“แล้วคุณจิตติอยากไปเที่ยวไหนเหรอคะ”

“ก็ไม่เชิงเที่ยวหรอกนะ แต่ผมอยากกลับไปที่ที่นึง ว่าแต่” ท่าทางลุกลนยืนขึ้นเร็ว “วิยาเห็นกุญแจดอกเล็กๆบ้างรึเปล่า ตอนนี้มันหายไปไหนแล้วไม่รู้”

“ที่คุณจิตติกำไว้รึเปล่าคะ” ตอบเสียงเรียบทั้งที่ใจคิดไปไกล สิ่งนั้นคงมีความหมายกับเค้ามาก

“ใช่ๆๆ อันนั้นแหละ”

“วิยาเก็บไว้เองแหละคะ”

“ไม่หายก็ดีแล้วล่ะ” ดันตัวลงนั่งหลังกว้างพิงพนัก “งั้นเดี๋ยวเราไปด้วยกันนะ”

ทะเลสีฟ้าสว่างเมื่อแสงอาทิตย์เข้าสาดส่องกระทบ คลื่นเย็นเข้าปะทะเรือยอร์ชลำสวยตรงหน้า ร่างสูงเดินช้ารอให้หญิงสาวตามมาทัน “เดี๋ยวเราไปเกาะทางนู้นกัน ผมมีบ้านอยู่ที่นั่น”

พาหนะหรูเคลื่อนออกจากริมฝั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตจ้องมองคนขับเรืออย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มที่กำพวงมาลัยเรือขนาดเล็กแน่นดูสุขุมกว่าครั้งไหนๆที่เคยเจอ

เกาะขนาดเล็กบนผืนน้ำกว้างอยู่ไม่ไกลมากนัก เมื่อเรือลำสวยเคลื่อนด้วยความเร็วจนถึงที่หมาย ทั้งสองจึงก้าวเหยียบลงบนหาดทรายขาวคละน้ำทะเลใส

“นี่บ้านคุณจิตติเหรอคะ” เสียงใสเปล่งขึ้นถามอย่างอยากรู้ บ้านหลังเล็กตรงหน้าดูเงียบสงบเกินกว่าจะเป็นของชายหนุ่มผู้อยู่ท่ามกลางแสงสีคนนี้

ไม่มีเสียงเข้มจากชายหนุ่ม ทว่าใช้รอยยิ้มนุ่มนวลเป็นคำตอบแทน “เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ภายใต้เรือนไม้สวยงาม เครื่องเรือนน้อยชิ้นถูกจัดอย่างเป็นระบบระเบียบ ผ้าสีขาวสะอาดถูกนำมาปกคลุมกันไร้ฝุ่น ร่างสูงเดินผ่านเข้ามาทางประตูด้านหน้าก่อนจะดึงผ้าคลุมเหล่านั้นออกทีละชิ้น รวบไว้หลวมๆในมือ แล้วหันหน้ากลับมามองหญิงสาวที่ยังคงมอบไปรอบๆอย่างตื่นเต้น เฝ้านึกถึงใครบางคนที่เคยยืนอยู่ตรงนั้น แววตาเปล่งประกายเช่นนั้น รอยยิ้มเช่นนั้น...

“วิยาชอบรึเปล่า”

“ชอบคะ ชอบมากเลย” ดวงตาใสยังคงกรอกไปมามองรอบตัว แม้ใจจริงหญิงสาวจะรู้สึกได้ถึงความสงบเงียบ ทว่ากลับมิได้รู้สึกปลาบปลื้มหรือยินดียินร้ายกับลมโชยอ่อนกลิ่นน้ำทะเลที่ลอยเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ หรือแสงแดดอ่อนที่สาดส่องเข้าถึงระเบียงหลังบ้าน

เมื่อภายใต้ใบหน้าสวยงามมีแต่ความร้อนรุ่มในจิตใจ หญิงสาวจึงไม่อาจหลงใหลในความงามที่ธรรมชาติเป็นผู้สร้างสรรค์ขึ้นได้ กลับรักที่ชื่นชมเพียงแต่แสงสีใจกลางเมืองเท่านั้น

ร่างสูงนั่งลงที่โซฟานุ่ม กอดอกแน่นพลางบ่นพรึมพรำ “หนาวเหมือนกันเนอะ”

เสียงสั่นเทาปลุกรวิยาให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ “คุณจิตติหนาวเหรอคะ”

“ครับ วิยาไม่หนาวเหรอ”

“ไม่นี่คะ” ร่างบางขยับเข้าใกล้เมื่อเริ่มสังเกตถึงใบหน้าซีดจางไร้สีสันของจิตติ “คุณจิตติไม่สบายรึเปล่าคะ”

