“วิยา” ที่ข้างเตียงนุ่ม ร่างสูงที่เพิ่งจบบทสนทนาในโทรศัพท์ยืนนิ่งเมื่อพบว่าหญิงสาวที่ยังคงส่งเสียงโวยวายเมื่อครู่ หลับตาพริ้มอย่างไม่รู้สึกตัว “มีอะไรจะบอกเหรอ”

คิ้วหนาเลิกขึ้นสงสัย คืนนี้เค้าคงไม่ได้รับคำตอบเสียแล้ว

แสงอาทิตย์สีสวยส่องสว่างเมื่อเจ้าของแสงสีส้มสดกลับมาครอบครองท้องฟ้าได้อีกครั้ง ดวงตาคู่สวยบนเตียงนุ่มเลื่อนไปมาใต้เปือกตาก่อนลืมขึ้น

ถึงจะไม่คุ้นชินกับห้องพักของรีสอร์ทแห่งนี้มานัก แต่เพียงเห็นเตียงขนาดใหญ่พิเศษสีดำสนิท ผ้าม่านสีครีมเข้มดูสุขุม และแก้วกาแฟสีเทาที่วางอยู่ที่โต๊ะเล็กทางห้องรับแขก ก็ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่า
นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ

ตาสวยเบิกโพลงขึ้นก่อนกระโดดลงจากเตียง แต่ด้วยอาการปวดหัวที่เกิดจากการดื่มเบียร์อย่างหนัก ทำให้ร่างบอบบางเซถลา ต้องเท้าแขนไว้กับขอบเตียง

และนั่นทำให้เธอสังเกตได้ว่า เสื้อตัวที่เธอสวมใส่อยู่นี้…ก็ไม่ใช่ของเธอ

เสียงฮำเพลงดังขึ้นจากด้านนอกของระเบียงยิ่งทำให้หญิงสาวสงสัย มือบางแหวกผ้าม่านสีสะอาดขึ้นก่อนเลื่อนประตูกระจกออก

“ตื่นแล้วเหรอเธอ”

“วาริช” เสียงแหลมราวกับกรีดร้องเมื่อชายหนุ่มตรงหน้า นอกจากจะไม่ใช่จิตติตามที่ควรจะเป็นแล้ว ยังดูไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

ทั้งเสื้อผ้าแนบร่าง ห้องนอน หรือแม้กระทั่งชุดสีเขียวสดแสนคุ้นเคยที่ถูกตากผึ่งลมเย็นบนราวด้านหน้าของชายหนุ่ม

“นั่นมันเสื้อฉันนิ นี่นายทำอะไร นาย...นายมาเปลี่ยนเสื้อฉันทำไม” เสียงตะคอกดุดันไม่ระคายหูชายหนุ่ม

“อะไร เมื่อคืนเธอก็ให้ความร่วมมือดี ไม่เห็นจะบ่นอะไรเลย”

“กรีสสส... นี่นาย นายหมายความว่ายังไงอ่ะ” ความโมโหปนตกใจทำให้รวิยากรีดร้องอย่างไม่สงวนท่าที

“ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันจะไม่บอกเรื่องเมื่อคืนของเราให้จิตติรู้หรอก”

“กรีสสสส... ไม่จริงไม่จริง” ร่างบางที่ในเวลานี้ช๊อคจนแทบสิ้นสติโผเข้าทุบตีร่างสูงจนไม้แขวนเสื้อในมือนุ่มต้องถูกเหวี่ยงออกไปชั่วคราวเพื่อให้มือคู่นี้ได้ยกขึ้นป้องกันอันตรายจากกรงเล็บปลายมือเรียว ก่อนจะทนต่อความทารุณไม่ไหวสวนคำออกไปอย่างรวดเร็วกันเหตุบานปลาย “ฉันล้อเล่น ใจเย็นสิ”

“อะไรนะ”

“ฉันล้อเล่น”

“นายนี่ บ้ารึเปล่า มาล้อเล่นแบบนี้ได้ยังไง” ชักมือกลับเข้ากอดอก ก่อนเริ่มบ่นอุบ “แล้วสรุปนี่มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ”

