ประตูห้องนอนเปิดออกเบาๆ ขนาดกว้างพอที่จะให้หญิงสาวผู้สวมบทเป็นนักสืบตัวน้อยเข้าไปได้อย่างถนัด ก่อนก้าวช้าๆ ผ่านแสงไฟสลัวจากนอกระเบียงเข้ามาที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่พื้นที่บนโต๊ะถูกจัดวางด้วยคอมพิวเตอร์ โคมไฟตั้งโต๊ะ และชั้นวางหนังสือขนาดไม่กว้างนัก ประกอบด้วยนิตยสารที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับบริษัทของชายหนุ่ม หนังสือเกี่ยวกับการออกแบบและการบริหารธุรกิจในแบบต่างๆ แต่นั่นไม่น่าสนใจไปกว่ากล่องกระดาษใบเล็กที่อยู่ด้านหลังชั้นหนังสือ ปิดสนิทดั่งไม่ต้องการให้ใครได้สัมผัสมัน

นักสืบสาวลากกล่องออกมาก่อนเปิดออกดูอย่างสนใจ ภายในพบสมุดปกหนังห่อด้วยพลาสติกอย่างดีสีดำสนิทเล่มเล็ก สภาพเรียบร้อยดั่งรักษาไว้อย่างดี

มือเรียวดึงสมุดออกจากกล่อง แล้วเปิดออกทีละหน้า แสงจากภายนอกที่ผ่านกระจกคงไม่สามารถทำให้พริ้มเพราอ่านได้ถนัด ปลายนิ้วเล็กจึงกดลงที่ฐานของโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดเล็กเพื่อให้ความสว่างเกิดขึ้นได้ในความมืดมิด ทั้งจากภายในห้อง และภายในใจของผู้รับสาร

…15 ตุลาคม 2546…

วันนี้หนูพริ้มเดินทางไปเรียนต่อแล้ว มัวแต่นั่งประชุมอยู่ที่นี่ ไปส่งไม่ได้

พี่ขอโทษนะ

แต่ไอ้จิตติ ซึ่งไม่เคยเห็นว่าจะมีวันไหนไม่ว่าง ก็คงได้ไปส่งอีกตามเคย

หนูพริ้มไป มันคงแผลงฤทธิ์เหมือนเดิม

ไปถึงที่นั่น...

คิดถึงพี่ เหมือนที่พี่คิดถึงหนูพริ้มบ้างนะ

สมุดที่เหมือนเป็นสมุดบันทึกบอกกับเธอเอาไว้เช่นนั้นในหน้ากลางๆ คำถามมากมายเกิดขึ้นนับแต่อ่านประโยคแรก ทว่ามือเรียวกลับพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว ดวงตายังคงสะท้อนตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นบางต่อไป  

…1 พฤศจิกายน 2546…

หนูพริ้มส่งเมล์ฉบับแรกมาแล้ว พี่ไม่กล้าตอบเลยหนูพริ้ม

กลัวจะพิมพ์อะไรลงไป แล้วทำให้หนูพริ้มรู้บางอย่าง

บางอย่าง...ในใจพี่

‘รัก’

...26 พฤศจิกายน 2548…

ขอบคุณหนูพริ้มมากๆนะที่หนูพริ้มไม่ลืมวันเกิดของพี่

พี่ได้จดหมาย และ น้ำหอมแล้ว หวังว่าจิตติคงฝากไปบอกแล้วว่าพี่ขอบคุณ

มันคงไม่ลืมนะ เห็นมัวแต่เอาเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงของมันอยู่ได้

...1 มกราคม 2549...

สวัสดีปีใหม่นะหนูพริ้ม

พี่ได้รับเมล์แล้ว แต่ก็ไม่กล้าตอบอีกตามเคย

มันอึดอัดนะ นึกว่าเวลาเจอหนูพริ้มทุกวันว่าอึดอัดแล้ว

เวลาหนูพริ้มไม่อยู่มันอึดอัดยิ่งกว่า

วันนี้จิตติมันอยู่กับกี๋ ทั้งที่หนูพริ้มเพิ่งไปไม่ทันเท่าไหร่

อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าพี่เป็นจิตติ...

พี่จะไม่ปล่อยให้หนูพริ้มต้องเดียวดาย

แม้ซักวินาทีเดียว…

ดวงไฟยังคงสะท้อนใบหน้าเนียน มือเรียวยังคงกำสมุดแน่น

หญิงสาวไม่อาจจำได้ว่า คืนปีใหม่…เมื่อสองปีที่แล้ว เธออยู่ที่ไหน ทำอะไร หรือแม้แต่อยู่คนเดียวหรือเปล่า

จิตติอยู่กับใคร แผลงฤทธิ์เดชเพียงใดในเวลาที่เธอไม่อยู่ ก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจ

เรื่องคนรักเก่ากลายเป็นเรื่องชินชาไปเสียแล้ว

ทว่าบางสิ่งในใจของ ‘พี่ชายที่แสนดี’ ที่ไม่เคยสัมผัส กลับปรากฏชัดบนทุกตัวอักษร

รัก...เค้ารู้สึกอย่างนั้นกับเราจริงๆเหรอ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
คุย กัน น คุย กัน

Ryhme >> ขอบคุณค่า มาอ่านอีกนะคะ อัพแร้วว ว ^^

ganyarut >> น้อง ganyarut มาอ่านอีกแร้ว ว ดีใจ
วันเกิดมันไม่อัพเดทเร้ย ยอ่ะ
กลายเป็นนิยายย้อนอดีตไปเร ย ยย
5555555555555555555555555555555+

yimdai >> ขอบคุณค้า มาอีกน้า

yimwai >> ชื่อคล้ายๆคุณ yimdai เร้ย ย ย
เป็นพี่น้องกันรึเป่า 5555+
ขอบคุณที่ติดตามกันค่า

และเหมือนเดิมคะ ทุกคนก็สามารถร่วมสนุกได้นะคะ
โดยการโหวตว่าอยากให้เรื่องจบแบบไหน ระหว่าง...

1. จิตติคู่กับพริ้มเพรา วาริชคู่กับรวิยา

2. จิตติคู่กับรวิยา วาริชคู่กับพริ้มเพรา

โดยส่ง sms ของทางเวปวิชาการนะคะ ตรง เมนูส่วนตัว มันจะมีคำว่า  ส่ง SMS
อ่อ และมีของรางวัลให้ด้วย ย เย่เย่เย่
ขอบคุณมากค่าที่ร่วมสนุก

ปล. แร้ว วจะบอกว่าตอนนี้กำลังสร้างความลำบากใจให้คนเขียนมากค่า
เพราะคะแนนระหว่างข้อแรกกะข้อสองมันเท่ากันพอดี 55555555555555+
ไม่รู้จะเขียนยังไงเร้ยย ย ใครใจดีช่วยโหวตหน่อยน้าค้า
เผื่อมันจะไม่เท่ากัน จะได้เขียนง่ายขึ้นน้า ^^

ปล. 2 เซง ไม่มีใครโหวต -*-