“ก็คงอย่างนั้นละมั้ง” หัวเราะเบาๆ เดาได้จากอาการอ่อนเพลียของตัวเอง “งั้นเดี๋ยวผมพาวิยาขึ้นไปดูห้องข้างบนก่อนดีกว่า แล้วผมจะขอตัวไปนอนพักเอาแรงซักหน่อย ระหว่างนี้วิยาก็ตามสบายเลยนะ แล้วเดี๋ยวตอนบ่ายเราค่อยกลับเข้าฝั่งไปเที่ยวกัน”

“คะ” รอยยิ้มกว้างทว่าแววตาอ่อนไหวยังเคลือบความห่วงใยเต็มล้น พลางคิด บ้านหลังนี้คงมีความหมายกับจิตติไม่น้อย  ชายหนุ่มซึ่งยังคงเจ็บป่วยอ่อนเพลีย แทนที่จะพักผ่อนที่รีสอร์ทหรูริมฝั่ง ซึ่งใกล้กับสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย พร้อมทั้งโรงพยาบาลเผื่ออาการอาจจะหนักหนาขึ้น เค้ากลับเลือกที่จะมาสูดอากาศที่เกาะร้าง ซึ่งไม่มีผู้ใด หรือสิ่งใดอาศัยอยู่เลย

นอกจากเค้า และเธอ

ชายหนุ่มเชื้อเชิญให้แขกผู้มาเยือนเดินตามเค้าขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน ระหว่างการเดินจึงสังเกตเห็นว่าหญิงสาวพยายามสอดส่ายสายตาสำรวจทุกพื้นที่เพื่อจดจำสิ่งต่างๆรอบตัว เธออาจชื่นชอบในความสวยงาม หรืออาจเตรียมพร้อมไว้หากเค้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาก็ได้

“ห้องนี้ของวิยานะ” เอื้อมแขนดันประตูไม้เปิดออก ภายในห้องขนาดเล็กมีเพียงเตียงเดียวและโต๊ะเครื่องแป้ง “เล็กไปรึเปล่า”

“ไม่คะ” ใบหน้าสวยส่ายไปมาเร็วๆ ก่อนจะรับกระเป๋าขนาดเล็กมาจากมือของชายหนุ่มก่อนสังเกตว่านี่ไม่ใช่กระเป๋าของเธอ เพราะความรีบร้อนที่จะมาตามหาชายหนุ่มทำให้เธอไม่ได้หยิบสิ่งใดติดตัวมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายที่ใช้เวลามาทำงานเท่านั้น

จะว่าไป ตั้งแต่ที่เดินทางมาถึง ผิวเนียนละเอียดยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสน้ำอุ่นใสเลยด้วยซ้ำ “กระเป๋าอะไรเหรอคะ”

“เสื้อผ้าที่ผมให้น้องที่ทำงานที่รีสอร์ทไปซื้อมาให้วิยาเองแหละ” ยิ้มกว้างก่อนขยายความต่อ “ก็เมื่อเช้าผมเห็นว่าวิยาไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเลย ไปส่องดูที่รถของวิยาก็ไม่เห็นมี คิดว่าวิยาอาจจะไม่ได้เตรียมมา ผมเลยให้คนที่รีสอร์ทเข้าเมืองไปซื้อมาให้ แต่ไม่ต้องกลัวนะ เพราะผมกำชับแล้วว่า ห้ามเอาเสื้อเชยๆ มาให้เลขาคนสวยของผมใส่เด็ดขาด”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มยังคงเล่าเรื่องราวอย่างภูมิใจ ในเมื่อหญิงสาวตรงหน้าเฝ้าดูแลเค้าอย่างดี จนลืมดูแลตัวเอง ก็คงถึงคราวที่เค้าต้องดูแลเลขาสาวคนนี้บ้าง

เช่นเดียวกับคนฟังที่ยังคงมองลึกลงในแววตาอ่อนแสง แก้มเนียนแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเอ่อ เธอรู้ดีว่าความรักและห่วงใยที่เธอมีให้แก่เค้าในเวลาที่ผ่านมา ไม่ได้เกิดขึ้นด้วยแผนการเพราะหวังที่จะครอบครอง และไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน ทว่าชายหนุ่มยังคงรับรู้ได้และเริ่มที่จะแบ่งปันความรู้สึกดีๆให้แก่เธอ

เพราะจิตติยังคงเป็นจิตติแม้ยามโศกเศร้า ผิดหวัง หรือป่วยไข้ ผู้ชายที่ใส่ใจคนรอบข้าง และพร้อมจะเป็นผู้ให้อยู่เสมอ เธอจึงเป็นผู้รับที่มีความสุขที่สุด

แม้รู้ดีว่าเธออาจมีเวลาแค่เพียงสั้นๆ เพราะเมื่อสายลมแห่งความจริงพัดโชยอ่อน ชายหนุ่มตรงหน้าอาจกลับไปหาหญิงสาวที่เป็นทุกอย่างของเค้า หรืออาจมีความรักครั้งใหม่กับใครบางคนที่เหมาะสม

แต่หากตอนนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เธอคงต้องเก็บรักษามันไว้

เพื่อเป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุดเช่นกัน...