล้วกัน

SoDa-Za >> ได้เรยยค่า เด๋วเค้าไปอ่านให้นะคะ ^^

คุณพาย >> เด๋วนี้พัทยาหาดมันสกปรกมากเรยยคะ เห็นแล้วสลดมาก

ส่วนรูปหนุ่มคนนั้นนิ ไม่มีแร้วคะ งอลลลลลล,, -*-

ท่าทางว่ากำลังจะดัง ช่วงนี้เรยยยหยิ่งเป็นพิเศษ ชิ

ปล่อยเค้าไปคะ 555+