“เมาจนไม่รู้ตัวเลยเหรอ ก็เธออ่ะ นอนๆอยู่ก็อ้วกออกมา ไอ้จิตติมันเลยไปเรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนชุดให้ แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ด้วย”

“เหรอ” เสียงสวยแผ่วลงแต่ไม่ลืมที่จะถามถึงจิตติ “แล้วคุณจิตติล่ะ”

“มันไปซื้อโจ๊กมาให้กินอ่ะ แล้วเป็นไงล่ะเมื่อวาน ได้บอกรักมันมั๊ย”

ร่างบางถอยหลังลงนั่งที่เตียง ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนส่ายหน้าเบาๆ

หญิงสาวรู้ตัวดีว่าเวลาไม่เคยหยุดรอเธอ แต่เธอก็มั่นใจว่าตัวเธอเองก็ไม่เคยหยุดนิ่งเช่นกัน

ไม่ใช่ฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจ หากแต่คือจิตติเอง...ที่ไม่เป็นใจ

อีกฟากหนึ่งของรีสอร์ท หน้าต่างของบ้านพักหลังเล็กเปิดกว้างรับลมเย็นชื้นจากทะเลที่พัดผ่าน

“หนูพริ้ม” รอยยิ้มเปิดกว้างเมื่อเสียงสดใสที่คุ้นเคยดังขึ้น “ตื่นเช้าจังเลย”

แม้ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ แต่บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป “พี่ซื้อโจ๊กมาฝาก นี่เจ้าอร่อยเลยนะ”

แต่นั่นก็ยังไม่ทำใจหญิงสาวเอ่ยปากเพียงกระแทกก้นลงที่เก้าอี้ไม้สาน จากสีหน้าที่บูดบึ้งทำให้จิตติเดาได้ไม่ยากว่า เธอกำลังโกรธเค้า

“งอนเหรอ”

ตากลมสวยเหลือบมอง แววตาแข็งขืนที่จิตติคุ้นเคยไม่ทำให้จิตติตื่นตกใจมากนัก “งอนเรื่องอะไรอ่ะ”

“นี่พริ้มมาเที่ยว แต่ยังไม่ได้เที่ยวเลย ไกด์นำเที่ยวมัวแต่ไปกินเบียร์”

“งอนที่ไม่ได้ไปเที่ยวหรืองอนที่พี่ไปกินเบียร์” ชายหนุ่มกระเส้าถาม ก่อนเอ่ยเข้าเรื่องที่เตรียมไว้อยู่แล้ว “ถ้างอนเพราะไม่ได้ไปเที่ยวจริงๆ อันนี้พี่ก็พอจะไถ่โทษได้นะ”

“จะพาไปเที่ยวเหรอ” พริ้มเพราสวนคำอย่างตื่นเต้น เสียงสวยเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“ที่นี่มีที่เที่ยวเยอะนะ เดี๋ยวชวนไอ้วากับวิยาไปด้วย ไปกันเยอะๆจะได้สนุก”

ประโยคสั้นๆหยุดลมหายใจแผ่วให้ขาดช่วง ตาสวยสะท้อนใบหน้าคมที่ยิ้มร่าอย่างไม่รู้สึกรู้สา

แม้จะไม่ใช่แฟนหนุ่มแสนประเสริฐ แต่ร่างสูงตรงหน้าก็ไม่เคยลืมวันสำคัญ

วันครบรอบของการเป็นแฟนกัน

หลังบางยืดพิงพนัก ถอนหายใจยาว

‘หรือเราจะไม่สำคัญกับเค้าอีกแล้วนะ’




---------------------------------------------------

PieR2 >> มาอ่านกันเถอะคะ พยายามแต่งเต็มที่อยากให้จบเร็วเร็ว

อยากแต่งเรื่องอื่นบ้างแล้ว ^^


ganyarut >> ขอบคุณมากค่าที่ติดตาม แหมชมซะเขิลเรยยยย,,

ถึงจะนานนานอ่านที แต่แค่นี้ก็ดีใจมากแล้วคะ

Ti'amo >> ชมกันซะเขิลเรยยคะ ขอบคุณมากนะคะที่ติดตาม

จะรีบอัพให้เร็วเร็วนะคะ